Na tle tak opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca zadał następujące pytania:
1. Czy przy sprzedaży działek powstałych z podziału działki gruntu nr [...] Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT?
2. Czy przy sprzedaży działek powstałych z podziału działki gruntu nr [...] Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT?
W ocenie Wnioskodawcy przy sprzedaży działek powstałych z podziału działki nr [...] i nr [...] nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT. Co za tym idzie nie będzie miał obowiązku dokonania rejestracji jako czynny podatnik VAT
i dokonania zapłaty podatku należnego od sprzedaży ww. działek.
Wnioskodawca przywołał w uzasadnieniu zaprezentowanego stanowiska treść wskazanych poniżej przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U.2023.1598; dalej: "ustawa VAT"): art. 5 ust. 1 pkt 1, 7 ust. 1, art. 2 pkt 6 , art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 oraz przepisy Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.
L Nr 347 str. 1 ze zm.; dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE Rady"), tj.: art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 lit. b, art. 12 ust. 3 , art. 2 ust. 1 lit. a. Powołał się na orzecznictwo TSUE
oraz sądów administracyjnych.
Uwzględniając przywołane wyżej przepisy oraz aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych Wnioskodawca stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że przy sprzedaży działek powstałych z podziału działki nr [...] i nr [...] Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Jego dotychczasowa aktywność związana z przedmiotowymi działkami nie wykraczała
ani nie będzie wykraczała poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nieruchomość w postaci działki nr [...] i nr [...], która ulegnie podziałowi została nabyta przez Wnioskodawcę przed wieloma laty
w drodze darowizny od brata, z zamiarem wybudowania na tej nieruchomości
w przyszłości prywatnego domu oraz w drodze nabycia udziałów, z zamiarem
w przyszłości wybudowania domów dla swoich dzieci. Z uwagi na prywatną sytuację, zmianę planów życiowych i wiek emerytalny Wnioskodawca jest w trakcie podziału nieruchomości na mniejsze działki. Jednoznaczne sprecyzowanie sytuacji, w których aktywność danej osoby można kwalifikować jako zwykłe zbycie majątku prywatnego, a w jakim momencie działania te przeradzają się w działalność gospodarczą
i podlegającą opodatkowaniu tą daniną wynika z oceny konkretnego stanu faktycznego. Przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować różne działania przygotowawcze, np. w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania nieruchomości, wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej
na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez
się nie dają jednak podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań "handlowca", tj. podatnika podatku od towarów i usług.
Na poparcie tego stanowiska wskazał na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 kwietnia 2019 r. I FSK 578/17; 5 listopada 2020 r., I FSK 1039/20; 27 kwietnia 2022 r., I FSK 1589/18 oraz wyrok WSA w Szczecinie
z 1 lutego 2023 r., I SA/Sz 813/22).
Wnioskodawca wskazał, że poza wystąpieniem o warunki zabudowy dla działki nr [...] i nr [...] i wystąpieniem o ich podział, nie ponosił i nie będzie ponosił żadnych innych nakładów celem przygotowania nieruchomości do sprzedaży
i zwiększenia jej atrakcyjności. Dotychczasowe działania Wnioskodawcy związane
z posiadaniem przedmiotowych działek nie mogą zostać uznane w żaden sposób
za zbliżone do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się w sposób profesjonalny obrotem nieruchomościami, lecz za zwykły zarząd majątkiem prywatnym.
Zaskarżoną interpretacją indywidualną organ stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu zaprezentowanego stanowiska wyjaśnił, że dokonując analizy całokształtu działań jakie Wnioskodawca podejmował w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży, nie można uznać, że dokonując sprzedaży tych działek będzie on korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym. Stwierdził, że w stosunku do przedmiotowych nieruchomości Wnioskodawca poczynił określone działania. Wskazał, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak:
- dokonanie geodezyjnego podziału działki nr [...] na pięć mniejszych działek
o numerach od [...] do [...], następnie podzielenie tych działek
na mniejsze;
- złożenie wniosku o wydanie warunków zabudowy na 16 domów mieszkalnych jednorodzinnych na powstałych działkach w wyniku podziału działki nr [...];
- zawarcie ze spółką umowy, na mocy której zobowiązał się do wybudowania
w 2026 r. sieci wodociągowej na działach [...], [...],[...],[...] i [...]
w celu zwiększenia szansy na pozyskanie klientów zainteresowanych zakupem działek;
- działkę nr [...] Wnioskodawca nabył w ramach umów przeniesienia, działka ta w momencie zakupu była przedmiotem umowy dzierżawy; dzierżawa
ta został opłacona z góry poprzedniemu właścicielowi nieruchomości. Dzierżawa do czasu rozwiązania umowy miała charakter bezpłatny. Przedmiotowa działka od czasu jej nabycia do momentu rozwiązania umowy dzierżawy, tj. do 30 kwietnia 2019 r. była wykorzystywana przez jej dzierżawcę do działalności rolniczej;
- dokonanie podziału działki nr [...] na sześć mniejszych działek o numerach: [...], [...],[...],[...],[...] i [...];
- wystąpienie Wnioskodawcy pod koniec 2023 r. z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...]; na podstawie tej decyzji Wnioskodawca planuje dokonać dalszego podziału geodezyjnego działki
nr [...] na 12 działek;
- wystąpienie Wnioskodawcy pod koniec 2024 r. z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...]; w dniu 24 stycznia
2025 r. Burmistrz Gminy G. wydał pozytywną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...]; na podstawie tej decyzji Wnioskodawca planuje dokonać dalszego podziału geodezyjnego działki
nr [...] na 8 działek;
- wystąpienie Wnioskodawcy do Gminy o wydanie warunków zabudowy
dla działki nr [...]. W oparciu o pozytywną decyzję o warunkach zabudowy Wnioskodawca dokonał podziału geodezyjnego działki nr [...] na działki
o numerach [...];
- wystąpienie Wnioskodawcy w marcu 2025 r. w odniesieniu do podsiadanej nieruchomości oznaczonej nr działki [...] i [...] do spółki o wykonanie przyłączy energetycznych. Przyłącza te zostały wykonane i znajdują
się w granicach działki nr [...] i [...]. (w drodze [...] - przy działkach [...]);
- wszystkie działki, które powstały lub powstaną z podziałów większych działek mają zapewniony dostęp do drogi publicznej;
- zawarcie przez Wnioskodawcę w marcu 2025 r. przedwstępnej umowy sprzedaży, na mocy której zobowiązał się do sprzedaży do końca 2025 r. działki powstałej z podziału działki nr [...], aktualnie oznaczonej nr [...], udzielił przyszłemu nabywcy pełnomocnictwa do wystąpienia w imieniu Wnioskodawcy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tej działki;
- do czerwca 2025 r. Wnioskodawca był jeszcze właścicielem dwóch niezabudowanych działek, które nabył 30.03.2016 r. Z uwagi na zmianę planów życiowych, w 2024 r. podjął on decyzję o sprzedaży tych nieruchomości. Jedną działkę sprzedał w październiku 2024 r., a drugą w czerwcu 2025 r,
świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną) oraz powodują że grunty te utraciły charakter majątku prywatnego.
Przedstawione powyżej okoliczności sprawy wskazują w ocenie organu,
że planowana sprzedaż działek powstałych z podziału działki nr [...] i nr [...], będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej.
Pomimo, że pierwotnie grunt nie został nabyty przez Wnioskodawcę w celach sprzedaży, a działka nr [...], z której zostały wydzielone działki będące przedmiotem planowanej sprzedaży, pierwotnie stanowiła działkę o charakterze rolnym (miała areał 13,8 ha), to jednak z biegiem czasu podjął on decyzję o zmianie przeznaczenia działki [...] oraz podjął szereg czynności. Wnioskodawca nie wyklucza, że przy sprzedaży ww. nieruchomości skorzysta z pomocy pośrednika.
Organ stwierdził, że analiza przedstawionego opisu sprawy, dokonana
w kontekście przywołanych wyżej przepisów prawa, prowadzi do wniosku,
że postępowanie Wnioskodawcy jest charakterystyczne dla podmiotów występujących profesjonalnie w obrocie gospodarczym. W stosunku do przedmiotowych nieruchomości Wnioskodawca poczynił określone działania. Podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak wielokrotny podział działek, uzyskanie warunków zabudowy dla budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych dla działek, czynności dotyczące uzbrojenia działek w media - prąd i woda, świadczą o tym,
że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Powołując
się na orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 stwierdził,
że w przedmiotowej sprawie nie można mówić tylko o pojedynczej czynności, o której mowa w wyroku TSUE C-180/10 i C-181/10, ale mamy do czynienia z ciągiem przytoczonych w tym orzeczeniu okoliczności, które przejawią za uznaniem Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży opisanych działek. Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy VAT będzie on zatem podatnikiem
VAT w związku ze sprzedażą tych nieruchomości, gdyż - w świetle wskazanych okoliczności sprawy - wystąpił ciąg czynności świadczący o zorganizowanym
i celowym działaniu z zamierzeniem sprzedaży przedmiotowych nieruchomości. Podejmowane przez Wnioskodawcę działania przyjęły charakter czynności typowych dla działań podmiotów profesjonalnie zajmujących się sprzedażą gruntów, wpływają one generalnie na podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako towaru i wzrost
jej wartości.
Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania Wnioskodawcy w związku ze sprzedażą nieruchomości za podatnika
w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, prowadzącego działalność gospodarczą,
w myśl art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Zatem, czynność dostawy działek powstałych
z podziału działki nr [...] i nr [...], będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy VAT.
W skierowanej do Sądu skardze, Skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT i uznanie,
że opisane we wniosku czynności nie są związane z wykonywaniem prawa własności, lecz stanowią zaplanowany, zorganizowany ciąg działań i w konsekwencji błędne uznanie Skarżącego za podatnika podatku VAT z tytułu planowanej sprzedaży działek.
Powołując się na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji
w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.
Wskazał, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, czy czynności takie jak podział działek na mniejsze działki, poniesienie kosztów budowy wodociągu w odniesieniu do działki nr [...] oraz wykonanie przyłączy energetycznych do granicy działki nr [...] i [...], stanowią czynności wykonywane w ramach zarządu majątkiem prywatnym czy też są to czynności wykonywane w ramach działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącego, czynności te nie wypełniają znamion profesjonalnej działalności w zakresie obrotu nieruchomościami zgodnie z art. 15
ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT i przesądzają jedynie o prawidłowym zarządzie majątkiem prywatnym.
Dokonując oceny, czy Skarżący przy sprzedaży działek powstałych z podziału działki gruntu nr [...] oraz przy sprzedaży działek powstałych z podziału działki gruntu nr [...] działać będzie w charakterze podatnika VAT prowadzącego handlową działalność gospodarczą należy ustalić, czy Jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
Dla oceny, czy osoba sprzedając nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT istotne są kryteria określone w wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie. Skarżący zwrócił uwagę, że organ interpretacyjny w uzasadnieniu swojego stanowiska także odwołał się do treści
ww. wyroku TSUE, jednakże wysnuł z niego zupełnie odmienne wnioski.
Skarżący wyjaśnił, że w wyroku tym TSUE stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku
od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców,
w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE należy uznać
ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku
od wartości dodanej. Sam podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, jak również odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym - por. np. wyrok NSA z 6 kwietnia 2022 r., I FSK 7/22.
We wskazanym wyżej wyroku TSUE wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które mogą świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomości działa
w charakterze podatnika podatku VAT. To, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec.
Skarżący podniósł dalej, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości, należy uwzględnić wszystkie etapy tej aktywności, jednak należy przede wszystkim uwzględnić te elementy aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA z:
9 października 2014 r., I FSK 2145/13; 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r., I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15).
W ocenie Skarżącego, mając na uwadze wskazówki wynikające z orzeczenia TSUE oraz sądów administracyjnych, organ nieprawidłowo ocenił całokształt podjętych przez niego czynności, przez co błędnie przyjął, iż czynności przez niego podjęte stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy VAT.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej oparł swoje stanowisko na tym,
że Skarżący dokonał podziału posiadanych przez niego działek na mniejsze działki,
co poprzedzone było wystąpieniem o warunki zabudowy, poniósł koszty budowy wodociągu w odniesieniu do działki nr [...] oraz wykonał przyłącza energetyczne
do granicy działki nr [...] i [...]. W ocenie organu interpretacyjnego,
te czynności spowodowały, że Skarżący zachowuje się jak podmiot profesjonalnie zajmujący się obrotem nieruchomościami i tym samym należy go uznać za podatnika podatku od towarów i usług w sytuacji sprzedaży posiadanych działek.
W ocenie Skarżącego, ww. czynności, tj. podział działek na mniejsze, który był poprzedzony wystąpieniem o warunki zabudowy, poniesienie kosztów budowy wodociągu w odniesieniu do działki nr [...] oraz wykonanie przyłączy energetycznych do granicy działki nr [...] i [...] nie może zostać uznane za okoliczności, które przesądzają o jego statusie jako podatnika VAT.
Jak wskazano powyżej, o tym, że dokonujący sprzedaży gruntu działał
w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje
on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców
i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej - tak m.in. w wyroku NSA z 30 września 2022 r., I FSK 451/19 - takie aktywne działania mogą polegać,
np. na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych (por. pkt 40 wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r.). Aktywność tego rodzaju nie należy do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku Skarżącego z takimi czynnościami nie mamy do czynienia.
Skarżący wskazał dalej w uzasadnieniu skargi, że art. 15 ust. 2 ustawy VAT zawiera ogólną definicję działalności gospodarczej na potrzeby podatku od towarów
i usług. Jednoznaczne sprecyzowanie sytuacji, w których aktywność danej osoby można kwalifikować jako zwykłe zbycie majątku prywatnego, a w jakim momencie działania te przeradzają się w działalność gospodarczą i podlegającą opodatkowaniu tą daniną wynika z oceny konkretnego stanu faktycznego. Przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować różne działania przygotowawcze,
np. w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania nieruchomości, wystąpić
o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane
i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez się nie dają jednak podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań "handlowca", tj. podatnika podatku od towarów i usług.
Za przedstawioną tezą, zgodnie z którą Skarżącego nie można uznać
za podatnika podatku od towarów i usług przemawia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2019 r. I FSK 578/17, w którym wprost wskazano,
że dokonanie podziału nieruchomości celem sprzedaży mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. W wyroku NSA z 5 listopada 2020 r. (I FSK 1039/20) wskazano, że podział nieruchomości celem uzyskania wyższej ceny nie przesądza o przyznaniu osobie fizycznej statusu podatnika podatku od towarów i usług. Wyodrębnienie drogi wewnętrznej, także nie stanowi okoliczności przeświadczającej o statusie podatnika podatku VAT. Wskazuje na to bezpośrednio art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U.2023.344). W wyroku
z dnia 27 kwietnia 2022 r. (I FSK 1589/18) NSA wskazał, iż nie można przyjąć,
że jakakolwiek aktywność osoby sprzedającej nieruchomość (taka jak złożenie wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy, scalenie, a następnie nowy podział gruntów czy ogłoszenie o sprzedaży działek w internecie
za pośrednictwem biura nieruchomości) powoduje już, iż można ją kwalifikować jako podatnika VAT, jeżeli te czynności mają na celu jedynie umożliwienie w ogóle sprzedaży danej nieruchomości, czy też zwiększenie jej atrakcyjności (por. wyrok WSA w Szczecinie z 1 lutego 2023 r., I SA/Sz 813/22).
Dokonując zatem oceny zamiaru podziału działki nr [...] i działki [...]
na mniejsze działki, poniesienie kosztów budowy wodociągu w odniesieniu do działki
nr [...] oraz wykonanie przyłączy energetycznych do granicy działki nr [...]
i [...], należy wziąć pod uwagę powody, dla których te czynności zostały podjęte. Jak zostało to wskazane we wniosku, Wnioskodawca dokonał podziału ww. działek oraz poniósł koszty budowy wodociągu w odniesieniu do działki nr [...]
oraz wykonanie przyłączy energetycznych do granicy działki nr [...] i [...],
co było podyktowane zmianą planów życiowych Skarżącego i koniecznością wyprzedaży posiadanego majątku prywatnego. Wszystkie dokonane przez niego czynności były to tylko czynności przygotowawcze do sprzedaży działek. Skarżący
nie angażował w tym celu środków takich, jak podmioty profesjonalnie zajmujące
się obrotem nieruchomościami. Nie uzbrajał wszystkich posiadanych działek
we wszystkie możliwe media, nie ponosił nakładów na doprowadzenie sieci wodociągowej, czy przyłączy energetycznych do poszczególnych działek, czy na aktywne działania marketingowe, w wyniku których dokonywałby sprzedaży tych działek. Tym samym, nie podejmował aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
Analiza opisanych we wniosku czynności podejmowanych przez Skarżącego
na przestrzeni lat, od daty nabycia nieruchomości do dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji nie uzasadnia stanowiska przyjętego przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, że działania te wykraczają poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym i wskazują na to, że działa on w sposób zawodowy (profesjonalny) oraz, że powodują, iż grunty te utraciły charakter majątku prywatnego. Wykonanie
ww. czynności faktycznie wskazuje na podjęcie przez Skarżącego świadomych działań, mających na celu sprzedaż przedmiotowych działek, jednak nie w sposób profesjonalny, wyłącznie w celu osiągnięcia korzyści finansowej, a w celu osiągnięcia tej korzyści w ramach prawidłowego zarządu majątkiem prywatnym. A jak to już zostało wcześniej wskazane, takie działania (uatrakcyjnienie przedmiotu sprzedaży w celu uzyskania zysku) nie stanowi o profesjonalnym działaniu i nie przesądza o uznaniu danej osoby za podatnika VAT (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2021 r., II FSK 462/20).
Ponadto stanowisko Skarżącego, że przy planowanej sprzedaży działek
nie będzie on działał jak podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT potwierdza ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 marca 2023 r., I FSK 2290/18;
8 grudnia 2022 r., I FSK 863/19; 30 sierpnia 2022 r., I FSK 337/19, oraz wyrok WSA
w Szczecinie z 1 lutego 2023 r., I SA/Sz 813/22, wyrok WSA w Gliwicach z 19 marca 2024 r., I SA/GI 1164/23.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami
a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana
jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j.; dalej: "P.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie
w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych, stosownie do art. 57a P.p.s.a., skarga może zostać oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny
co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarówno zarzutami skargi, jak i powołaną podstawą prawną. Sąd bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną
w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt
lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości
albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie, odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi Skarżącego złożonej za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-doręczenia, Sąd wyjaśnia,
że skarga była dopuszczalna. Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w postanowieniu z 25 listopada 2025 r.,
I FSK 1394/25, zgodnie z którym, wniesienie skargi do sądu administracyjnego
w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi,
z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego innego, niż e-PUAP, nie daje podstaw do odrzucenia takiej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jeżeli zgodnie
z art. 46 § 2a P.p.s.a. została ona podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym i na podstawie
art. 54 § 2 P.p.s.a. została przekazana przez ten organ na elektroniczną skrzynkę podawczą e-PUAP sądu administracyjnego, co miało miejsce w sprawie.
Przechodząc do rozpoznania skargi w zakreślonej powyżej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy w świetle stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zamiar sprzedaży przez Skarżącego opisanych nieruchomości będzie stanowił sprzedaż w ramach działalności gospodarczej,
co skutkowałoby opodatkowaniem tej czynności podatkiem od towarów i usług,
czy też będzie stanowiło rozporządzenie mieniem prywatnym.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2,
bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych
i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – art. 15 ust. 2 ustawy VAT.
Powyższe przepisy stanowią odpowiednik art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112, zgodnie z którym: "Podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Co istotne z punktu widzenia okoliczności tej sprawy dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego przez dany podmiot. Aby majątek uznać
za prywatny musi być on wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Jest to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona
ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy VAT. Pogląd
ten znajduje oparcie w tezach przywołanego już w sprawie wyroku TSUE
z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10.
Oznacza to, na co zwróciły już uwagę strony w sprawie, że w każdym przypadku konieczne jest ustalenie, w jakim charakterze występuje podmiot dokonujący określonej czynności. Z ww. wyroku Trybunału wynika, że podatnikiem podatku
od towarów i usług będzie podmiot dokonujący dostawy gruntu, podejmujący aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażujący środki podobne do tych, jakie wykorzystują producenci, handlowcy czy usługodawcy, w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112. W omawianym wyroku TSUE podkreślił konieczność badania charakteru działań danej osoby w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntu i oceniania właśnie tych działań pod kątem cech profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
Oceniając zarzuty podniesione w skardze należy mieć zatem na uwadze,
że stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy, albowiem odmienność stanów faktycznych zezwala jedynie
na sformułowanie pewnych wskazań, bez możliwości tworzenia uniwersalnych wzorców kontroli.
Innymi słowy w każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu
do danej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu.
Na tle powołanego już w sprawie, zarówno przez Skarżącego, jak i organ, wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykształciła się spójna linia orzecznicza, uwzględniająca wskazania płynące z tego orzeczenia.
Jak wskazano w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10: "Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot prowadzący >>działalność gospodarczą<< w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej".
Z powyższego wyroku wynika, że tym, co odróżnia działania w ramach zarządu majątkiem prywatnym od czynności przedsiębiorcy, jest podejmowanie aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażujących środki podobne
do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Zatem decyduje częstotliwość i natężenie czynności charakterystycznych dla przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.
W tym zakresie w pełni aktualne pozostają tezy zawarte w wyroku NSA
z 29 października 2007 r., I FPS 3/07 oraz następujących po tym wyroku orzeczeniach NSA (np. wyroki z: 27 października 2009 r., I FSK 1043/08; 22 października 2013 r.,
I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r., I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r., I FSK 781/13;
27 maja 2014 r., I FSK 774/13 ; 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14), wskazujące na kryteria, jakim należy kierować się przy określaniu, że w takich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym.
Uwzględnić zatem w tym przedmiocie należy, że:
1. Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny, każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W powyższym zakresie nie jest natomiast możliwe przyjęcie z góry konkretnych założeń, modelowego rozwiązania, mającego zastosowanie w każdym przypadku.
2. Wykonanie danej czynności (w przypadku sprzedaży działki budowlanej
lub przeznaczonej pod zabudowę) jednorazowo, jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne
do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu.
3. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane działa
w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną; przesłanka "stałości" działalności gospodarczej wynika
z porównania art. 9 i art. 12 . Dyrektywy 112, gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną, możliwość uznania za podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą w sposób sporadyczny (okazjonalny),
to oznacza, iż zasadą ogólną jest, by działalność gospodarcza była wykonywana w sposób niesporadyczny (stały).
4. Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych),
lecz spożytkowania na potrzeby prywatne.
5. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują
się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
6. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki, w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim
te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
7. Fakt podjęcia, np. takich czynności, jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności
w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
8. Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy),
czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego
dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji gdy sprzedawca
jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich, czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
W kontekście powyższych kryteriów odróżnienia działalności gospodarczej
od zarządu majątkiem prywatnym, na tle sprzedaży spornych gruntów, za niezasadny należało uznać sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT.
W rozpoznawanej sprawie, kwestionując w skardze udzieloną Skarżącemu opisaną wyżej indywidualną interpretację, Skarżący dokonał oceny poszczególnych elementów stanu faktycznego, odnosząc każdorazowo, do poszczególnych okoliczności, na poparcie zaprezentowanego stanowiska, wybrane orzeczenia sądów administracyjnych, bez spojrzenia na całokształt podejmowanych przez siebie działań na przestrzeni kilku lat w opisanym stanie faktycznym.
Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie Skarżący:
- dokonał geodezyjnego podziału działki nr [...] na pięć mniejszych działek
o numerach od [...] do [...], następnie podzielił te działki na mniejsze;
- złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy na 16 domów mieszkalnych jednorodzinnych na powstałych działkach w wyniku podziału działki nr [...];
- zawarł ze spółką umowę, na mocy której zobowiązał się do wybudowania
w 2026 r. sieci wodociągowej na działach [...], [...],[...],[...] i [...]; podjął się tej budowy w celu zwiększenia szansy na pozyskanie klientów zainteresowanych zakupem działek;
- działkę nr [...] nabył w ramach umów przeniesienia, działka ta w momencie zakupu była przedmiotem umowy dzierżawy; dzierżawa ta został opłacona
z góry poprzedniemu właścicielowi nieruchomości; dzierżawa do czasu rozwiązania umowy miała charakter bezpłatny; przedmiotowa działka od czasu jej nabycia do momentu rozwiązania umowy dzierżawy, tj. do 30 kwietnia
2019 r. była wykorzystywana przez jej dzierżawcę do działalności rolniczej;
- dokonał podziału działki nr [...] na sześć mniejszych działek
o numerach: [...], [...],[...],[...],[...] i [...];
- pod koniec 2023 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy
dla inwestycji polegającej na budowie 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...]; na podstawie tej decyzji planuje dokonać dalszego podziału geodezyjnego działki nr [...] na 12 działek;
- pod koniec 2024 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy
dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...]. W dniu 24 stycznia 2025 r. Burmistrz Gminy G. wydał pozytywną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy
dla działki nr [...]; na podstawie tej decyzji Skarżący planuje dokonać dalszego podziału geodezyjnego działki nr [...] na 8 działek;
- wystąpił do Gminy o wydanie warunków zabudowy dla działki nr [...];
w oparciu pozytywną decyzję o warunkach zabudowy dokonał podziału geodezyjnego działki nr [...] na działki o numerach [...];
- w marcu 2025 r. w odniesieniu do podsiadanej nieruchomości oznaczonej
nr działki [...] i [...] wystąpił do spółki o wykonanie przyłączy energetycznych. Przyłącza te zostały wykonane i znajdują się w granicach działki nr [...] i [...]. (w drodze [...] - przy działkach [...]);
- wszystkie działki, które powstały lub powstaną z podziałów większych działek mają zapewniony dostęp do drogi publicznej;
- w marcu 2025 r. zawarł przedwstępną umowę sprzedaży, na mocy której zobowiązał się do sprzedaży do końca 2025 r. działki powstałej z podziału działki nr [...], aktualnie oznaczonej nr [...], udzielił przyszłemu nabywcy pełnomocnictwa do wystąpienia w imieniu Skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tej działki;
- do czerwca 2025 r. był jeszcze właścicielem dwóch niezabudowanych działek. Nabycia tej nieruchomości dokonał w 2016 r. na podstawie aktu notarialnego
z 30 czerwca 2016 r.; z uwagi na zmianę planów życiowych, w 2024 r. podjął decyzję o sprzedaży tych nieruchomości; jedną działkę sprzedał w październiku 2024 r., a drugą w czerwcu 2025 r.
W ocenie Sądu, zasadnie stwierdził organ wydający indywidualną interpretację, że powyższe działania wskazują bez żadnych wątpliwości, że aktywność Skarżącego w przedmiocie zbycia wydzielonych działek jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
Na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazuje przedstawiony wyżej ciąg przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z:
17 stycznia 2013 r., I FSK 239/12; 29 kwietnia 2014 r., I FSK 621/13 oraz z 9 maja 2014 r., I FSK 811/13).
Na tle przyjętych w art. art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT definicji "podatnika" (ust. 1) oraz "działalności gospodarczej" (ust. 2) niełatwo rozróżnić przejawy działalności typowe dla zarządu majątkiem osobistym od działalności o charakterze profesjonalnym, a więc gospodarczym.
W szczególności sprzedaż działek gruntu poprzedzona czynnościami zwiększającymi ich atrakcyjność handlową może być poczytana zarówno za przejaw gospodarowania majątkiem osobistym, jak i za działalność gospodarczą. Jako kryterium różnicujące można jednak przyjąć skalę zjawiska, stopień zorganizowania
i skomplikowania przedsięwzięcia prowadzącego do podniesienia wartości zbywanych nieruchomości, jego powtarzalność i celowość świadczącą o zarobkowych charakterze działań.
Analiza okoliczności występujących w rozpoznawanej sprawie wskazuje na to, że Skarżący podjął szereg czynności, które doprowadziły i mają doprowadzić
do powstania i zbycia działek jako działek budowlanych, z przygotowanymi warunkami zabudowy i zapewnionym dojazdem wytyczoną zawczasu drogą wewnętrzną, wyposażonych w sieć wodociągową i przyłącza energetyczne.
Ten ciąg aktywnych działań Skarżącego, który doprowadził nie tylko
do powstania działek przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinnymi budynkami mieszkalnymi, wskazuje na zorganizowany, celowy i w rezultacie zarobkowy charakter ostatecznie realizowanych transakcji. Działania Skarżącego, niezależnie
od akcentowanej w sprawie zmiany planów życiowych, które miały podyktować opisane we wniosku rozporządzanie majątkiem, znacząco wykraczają poza zwykłą troskę o podniesienie atrakcyjności zbywanego majątku nieruchomego,
a przypominają raczej działalność typu deweloperskiego (choć z wyłączeniem samej budowy budynków), zmierzającą do wykreowania atrakcyjnej oferty inwestycyjnej.
Podkreślenia wymaga, że akcentowany przez Skarżącego we wniosku zamierzony uprzednio sposób korzystania z nabywanego gruntu (działki nr [...]
i [...]) o powierzchni łącznie ok. 15 hektarów do celów prywatnych lub z zamiarem darowania ich dzieciom, w przedstawionych okolicznościach nie mógł mieć wpływu
na inną ocenę zaskarżonej interpretacji.
Wbrew zatem temu co twierdzi Skarżący w skardze, całokształt okoliczności sprawy prowadził do wniosku, że czynności podejmowane należało zakwalifikować
do działalności gospodarczej, jako "handlowca" w znaczeniu podanym w art. 15 ust. 2 ustawy VAT, gdyż prowadzona była przez Skarżącego we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły oraz w celach zarobkowych. Rozstrzygające znaczenie
w sprawie ma bowiem obiektywna, poddająca się weryfikacji ocena zaistniałych okoliczności, a nie subiektywne deklaracje Skarżącego.
Zarówno długookresowość, jak i stopień skomplikowania przedsięwzięcia polegającego na przekształceniu dwóch działek gruntu rolnego w kilkadziesiąt działek, infrastrukturalnie przygotowanych pod zabudowę jednorodzinną, świadczyło o tym,
że wykonywane przez Skarżącego czynności były zorganizowane (przez realizację
z góry powziętego celu) oraz miały cechę ciągłości (przez realizowanie poszczególnych etapów prowadzących do oczekiwanego efektu). W konsekwencji, czynności te oceniane łącznie, w istotny sposób wykraczały poza aktywność właściwą dla zarządzania majątkiem i przygotowywania tego majątku do sprzedaży i świadczyły o przedsięwzięciu zorganizowanym profesjonalnie, w sposób charakterystyczny
dla działalności gospodarczej.
Należało zgodzić się z dokonaną przez organ oceną stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku, że przedstawione powyżej okoliczności sprawy wskazują, że planowana sprzedaż działek powstałych z podziału działki nr [...]
i nr [...], będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej. Pomimo,
że pierwotnie grunt nie został nabyty przez Skarżącego w celach sprzedaży, a działka nr [...], z której zostały wydzielone działki będące przedmiotem planowanej sprzedaży, pierwotnie stanowiła działkę o charakterze rolnym (miała areał [...] ha),
to jednak z biegiem czasu Skarżący podjął decyzję o zmianie przeznaczenia działki [...] oraz podjął szereg czynności. Skarżący nie wyklucza, że przy sprzedaży
ww. nieruchomości skorzysta z pomocy pośrednika.
Reasumując, w realiach rozpoznawanej sprawy należało zgodzić
się z organem, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak wielokrotny podział działek, wydzielenie działki na drogę wewnętrzną, uzyskanie warunków zabudowy dla budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych dla działek, czynności dotyczące uzbrojenia działek w media - prąd i woda, świadczą o tym,
że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną) i zostały zasadnie zakwalifikowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Czynności te wykraczały bowiem poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym w znaczeniu podanym przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Podejmowane przez Wnioskodawcę działania przyjęły charakter czynności typowych dla działań podmiotów profesjonalnie zajmujących się sprzedażą gruntów, wpływają one generalnie na podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako towaru i wzrost
jej wartości.
Zatem, w całości należało się zgodzić ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w zaskarżonej indywidualnej interpretacji, że czynność dostawy działek powstałych z podziału działki nr [...] i nr [...], będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy VAT.
Odnosząc się do przywołanego przez Skarżącego, na poparcie swego stanowiska, wyroku WSA w Szczecinie z 1 lutego 2023 r., I SA/Sz 813/22, Sąd wskazuje, że został on uchylony przez NSA wyrokiem z 17 lutego 2026 r.,
I FSK 658/23, a tezy uzasadnienia wyroku Sąd orzekający w sprawie przedstawił powyżej w niniejszym uzasadnieniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga oraz zawarte w niej zarzuty i wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.
Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl, a orzeczenie TSUE na stronie internetowej: curia.europa.eu.