Zdaniem podatniczki, w świetle art. 76 ust. 1, art. 150 ust. 1, art. 226e, art. 226d, art. 312 u.p.r. organ nie był uprawniony do wydania decyzji w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych. Tok postępowania restrukturyzacyjnego wyklucza prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Tym bardziej nie można prowadzić postępowania w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych.
Podatniczka tłumaczyła, że "Jeżeli Organ nie może w przyszłości wyegzekwować zobowiązania objętego węzłem restrukturyzacji, to tym bardziej nie może tymczasowo zabezpieczyć mienia Podatnika. Zabezpieczenie nie jest samodzielnym środkiem prawnym, a jest związana z dalszym etapem postępowania, jakim jest pobór/egzekucja podatku."
W ocenie podatniczki, "Poprzez zaksięgowanie środków na rzecz wierzytelności układowych, de facto doszło do naruszenia przepisów prawa restrukturyzacyjnego. Jeden z Wierzycieli - tj. Organ podatkowy usiłuje bowiem zróżnicować swoją sytuację wobec pozostałych Wierzycieli. Art. 3 prawa restrukturyzacyjnego definiuje postępowanie restrukturyzacyjne jako pierwszoplanowy środek prawny, który ma zapobiec konieczności ogłoszenia upadłości niewypłacalnego dłużnika. Celem postępowania restrukturyzacyjnego jest - w każdym wypadku - zawarcie układu. Układ zawiera zaś wierzytelności oraz zasady ich spłaty. Wskazać należy, iż co do zasady dłużnik nie może regulować wierzytelności objętych układem z mocy prawa, natomiast zobowiązany jest do regulowania wierzytelności, które układem nie zostały objęte. Przepisy Prawa restrukturyzacyjnego mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów Ordynacji podatkowej."
W konsekwencji postępowanie zabezpieczające, jak również ewentualna przyszła egzekucja są niedopuszczalne. Postępowanie powinno być zatem umorzone, a bezpodstawnie pobrane środki przekazane do masy układowej.
Ponadto podatniczka nie godziła się ze stwierdzeniem organu, że wymienione faktury wystawiły podmioty, które faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej. "Sama potencjalna możliwość posługiwania się przez Podatnika nierzetelnymi fakturami nie przesądza o możliwości zastosowania instytucji zabezpieczenia, a Organ musi dodatkowo uprawdopodobnić przesłanki z art. 33 § 1 o.p."
Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga podatniczki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja organu jest zgodna z prawem.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do ustawowych przesłanek zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych.
Wobec tego trzeba przypomnieć, że dział III rozdział 3 O.p. normuje reguły zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych.
W myśl art. 33 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio (art. 33 § 1 O.p.).
Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji:
1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;
2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;
3) określającej wysokość zwrotu podatku (art. 33 § 2 O.p.).
W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 O.p.).
W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu:
1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;
2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 O.p.).
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych nie jest częścią postępowania podatkowego, czy też kontroli podatkowej (por. sprawa sygn. II FSK 2146/08 - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec tego wydanie decyzji w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych nie wymagało od organów uprzedniego wyczerpującego zebrania i wszechstronnej oceny materiału dowodowego na okoliczność rzetelności działania podatniczki przy odliczaniu VAT naliczonego na podstawie faktur wymienionych przez organy.
Na potrzeby zastosowania instytucji zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych w pełni wystarczające były obiektywnie uzasadnione wątpliwości organów odnośnie do rzeczywistego przebiegu transakcji między podatniczką a spółkami wymienionymi przez organy.
Decyzja zabezpieczająca nie rozstrzyga i nie może rozstrzygać o materialnoprawnej kwestii wysokości zobowiązań podatkowych. Rozstrzygnie ją decyzja wymiarowa, od której podatniczka będzie mogła się odwołać, a więc nie zostanie pozbawiona ochrony prawnej. W dalszej kolejności podatniczka będzie uprawniona do zainicjowania sądowej kontroli legalności decyzji organu odwoławczego, jeśli nie będzie się zgadzała z ostateczną decyzją wymiarową.
Raz jeszcze należy podkreślić, że postępowanie w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych nie służy rozstrzyganiu o instytucjach materialnego prawa podatkowego. Poza zakresem postępowania zabezpieczającego pozostaje ocena dowodów, które będą stanowiły podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć w spornej kwestii wysokości zobowiązań podatkowych. W konsekwencji podatniczka nie mogła skutecznie domagać się prowadzenia dowodów na okoliczność przesłanek faktycznych i prawnych korzystania z prawa do odliczenia VAT naliczonego.
Ta część uzasadnienia zmierza do wyjaśnienia, że nie można wiązać przesłanek zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych z przesłankami określenia wysokości zobowiązań podatkowych. Są to dwie odrębne instytucje prawa podatkowego, które nie mają wspólnego zakresu przedmiotowego. Innymi słowy, sytuacja, w której nie ma przesłanek do zabezpieczenia, nie może być utożsamiana z prawidłowością deklaracji podatkowych (i odwrotnie, zaistnienie przesłanek zabezpieczenia nie oznacza, że deklaracje podatkowe były niezgodne ze stanem rzeczywistym).
Stąd, co do zasady, spór o wysokość zobowiązań podatniczki z tytułu VAT i o to kto ma rację w tym sporze nie mógł mieć prawnego znaczenia dla wyniku postępowania w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych, a następnie dla wyniku sądowej kontroli legalności decyzji organu w sprawie tego zabezpieczenia.
W następstwie zarzuty podatniczki, nawiązujące do nieustalenia przez organ rzeczywistego przebiegu zdarzeń i do braku podstaw do kwestionowania prawa do odliczenia VAT naliczonego, wykraczały poza granice sprawy w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych. Takim ustaleniom i ocenom prawnym służy najpierw kontrola podatkowa, celno-skarbowa, a potem postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości spornych zobowiązań podatkowych. Jeśli w przyszłości stanowisko podatniczki znajdzie potwierdzenie w całokształcie zupełnego i wiarygodnego materiału dowodowego, jaki zostanie pozyskany przez organy, zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych straci swoje znaczenie prawne. Jednak aktualnie podatniczka nie może skutecznie podważać legalności zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych z tym uzasadnieniem, że deklarowane przez nią rozliczenia VAT były prawidłowe na gruncie faktów i prawa.
W świetle treści art. 120, art. 122 O.p. w powiązaniu z art. 2, art. 7 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.) organ podatkowy ma nie tylko prawo, ale również obowiązek z urzędu wyjaśniać wszelkie wątpliwości, które wiążą się z niebezpieczeństwem uszczupleń podatkowych i podejmować wszelkie przewidziane prawem działania, aby takie niebezpieczeństwo wyeliminować, a przynajmniej zminimalizować. Takiemu celowi służy między innymi sporna w sprawie instytucja zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych przewidziana w art. 33 § 1 do § 4 O.p.
Poza tym, skoro zabezpieczenie dotyczy wykonania zobowiązań z tytułu VAT, trzeba też podkreślić prawotwórcze znaczenie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który konsekwentnie akcentuje konieczność skutecznego eliminowania przez organy państw członkowskich jakiegokolwiek ryzyka zakłócenia systemu VAT w wyniku oszukańczych procederów ukierunkowanych na uszczuplenia tego podatku przez nierzetelnych podatników (por. między innymi TSUE w sprawach: C-255/02, C-419/02, C-223/03, C-354/03 i C-355/03, C-484/06, C-439/04 i C-440/04, C-80/11 i C-142/11, C-324/11, C-285/11, C-642/11, C-643/11, C-107/13, C-33/13, C-487/01 i C-7/02, C-367/96, C-373/97, C-32/03, C-110/94, od C-110/98 do C-147/98 - strona internetowa curia.europa.eu, elektroniczny system LEX).
Niewątpliwie analizowane decyzyjne zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych nastąpiło w warunkach ustanowionych w art. 33 § 2 O.p. i art. 80 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U.2025.1131 ze zm.). Decyzja w tym przedmiocie weszła do obrotu prawnego w związku z prowadzoną kontrolą celno-skarbową.
Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych dokonywane jest na podstawie przesłanki, którą jest "uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane". Pojęcia tego, ze względu na jego rozległy zakres, ustawodawca nie zdefiniował. Przybliżył jednak to nieostre pojęcie dwoma przykładami.
Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Wystąpienie już jednej z przedstawionych okoliczności uzasadnia obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Te dwie okoliczności "w szczególności" wskazują na to, że ustawowa przesłanka zabezpieczenia (uzasadniona obawa) ma miejsce. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby organ podatkowy zastosował zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych na podstawie innych okoliczności, które tę obawę też uzasadniają.
Pierwsza z przykładowo wymienionych w art. 33 § 1 O.p. szczegółowych przesłanek zastosowania zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych to sytuacja, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Trwałe niepłacenie zobowiązań publicznoprawnych ma miejsce wówczas, gdy podatnik nie płaci obciążających go zobowiązań przez dłuższy czas i dotyczy to jego wszystkich zobowiązań. Uzasadniona obawa niezapłacenia podatku przez podatnika występuje w sytuacji, gdy podatnik od co najmniej kilku miesięcy nie płaci bezspornych zobowiązań publicznoprawnych i nic nie wskazuje na to, że ta sytuacja ulegnie zmianie. "Trwałość" niepłacenia podatków musi wykazać i uzasadnić organ podatkowy.
Druga szczegółowa i jedynie przykładowa przesłanka z art. 33 § 1 O.p., której wystąpienie uzasadnia obawę, że podatnik nie zapłaci podatku, to dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą udaremnić egzekucję. Okoliczności związane ze zbywaniem majątku muszą wykraczać poza typowy przejaw działalności prowadzonej przez podatnika. Podatnik sprzedający środki trwałe na zasadach rynkowych, uzyskujący realne ceny i niedokonujący tego w pośpiechu, nie może być traktowany jako podmiot, który wyzbywa się majątku po to, aby uniemożliwić egzekucję zobowiązań podatkowych. Sporadyczna sprzedaż maszyny lub urządzenia nie może być okolicznością uzasadniającą zastosowanie zabezpieczenia. W decyzji o zabezpieczeniu muszą być podane okoliczności, które zadecydowały o dokonaniu zabezpieczenia (por. szerzej R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz i powołane tam orzecznictwo sądowe, System elektroniczny LEX).
Nazwanie w art. 33 § 1 O.p. okoliczności, uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania, ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, że w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Zatem już sam fakt wystąpienia zdarzenia wprost wymienionego w tym przepisie oznacza, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie będzie musiał wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie (por. sprawa sygn. I FSK 594/11 - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło (a nawet nie wiadomo, czy w ogóle wystąpi). Ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii niepodobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów. Trudno bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu) istnienie takiej obawy. Jeśli z kolei zważyć, że problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów na rzecz tej oceny) podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu. Należy podkreślić, że treść art. 33 § 1 O.p wyraźnie stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o "wykonaniu" zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale też w drodze egzekucji. Nie ma przy tym wątpliwości, że to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku, pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Przykładowe wyliczenie w art. 33 § 1 O.p. wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego nie oznacza, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Przeciwnie, organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. sprawa sygn. I FSK 1383/08 - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd, kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji organu, w pełni podziela przytoczone argumenty prawne.
W konsekwencji sąd ocenia, że organ trafnie wykazał istnienie podstaw faktycznych i prawnych do zastosowania instytucji zabezpieczenia wykonania spornych zobowiązań podatkowych w odniesieniu do podatniczki. .
Zdaniem sądu, z perspektywy logiki i doświadczenia życiowego nie może ulegać wątpliwości, że w okolicznościach analizowanej sprawy organ prawidłowo rozpoznał obiektywne, realne prawdopodobieństwo nierzetelnego działania podatniczki, odliczania VAT na podstawie faktur niezgodnych z rzeczywistością, w ramach aktywnego udziału podatniczki w procederze oszukańczym, ukierunkowanym na uszczuplenia należności publicznych, sprzecznie ze standardami konstytucyjnymi wyznaczonymi przez art. 2 i art. 84 Konstytucji RP, z konstrukcją systemu VAT. Oznacza to w konsekwencji obiektywne i realne niebezpieczeństwo, że podatniczka w ramach takiej postawy będzie podejmowała w przyszłości działania w celu uniknięcia wyrównania uszczupleń, udaremnienia egzekucji. Nie sposób nie dostrzec wyraźnej kolizji między potencjalnym, oszukańczym zamierzeniem podatniczki a prawnie chronionym interesem organów podatkowych.
Trafnie organ motywował, że sukcesywnie gromadzony materiał dowodowy obiektywnie uzasadnia poważne wątpliwości co do rzetelności faktur, na podstawie których podatniczka odliczała VAT naliczony.
W tym kontekście trafnie organ zwrócił uwagę na:
- wykazywanie przez spółki wystawiające sporne faktury wielomilionowych transakcji nabycia, gdy ich kontrahenci wykazywali sprzedaż w wysokości 30-100 tys. zł;
- wykreślenie tych spółek z rejestru podatników VAT;
- brak deklaracji zatrudnienia oraz wyjaśnień dotyczących transakcji z podatniczką ze strony wystawców spornych faktur;
- niedokonywanie płatności przez podatniczkę (brak przelewów z rachunków bankowych podatniczki, brak potwierdzeń zapłaty w gotówce);
- w większości adresy wirtualne w przypadku wystawców omawianych faktur.
Kierując się logiką i doświadczeniem życiowym, zasadna jest konstatacja organu, że obiektywne prawdopodobieństwo celowego zaniżania rozliczeń podatkowych przez podatniczkę, działania ukierunkowanego na uszczuplenie podatkowe w sposób powtarzalny, liczone w setkach tysięcy złotych, konsekwentnie oznacza również obiektywne ryzyko niewykonania przez podatniczkę rozpatrywanych zobowiązań podatkowych w przyszłości.
Na tym etapie organy nie miały obowiązku wykazywać, które dowody są wiarygodne, w jakim zakresie i dlaczego. Z punktu widzenia przesłanek zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych wystarczyło, że w zebranych dowodach wyraźnie pojawił się wątek fikcji, oszustwa przy wystawianiu faktur na rzecz podatniczki przez wymienione spółki.
Ponadto należy zgodzić się z organem co do tego, że podatniczka trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Za tym stwierdzeniem organu jednoznacznie przemawiają zaległości podatkowe podatniczki na [...] listopada 2024 r. w łącznej kwocie [...]zł, poczynając od lipca 2018 r. do czerwca 2024 r. oraz zajęcia komornicze na rzecz Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. na kwotę ponad [...] tys. zł (por. s. 50-51 decyzji organu I instancji).
W tym stanie rzeczy adekwatnie do przesłanek i celów instytucji zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych organ przyjął, że wystąpiło obiektywne i wysokie ryzyko niewykonania przez podatniczkę zobowiązań podatkowych objętych zabezpieczeniem. Rozstrzygnięcie i argumenty organu uwzględniają wykładnię przesłanek zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych omówioną przez TK w sprawie sygn. SK 40/12.
Zestawienie powyższych okoliczności, argumentów w spójną, racjonalną całość, według reguł logiki i doświadczenia życiowego, wprost obrazuje realną, obiektywnie uzasadnioną obawę, że podatniczka nie wykona w przyszłości zobowiązań podatkowych zabezpieczonych przez organ mocą zaskarżonej decyzji, a brak zabezpieczenia w efekcie może doprowadzić do realnego uszczuplenia podatkowego wbrew standardom wyznaczonym przez art. 2 i art. 84 Konstytucji RP, sprzecznie ze stanowiskiem TSUE.
W podsumowaniu sąd ocenia, że organ wykazał przesłanki zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych na warunkach art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 O.p.
Odnosząc się do kwestii postępowania restrukturyzacyjnego na zasadach ustawy Prawo restrukturyzacyjne, należy odnotować, że w jego ramach został ustanowiony nadzorca układu (nie zarządca przez sąd). To zaś oznacza, że zawarcie umowy z nadzorcą układu nie ograniczyło podatniczki w zarządzie majątkiem, nie miało wpływu na zdolność prawną oraz zdolność do czynności prawnych podatniczki - w świetle art. 23, art. 35 - art. 37, art. 66 ust. 1 u.p.r. Podatniczka - co do zasady - samodzielnie mogła być stroną postępowania podatkowego i sądowej kontroli legalności. Wyłączenie w tym zakresie nie dotyczy postępowania o zatwierdzenie układu - stosownie do art. 2 pkt 1, art. 210 i nast. u.p.r. (jak w przypadku zarządcy ustanowionego przez sąd w postępowaniu sanacyjnym).
Wbrew stanowisku podatniczki, powołane postępowanie restukturyzacyjne - o zatwierdzenie układu - nie było przeszkodą do wydania przez organy decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych.
Zgodnie z art. 226d u.p.r. od dnia dokonania obwieszczenia, o którym mowa w art. 226a ust. 1, do dnia prawomocnego umorzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o zatwierdzenie układu albo zakończenia postępowania o zatwierdzenie układu nadzorca układu wykonuje uprawnienia nadzorcy sądowego. Przepisy art. 36 ust. 2 i 3, art. 37 ust. 1 oraz art. 39 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 42-50 oraz art. 224 nie stosuje się.
W myśl art. 226e u.p.r. w okresie wskazanym w art. 226d przepisy art. 256 i art. 312 stosuje się odpowiednio.
Następnie według art. 312 u.p.r. postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej wszczęte przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem otwarcia postępowania. Na wniosek dłużnika lub zarządcy sędzia-komisarz postanowieniem stwierdza zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie doręcza się również organowi egzekucyjnemu (art. 312 ust. 1).
Sędzia-komisarz na wniosek dłużnika lub zarządcy może uchylić zajęcie dokonane przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym skierowanym do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej, jeżeli jest to konieczne dla dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa. Przepis ust. 1 zdanie trzecie stosuje się odpowiednio (art. 312 ust. 2).
Sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a jeszcze niewydane, przelewa się do masy sanacyjnej niezwłocznie po wydaniu postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego (art. 312 ust. 3).
Skierowanie egzekucji do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia na tym majątku jest niedopuszczalne po dniu otwarcia postępowania sanacyjnego (art. 312 ust. 4).
Do egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę przepisów ust. 1-4 nie stosuje się (art. 312 ust. 5).
W odniesieniu do roszczeń, co do których jest niedopuszczalne wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia, z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego bieg przedawnienia roszczenia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu przez czas trwania postępowania sanacyjnego (art. 312 ust. 6).
Przytoczone unormowania nie przewidują dla organu podatkowego zakazu wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych przy zastosowaniu art. 33 § 1 - § 4 O.p. Takiego wyłączenia nie przewiduje również ustawa Ordynacja podatkowa.
Warto zwrócić uwagę, że nawet w przypadku otwarcia postępowania sanacyjnego art. 310 u.p.r. nie wyłącza możliwości wszczęcia przez wierzyciela postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi w celu dochodzenia wierzytelności podlegających umieszczeniu w spisie wierzytelności. Koszty postępowania obciążają wszczynającego postępowanie, jeżeli nie było przeszkód do umieszczenia wierzytelności w całości w spisie wierzytelności.
Organ wyjaśnił swoje stanowisko spójne, wyczerpująco i trafnie na płaszczyźnie faktów i prawa, zgodnie z wymogami z art. 210 § 4 O.p.
W analizowanej sprawie nie wystąpiła potrzeba stosowania art. 2a O.p., bo nie zaistniały nieusuwalne wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Takie wątpliwości formułowała podatniczka, błędnie utożsamiając przesłanki zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych z podstawami faktycznymi decyzji wymiarowej.
W podsumowaniu sąd ocenia, że żaden z zarzutów zawartych w skardze nie mógł skutecznie podważać legalności kontrolowanej decyzji.
Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm.).