Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 2 sierpnia 2024 r., znak [...] [...], po rozpatrzeniu wniosku stron z 4 lipca 2024 r., odmówiono aktualizacji informacji zawartych
w operacie ewidencji gruntów i budynków Miasta K., polegającej na sprostowaniu wpisów dotyczących:
• liczby kondygnacji nadziemnych i podziemnych budynku oznaczonego identyfikatorem 326101_1.0019.74_BUD położonego na działce [...] w obr. [...] Miasta K.;
• obszaru całej nieruchomości, tj. działki nr [...] w obr. [...] Miasta K..
Na skutek odwołania stron od ww. decyzji, ZWINGiK decyzją z dnia 23 września 2024 r., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K.. Decyzja organu
II instancji została zaskarżona do WSA w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 892/24, oddalił skargę stron (LEX nr 3848889). Aktualnie sprawa znajduje się przed NSA.
Natomiast w pkt 1 i 2 wniosku z dnia 12 sierpnia 2024 r. zatytułowanym "Oświadczenie procesowe Strony do postępowania administracyjnego Organu zn. GK-II- [...]", po przeprowadzeniu, którego została wydana decyzja Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 2 sierpnia 2024 r. strony wniosły o:
1. udostępnienie do wglądu zapisów z operatu ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez organ, w części dotyczącej stron, tj. gruntu dz. Nr [...], obr. [...] m. K., przy al. [...], [...], oraz budynku Nr ewid.[...] od początku stanu prowadzonego do czasu obecnego;
2. odszukanie w organie i udostępnienie stronom do wglądu, dokumentów stanowiących podstawę dokonanych wpisów które stanowią dowody przy operacie ewidencji gruntów i budynków, ustalających i uzasadniających takie a nie inne wpisy w organie, ustalające że budynek stron ma 10 kondygnacji nadziemnych
i 1 kondygnację podziemną, które prawnie stanowią obowiązki organu wynikające
z art. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust 1 lit ,,d'. oraz art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, do atrybutu: - gruntu dz. Nr [...], obr. [...] m. K., przy al. [...]. [...] - identyfikator budynku [...], bądź oświadczenie się organu na piśmie, że takich dokumentów/dowodów stanowiących podstawę prawną ustalenia i dokonania wpisu, w operacie ewidencji gruntów i budynków nie posiada.
Zestawiając treść przepisu art. 34 ust. 1 upp z powyższym wnioskiem stron
o wydanie interpretacji indywidualnej, organ odwoławczy stwierdził, że żądanie przedstawione we wniosku nie mieści się w dyspozycji art. 34 ust. 1 upp, nie dotyczy bowiem "wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie".
Organ ten wyjaśnił dalej w zaskarżonym postanowieniu, że daninami publicznymi są: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw (art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy
z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, Dz. U. 2024 r., poz. 1530 ze zm.).
Organ ten stwierdził, że wniosek stron nie dotyczy daniny publicznej w ww. rozumieniu, a nadto nie dotyczy oczywiście składek na ubezpieczenia społeczne lub
zdrowotne.
Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu I instancji zawarte
w zaskarżonym postanowieniu. Stwierdził, że prawidłowo organ I instancji uznał,
że zagadnienie, którego interpretacja była przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, nie mieści się w definicji pojęć - "danina publiczna" ani "składki na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne", a zatem nie podlega interpretacji w trybie przepisów upp. Brak więc było materialnoprawnej podstawy do wydania rozstrzygnięcia na podstawie wniosku stron, co skutkowało koniecznością odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn na podstawie art. 61a kpa (por. rozważania WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt
II SA/Wr 721/23).
W skierowanej do sądu skardze na opisane wyżej postanowienie Skarżące, reprezentowane przez pełnomocnika – M. P., zarzuciły naruszenie:
1) błędną wykładnię i niezrozumienie w SKO odrębności prawa wynikającego z art. 34 ust. 2 upp prawidłowo orzeczonego w postanowieniu SKO
z dnia 26 marca 2025 r. nr SKO.4101.270.2025., którym SKO uchyliło poprzedzające postanowienie z dnia 21 stycznia 2025 r. znak: GK-III-8.6620.22.2025.AS w całości, czym SKO właściwie dokonało - interpretacji prawa wynikającego z art. 34 ust. 2 upp, czym SKO jest związane na podstawie art. 110 §1 kpa [Związanie organu wydaną decyzją], wydanym postanowieniem SKO z dn. 26.03.2025 r., ;
2) nadal niezbadanie i niedostrzeżenie przez organ I instancji oraz SKO K., że decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 2 sierpnia 2024, zn. [...], jest merytorycznie pusta, pozorna - nie wiąże organu ani strony, przez to prawnie jest nieważna, a to wywołało skutki jej pozorności i badania w SKO naruszenia prawa materialnego; SKO ponownie badało (str. 2 i 3 postanowienia z 30.05.2025 ) i nie dostrzegło wadliwości prawa w wydanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dn. 2 sierpnia 2024r., która narusza :
- art. 16 § 1 zd. 1 kpa - znaczenie braku trwałości decyzji administracyjnej;
- art. 107 §1 pkt 4,5,6 w zw. z art. 107 §3 kpa - nie zawiera wymaganych prawem cech zewnętrznych decyzji administracyjnej ;
- art. 156 §1 kpa w decyzji Prezydenta Miasta K. -"wady kwalifikowane decyzji administracyjnej";
3) naruszenie art. 110 § 1 kpa, istota naruszenia prawa wynika ze zmiany poprzedzającego postanowienia SKO z dn. 26 marca 2025 r., nr SKO.4101.270.2025., którym SKO uchyliło poprzedzające postanowienie Prezydenta Miasta Koszalina
z dnia 21 stycznia 2025 r. znak: GK- 111-8.6620.22.2025.AS w całości , wydane wobec braku podstaw prawnych (zob. art. 34 ust. 2 upp we wniosku Strony z dn. 7 stycznia 2025 r.), po czym SKO zmieniło swoje poprzednie rozstrzygniecie z dnia 26 marca 2025 r., przy tym samym stanie prawnym i faktycznym sprawy, wobec kolejnego postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 8 kwietnia 2025 r. znak: GK-ll-1.6620.22.2025.Trz, od którego strona wniosła zażalenie do SKO, które wydało postanowienie z dnia 30.05.2025 r. znak: SKO.4101.817.2025 r., z naruszeniem art. 110 § 1 kpa, gdzie SKO błędnie zinterpretowało tym razem wykładnię i odrębność prawa wynikającego z art. 34 ust. 2 upp, bowiem SKO swoim poprzednim rozstrzygnięciem z dnia 26 marca 2025r. jest związane, a dokonana zmiana stanowiska w SKO postanowieniem z dnia 30 maja 2025r., "nagina swoje poprzednie rozstrzygniecie z dnia 26 marca 2025r. - w tej samej sprawie, ( przy tym samym stanie prawnym i faktycznym), do uporu i woli PMK";
4) naruszenie prawa polegające na dokonaniu samowolnej zamiany podstawy prawnej wskazanej przez stronę we wniosku z dnia 7 stycznia 2025 r., tj. art. 34 ust. 2 upp na art. 61 kpa , co jest wbrew woli Strony, zawarte w postanowieniu organu I instancji z dnia 8 kwietnia 2025r.;
5) naruszenie art. 63 kpa w postępowaniu organu I i II instancji, przez niewyjaśnienie woli strony, by jej czynność procesowa - podanie o wszczęcie postępowania, spowodowało skutek prawny z ustawy Prawo geodezyjne
i kartograficzne i upp, co było wolą strony, co SKO zaakceptowało w postanowieniu objętym skargą;
6) naruszenie art. 12 kpa w postępowaniu przed organem I i II instancji.
Skarżące wniosły w skardze o:
1) uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO z dnia 30 maja 2025 r., które narusza art. 110 §1 kpa, oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji z dnia 8 kwietnia 2025 r.,
2) "nakazanie SKO wyegzekwowanie stanu prawa orzeczonego"
w postanowieniu z dnia 26 maja 2025r. znak: SKO.4101.270.2025, wobec uchylonego w całości przez SKO postanowienia Prezydenta Miasta Koszalina z dnia 21 stycznia 2025r. znak: GK-III-8.6620.22.2025.AS, którym orzeczeniem SKO jest związane ;
3) orzeczenie o "decyzji administracyjnej nieistniejącej" PMK Nr [...]
z dnia 2 sierpnia 2024 r. znak: [...], która nie korzysta
z przymiotu domniemania prawidłowości, nie wchodzi do obrotu prawnego, bowiem decyzja ta jest aktem pozornym, nie zawiera wymaganych prawem cech zewnętrznych decyzji administracyjnej, posiada "wady kwalifikowane", nie wiąże organu ani strony przez to prawnie nie istnieje;
4) prowadzenie postępowania w WSA bez udziału Strony,
5) obciążenie SKO K. kosztami procesu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024, poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. albowiem w tym trybie może być rozpoznana sprawa, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności, sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego postanowienia organu administracji publicznej wykazała, że jest ono zgodne z prawem. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią sporną było to czy istniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżących o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej istnienia decyzji administracyjnej Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 2 sierpnia 2024 r. znak [...] i wobec stanu faktycznego w związku z brakiem dostępu do informacji publicznej wskazanej w pkt 1 i 2 wniosku strony z dnia 12 sierpnia 2024 r. oraz naruszenia art. 77 § 1 kpa w toku prowadzonego postępowania administracyjnego.
Sąd zatem wskazuje, że wniosek stron został sporządzony na podstawie art. 34 ust. 2 w związku z art. 34 ust. 1 upp. Zgodnie ze wskazanym przepisem art. 34 ust. 1 przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Zgodnie z art. 34 ust. 2 wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.
Z powyższego wynika, że interpretacja organu może dotyczyć wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie.
Strony tymczasem zwróciły się o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej "istnienia decyzji administracyjnej" Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 2 sierpnia 2024 r. znak [...] oraz "wobec stanu faktycznego w związku z brakiem dostępu do informacji publicznej" wskazanej w pkt 1 i 2 wniosku strony z dnia 12 sierpnia 2024 r. oraz naruszenia art. 77 § 1 kpa w toku prowadzonego postępowania administracyjnego.
Analiza treść powyższego wniosku prowadzi do konkluzji, iż przedmiot wniosku skarżących nie dotyczył wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Zestawiając bowiem treść przepisu art. 34 ust. 1 upp z powyższym wnioskiem stron o wydanie interpretacji indywidualnej, również Sąd nie ma wątpliwości, że żądanie przedstawione we wniosku nie mieści się w dyspozycji art. 34 ust. 1 upp, nie dotyczy bowiem "wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie". Daninami publicznymi są bowiem: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw (art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, Dz. U. 2024 r., poz. 1530 ze zm.).
Wniosek stron nie dotyczy daniny publicznej w ww. rozumieniu, a nadto nie dotyczy składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne.
Prawidłowo zatem uznały organy, że kwestie poruszane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, nie mieściły się w definicji pojęć "danina publiczna" ani "składki na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne", a zatem nie podlegają one interpretacji w trybie przepisów upp. Tym samym niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 34 ust. 2 upp. Brak bowiem było materialnoprawnej podstawy do wydania rozstrzygnięcia na podstawie wniosku stron, co skutkowało koniecznością odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn na podstawie art. 61a kpa.
Niezasadne są też dalsze zarzuty skargi, w tym dotyczące rzekomych naruszeń prawa procesowego, w tym rzekomej "samowolnej" zmiany podstawy prawnej. Organ przyjął bowiem prawidłową podstawę postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania, którą jest art. 61a § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Niezasadne są też zarzuty naruszenia przepisów kpa wymienione w pkt 2 skargi podnoszące niezbadanie i niedostrzeżenie że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 2 sierpnia 2024 r. znak [...] jest merytorycznie pusta i pozorna, nie wiąże organu i strony i jest nieważna. Sąd wyjaśnia, że ocena decyzji Prezydenta Miasta K. może mieć miejsce w przypadkach określonych w ustawie – na skutek odwołania w postępowaniu administracyjnym, lub w trybach nadzwyczajnych, ale nie w trybie udzielenia interpretacji wynikającym z art. 34 ust. 1 upp, a tym bardziej w postanowieniu odmawiającym jego wszczęcia.
Niezasadny jest też zarzut wymieniony w pkt 3 skargi dotyczący naruszenia art. 110 § 1 kpa Zgodnie tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (przepis ten z mocy art. 126 kpa odpowiednio stosuje się do postanowień). Jak wynika z treści uzasadnienia wydanie poprzedniego postanowienia SKO uchylającego pierwotne postanowienie organu I instancji nie stało na przeszkodzie wydaniu nowego postanowienia przez SKO utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji w związku z treścią art. 110 § 1 k.p.a. Podstawą uchylenia postanowienia organu I instancji była w ocenie SKO potrzeba uzyskania określonych dokumentów do akt sprawy. Organ zaś I instancji przesłał organowi odwoławczemu na wezwanie z 15 maja 2025 r. szereg dokumentów za pismem z dnia 23 maja 2025 r. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu wobec oczywistej treści art. 34 ust. 1 upp jak i braku w złożonym wniosku jakichkolwiek zapisów, że strony istotnie oczekiwały w nim wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie – żądane dokumenty nie miały ostatecznie znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – którym była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Niezrozumiałe jest przy tym twierdzenie stron, iż naruszenie art. 110 § 1 kpa nastąpiło przez to, iż zaskarżonym postanowieniu z 30 maja 2025 r. SKO "błędnie zinterpretowało tym razem wykładnię i odrębność prawa wynikającego z art. 34 ust. 2 upp, a dokonana zmiana SKO postanowieniem z 30.05.2025 r. nagina swoje poprzednie rozstrzygnięcie z 26.03.2025." SKO w ocenie Sądu nie mogło ten sposób naruszyć wskazywanego przez strony przepisu art. 110 § 1 k.p.a., a na marginesie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą uchylenia postanowienia może być wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, tylko jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe należy odnieść też do podnoszonego zarzutu naruszenia art. 12 k.p.a. Strona nie wskazała w jaki sposób szybkość postępowania mogła wywrzeć wpływ na wynik sprawy.
Zupełnie niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 63 kpa który dotyczy podań. Zdaniem Sądu organ wbrew podniesionemu zarzutowi w sposób wystarczający zrozumiał i wyjaśnił wolę stron wyrażoną we wniosku, w stopniu wystarczającym do załatwienia sprawy.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).