Organ I instancji, powołując pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 19 grudnia 2024 r., wyjaśnił, że ww. przesyłka polecona została awizowana 13 grudnia 2023 r., po stwierdzeniu nieobecności adresata. Zawiadomienie pozostawiono w miejscu widocznym przy wejściu na posesję. Z oświadczenia listonosza wynika, że zawiadomienie pozostawił w bramie posesji przymocowane gumką. Zawiadomienie powtórne sporządzono
zaś 21 grudnia 2023 r. i również pozostawiono analogicznie, w bramie. Dodatkowo listonosz podkreślił, iż wszystkie zawiadomienia o nadejściu przesyłek przeznaczone pod ww. adres pozostawia w taki sposób z powodu braku skrzynki pocztowej.
Według sądu organy obu instancji prawidłowo uznały wyjaśniania operatora pocztowego za wystarczające, a doręczenie zastępcze za skuteczne. Jak prawidłowo uznały także organy, z żadnych przepisów nie wynika, aby przesyłka rejestrowana z potwierdzeniem odbioru powinna zawierać czytelny podpis listonosza. Skoro więc na kopercie przesyłki z potwierdzeniem odbioru doręczyciel wskazał datę pierwszego awizowania (13 grudnia 2023 r.) oraz datę drugiego awizowania (21 grudnia 2023 r.) wraz z pieczęcią poczty oraz parafką, a klauzula o pozostawieniu przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej adresata odnosi się także do powtórnego awiza, to adnotacje te są wystarczające do uznania, że przepisy dotyczące doręczeń, tj. art. 42 § 1, § 2, § 3, art. 43, art. 44 § 1, art. 44 § 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572); dalej: "k.p.a." oraz art. 3 pkt 23, art. 17, art. 37, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r.,
poz. 1640 ze zm.); dalej: "u.p.p." i § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2020r. poz. 1026 ze zm.);
dalej: "rozporządzenie", nie zostały w sprawie naruszone. Zgodnie bowiem z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Wobec tego, że doręczyciel nie zastał adresata pod adresem wskazanym na przesyłce, prawidłowo zastosował awizowanie i przyjęto fikcję doręczenia na podstawie art. 44 k.p.a., zgodnie bowiem z brzmieniem tych przepisów: "§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.".
W konsekwencji organ miał podstawę faktyczną i prawną, aby uznać, że upomnienie zostało doręczone skarżącej w sposób prawidłowy, tj. z upływem ostatniego dnia okresu 14. dniowego (27 grudnia 2023 r.).
Według składu orzekającego w sprawie, nie budzi wątpliwości także zagadnienie prawidłowości doręczenia skarżącej zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego drogą pocztową, zamiast poprzez e-PUAP. Skarżąca, składając we wszczętym postępowaniu zarzuty, na stronie 2. druku "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej" wyraźnie wskazała, że korespondencję prowadzi "mailowo, przez epuap lub na adres do korespondencji w S.: [...], ul. [...]". Zatem, organ odwoławczy mógł skierować do skarżącej, poprzez operatora pocztowego, zaskarżone postanowienie na wskazany adres w S.. Organ ten nie miał obowiązku wysłania skarżącej tegoż postanowienia poprzez e-PUAP. Natomiast argumentacja skarżącej, że postanowienie to "jest całkowicie nieczytelne, ponieważ zostało napisane mało czytelną czcionką", nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zastosowany rozmiar czcionki (11, k-17-26) nie stanowi przeszkody do odczytania tekstu postanowienia.
Odnosząc się natomiast do zarzutu nieistnienia obowiązku - w szczególności zaś zarzutu ujętego w pkt 1. skargi, wskazać należy, że zarzut nierównego traktowania obywateli zamieszkałych w S., jak i dowożących dzieci do placówek oświatowych spoza granic miasta, przez Prezydenta Miasta S. poprzez nieumożliwienie rodzicom lub opiekunom prawnym dzieci uczęszczających do placówek szkolnych, wychowawczych, opiekuńczych oraz żłobków, zlokalizowanych w SPP w S. (§ 5 ust. 7 Regulaminu) do skorzystania z 15 min parkowania bez opłat, wbrew uchwale RM S., co nosi znamiona dyskryminacji ze względu na miejsce nauki dzieci - nie podlega kontroli ani ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującym skargę w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Taki zarzut mógłby podlegać kontroli i ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w odrębnym postępowaniu, tj. obejmującym uchwałę, na podstawie której przyjęto Regulamin Strefy Płatnego Parkowania w S..
Skład orzekający nie podziela także stanowiska skarżącej, że w sprawie nie było podstaw do nałożenia na nią opłaty dodatkowej w kwocie [...]zł za nieopłacony postój samochodu (nr rej. [...]) w SPP w S. dnia 9 lutego 2023 r. o godz. 14.05.
Na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 13b ust. 1a, art. 13f ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.) oraz uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 22 września 2020 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za postój pojazdów samochodowych
w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu
ich pobierania (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 28 października 2020 r.,
poz. 963 ze zm.); dalej: "uchwała", wobec skarżącej powstał - mocy samego prawa - obowiązek uiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania. Na mocy § 3 Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania w S., postój pojazdów samochodowych w Strefie jest płatny w dni robocze, od poniedziałku do piątku, w godzinach od 8.00 do 17.00, z wyjątkiem 2 maja, 24 i 31 grudnia.
Nadto, na mocy § 6 ust. 8 uchwały, na podstawie biletu można parkować w całym obszarze strefy. Po uiszczeniu opłaty za postój urządzenie kasujące dokona przeliczenia wysokości uiszczonej opłaty na czas postoju w podstrefach, zgodnie z pkt 1 Załącznika nr 3 do uchwały.
Zawiadomienie skierowane do skarżącej o nieuiszczeniu wymaganej opłaty jest jedynie informacją skierowaną do korzystającej z drogi, że taki obowiązek wobec niej powstał.
Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie nr [...] wraz z wezwaniem nr [...] zostało wysłane na adres zamieszkania skarżącej w miejscowości [...]. Nadto dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy (k-1÷k-9), potwierdza, że pojazd skarżącej został zaparkowany 9 lutego 2023 r. o godz. 13.57 w SPP w S. przy ul. [...]. Druga kontrola, o godz. 14.05, potwierdziła brak opłaty. Jak prawidłowo wyjaśnił organ, to organ dokonuje wyboru, w jaki sposób dostarczy zawiadomienie zobowiązanemu (najczęściej zawiadomienie wystawione przez kontrolera wkładane jest za wycieraczkę przedniej szyby pojazdu zobowiązanego). Natomiast, żaden przepis prawa nie nakazuje doręczenia zawiadomienia za potwierdzeniem odbioru.
Nadto, nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja skarżącej, że w momencie kontroli pojazdu zatrzymała się tylko na 8 minut przed szkołą, do której uczęszcza jej dziecko, co miałoby oznaczać, że mogła skorzystać z darmowego postoju (15. minutowego) przyjętego w uchwale, bowiem w aktach sprawy znajduje się wydruk z systemu Smartfolio, który przedstawia pobranie już przez skarżącą 9 lutego 2023 r. 15. minutowego biletu darmowego na pojazd o nr rej. [...] w parkomacie nr [...] przy ul. [...]. Zatem, skarżąca wykorzystała w tym dniu 15. minutowy darmowy postój w SPP w S.. Przepis § 9 ust. 1 pkt 10 uchwały stanowi, że: "Ustala się zerową stawkę opłaty dla: [...] kierujących pojazdami, którzy realizują postój pojazdu w czasie nie dłuższym niż 15 minut pod warunkiem pobrania z urządzenia kasującego biletu zerowego - uprawnienie przysługuje tylko raz w ciągu dnia". Jasno z tej regulacji prawnej wynika, że prawo do stawki zerowej za postój pojazdu nie dłuższy niż 15. minutowy przysługuje kierowcy raz dziennie i to pod warunkiem pobrania z parkomatu biletu zerowego. Skarżąca nie mogła zatem ponownie w tym samym dniu skorzystać z darmowego postoju w SPP w S..
W tej sytuacji skarga jako nieuzasadniona - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - podlegała oddaleniu.