z Gminą W. (działka nr [...] o powierzchni [...] ha) na prowadzenie pola golfowego.
W podaniu z 14 kwietnia 2015 r. Spółka zadeklarowała zaś, że na przestrzeni lat
nie dochodziło do zmian w obszarze pola golfowego. W deklaracji korygującej Strona obliczyła podatek od gruntów o obszarze [...] m2 i ponownie wymieniła dzierżawione działki. Zmniejszenie powierzchni gruntów pola golfowego opodatkowanego podatkiem od nieruchomości Spółka wytłumaczyła wykazaniem do opodatkowania jedynie tych gruntów, na których realnie prowadzona jest gra na polu golfowym. Natomiast w podaniu z 7 marca 2017 r. Spółka wyjaśniała, że po dokonaniu szczegółowych obmiarów okazało się, ze działalność gospodarcza na polu golfowym prowadzona jest na obszarze
[...] m2, na którym zgodnie z projektem architektonicznym znajdują się budowle pola golfowego, instalacje nawadniające i niezbędna infrastruktura. Ponadto obszar ten jest wytyczony w planie pola golfowego wręczanym graczom. Natomiast pozostałe tereny formalnie znajdujące się na obszarze pola golfowego są przedmiotem gospodarki rolnej prowadzonej zgodnie z kwalifikacja gruntów ( grunty orne, lasy, stawy, grogi, nieużytki).
Organ odwoławczy zwrócił uwagę na uzyskany przez Organ I instancji wykaz dzierżawionych przez Spółkę działek o łącznej powierzchni [...] ha od ANR OT
w S. i umowę z 22 sierpnia 1996 r. dzierżawy od Gminy W. działki nr [...],
a także przeprowadzone 5 maja 2015 r. oględziny terenu kompleksu golfowego, załączył mapy, w tym mapę z kolorem zielonym, żółtym i niebieskim na części działek oraz uzyskane decyzji ARiMR w sprawie przyznania pomocy w latach 2011-2014,
dane z ewidencji gruntów i budynków, przekazaną przez Starostwo w K. decyzję z 21 styczna 1992 r. w sprawie zatwierdzenia realizacyjnego zagospodarowania terenu pól golfowych w [...] gmina W. w granicach oznaczonych na planie kolorem pomarańczowym wraz z kopia mapy na czterech kartkach. Organ odwoławczy dostrzegł, że Organ I instancji 12 stycznia 2022 r. przesłuchał [...] (Prezesa Zarządu Spółki). Z uzyskanych zeznań wynika, że teren wykazany w korekcie deklaracji jako zajęty na pole golfowe jest efektem pomiarów dokonanych przy udziale geodetów, każdego roku od 1 listopada do 31 marca pole golfowe było zamknięte, a obecny stan pola golfowego odpowiada temu sprzed lat, bowiem pole nie było zmieniane, a urządzenia pola golfowego znajdują się na terenie wskazanym w korekcie deklaracji.
W opinii Organu odwoławczego, Spółka składając korektę deklaracji i występując z wnioskiem o nadpłatę, nie wykazała różnicy w podmiotach i podstawie
opodatkowania względem pierwotnej deklaracji, która odpowiadałaby żądanej
nadpłacie. Spółka powoływała się na pomiary pola golfowego dokonane
przez geodetów, lecz nie przedstawiła ich organowi podatkowemu (także na jego żądanie). Spółka zarówno w deklaracji pierwotnej, jak również w deklaracji korygującej podaje te same numery działek oraz że opodatkowaniu podlega część działek.
W takiej sytuacji, dane z ewidencji gruntów i budynków nie pozwalają organowi podatkowemu na ustalenie z czego wynikła nadpłata. Nie jest to bowiem wyłączenie
spod opodatkowania danej działki gruntu, lecz części działek, które jednak nie zostały określone. Załączony plan pola golfowego nie przedstawia granic i oznaczenia działek ewidencyjnych, a obszary koloru zielonego, który odpowiadać ma miejscom gry,
są oddzielone kolorem żółtym, czyli że nie ma pomiędzy nimi połączenia, a gracze
nie mają możliwości przemieszczania się.
Według Organu odwoławczego ww. mapa ma małą wartość dowodową, podobnie jak zeznania prezesa zarządu spółki i mapy z akt sprawy z kolorem zielonym, żółtym i niebieskim na części działek, bowiem nie zostały opisane.
Organ odwoławczy podkreślił, że jedynie załączona do akt sprawy decyzja
z 21 stycznia 1992 r. wraz z mapą może stanowić podstawę dokonania odpowiednich ustaleń w sprawie stwierdzenia nadpłaty, bowiem na mapie zaznaczono obszar działek przeznaczonych na pole golfowe. Tym bardziej, że Spółka powoływała się na wybudowanie pola golfowego na podstawie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę otrzymanego przez Spółkę budującą pole w 1991 r. Organ odwoławczy podkreślił, że z map załączonych do decyzji Urzędu Rejonowego w Ś.
z 21 stycznia 1992 r., wynika, że teren pola golfowego wyznaczony żółtą linią
nie stanowi kilku obszarów przedzielonych gruntami niestanowiącymi pola golfowego, lecz jeden o nieregularnym kształcie i zajmuje części wielu działek gruntu. Zdaniem Organu mapy te przeczą twierdzeniom Spółki o wyłączeniu z obszaru pola golfowego tych jego części, na których nie znajdują się określone obiekty czy nawodnienie. Przeciwnie, obszar ten stanowi zwarty, choć urozmaicony kompleks, który odpowiada istocie pola golfowego jako rozległego, w części naturalnego terenu.
Organ odwoławczy ocenił, że Organ I instancji zasadnie odmówił stwierdzenia nadpłaty. Podkreślił, że w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty
to w interesie wnioskodawcy było przedstawienie wszystkich dowodów, w tym żądanych przez organ podatkowy, aby możliwe było ustalenie podstawy dowodowej żądania stwierdzenia nadpłaty. W rozpatrywanej sprawie materiał zgromadzony w sprawie
nie dał podstaw do stwierdzenia nadpłaty.
Dodatkowo Organ odwoławczy uznał, że uzyskiwanie dopłat do gruntów rolnych
nie stanowi przeszkody w uznaniu ich za grunty stanowiące pole golfowe, gdyż zależą one od odpowiedniego oznaczenia gruntu w ewidencji gruntów i budynków oraz
od ich zagospodarowania, które jednocześnie związane jest z utrzymaniem pola golfowego jako terenu zieleni. W odwołaniu tereny takie zostały określone jako teren
o walorze krajobrazowym stanowiący urozmaicenie dla graczy. Według Organu to,
że nie poruszają się po nich gracze nie wyłącza ich z pola golfowego, bowiem pole to jest kompleksem zróżnicowanych gruntów. Tezę tę w odwołaniu potwierdza sama Spółka wskazując, że pole golfowe zostało zaprojektowane i wybudowane od samego początku jako kompleksowa całość, w części na nieużytkach czy terenach podmokłych. Spółka jednak uznała, że nieużytki i tereny podmokłe nie powinny być zaliczone do pola golfowego, gdyż nie zostały zmienione i nie można na nich grać.
Końcowo Organ odwoławczy odniósł się do żądania wyłączenia od udziału w sprawie wszystkich pracowników organu podatkowego. W tym zakresie stwierdził,
że wśród przesłanek przewidzianych przepisami prawa nie znajduje się podstawa podniesiona w odwołaniu.
Na decyzję Organu odwoławczego z 16 lipca 2025 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ponownie wniosła Spółka oraz Prokurator Okręgowy w [...]
Spółka reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła decyzję w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art 2 ust 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych
(Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.; dalej: ?u.p.o.l.?) poprzez wadliwe uznanie, że części niezagospodarowanych gruntów rolnych będące w posiadaniu podatnika zajęte zostały na prowadzenie działalności gospodarczej i powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości mimo, że podatnik nie korzystał z tych części nieruchomości na cele związane z prowadzeniem pola golfowego; powyższe zaś wyklucza uznanie przez organ, że nieruchomości te winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości;
2) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez dokonanie dowolnej,
nie zaś swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji błędne uznanie, że zgromadzony materiał dowodowy przemawia za uznaniem,
że części niezagospodarowanych gruntów rolnych będących w posiadaniu podatnika, zajęte zostały na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci pola golfowego,
jak również błędną ocenę, że istnieje związek nieruchomości niezagospodarowanych
z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
3) art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 190 ust 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez błędne przyjęcie, że posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę jest warunkiem wystarczającym do opodatkowania tego gruntu
na podstawie stawek przewidzianych w art. 51 pkt 1a u.p.o.l.;
4) art. 72 § 1, art. 75 § 1 i 3, w zw. z art. 79 § 2, art. 21 § 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty, poprzez ich niezastosowanie i wadliwe przyjęcie, że sprawa nadpłaty dotyczy nie całości zobowiązania podatnika, lecz jedynie jego wycinka i że sprawa nadpłaty w podatku od nieruchomości mogła zostać rozstrzygnięta przez organ bez rozstrzygnięcia o zobowiązaniu konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty;
5) art. 75 § 4a O.p., poprzez jego zastosowanie mimo, że przepis ten został wprowadzony do stosowania po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, tj. z dniem 1 stycznia 2016 r., tym samym Organ nie mógł oprzeć rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie na wskazanym przepisie O.p., jako
że do postępowania zarówno w sprawie stwierdzenia wysokości należności podatkowej, jak i nadpłaty winny mieć zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu przed nowelizacją.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpatrzenia SKO oraz zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym od organu administracji publicznej wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Spółki Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Pismem z 21 sierpnia 2025 r. Prokurator Okręgowy w [...] wniósł skargę na decyzję SKO wnosząc o jej uchylenie w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego i procesowego - art. 70 § 3 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie błędnej wykładni powyższego przepisu, z pominięciem uregulowań art. 51 ust. 2 i art. 52 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2025 r., poz. 614; dalej: ?u.p.u.?) co skutkowało niezasadnym przyjęciem, że datą przerywającą bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego spółki z tytułu podatku od nieruchomości wskutek ogłoszenia upadłości spółki jest data uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu jej upadłości,
a co za tym idzie niesłusznym przyjęciem, że w analizowanej sprawie nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, albowiem postanowienie o ogłoszeniu upadłości podatnika nie uprawomocniło z powodu oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości na mocy postanowienia Sądu Rejonowego S. - Centrum z 24 października 2017 r., XII GUp [...], a w efekcie niezasadnym uznaniem zobowiązania podatkowego za przedawnione z dniem 31 grudnia 2018 r., podczas
gdy zgodnie z treścią art. 51 ust. 2 u.p.u. postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania, zaś zgodnie z art. 52 u.p.u. data wydania pierwszego postanowienia o ogłoszeniu upadłości jest datą upadłości, również
w przypadku wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości po ponownym rozpoznaniu sprawy w następstwie uchylenia postanowienia przez sąd drugiej instancji, co zaś powinno doprowadzić organ II instancji do wniosku, że 2 lutego 2017 r., na skutek wydania przez Sąd Rejonowy S. w S. wobec spółki postanowienia
o sygn. akt XII GU [...] o ogłoszeniu upadłości spółki, nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który zaczął biec na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego S. - Centrum w S. z 6 listopada 2020 r., XII GUp [...] o uchyleniu postępowania upadłościowego, tj. od 25 lutego 2021 r.;
2) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na niezasadnym uchyleniu w całości decyzji Organu I instancji i orzeczeniu o odmowie podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 rok, podczas gdy zaskarżona decyzja Burmistrza W. o numerze GF-3120.3.2015.HZ(Wp)
z 9 października 2023 r. zawierała tożsame, słuszne rozstrzygnięcie, a co za tym idzie,
w tej części nie powinna być uchylona;
3) art. 208 O.p. polegającym na niezasadnym umorzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości,
podczas gdy postępowanie to nie stało się bezprzedmiotowe, albowiem nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi, jej zarzuty zostały uszczegółowione.
W odpowiedzi na skargę Prokuratora Okręgowego w Szczecinie, organ wniósł
o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z 2 grudnia 20205 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał stanowisko zawarte w złożonej skardze oraz wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentów w postaci deklaracji w podatku od nieruchomości dotyczącej pola golfowego w [...], składanej przez Skarżącą w 2015 r. – 2016 r. na okoliczność tego, że podstawa określenia zobowiązania podatkowego za rok 2015 i 2016 (gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej) była zadeklarowana przez Spółkę
i niezakwestionowana przez Gminę, wynosiła [...] oraz że była tożsama
z powierzchnią wskazaną przez Skarżącą w korekcie deklaracji za rok 2011.
Na rozprawie 4 grudnia 2025 r. sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") postanowił połączyć sprawy
o sygn. akt I SA/Sz 494/25 i I SA/Sz 499/25 do wspólnego rozpoznania oraz wspólnego rozstrzygnięcia i prowadzić sprawę pod sygn. akt I SA/Sz 494/25.
Natomiast na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a. Sąd postanowił połączyć sprawy
o sygn. akt I SA/Sz 493/25, I SA/Sz 494/25, I SA/Sz 495/25, I SA/Sz 496/25,
I SA/Sz 497/25 do wspólnego rozpoznania oraz odrębnego rozstrzygnięcia.
Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe zawarte
w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżącej z 2 grudnia 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skargi zasługują na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego
na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć
na wynik sprawy. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte,
a które nie (por. np. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., II FSK 1665/06, opublikowany
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy naruszyły przepisy postępowania,
co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Kontroli Sądu została poddana decyzja SKO wydana m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., która w pkt 1 uchyliła w całości decyzję Burmistrza i umorzyła postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku
od nieruchomości za 2011 r. oraz w pkt 2 odmówiła stwierdzenia nadpłaty.
Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma okoliczność, że zaskarżoną decyzję wydano wskutek zapadnięcia prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie z 25 września 2024 r., I SA/Sz 204/24, którym uchylono poprzednio wydaną decyzję kasacyjną SKO
z 8 lutego 2024 r.
Sąd w ww. wyroku stwierdził m.in., że w sprawie nie została jak dotąd prawidłowo zbadana kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nadto Sąd krytycznie odniósł się do postępowania Organu odwoławczego, który kolejny raz (czwarty) sprawę podatku od nieruchomości za 2011 r. i z wniosku o stwierdzenie nadpłaty (złożonego
7 marca 2015 r.), które toczą się od 10 lat, przekazał do rozpoznania Organowi I instancji, nakazując ponowną analizę znajdującej się już w aktach sprawy dokumentacji, a także nakazując ponowne zwrócenie się przez Organ I instancji o wskazane dokumenty
do Strony. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał również, że rolą Organu odwoławczego, z uwagi na fakt, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty pozwalające na ocenę kwestii przerwania biegu przedawnienia związanego z ogłoszeniem upadłości Spółki
była ich ocena. Ponadto Sąd zauważył, że Organ odwoławczy działając w trybie
art. 229 O.p. mógł uzyskać inne niezbędne dokumenty dotyczące oceny kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego. W zaleceniach Sąd wskazał, że Organ odwoławczy dążąc
do wypełnienia zasad postępowania podatkowego (w tym art. 121, art. 125 O.p.) powinien szczegółowo wyjaśnić i rozstrzygnąć kwestie przedawnienia zobowiązania, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ odwoławczy powinien wskazać wszelkie okoliczności i zebrać dowody potwierdzające jego stanowisko.
Ocenić zatem należy w pierwszej kolejności czy organ prawidłowo zastosował
się do tego wyroku.
Zastosowanie znajduje bowiem art. 153 P.p.s.a., stanowiący, że ocena prawna
i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działalnie było przedmiotem rozstrzygnięcia.
Pomimo użycia w art. 153 P.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie
o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem
w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z 15 stycznia 1998 r., II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna,
o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone
w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się,
iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby
z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA z: 21 października 1999 r., IV SA 1681/97
i 1 września 2010 r., I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy
(ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych
i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie
z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 21 marca 2014 r., I GSK 534/12), że: "Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie
w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej
w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 P.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może
on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania.".
Wyjaśnić w tym miejscu także należy, że wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Jeżeli strona bądź organ nie zgadzają się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji to powinni orzeczenie to zakwestionować za pomocą skargi kasacyjnej. Ponieważ
w niniejszej sprawie od wspomnianego wyroku WSA nie wniesiono skargi kasacyjnej,
to zarówno Organ, jak i Sąd rozpatrując ponownie sprawę zostali związani poglądem prawnym zawartym w uzasadnieniu tamtego prawomocnego wyroku. Kwestia,
czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy Organ podporządkował się wskazaniom Sądu
i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji. Przy tym nie powinno budzić wątpliwości, że reguła wynikająca z art. 153 P.p.s.a. znajduje pełne zastosowanie w postępowaniu zainicjowanym skargą od decyzji.
Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że Organ odwoławczy nie uwzględnił w całości oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w powyższym prawomocnym wyroku WSA w Szczecinie.
Organ odwoławczy bowiem w ogóle nie zbadał, wbrew zaleceniom Sądu,
czy w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku
od nieruchomości za 2011 r. zgodnie z art. 70 § 1 O.p., mimo, że w treści zaskarżonej decyzji znalazło się takie stwierdzenie.
SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, za ww. wyrokiem, wskazało, że nie ma podstaw do zastosowania art. 70 § 3a O.p., ani 70 § 3 O.p. oraz przywołało dokumenty dotyczące postępowania wobec Spółki w zakresie jej wniosku o ogłoszenie upadłości,
a więc: postanowienia SR S. Centrum z [...] marca 2019 r., XII GU [...]
i z 6 listopada 2020 r., XII GUp [...] stwierdzając, że nie doszło do ogłoszenia upadłości, a w rezultacie uznając, że doszło do przedawniania zobowiązania podatkowego
w podatku od nieruchomości za 2011 r. i nie ma podstaw do określenia Stronie wysokości zobowiązania w tym przedmiocie. Jednakże zdaniem Sądu, nie stanowi powyższe lakoniczne uzasadnienie wypełnienia zobowiązania, jakie w zakresie zbadania kwestii przedawnienia zakreślił Sąd uprzednio rozpoznający sprawę, w ww. wyroku z 25 września 2024 r. W decyzji nie wskazano żadnych dat związanych z przedawnieniem,
ani daty kiedy rozpoczął bieg termin przedawnienia zobowiązania za 2011 r., ani daty kiedy się zakończył i nastąpiło przedawnienie.
Wskazać należy, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości,
gdy podatnikiem jest osoba prawna, powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., a zatem z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, co wynika z art. 6 ust 9 pkt 1 u.p.o.l. Zdarzeniem takim jest władanie nieruchomością wskazaną w przepisach u.p.o.l. (art. 2 ust. 1 pkt 1-3)
w określonym czasie. Skutkiem tego, z mocy art. 21 § 2 O.p., podatek wykazany przez podatnika w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, a więc należnym. Oznacza to,
że do chwili, kiedy nie zajdą okoliczności określone w art. 21 § 3 O.p., podatek zadeklarowany jest podatkiem należnym określającym wysokość zobowiązania podatnika. Przepis art. 21 § 3 O.p. stanowi natomiast, że w przypadku niezapłacenia przez podatnika podatku w całości albo w części, niezłożenia deklaracji lub wykazania wysokości podatku w błędnej wysokości organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość podatku. Dopiero z chwilą uprawomocnienia się decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego podatek należny wynika z tej decyzji, nie zaś z deklaracji podatnika. Do tego momentu wysokość zobowiązania podatkowego jest określona w deklaracji podatkowej.
Termin płatności tego podatku został określony z kolei w art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l , zgodnie z którym podatek ten jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Zatem w rozpatrywanej sprawie odnośnie 2011 r. bieg terminu przedawnienia rozpoczął się co do zasady 31 grudnia 2011 r., i gdyby nie został przerwany zdarzeniami, o których mowa w art. 70 § 2 - § 8 O.p., upłynąłby z dniem 31 grudnia 2016 r.
Zauważyć należy, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy dotyczące upadłości Spółki jak i ich ocena, nakazana przez WSA w Szczecinie w ww. wyroku
nie została prawidłowo przeprowadzone. W aktach znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego S. - Centrum w S. z [...] lutego 2017 r., XII GU [...] ogłaszające upadłość spółki obejmującą likwidację jej majątku. Jak wynika z akt sprawy postanowienie z 2 lutego 2017 r., XII GU [...] zostało uchylone przez Sąd Okręgowy w S., a następnie ponownie wydano w dniu 29 marca 2019 r. postanowienie
o sygn. akt XII GU [...] o ogłoszeniu upadłości podatnika, zaś ostatecznie wniosek
o ogłoszenie upadłości został oddalony przez Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z 29 lipca 2020 r., na skutek czego Sąd Rejonowy S. - Centrum w S. wydał 6 listopada 2020 r. postanowienie o sygn. akt XII GUp [...]
o uchyleniu postępowania upadłościowego, które uprawomocniło się 24 lutego 2021 r.
Z powyższego wynika, że ustalenie w niniejszej sprawie okoliczności, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2011 r. z dniem 31 grudnia 2016 r., jak wynika ze wskazanych zasad liczenia terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości w przypadku osoby prawnej, oznaczałoby, że dokumenty i okoliczności z nich wynikające dotyczące upadłości Spółki pozostają bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy.
Tymczasem, SKO przesądzając, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki za 2011 r., a ogłoszenie upadłości było nieskuteczne, nie powołało nawet przepisów art. 70 § 1, § 2-8 O.p., ani nie wyjaśniło, czy zobowiązanie podatkowe za 2011 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 r., czy też zaszły inne okoliczności w okresie biegu terminu przedawnienia (w szczególności czynności egzekucyjne), skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem tego biegu. Z akt administracyjnych nie wynika, czy Organ odwoławczy przed wydaniem decyzji w ogóle badał, czy zaszły okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania za 2011 r., które w konsekwencji pozwoliłby stwierdzić,
że zobowiązanie było przedawnione. Uwzględniając to uchybienie SKO Sąd stwierdza, że przed rozstrzygnięciem dalszego sporu SKO powinno wyjaśnić, czy w sprawie
nie wystąpiły przesłanki zawieszenia bądź przerwania biegu terminu przedawnienia. Sąd nie ma bowiem wiedzy, czy nie nastąpiły jakieś zdarzenia, które zawiesiłyby, bądź przerwały bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa
w art. 70 § 2 - § 8 O.p.
Oceniając zatem wydaną decyzję przez pryzmat wskazań zawartych
w ww. wyroku z 25 września 2024 r. Sąd doszedł do przekonania, że Organ odwoławczy naruszył w niniejszej sprawie przede wszystkim art. 153 P.p.s.a., bowiem nie wykonał wytycznych zawartych w tym wyroku. W tym stanie rzeczy wymyka się spod kontroli Sądu zasadność zastosowania przez SKO art. 208 O.p. i uchylenie decyzji Organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r.
Niezależnie od powyższego, należy wskazać, że SKO wydając zaskarżoną decyzję naruszyło również przepisy postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik postępowania, a w szczególności art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.w zw. z art. 127 O.p.
Uregulowana w tym ostatnim przepisie zasada dwuinstancyjności, mająca swe źródło w art. 78 Konstytucji RP, polega na prawie strony do dwukrotnego rozpatrzenia
i rozstrzygnięcia sprawy. Dwukrotne rozpatrzenie oznacza dwukrotne prowadzenie postępowania wyjaśniającego, zatem nie polega na weryfikacji decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy podatkowej. Granice tego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w drugiej instancji wyznacza rozstrzygnięcie decyzji pierwszoinstancyjnej.
Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie
i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Druga instancja postępowania podatkowego to także instancja merytoryczna, co wynika z treści art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., zgodnie z którym, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Przyznanie przez ustawodawcę temu organowi uprawnień reformatoryjnych oznacza, że organ ten ma obowiązek oceny nie tylko ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, ale również rozpoznania sprawy w pełnym zakresie. Podkreślić ponadto należy, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę,
a nie odwołanie. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania
lub zażalenia sprawa podatkowa będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Zasada ta nie wyklucza przy tym dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ odwoławczy nie jest bowiem organem stricte kontrolującym prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale samodzielnie, w oparciu o już zgromadzone (ewentualnie uzupełnione) dowody, ponownie rozstrzyga sprawę. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy oznacza zatem dokonanie ponownych ustaleń faktycznych, a nie tylko przyjęcie tych, które wynikają z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Gdańsku z 13 marca 2013 r., I SA/Gd 1061/12).
Ponadto, zgodnie z art. 210 § 4 O.p., zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.
Należyte uzasadnienie decyzji pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja
nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych
dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Należyte uzasadnienie decyzji służy także realizacji zasady zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron. Obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2011 r., I SA/Bd 29/11).
W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala stwierdzić,
że Organ odwoławczy po raz drugi rozpoznał sprawę merytorycznie, co do jej istoty.
Organ I instancji swoją decyzję zawarł w dwóch punktach: - w pkt 1 odmówił stwierdzenia nadpłaty; - w pkt 2 określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r.
Natomiast SKO swoim rozstrzygnięciem uchylił w całości decyzję Organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty.
Przede wszystkim merytoryczna wartość materiału dowodowego, na którym oparł się Organ odwoławczy, wydając decyzję reformatoryjną powoduje konieczność uchylenia decyzji.
WSA w wyroku z 25 września 2024 r. nakazał Organowi odwoławczemu, ocenić
i ewentualnie uzupełnić materiał dowodowy w trybie art. 229 O.p., czego SKO nie uczyniło. SKO analizę i ocenę sprawy przeprowadziło wyłącznie w oparciu o akta sprawy i materiał dowodowy zgromadzony i oceniony przez Organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji jedynie stwierdziło, że ocena przez Organ odwoławczy pominiętego przez Organ I instancji dokumentu w postaci decyzji UR w Ś. z 21 stycznia 1992 r. nr [...] zatwierdzającej plan realizacyjny zagospodarowania terenu pól golfowych w [...] wraz z kopią mapy z planem realizacyjnym oznacza zwolnienie SKO przez WSA w Szczecinie z zachowania zasady dwuinstancyjności. Dokonując analizy tego dokumentu SKO stwierdziło jednocześnie, że jego treść przeczy twierdzeniom Strony
o wyłączeniu części gruntu z obszaru pola golfowego, dokonując jedynie lapidarnej oceny, potwierdzającej dotychczasowe stanowisko Organu I instancji. Ocena
ta sprowadza się do stwierdzenia, że obszar stanowi zwarty urozmaicony kompleks, który w całości odpowiada istocie pola golfowego, jako rozległego w części naturalnego terenu.
Sąd przede wszystkim, nie podziela stanowiska Organu odwoławczego, że został on zwolniony z zachowania zasady dwuinstancyjności, mocą ww. wyroku. Przypomnieć należy, że granice postępowania dowodowego wyznaczają zasady ogólne postępowania podatkowego, w tym przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej. Organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przez pierwszą instancję. W sytuacji, w której wynik tej oceny wskazuje, że organ pierwszej instancji pomimo, że nie dysponował niezbędnymi dowodami, nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ich uzyskania, to stwierdzić należy, że w istocie brak było rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Dopiero takiej wadliwości postępowania w pierwszej instancji organ odwoławczy nie może konwalidować, przeprowadzając rozpoznanie sprawy we własnym zakresie. Naruszyłby on w takim wypadku zasadę dwuinstancyjności, pozbawiając stronę prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej (por. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski,
R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Oficyna Wydawnicza "Unimex", Wrocław 2012, s. 950). Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie, jak wynika
z akt sprawy i jak potwierdził to WSA w swoim wyroku, Organ I instancji nie ocenił wszystkich dowodów, którymi dysponował. Trafne zatem jest stwierdzenie, że brak było przeszkód aby brakującą ocenę przeprowadził i zawarł w uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy, z uwagi z jednej strony na zasadę szybkości postępowania określoną
w art. 125 O.p., ale również zasadę zaufania do organów podatkowych. W szczególności, że postępowanie w niniejszej sprawie trwa zbyt długo (od 2015 r.) i już tylko ten fakt
nie uzasadnia konieczności dalszego wyjaśniania okoliczności faktycznych przez Organ I instancji, w oparciu o zgromadzone już dowody, które zostały pominięte w decyzji pierwszoinstancyjnej. Wbrew twierdzeniu SKO, w badanej sprawie, nakaz przeprowadzenia oceny takich dowodów przez Organ odwoławczy, nie oznacza odstąpienie od zasady dwuinstancyjności postępowania.
W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji Organu odwoławczego jest lakoniczne
i powtarza tylko stanowisko Organu I instancji. SKO w żadnej mierze nie rozpoznało sprawy na nowo, co do jej istoty i nie odniosło się w sposób wyczerpujący
do sformułowanych w odwołaniu zarzutów, za pośrednictwem których Skarżąca kwestionowała ustalony w sprawie przez Organ I instancji stan faktyczny,
ani do zgromadzonych dowodów. Z treści zaskarżonej decyzji również nie wynika, jakoby Organ odwoławczy samodzielnie, na nowo analizował kwestię prawno-podatkową kwalifikacji pola golfowego, w granicach zakreślonych wytycznymi wskazanymi przez WSA w Szczecinie w wyroku z 25 września 2024 r. SKO ograniczyło się do przytoczenia treści przepisów dotyczących nadpłaty i powieliło stanowisko Organu I instancji
w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty. Jedynie ogólnie wskazało, że nie zgadza
się ze stanowiskiem Skarżącej, nie tłumacząc jednak, dlaczego uważa twierdzenia Skarżącej za nieprawidłowe. Formułując swoje wnioski Organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej analizy istoty sprawy, mając nawet na uwadze fakt, że w postępowaniu
z wniosku o stwierdzenie nadpłaty zasadniczo ciężar wykazania okoliczności skutkujących powstaniem nadpłaty spoczywa na wnioskodawcy.
W ocenie Sądu, takie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. W szczególności wskazać należy, że Organ odwoławczy w ogóle nie przeprowadził pełnej własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jak już wskazano, Organ odwoławczy w pełnym zakresie
nie odniósł się do argumentacji przedstawianej w odwołaniu, nie rozpoznał licznych sformułowanych w nim zarzutów. Ponadto zostały pominięte kwestie wskazane
w orzeczeniu z 25 września 2024 r., dotyczące możliwości przeprowadzenia przez Organ odwoławczy, na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w szczególności w zakresie pomiaru działek zajętych na pole golfowe, a także wykazu tychże z podaną powierzchnią zajętą na pole i występującymi na tej części urządzeniami pola golfowego oraz wykazem pozostałej części, ze wskazaniem powodu ich wyłączenia spod opodatkowania. Pominięcie tych wskazań przy kolejnym rozpoznaniu sprawy przez Organ odwoławczy, może niewątpliwie uzasadniać nie tylko naruszenie art. 153 P.p.s.a. ale także naruszenie zasady zaufania do organu podatkowego z art. 121 § 1 O.p.
Sąd podkreśla, że uzasadnienie decyzji podatkowej powinno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania organu, a w szczególności powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest jednym z niezbędnych elementów decyzji. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, mieli możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu,
ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów
i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Niezbędne jest też wykazanie, jakie znaczenie dla potrzeb rozstrzyganej sprawy mają dowody wskazane przez organ w uzasadnieniu decyzji. Tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować zasady ogólne postępowania wyrażające się w prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.) oraz przekonywaniu polegającym na wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (art. 124 ab initio O.p.). Innymi słowy decyzja, którą otrzymuje strona, powinna być pełna, tzn. powinna w swoim uzasadnieniu dawać kompletną informację co do tego, jakie elementy zadecydowały
o takim określeniu praw lub obowiązków strony, które wyrażono w rozstrzygnięciu.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja SKO powyższych kryteriów nie spełnia.
W ocenie Sądu nie można uznać uzasadnienia zaskarżonej decyzji za wypełniające wyrażone w art. 121 § 1 i art. 124 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę wyjaśniania.
Na Organie odwoławczym ciążył bowiem obowiązek samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i samodzielnego zastosowania właściwych przepisów prawa, a nadto wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwiłby nie tylko stronie skarżącej zapoznanie się ze stanowiskiem organu, ale także pozwoliłby
na przeprowadzenie kontroli sądowej zaskarżonego orzeczenia.
Nie sposób przyjąć, że wyżej opisana, wadliwie sporządzona decyzja
(wraz z uzasadnieniem) spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p., podobnie
jak nie realizuje zasady dwuinstancyjności (art. 127 O.p.) ani zasady przekonywania,
o której mowa w art. 124 O.p. Bezsprzecznie liczba i skala nieprawidłowości, jakimi jest dotknięta zaskarżona decyzja w pełni uzasadnia stanowisko Sądu, że narusza ona zarówno art. 127, jak i art. 124 oraz art. 210 § 4 O.p. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Ponadto, w ocenie Sądu, Organ odwoławczy podjął wadliwe rozstrzygnięcie, powołując w podstawie prawnej art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., któremu przeczy treść uzasadnienia decyzji. Uchylenie decyzji Organu I instancji w całości i w pkt 2 odmowa stwierdzenia nadpłaty, nie stanowiło bowiem decyzji reformatoryjnej, zgodnie z powołaną w sentencji decyzji podstawą prawną. Decyzja reformatoryjna (łac. reformare - zmieniać, modyfikować) powinna cechować się rozpoznaniem istoty sprawy na nowo i zmianą stanowiska w stosunku do Skarżącej. Tymczasem, tak jak Organ I instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty, tak samo SKO wydało decyzję odmowną, w stosunku do wniosku Skarżącej, w treści uzasadnienia dochodząc identycznej konkluzji jak Organ I instancji. W sytuacji, gdy rozstrzygnięcie Organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem Organu I instancji oraz gdy dokonana przez SKO ocena sprawy jest taka sama, jak ocena zawarta w decyzji pierwszoinstancyjnej, to powinna być wydana decyzja utrzymująca
w mocy zaskarżoną decyzję.
Wydanie przez Organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej o takiej samej treści stanowi zatem naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., poprzez jego błędne zastosowanie w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty.
Z uwagi na wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa odniesienie
się do naruszenia pozostałych zarzutów podniesionych w skargach jest przedwczesne. Z tych też względów Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżącej z 2 grudnia 2025 r. oraz podtrzymane na rozprawie i nie odnosił się do treści dołączonych do ww. pisma dokumentów, bowiem w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.
Ponownie rozpoznając sprawę Organ odwoławczy weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu. Przede wszystkim szczegółowo zbada i rozstrzygnie kwestię przedawnienia zobowiązania, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na bieg terminu przedawnienia, o których mowa w art. 70 § 2 - § 8 O.p.,
co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W razie ustalenia,
że nastąpiło przedawnienie zobowiązania, postępowanie podatkowe w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego powinno być umorzone. W razie odmiennego ustalenia Organ odwoławczy winien wskazać wszelkie okoliczności i zebrać dowody potwierdzające jego stanowisko oraz wyjaśnić tę kwestię stosownie
do wskazanych wyżej wymogów, wynikających z wyżej wskazanych przepisów postępowania, a także do zaleceń określonych w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z 25 września 2024 r., I SA/Sz 204/24. Dalsze postępowanie w sprawie, zdeterminowane będzie ustaleniami w zakresie przedawnienia zobowiązania.
Organ odwoławczy podejmie także prawidłowe merytoryczne rozstrzygnięcie,
w oparciu o prawidłową podstawę prawną w zakresie nadpłaty, przeprowadzając prawidłowe postępowanie dowodowe. Uwzględni przy tym wiążące wytyczne wynikające z ww. wyroku z 25 września 2024 r. dotyczące stosowania znowelizowanych przepisów prawa w zakresie nadpłat (tj. z uwzględnieniem zmiany art. 75 § 4a i art. 79 § 1 O.p.) oraz materiału dowodowego i jego oceny.
Organ odwoławczy odniesie się również do podnoszonych w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżącej z 2 grudnia 2025 r. oraz na rozprawie okoliczności
oraz do dokumentów, wskazujących na przyjęcie do opodatkowania przez organ podatkowy w latach 2015 i 2016 mniejszej powierzchni pola golfowego, tj. powierzchni 170 tys. m2, wskazanej także w korekcie deklaracji za 2011 r. oraz oświadczeń Skarżącej, że od 1991 r. nic nie zmieniło się w granicach pola golfowego.
Przy tym Organ odwoławczy, działając z poszanowaniem zasad postępowania
(w szczególności prymatu zasady prawdy materialnej i zasady zaufania do organów podatkowych) będzie dążył do szybkiego zakończenia postępowania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 153 P.p.s.a.- uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 P.p.s.a.
w związku z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.
Wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych
są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl.