Wyrok WSA z dnia 17 grudnia 2025, sygn. I SA/Sz 491/25

tj. wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części.

Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał także zarzuty naruszenia

art. 8 § 1 i art. 11, art. 107 § 3, art. 124 § 1 i § 2, art. 126 k.p.a. Na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania ww. organ stwierdził, że w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym organ I instancji działając na podstawie przepisów prawa, dał wyraz uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej poprzez dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Działania organu I instancji korespondują także z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dalej organ odwoławczy wskazał, że postanowienie organu I instancji wydane

w niniejszej sprawie zawiera również wszystkie elementy postanowienia.

W odniesieniu do wniosku skarżącej o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę

do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy rozstrzygnięcie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tej sprawie nie mamy do czynienia z naruszeniem przepisów postępowania.

W skardze spółka postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła w całości, zarzucając mu naruszenie następujących przepisów prawa procesowego, które

to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez utrzymanie

w mocy postanowienia, które stoi w sprzeczności z przepisami prawa;

2) art. 124 § 2, art. 126 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia;

3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

i naruszenie zasady praworządności, w szczególności na skutek braku uwzględnienia, że w sprawie istniała nadpłata po stronie skarżącej, która winna zostać zaliczona

na poczet zobowiązania podatkowego;

4) art. 8 i art. 11 k.p.a w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania

w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w tym naruszenie zasady proporcjonalności poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego, zamiast dokonania zaliczenia nadpłaty z urzędu;

5) art. 124 § 2 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego

i prawnego skarżonego postanowienia, co przejawiało się brakiem wyjaśnień, na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał zarzuty za niezasadne.

W związku z powyższym wniosła o:

- uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego

go postanowienia;

- zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego sąd uchylił zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu I instancji.

Kontrolowana sprawa została rozpoznana przez sąd w składzie trzech sędziów

na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, albowiem przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 roku, poz. 935 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W myśl zaś art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd, że naruszono prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszono prawo dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ewentualnie w przypadku stwierdzenia innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b oraz lit. c p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczącego skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego, opinię zabezpieczającą i na odmowę wydania opinii zabezpieczającej).

Ramy kontroli w rozpoznawanej sprawie wyznaczyło zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z 23 czerwca 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z 28 kwietnia 2025 r. oddalające w całości zarzuty oparte na art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i pkt 5 u.p.e.a. W badanej sprawie sąd stwierdził, że niektóre zarzuty podniesione

w skardze są zasadne. Wobec tego sąd uznał, że orzeczenie organu odwoławczego jak

i rozstrzygniecie organu niższej instancji naruszają prawo, co doprowadziło do uchylenia ich przez sąd.

W ocenie sądu na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia przez organ

art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., tj. zarzut dotyczący wygaśnięcia obowiązku. W myśl powołanego przepisu podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Natomiast w art. 59 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. - zwanej dalej: o.p.) ustawodawca enumeratywnie podał jakie okoliczności muszą zaistnieć, aby doszło

do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Z brzmienia art. 59 § 1 pkt 4 o.p. wprost wynika, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku.

W tym miejscu zauważyć także trzeba, że zgodnie z art. 76 § 1 o.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

Z przytoczonego przepisu wynika, że zaliczenie nadpłaty następuje z mocy prawa,

a organ z urzędu jest zobligowany do rozliczenia widniejącej na rachunku nadpłaty podatnika.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że wierzyciel 4 i 5 marca 2025 r. wystawił ww. tytuły wykonawcze, a następnie przekazał je do realizacji organowi egzekucyjnemu. W dniu 12 marca 2025 r., tj. w dniu doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego przez organ egzekucyjny, miało miejsce wszczęcie egzekucji administracyjnej. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych organ egzekucyjny 13 marca 2025 r. wyegzekwował z rachunków bankowych spółki w całości należności objęte tymi tytułami wykonawczymi. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu zostały doręczone spółce 17 marca 2025 r. W piśmie z 24 marca 2025 r. zobowiązana wniosła zarzuty, zarzucając naruszenie art. 33 § 2 pkt 2 lit. a oraz pkt 5 u.p.e.a.

Jednakże zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, że na dzień wszczęcia wspomnianej egzekucji na mikrorachunku bankowym spółki widniała nadpłata. Podnosząc zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., skarżąca wyjaśniła, że zapłaciła zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym

za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2017 r. wraz z odsetkami, wynikające

z ww. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z 30 czerwca 2021 r. już 9 listopada 2021 r. Płatności dokonała na rachunek Urzędu Skarbowego w N. . Skarżąca zaznaczyła, że nie otrzymała od organu podatkowego zwrotu wpłaconej 9 listopada 2021 r. kwoty.

W aktach administracyjnych sprawy zalega pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z 31 marca 2025 r., w którym organ wyjaśnił, że wpłata spółki w kwocie [...]zł została rozliczona do zobowiązania wynikającego z decyzji z 30 czerwca

2021 r. W związku z uchyleniem tej decyzji powstała nadpłata, którą ww. organ przekazał 7 i 12 kwietnia 2023 r. na mikrorachunek spółki w Pierwszym Urzędzie Skarbowym

w P. w wysokości [...] zł na zaległy podatek VAT w kwocie [...]zł.

Natomiast z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]

z 16 czerwca 2025 r. wynika, że po zmianie właściwości urzędu skarbowego,

organ podatkowy 22 października 2024 r. wysłał wezwanie do skarżącej w sprawie wyjaśnienia powstałej nadpłaty w wysokości [...] zł. W dniu 18 listopada

2024 r. w rozmowie telefonicznej poinformowano spółkę o nadpłacie w podatku

od towarów i usług, skarżąca nie wydała dalszych dyspozycji dotyczących nadpłaty.

Odnosząc się do wyżej przedstawionego materiału dowodowego, sąd wskazuje, że jeśli na mikrorachunku skarżącej na dzień wystawienia tytułów wykonawczych istniała nadpłata w podatku, to organ - stosownie do postanowień art. 76 § 1 o.p.

- zobligowany był w pierwszej kolejności zaliczyć nadpłatę na poczet zaległych zobowiązań podatkowych spółki. Skoro art. 76 o.p. obliguje organ podatkowy

do "zaliczenia z urzędu" nadpłaty (art. 76 § 1 o.p.) na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych, to organ podatkowy jest zobowiązany we własnym zakresie podjąć inicjatywę rozpatrzenia danej sprawy "zaliczenia" i wydania postanowienia

w trybie art. 76a o.p. Podatniczka zainteresowana takim zaliczeniem może składać wnioski w tym przedmiocie, lecz nie zmienia to charakteru tego postępowania, które może być wszczęte wyłącznie z urzędu.

NSA w wyroku z 12 grudnia 2023 r. sygn. akt I FSK 1477/23 (powołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). zaznaczył, że zaliczenie nadpłaty nie zależy od uznania organu podatkowego jak również od dyspozycji podatnika. W innym orzeczeniu NSA wskazał, że "Przed zwrotem nadpłaty organ powinien zweryfikować stan zaległych i bieżących zobowiązań, a w przypadku ich istnienia, zaliczyć zwrot na poczet tych należności. Postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązań podatkowych (zaległych, bieżących, przyszłych), odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, o której mowa w art. 76a § 1 o.p." (wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I FSK 1508/23 LEX nr 3670673).

Sąd w składzie orzekającym zwraca również uwagę, że zgodnie z art. 62 § 1 o.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, zgodnie ze wskazaniem podatnika, a przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy

na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadki braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości.

Powracając do kwestii powstałej nadpłaty, sąd wskazuje, że dokonując z urzędu zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, organ podatkowy musi stosować obowiązujące w tym zakresie regulacje ustawowe (art. 76 § 1, art. 76a, art. 55 i art.

62 § 1 o.p.). Powyższe przepisy prawa zakreślają więc ramy działań organu podejmowanych z urzędu. Natomiast potwierdzenie częściowego lub całkowitego wykonania obowiązku przez skarżącego, obliguje organ do uwzględnienia zarzutów skarżącego co do wygaśnięcia obowiązku zapłaty odpowiednio w całości lub w części.

Stwierdzić zatem należy, że kwestia istnienia nadpłaty na mikrorachunku skarżącej nie została należycie wyjaśniona do czego zobowiązuje organ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Granice postępowania odwoławczego wyznaczają zasady postępowania administracyjnego, w tym zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz

do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta rozwinięcie swoje znajduje w art. 77 § 1 k.p.a. jak też w art. 80 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że zaskarżone postanowienie nie dotyczy błahych kwestii,

ale dysponowania przez organ środkami pieniężnymi o znacznej wartości podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji

i narażanie podatniczki na dodatkowe koszty, w sytuacji, gdy na mikrorachunku spółki widnienie nadpłata w podatku. Organ w pierwszej kolejności winien zweryfikować

czy na koncie spółki widnieje nadpłata. W tym zakresie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W takiej sytuacji zasadnie skarżąca podnosi, że organy swoim postępowaniem naruszyły zasadę zaufania do władzy publicznej - wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a. w zw.

z art. 18 u.p.e.a. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania oraz prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Zasadom tym nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym organy prowadzą postępowanie bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym sprawdzenia istnienia nadpłaty, do czego były zobligowane z mocy prawa. Praworządność oznacza działanie zgodnie z prawem. Tym samy organy naruszyły zasadę przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Wobec powyższego za uprawniony należy uznać zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., bowiem w świetle zaprezentowanych rozważań, nieuprawnione jest stanowisko organu odwoławczego

co do poprawności wydanego przez organ I instancji postanowienia. Zatem nie istnieją przesłanki przemawiające za utrzymaniem w mocy przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji. Zgodnie z ostatnim wymienionym przepisem jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej: do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy (pkt 1.),

w postępowaniu egzekucyjnym (pkt 2.) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. W myśl art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję.

Na podstawie art. 144 k.p.a. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Natomiast pozostałe zarzuty skargi sąd uznał za nieuzasadnione. Za nietrafione sąd uznał w szczególności zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 124 § 1 i § 2, art. 126 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które znajdują zastosowanie w sprawie z mocy art. 18 u.p.e.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w art. 124 k.p.a. ustawodawca zawarł elementy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego. Przepis ten w § 1 stanowi, że postanowienie powinno zawierać:

1) oznaczenie organu administracji publicznej;

2) datę jego wydania;

3) oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu;

4) powołanie podstawy prawnej;

5) treść rozstrzygnięcia;

6) pouczenie, czy i w jakim trybie służy:

a) na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego,

b) od niego sprzeciw;

7) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania postanowienia.

Na podstawie art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy

art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz

art. 156-159, z tym, że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Na mocy art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zaskarżone postanowienie organu odwoławczego - w ocenie sądu - zawiera wszystkie elementy postanowienia wymienione w przepisie art. 124 § 1 k.p.a.,

tj. oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, podstawę prawna, rozstrzygnięcie; pouczenie o przysługującym prawie wniesienia skargi

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i trybie jej wniesienia; a także informację o podpisie elektronicznym z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej. Postanowienia organu I instancji jak i II instancji zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Uzasadnienie faktyczne oparte zostało na dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Uzasadnienie prawne zawiera wskazanie przepisów prawa, które legły u podstaw wydanych rozstrzygnięć.

Co do wątpliwości skarżącej w kwestii tyczącej się prawidłowego wypełnienia tytułu wykonawczego, wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest określenie obowiązku zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa

w art. 3 i art. 4. Zgodnie z art. 3 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się

do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej (§ 1). Egzekucję administracyjną stosuje się również do należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 5, wynikających

z tytułów wykonawczych wystawionych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych na podstawie art. 44 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach

i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2024 r. poz. 291), zwanej dalej "ustawą o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa", oraz na podstawie art. 16 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 776), zwanej dalej "ustawą o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym" (§ 1a). W myśl art. 4 u.p.e.a. do obowiązków, które wynikają z decyzji, postanowień lub innych orzeczeń niż określone w art. 3 i art. 3a, stosuje się egzekucję administracyjną tylko wówczas, gdy odrębne ustawy tak stanowią.

W doktrynie wskazuje się, że "Zobowiązany, wnosząc zarzut błędnego określenia obowiązku, twierdzi, że istnieje rozbieżność między treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym a treścią nałożonego nań obowiązku, określonego w przepisie prawa albo w rozstrzygnięciu w sprawie indywidualnej lub w dokumencie stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego" (P. M. Przybysz (w:) Postępowanie egzekucyjne

w administracji. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2025, art. 33). Zatem treść obowiązku prawnego wskazanego w tytule wykonawczym powinna być zgodna z treścią orzeczenia organu lub przepisem prawa, z którego obowiązek ten wynika.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności kontrolowanej sprawy, sąd zgodził się z organem odwoławczym co do tego, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym wynika wprost z orzeczenia organu podatkowego. Źródłem powstania obowiązku była decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 6 grudnia 2023 r. utrzymana

w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z 11 lutego

2025 r. Jednocześnie zauważyć wypada, że organ prawidłowo wyjaśnił zobowiązanej spółce, że w decyzji podatkowej określając wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy nie orzeka o wysokości odsetek. Kwoty zobowiązań wynikające z decyzji podaje się w tytule wykonawczym w części D.1 w poz. 1. Kwota należności pieniężnej. Natomiast wysokość kwoty należnej z tytułu odsetek za zwłokę pozostaje wartością zmienną i podlega konkretyzacji na etapie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie

z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w tytule wykonawczym wierzyciel określa m.in.: termin,

od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie (część D.1 poz. 2.), datę, od której nalicza się odsetki tytułu wykonawczego); rodzaj odsetek (część D poz. 7. Rodzaj odsetek); stawki odsetek (w przedmiotowej sprawie - część D poz. 8.1. Podwyższona stawka odsetek za zwłokę); a wreszcie wysokość odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, (część D.1 poz. 3. Wysokość odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego) - dalsze odsetki są pobierane zgodnie ze wskazaniem wynikającym z zaznaczenia kwadratu w poz. 7 części D oraz zgodnie ze stawkami odsetek wskazanymi w poz. 8.1. części D od dnia następnego po dniu wystawienia tytułu wykonawczego.

Dodać również wypada, że po przeanalizowaniu treści załączonych do akt administracyjnych ww. tytułów wykonawczych, sąd podzielił opinię organu w zakresie sporządzenia tych dokumentów zgodnie ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej z dnia 19 marca 2024 r. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 431). Mianowicie

w tytułach wykonawczych wierzyciel prawidłowo wskazał treść obowiązku wynikającego z powyżej wspomnianej decyzji. Słusznie organy uznały, że w zaskarżonych tytułach wykonawczych nie występują rozbieżności pomiędzy określonym w nich obowiązkiem podlegającym egzekucji, a treścią obowiązku (zobowiązania podatkowego), który wynika z ww. decyzji organu podatkowego.

Wobec powyższego za nieuprawnione należy uznać zarzuty ujęte w punkcie 2 i 5 petitum skargi.

Dostrzegając zaś wskazane uchybienia, wynikające z braku należytego ustalenia i oceny wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd uznał za zasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia

i postanowienia go poprzedzającego w celu ponownego rozpatrzenia sprawy z pełnym poszanowaniem zasad procedury administracyjnej (art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1

i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Ponownie przeprowadzając postępowanie, organy sprawdzą czy na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego istniała

na mikrorachunku skarżącej spółki nadpłata w podatku, którą należało zaliczyć na poczet zaległości podatkowych w podatku akcyzowym wraz z odsetkami.

Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od organu odwoławczego

na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w łącznej wysokości [...] zł. Na zasądzone koszty postępowania sądowego składają się następujące kwoty: [...] zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2021 r., poz. 535);

[...] zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2018 r., poz. 1687) oraz [...] zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa oraz jego odpis, wypis lub kopia stosownie do IV części załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1154).