Dowody wnioskowane przez skarżącą obaliły domniemanie doręczeń zaświadczeń o przekształceniu i możliwości zapoznania się z ich treścią.
Zdaniem skarżącej, "Wprawdzie zaświadczenie określone w art. 4 ust. 4 ma charakter deklaratoryjny, jednakże dotyczy to samego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność, natomiast inny charakter ma ten składnik zaświadczenia, który informuje o obowiązku uiszczania opłaty przekształceniowej, wysokości tej opłaty i terminach jej wnoszenia. Użytkownik wieczysty musi otrzymać powyższe zaświadczenie, aby był on w sposób zgodny z prawem poinformowany o powstaniu obowiązku, wysokości i terminach płatności przedmiotowego świadczenia (analogicznie: podatnik podatku, który wymaga wydania decyzji wymiarowej, dopiero od doręczenia takiej decyzji ma obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej, pomimo tego, że obowiązek płacenia podatków wynika z ustawy). Interpretowanie art. 4 ust. 6 cyt. ustawy w taki sposób, że sankcjonuje on ewidentne pozbawienie właściciela lokalu mieszkalnego - uszczęśliwianego na siłę przekształceniem prawa współużytkowania wieczystego gruntu we współwłasność - podstawowych praw obywatelskich przez organ administracji w pełni świadomy całej sytuacji jest niedopuszczalne. Nie jest to stosowanie prawa, ale świadome ignorowanie podstawowych praw z powołaniem się na literalne brzmienie przepisu, jednakże w oderwaniu od celu tego przepisu. Wprowadzenia ułatwienia dla właściciela nieruchomości w wykonaniu uciążliwego obowiązku przy założeniu, że każdy z użytkowników wieczystych mający świadomość, że adres dla doręczeń figuruje w ewidencji gruntów i budynków, jest zobligowany do dopełnienia aktów staranności w zakresie uaktualnienia takiego adresu, jeśli ulegnie on zmianie. W wyjątkowych sytuacjach, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, to założenie ustawodawcy nie zostanie spełnione z przyczyn obiektywnych, które nie leżą po stronie użytkownika wieczystego. Nie sposób wymagać od niego, aby w sytuacji pogorszenia stanu zdrowia skutkującego utratą zdolności do świadomego podejmowania decyzji i wyrażania woli, i gdy zmienił miejsce pobytu z uwagi na konieczność sprawowania nad nim permanentnej opieki świadczonej przez osoby trzecie, był on zobligowany do dochowania aktu staranności, jaki można wymagać od osoby w pełni zdrowej i w pełni świadomej. Taki dyskryminacyjny sposób wykładni prawa nie może być aprobowany w realiach demokratycznego państwa prawnego."
Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie organu jest zgodne z prawem.
Spór skarżącej z organem sprowadza się do zagadnienia, czy w ramach zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, wywiedzionego z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a., organy miały obowiązek rozstrzygać o prawidłowości, prawnej skuteczności doręczenia zawiadomień o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności, przywidzianych w art. 4 ust. 1 i nast. oraz w art. 11 ust. 1 u.p.p.u.w.
Skarżąca przekonywała, że brak doręczenia zawiadomień przewidzianych w art. 4 ust. 1, ust. 4 i art. 11 ust. 1 u.p.p.u.w. jest równoznaczny z określeniem obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, a tym samym realizuje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określony w art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.
Z kolei organ przyjął, że kwestia doręczenia wymienionych zawiadomień o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności wykracza poza przedmiotowe granice zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym stanowi art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. W przekonaniu organu, skarżąca nie może zasadnie twierdzić, że doszło do określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, powołując się przy tym na niedoręczenie zawiadomień o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności, wymaganych przez art. 4 ust. 1, ust. 4, art. 11 ust. 1 u.p.p.u.w.
Zdaniem sądu, w tak zarysowanym sporze stanowisko organu odpowiada prawu.
Na potrzeby oceny prawnej stanowisk stron sporu zawisłego przed sądem trzeba przypomnieć, że stosownie do art. 33 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1).
Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art. 33 § 2).
W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, przepisów § 1 i 2 nie stosuje się. Przepis art. 17a stosuje się (art. 33 § 3).
Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (art. 33 § 4).
Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:
1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części (art. 33 § 5).
W myśl art. 34 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1).
Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
a) w całości,
b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia (art. 34 § 2).
Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3).
Organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o:
1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne;
2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części;
3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w:
a) art. 33 § 2 pkt 1-5,
b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej
- umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części (art. 34 § 4).
Następnie według art. 34a u.p.e.a. wierzyciel z urzędu występuje do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości albo w części w przypadku wystąpienia przyczyny określonej w:
1) art. 33 § 2 pkt 1-5;
2) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej.
W przytoczonym stanie prawnym w pierwszej kolejności należy podkreślić znaczenie rozwiązania przyjętego w art. 33 § 4 u.p.e.a., według którego zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.
Wobec tego na skarżącej spoczywał ustawowy obowiązek wykazania, na czym miałoby polegać określenie obowiązku w tytule wykonawczym w sposób niezgodny z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.
Skarżąca rozpatrywany zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej sprowadziła do twierdzenia, że ani jej poprzedniczka prawna, ani ona sama nie otrzymały zawiadomień zgodnie z art. 4 ust. 1, ust. 4, art. 11 ust. 1 u.p.p.u.w. Co więcej, według skarżącej, bez skutecznego doręczenia takich zawiadomień - co do zasady - nie jest zobowiązana do uiszczania opłaty z tytułu przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.
Oznacza to, po pierwsze, że skarżąca w istocie rzeczy kwestionowała istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym ze względu na brak zawiadomień o przekształceniu. Natomiast kwestia istnienia egzekwowanego obowiązku nie może być rozpatrywana i rozstrzygana przez organ w ramach zarzutu z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a., bowiem jest to przedmiot innego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, określonego w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Trzeba przy tym zauważyć, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej sporządził profesjonalny pełnomocnik - radca prawny.
Po drugie zaś, w świetle art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej ma określać istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Zatem skarżąca, wnosząc zarzut wywiedziony z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a., miała ustawowy obowiązek konkretnie wykazać, na czym miałaby polegać różnica między wysokością opłaty z tytułu przekształcenia z odsetkami, ujętą w realizowanym tytule wykonawczym a wysokością tych należności w świetle przepisów prawa - u.p.p.u.w. Tymczasem skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do wysokości opłaty z tytułu przekształcenia i odsetek, jakie wynikają z przepisów u.p.p.u.w. W konsekwencji treść złożonego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej z istoty rzeczy nie mogła prowadzić do stwierdzenia, że wielkości ujęte w realizowanym tytule wykonawczym miałyby być niezgodne z ustawowymi zasadami ich kalkulowania.
Argumentacja skarżącej zawarta w analizowanym zarzucie w sprawie egzekucji administracyjnej była nieadekwatna do prawnej istoty przesłanki z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. Skarżąca motywowała bowiem, że skoro ani jej poprzedniczka prawna, ani ona sama nie otrzymały zawiadomień o przekształceniu, to z tej przyczyny nie wie, jaka powinna być prawidłowa wysokość egzekwowanej opłaty z tytułu przekształcenia oraz odsetek.
Natomiast zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej przewidziany w art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. mówi o zasadniczo innej sytuacji, w której zobowiązany wie, jaka jest wysokość obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, bowiem tylko wówczas jest w stanie wykazać, w ramach zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, że istnieje niezgodność między treścią tytułu wykonawczego a przepisem prawa, statuującym obowiązek zapłaty należności pieniężnej z odsetkami w konkretnej wysokości. Innymi słowy, jeśli skarżąca przekonywała, że wobec braku doręczenia zawiadomień o przekształceniu nie zna ani wysokości należnej opłaty, ani wysokości należnych odsetek, to tym samym nie wykazała niezgodności treści tytułu wykonawczego z przepisem prawa w zakresie wysokości egzekwowanej należności pieniężnej, a w konsekwencji zasadności zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.
Ponownie wymaga odnotowania, że analizowany zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej sporządził profesjonalny pełnomocnik - radca prawny, na którym spoczywał obowiązek konkretnego opisania, w jakim zakresie i na jakiej podstawie faktycznej, prawnej obowiązek, bezpośrednio wynikający z przepisów u.p.p.u.w., przewidywał inną wysokość opłaty z tytułu przekształcenia i odsetek w porównaniu z treścią tytułu wykonawczego.
Jak wynika z lektury omawianego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, zagadnienie konkretnej różnicy między obowiązkiem, wynikającym bezpośrednio z przepisów u.p.p.u.w. a wielkościami ujętymi w realizowanym tytule wykonawczym zostało całkowicie przemilczane. Natomiast argumentacja skarżącej, przedstawiona przez pełnomocnika, która skupiła się na braku zawiadomień o przekształceniu, a w konsekwencji na braku obowiązku uiszczenia egzekwowanej opłaty z odsetkami, była nieadekwatna do treści zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej określonego w art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.
Dla wyczerpania oceny prawnej należy przypomnieć, że w myśl art. 1 u.p.p.u.w. z dniem [...] stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów.
Następnie według 4 u.p.p.u.w. podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, zwane dalej "zaświadczeniem" (art. 4 ust. 1).
W zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, zwanej dalej "opłatą", wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia. Zaświadczenie zawiera pouczenie o możliwości złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 (art. 4 ust. 4).
Zaświadczenie stanowi podstawę wpisu w dziale III księgi wieczystej roszczenia o opłatę, w odniesieniu do każdoczesnego właściciela nieruchomości (art. 4 ust. 5).
Stosownie do art. 6 jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia, wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji (art. 6 ust. 1).
Do czasu zakończenia postępowania ustalającego wysokość i okres wnoszenia opłaty, opłata wnoszona jest w wysokości wskazanej w zaświadczeniu. Ustalona w postępowaniu wysokość opłaty obowiązuje od dnia przekształcenia (art. 6 ust. 2).
Następnie art. 7 u.p.p.u.w. stanowi, że z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę (art. 7 ust. 1).
Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (art. 7 ust. 2).
Z kolei zgodnie z art. 11 u.p.p.u.w. obowiązek wnoszenia opłaty przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia, obciąża każdoczesnego właściciela nieruchomości, w odniesieniu do której istnieje roszczenie o opłatę, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. Nabywca nieruchomości występuje do właściwego organu w terminie 30 dni od dnia nabycia nieruchomości o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty. Właściwy organ może wydać to zaświadczenie z urzędu (art. 11 ust. 1).
Jeżeli nabywca nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia tego zaświadczenia wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia opłaty, w drodze decyzji. Złożenie wniosku nie wstrzymuje obowiązku wnoszenia opłaty za dany rok. Właściwy organ ustala, w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, wysokość opłaty lub okres jej wnoszenia. W przypadku zmiany wysokości opłaty jej nowa wysokość obowiązuje od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. Właściwy organ zawiadamia na piśmie nabywcę nieruchomości, w przypadku nadpłaty, o zaliczeniu na poczet przyszłych opłat nadwyżki wniesionej opłaty, a w przypadku niedopłaty, o dopłacie do opłaty odpowiadającej różnicy pomiędzy wniesioną opłatą a nową wysokością opłaty (art. 11 ust. 2).
Zatem, biorąc pod uwagę rozwiązania przyjęte w u.p.p.u.w., niewątpliwie obwiązek uiszczania opłaty z tytułu przekształcenia i ewentualnych odsetek oraz zasady kalkulacji wysokości tych należności mają swoje źródło bezpośrednio w przepisach prawa - u.p.p.u.w. Zawiadomienia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności, do których nawiązywała skarżąca, nie kreują, ale wyłącznie potwierdzają te obowiązki. Mają walor informacyjny. Jednocześnie otwierają drogę do ewentualnego prowadzenia sporu o opłatę z tytułu przekształcenia. Adresat opłaty ma prawo na określonych warunkach złożyć odpowiedni wniosek a organ wymieniony w u.p.p.u.w. ma obowiązek wydać w tym przedmiocie decyzję.
W świetle powyższego jedyny argument skarżącej, dotyczący niedoręczenia zawiadomień o przekształceniu, może być przedmiotem analizy na gruncie faktów i prawa, a następnie rozstrzygnięcia, ale wyłącznie na warunkach u.p.p.u.w., a więc nie w ramach zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Innymi słowy, jeśli skarżąca zmierza do wykazania, że jej poprzedniczka prawna i ona sama nie otrzymały zawiadomień o przekształceniu wymaganych przez art. 4 ust. 1, ust. 4, art. 11 ust. 1 u.p.p.u.w., może korzystać ze środków ochrony prawnej przewidzianych w u.p.p.u.w. Wyłącznie na warunkach u.p.p.u.w. właściwy organ jest uprawniony rozpatrywać i rozstrzygać o tym, czy doszło do zawiadomień o przekształceniu, czy skarżąca ma otwarty termin do ubiegania się o wydanie stosowanej decyzji.
Natomiast należy podkreślić, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej nie może zastępować właściwego ustawowego trybu przewidzianego w u.p.p.u.w. Dlatego skarżąca w ramach zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. nie mogła skutecznie wykazywać, że nie doszło do doręczenia zawiadomień o przekształceniu i w efekcie, że nie spoczywa na niej obowiązek zapłaty egzekwowanej należności.
Skarżąca interpretuje instytucję zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej w sposób nieadekwatny do obowiązującego stanu prawnego. Nie może bowiem zasadnie oczekiwać, że organ w ramach zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej rozpatrzy i rozstrzygnie zagadnienia faktyczne i prawne, należące do innego trybu postępowania, innego reżimu prawnego. Trzeba przy tym zauważyć, że skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do kwestii, czy podjęła jakiekolwiek czynności w trybie przewidzianym przez u.p.p.u.w.
W kontekście stanowiska skarżącej wymaga odnotowania, że między innymi w sprawie sygn. III FSK 740/24 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przy rozpatrywaniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej konieczne jest przestrzeganie niekonkurencyjności środków prawnych, czyli wyeliminowanie sytuacji, w której ta sama kwestia, mogąca być podstawą do sformułowania zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo że została już rozstrzygnięta w ramach innego postępowania. Zasada niekonkurencyjności środków prawnych ma zapobiegać uruchomieniu różnych trybów ochrony interesu jednostkowego w tej samej co do przedmiotu sprawie. Środki różnią się bowiem między sobą z uwagi na przedmiot, którego mogą dotyczyć, kategorię podmiotów, którym przysługują, termin przewidziany do ich wniesienia, wymogi formalne, właściwość i kompetencje organu władnego rozpoznać konkretny środek, a w konsekwencji - charakter postępowania, jakie wywołuje wniesienie środka zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że postępowanie egzekucyjne w administracji ma charakter postępowania wykonawczego, wtórnego w stosunku do postępowania, w którym następuje konkretyzacja obowiązku, gdyż celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Postępowanie egzekucyjne nie może wkraczać w kompetencję organu, który w postępowaniu rozpoznawczym w sposób władczy rozstrzygnął o prawach i obowiązkach strony, wynikających z przepisów prawa materialnego. Zatem wierzyciel przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej nie może wykraczać poza przedmiot sprawy, a więc poza przesłanki egzekucji. Tym bardziej nie jest uprawniony do ingerowania w inne postępowania, w inne rozstrzygnięcia, w ich przesłanki faktyczne i prawne.
Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela przytoczone zapatrywanie prawne. W realiach analizowanej sprawy prowadzi ono do konstatacji, że skarżąca zarzutem w sprawie egzekucji administracyjnej z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. nie mogła skutecznie zmierzać do zastąpienia reguł rozpatrywania i rozstrzygania sporu o opłatę z tytułu przekształcenia określonych w u.p.p.u.w.
W podsumowaniu przedstawionych rozważań sąd ocenia, że spór o opłatę z tytułu przekształcenia - co do faktów i co do prawa - pozostawał poza zakresem zarzutu z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. Taki spór - co do zasady - może być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego wyłącznie na warunkach u.p.p.u.w. Jedynie w tym trybie skarżąca może poszukiwać ochrony prawnej i uzyskiwać wiedzę o tym, jakie są przesłanki faktyczne i prawne obowiązku ponoszenia opłaty, z którą się nie zgadza.
Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm.).