Dyrektor Izby wskazał, że z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego S. VI Wydział Karny z 19 września 2023 r. sygn. akt VI K [...], który podatnik przywołał w odwołaniu, wynika jednoznacznie, że podatnik został uznany za urządzającego gry na trzech automatach, w pawilonie nr [...] na targowisku osiedlowym przy ul. [...] w S., wbrew przepisom u.g.h. Natomiast za prowadzących gry hazardowe, w tej samej sprawie karnej skarbowej, uznani zostali pracownicy podatnika, tj. T. M. i P. B.. Wprawdzie podatnik nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, lecz skorzystał z instytucji dobrowolnego poddania się karze oraz wniósł o wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczenie uzgodnionej kary grzywny w wysokości [...] stawek dziennych po [...] zł w trybie dobrowolnego poddania się karze.
Organ podkreślił, że odpowiedzialność podatnika jest niezależna od odpowiedzialności innych osób zaangażowanych w nielegalne urządzanie gier, bo każdy odpowiada za swoje działania. Przy czym "urządzenie gier" jest pojęciem szerszym od pojęcia "prowadzenie gier".
Organ nie zgodził się z pozostałymi zarzutami odwołania.
Według organu w sprawie nie wystąpiły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary, co omówiono na s. 21-27 zaskarżonej decyzji. Organ dostrzegł, że skarżący powołał się na postanowienie Sądu Rejonowego S. Wydział Karny, którym Sąd rozłożył zapłatę wskazanej kary grzywny i kosztów sądowych na 24 raty. Na okoliczność regulowania zaległości skarżący przedłożył to postanowienie oraz przykładowe dowody zapłaty rat (potwierdzenia przelewów). Skarżący stwierdził, że poniósł już w tej sprawie odpowiedzialność, a w chwili obecnej zajmuje się pszczelarstwem, dzierżawi ziemię od teściów, jest ubezpieczony w KRUS jako rolnik (pismo KRUS z 27.01.2025 r.), spłaca kredyt hipoteczny (harmonogram spłat kredytu [...] S.A.), pomaga żonie w spłacie jej zobowiązań. Według organ choć skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo skarbowe, to kara ta nie spełniła celu, dla którego miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, w szczególności odzyskanie utraconych przez Skarb Państwa dochodów. Skarżący nie może też skutecznie powoływać się na zobowiązania finansowe swoje i swojej małżonki. Przedstawiona w niepełny sposób sytuacja majątkowa podatnika nie ma wpływu na przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Dyrektor izby ocenił, że Naczelnik UCS prawidłowo wymierzył podatnikowi karę pieniężną w wysokości [...] zł, z tytułu urządzania gier na trzech automatach bez koncesji.
M. R. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, mających istotny wpływ na przebieg sprawy oraz treść rozstrzygnięcia, tj.:
- art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 1 lit a u.g.h. poprzez niewłaściwe zastosowanie wyżej wskazanych norm z uwagi na błędne przyjęcie zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy, iż skarżący urządzał gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego, zgłoszenia, chociaż uprzednio prowadzone postępowanie karne nie dowiodło tego dostatecznie (a organ administracji publicznej własnych ustaleń nie czynił), a w konsekwencji z uwagi na brak spełnienia ustawowych przesłanek wskazanych w powyższej normie, bezpodstawne nałożenie kary na skarżącego w wysokości [...] zł i utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy,
- art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez niezastosowanie wyżej wymienionych norm z uwagi na przyjęcie z góry tezy, iż urządzanie gier hazardowych bez wymaganej przepisami prawa koncesji, nie można zakwalifikować jako czynu o znikomej wadze naruszenia prawa, podkreślając zagrożenia wypływające z dostępności hazardu i ryzyka uzależnienia się od niego, w szczególności osób małoletnich, w całkowitym oderwaniu od stanu faktycznego niniejszej sprawy, oraz w sytuacji w której przepis art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. w ogóle nie wymaga z uwagi na istnienie wspólnika "lub" między pkt 1 a pkt 2 przepisu), aby jednocześnie waga naruszenia prawa była znikoma,
- art 189f § 1 pkt 2 w zw. z art 189a § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie wyżej wymienionej normy z uwagi na błędne uznanie, iż przepis ten w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania (i w ogóle nigdy nie ma zastosowania do gier hazardowych), pomimo niespełnienia ustawowych warunków do wyłączenia zastosowania niniejszych regulacji,
- art 189f § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na pociągnięciu skarżącego do kary administracyjnej i wymierzeniu mu kary pieniężnej w wysokości [...] zł w sytuacji, w jakiej okoliczności faktyczne sprawy, w szczególności skazanie skarżącego wyrokiem z 19 września 2023 r. przez Sąd Rejonowy S. Wydział Karny w sprawie o sygn. akt [...] na łączną karę grzywny w wysokości [...] stawek dziennych po [...] zł każda, a także orzeczenie przepadku automatów oraz gotówki, która w nich się znajdowała, przemawiały za odstąpieniem od jej wymierzenia,
- art 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo wystąpienia uzasadnionych przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. i w konsekwencji zasadności uchylenia decyzji organu I instancji, a także w tym zakresie orzeczenia odstąpienia od nałożenia kary finansowej i poprzestania na pouczeniu skarżącego.
Skarżący zarzucił także błędne ustalenia faktyczne w postaci przyjęcia, iż w postępowaniu karnym skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na urządzaniu gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia, pomimo, iż w tej samej normie karnej jest sankcja za prowadzenie gier hazardowych i co nie zostało dostatecznie dookreślone, czy skarżący odpowiada za urządzanie, czy za prowadzenie gier hazardowych, co z kolei skutkowało błędnym uznaniem, iż przesłanki do zastosowania sankcji z ustawy o grach hazardowych zostały spełnione.
W uzasadnieniu skarg jej zarzuty zostały uszczegółowione.
Skarżący wniósł o: uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm prawem przepisanych; wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z 3 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a na skutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Sporne w sprawie jest wymierzenie skarżącemu kary z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji. Zarzuty skargi koncentrują się zasadniczo na dwóch zagadnieniach. Skarżący uważa, że organy błędnie przyjęły, iż w postępowaniu karnym został on uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na urządzaniu gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Według skarżącego cechy urządzającego gry hazardowe spełniał w rozpoznawanej sprawie P. B.. Ponadto skarżący uważa, że organy winny w sprawie odstąpić od nałożenia administracyjnej, stosując regulacje zawarte w art. 189f § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.g.h. grami hazardowymi są gry losowe, zakłady wzajemne, gry w karty, gry na automatach zaś zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres wskazanej definicji został rozszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., który stanowi, że grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "losowości", użyte w kontekście gier hazardowych, wiązane jest z zależnością wyniku gry w szczególności od przypadku rozumianego jako zdarzenie lub zjawisko, których nie da się przewidzieć. Przyjmuje się, że wystąpienie "przypadku" oznacza, że wynik gry jest nieprzewidywalny z punktu widzenia grającego i nie zależy wyłącznie od jego możliwości czy umiejętności. Losowość gier jest rozumiana jako niemożliwość przewidzenia rezultatu gry w normalnych warunkach. Do zakwalifikowania gry do gier losowych wystarczy stwierdzenie wystąpienia w grze elementu losowości wpływającego bezpośrednio na wynik gry (por. wyrok NSA z 3 marca 2020 r. II GSK 4304/17).
Jak z kolei stanowi art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Jak stanowi art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. W myśl zaś art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Jak stanowi art. 32 ust. 1 u.g.h., koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych.
W myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia, przy czym wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku gier na automatach wynosi 100.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 4 pkt 1a u.g.h.).
Dla wymierzenia kary pieniężnej konieczne jest, wobec powyższego, ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach, ustalenie charakteru tych gier - czy są to gry na automatach w rozumieniu u.g.h., ustalenie, że gry na automatach były urządzane bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia.
W rozpoznawanej sprawie organ wskazał i przekonująco uzasadnił, m.in. na podstawie eksperymentu procesowego opisanego w protokole z 14 stycznia 2022 r., że trzy automaty do gier były niewątpliwie urządzeniami elektronicznymi – komputerowymi. Gry na tych automatach rozgrywały się zarówno o wygrane rzeczowe (w postaci możliwości rozpoczęcia nowej gry poprzez wykorzystanie wygranej punktowej uzyskanej w poprzedniej grze oraz w postaci możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze), jak i o wygrane pieniężne. Przebieg gier wskazywał na ich losowy charakter. Powyższe okoliczności można przy tym uznać za niesporne pomiędzy stronami.
W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyrok z 17 lipca 2025 r. I GSK 109/22 i przywołane tam orzecznictwo) wskazuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne (techniczne, organizacyjne) dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczby graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. "Urządzanie gier" to zatem podejmowanie aktywnych działań i czynności polegających m.in. na tworzeniu i zapewnieniu warunków jego działania, przy czym wystarczające jest wykazanie nawet niewielkiej aktywności w tym zakresie tj. wykonywania tylko niektórych spośród wymienionych czynności. "Urządzanie" to m.in. stworzenie warunków do działania określonego przedsięwzięcia, to utrzymanie tego stanu "urządzania" czyli zorganizowania gier na automatach albo inaczej - zapewnienia odpowiednich warunków do prowadzenia gier niewątpliwie wymaga aktywności również podczas prowadzenia (trwania) tej działalności. Wynika z tego, że "urządzanie" gier ma znaczenie szersze od "prowadzenia" gier, ponieważ obejmuje działania oraz czynności zmierzające do przeprowadzenia gier ale również towarzyszące ich prowadzeniu. Przesłanką przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., jest wykazanie, że dany podmiot podejmował czynności związane bądź z procesem zorganizowania i wyposażenia określonego miejsca przeznaczonego do prowadzenia gier na automatach, bądź też zajmował się "obsługą" tego miejsca, czyli zapewnieniem warunków umożliwiających prowadzenie takich gier.
Według sądu nietrafione są wywody skarżącego, jakoby wyrok w sprawie karnej nie wskazywał, że skarżący popełnił przestępstwo polegające na urządzaniu gier hazardowych. Argumentację tę skarżący buduje na stwierdzeniu, że art. 107 § 1 k.k.s. penalizuje zarówno urządzanie, jak i prowadzenie gier hazardowych, podczas gdy u.g.h. jednoznacznie sankcjonuje wyłącznie urządzających gry hazardowe. Zauważyć jednak należy, że w sentencji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego S. Wydziale Karnym z 19 września 2023 r. sygn. akt [...] wprost wskazano, iż skarżącego uznano za winnego zarzucanego mu czynu, który polegał na tym, iż w czasie bliżej nieustalonym, tj. nie wcześniej niż przed 1 sierpnia 2019 r. do 14 stycznia 2022 r. w pawilonie [...] na targowisku osiedlowym przy ul. [...] w S., wbrew art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzał gry na automatach [...] b/n. Wyrok ten odnosi się zatem jednoznacznie do urządzania gier przez skarżącego i jednocześnie podaje kwalifikację prawną tego czynu, tj. art. 107 § 1 k.k.s. Wprawdzie skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, lecz skorzystał z instytucji dobrowolnego poddania się karze. Z aktu oskarżenia z 23 lutego 2023 r. również wynika wprost, że skarżącego oskarżono o urządzanie gier na automatach, podczas gdy pozostałe wymienione w akcie oskarżenia osoby oskarżono o prowadzenie gier na tychże automatach.
Należy jednocześnie podkreślić, że stosownie do art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Sąd administracyjny jest zatem związany zawartymi w sentencji wyroku skazującego ustaleniami okoliczności związanych ze sprawą i typem czynu przypisanego sprawcy. Sąd karny niewątpliwie zaś orzekł o popełnieniu przez skarżącego przestępstwa polegającego na urządzaniu gier na automatach wbrew przepisom u.g.h. dotyczącym uzyskania koncesji lub zezwolenia.
Błędny jest również argument, że organy skupiały się na tych okolicznościach sprawy, które działają na niekorzyść skarżącego. W tym zakresie argumentacja skarżącego stanowi jedynie polemikę z obszernymi ustaleniami organu i polega na wskazywaniu innej winnej osoby, tj. P. B.. Skarżący w żaden konkretny sposób nie podważył przy tym ustaleń i ocen organu, które sąd przyjmuje za prawidłowe, iż z zebranego i szczegółowo opisanego w decyzji materiału dowodowego, w tym: informacji przekazanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w S.; informacji przekazanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w S. Dział Pomocy Osobom Bezdomnym; zeznania w charakterze świadka - K. K.; zeznań innych świadków - graczy, którzy przedstawili m.in. okoliczności posługiwania się przez skarżącego telefonem o numerze [...], zarejestrowanym na K. K.; analizy kryminalnej Naczelnika UCS (raport z 26 września 2022 r., znak [...]), wynika, że działania skarżącego miały istotne znaczenie w organizacji i realizacji procederu urządzania gier hazardowych na 3 automatach, w lokalu - pawilonie nr [...] mieszczącym się na targowisku osiedlowym przy ul. [...] w S.. Z zeznań świadków (bywalców lokalu) wynika, że to zatrudnieni przez skarżącego w lokalu pracownicy (T. M., a następnie P. B.) informowali za pośrednictwem SMS graczy o otwarciu lokalu, wpuszczali klientów do lokalu, pilnowali porządku, kasowali liczniki automatów, wypłacali wygrane lub jeżeli zabrakło pieniędzy wystawiali karteczki z informacją o wygranej, wypłacali graczom brakujące kwoty wygranych po dowiezieniu ich przez skarżącego. Zeznania graczy potwierdzają również, że to skarżący dostarczał do lokalu środki pieniężne na wygrane, dokonywał rozliczeń poprzez wybieranie pieniędzy z automatów, zabierał tzw. utarg, wypłacał wynagrodzenie personelowi. To również skarżący telefonicznie wyrażał zgodę na to, aby pracownicy lokalu przekazywali graczom pieniądze, w ramach udzielanych pożyczek, które były przeznaczone na grania na automatach znajdujących się w tym punkcie gier. Oznacza to, że skarżący miał realny wpływ na działalność nielegalnego salonu gier i zapewnił możliwość rozgrywania gier hazardowych na automatach bez koncesji. Przy czym, aby oddalić od siebie podejrzenia o urządzanie nielegalnych gier na automatach i przerzucić odpowiedzialność na inne osoby, skarżący wykorzystał bezdomne osoby, tj. J. P. (który zakupił pawilon handlowy i zawarł umowę dzierżawy terenu pod ten pawilon) oraz K. K. (na którego zarejestrowany był telefon o numerze [...]). Na powyższe wskazuje również notatka służbowa z 25 lutego 2020 r. sporządzona w oparciu o informacje przekazane przez anonimową osobę. To skarżący jako "szef" wskazanego lokalu z automatami hazardowymi, użytkował telefon o numerze [...], zarówno w kontaktach z pracownikami lokalu - P. B., a wcześniej z zatrudnioną T. M. oraz z graczami, którzy prosili skarżącego o udzielenie im pożyczki pieniężnej na granie na automatach.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi zatem wątpliwości sądu, że organy prawidłowo przyjęły, iż skarżący był urządzającym gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia.
Organ dokonał również wszechstronnej oceny pod kątem możliwości odstąpienia w sprawie od nałożenia kary pieniężnej.
Stosownie bowiem do art. 189f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:
1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub
2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.
Zauważyć w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia możliwości stosowania do kar pieniężnych, o których mowa w u g.h., przepisów działu IVA k.p.a. nie jest rozstrzygana jednolicie. Z jednej strony można przytoczyć wyrok NSA z 16 listopada 2023 r. w sprawie II GSK 966/20, gdzie wskazano, że wobec celu zmian wprowadzonych ustawą nowelizującą z 7 kwietnia 2017 r., funkcji przepisów Działu IVa k.p.a. oraz konwencji językowej, którą na gruncie art. 189a k.p.a. operuje ustawodawca, której przedmiotem jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, za uzasadniony należy uznać wniosek, iż regulacja ta ma również zastosowanie w sprawach nakładania administracyjnych kar pieniężnych na podstawie u.g.h., co w zestawieniu z art. 89 ust. 4 u.g.h. oraz jej art. 90 ust. 1 odnosi się zwłaszcza do art. 189f k.p.a.
Odmiennie natomiast orzekł NSA w wyroku z 4 listopada 2025 r. II GSK 573/25, gdzie uznał, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania do kar pieniężnych z u.g.h.
Rozważając przyjęcie korzystnego dla skarżącego stanowiska sprowadzającego się do możliwości zastosowania przepisów Działu IVa k.p.a w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności wskazać należy, że organ zawarł w zaskarżonej decyzji także rozważania dotyczące tej kwestii.
W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, aby waga naruszenia prawa była znikoma, co wyklucza możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Należy zwrócić uwagę, że zarzuty skarżącego w tym zakresie mają ponownie charakter polemiczny. Organ słusznie podkreślił bowiem, powołując się m.in. na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, że rynek gier hazardowych nieuchronnie generuje ryzyka uzależnień, korupcji i przestępczości. Organ podkreślił także szeroki katalog podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h, wysokość kar za te naruszenia i restrykcyjny charakter ograniczeń i obowiązków w zakresie urządzania gier hazardowych, które służyć mają ochronie dóbr prawnych, w szczególności ochronie społeczeństwa i obywateli przed negatywnymi skutkami uzależnienia od hazardu. Na znikomą wagę naruszenia prawa z pewnością nie wskazuje również okoliczność skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo skarbowe polegające na urządzaniu gier na automatach na karę grzywny w wymiarze [...] stawek dziennych po [...] zł i orzeczenie przepadku mienia, czy też dokonanie przez organy ustaleń w zakresie wykorzystywania w prowadzonej działalności osób bezdomnych i udzielania pożyczek za pośrednictwem pracownika obsługi lokalu, aby umożliwiać prowadzenie gier. Tymczasem skarżący poprzestaje na stwierdzeniu, że założenie organu czyni zastosowanie 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w tego rodzaju sprawach realnie niemożliwym, nie wskazując przy tym jakichkolwiek okoliczności, które pozwalałyby uznać, że w rozpoznawanej sprawie waga naruszenia prawa istotnie była znikoma.
Dla zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. konieczne jest natomiast, aby uprzednia kara spełniała cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Okoliczność ukarania skarżącego za przestępstwo skarbowe nie stanowi sama w sobie przeszkody do wymierzenia kary pieniężnej w postępowaniu administracyjnym. Odpowiedzialność karnoskarbowa oparta jest z gruntu na odmiennych przesłankach niż odpowiedzialność za delikt administracyjny. O ile pierwsza z nich opiera się na zasadzie winy, którą można przypisać osobie fizycznej, o tyle druga opiera się już na przesłance obiektywnego naruszenia prawa. Co więcej, główną funkcją odpowiedzialności karnej jest funkcja represyjna, zatem odpłata za popełniony czyn zabroniony, zaś główną funkcją odpowiedzialności administracyjnej jest szeroko pojęta prewencja (por. por. wyrok NSA z 18 lutego 2025 r. II GSK 1702/24). Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że wśród funkcji sankcji administracyjnej wyróżnia się funkcję represyjną, ale ponadto funkcję motywacyjną, funkcję ochronną polegającą na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcję pomiaru wagi chronionego dobra mierzoną stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości, czy też funkcję restytucyjną (por. m.in. wyrok NSA z 29 października 2025 r. II GSK 260/25).
Na gruncie rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że brak koncesji czy też zezwolenia zniweczył w ogóle możliwość powstania obowiązku podatkowego i powstanie zobowiązania podatkowego. W takim jednak przypadku, w miejsce obowiązku podatkowego, który nie powstaje i w konsekwencji nie pojawia się w ogóle podatek od gier, według sądu tym bardziej aktualizuje się sankcja prawnofinansowa (por. wyrok NSA z 18 lutego 2025 r. II GSK 1702/24). Administracyjna kara pieniężna ma z pewnością zniechęcać do naruszenia obowiązków określonych w ustawie, jednak nie jest to jedyna jej funkcja. Indywidualizując możliwość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w rozpoznawanej sprawie, organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że z komercyjnej działalności polegającej na udostępnianiu gier na automatach hazardowych i udzielaniu pożyczek dla graczy Skarb Państwa utracił dochody, skoro przez ponad 2 lata nielegalnej działalności skarżący nie odprowadzał podatków. Choć zatem skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo skarbowe, to kara ta nie spełniła co najmniej jednego z celów, dla którego miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, w szczególności w zakresie odzyskania utraconych przez Skarb Państwa dochodów. Organ prawidłowo również wyjaśnił, że przedstawiona przez skarżącego niepełna sytuacja majątkowa jego oraz jego małżonki nie ma wpływu na przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określone w art. 189f k.p.a. Nie mogło być zatem mowy o zastosowaniu w sprawie art. 189f § 1 pk 2 k.p.a.
Sumując, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego oraz materialnego w stopniu, który uzasadnia jej uchylenie, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).