Wyrok WSA z dnia 21 stycznia 2026, sygn. I SA/Sz 798/25

W zażaleniu na to postanowienie Zobowiązany podkreślił, że sporne należności zostały w całości opłacone. Nadmienił, że prawo nie działa wstecz, to jest do roku 2016, 2019, 2022, 2023, 2024. Poddał pod wątpliwość księgowanie i potrącanie

co miesiąc, z każdej dokonanej wpłaty, kwoty 4,40 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy opisane wyżej postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści zarzutów Zobowiązanego wynikało,

że podstawę zgłoszonego zarzutu stanowi okoliczność wymieniona w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., tj. wygaśnięcie obowiązku w całości. Egzekwowany w niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynika

z przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach (Dz.U.2023.1469 t.j. ze zm.; dalej: "u.c.p.g.") Odnosząc się do zaleceń WSA wskazanych w wyroku z 9 października 2024 r., I SA/Sz 262/24 Organ odwoławczy ocenił, że mechanizm kalkulacyjny przedstawiony przez organ I instancji jest prawidłowy. Zobowiązany w lipcu 2022 r. nie dokonał opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W 2022 r. zobowiązany powinien był dokonać wpłat

w wysokości 370,40 zł, a wpłacił jedynie kwotę 334,00 zł i tak powstała zaległość. Następne wpłaty Zobowiązanego zaliczono na poczet zaległości w opłatach

o najwcześniejszym terminie płatności. W zestawieniach tabelarycznych organ

I instancji wskazał w sposób precyzyjny jak księgowano poszczególne wpłaty Zobowiązanego. Wobec powyższego, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wierzyciela, który oddalił zarzut nieistnienia obowiązku.

W skierowanej do Sądu skardze na opisane wyżej postanowienie, Skarżący zarzucił:

- manipulacje dowodami dokonanych wpłat bankowych w banku PKO

w P., by wykazywały nie istniejący dług i zadłużenie, od ponad dwóch lat; do SKO i Burmistrza P. nie docierają żadne przesłanki, iż należność została dawno zapłacona i potwierdzona przez bank na rachunku bankowym, przedmiotowe opłaty nie podlegają jakiemukolwiek żądaniu zapłaty ani postępowaniu egzekucyjnemu przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S.. Wyjaśnił, że wszystkie postępowania egzekucyjne zostały zawieszone i umorzone przez w/w urząd skarbowy;

- brak bezstronności w prowadzonym postępowaniu, nierzetelne

i niesprawiedliwe postępowanie, przed tym organem, w którym od ponad dwóch lat orzekają te same osoby, pozbawionych całkowitego obiektywizmu, rzetelności, uczciwości i traktowanie wybiórcze całego postępowania pomijając w zarzuty skarżącego w złożonych odwołaniach do SKO w S. w całym ww. okresie, jednocześnie zarzucił SKO w S. brak zdolności sądowej, brak wykonania wyroku WSA w Szczecinie z 9 października 2024 r., co stanowi przestępstwo ścigane z urzędu, poświadczenie nieprawdy przez 1 i 2 organ

w niniejszej sprawie oraz bezpodstawne pomówienie Skarżącego;

- bezzasadność, bezpodstawność wszystkich żądanych roszczeń do zapłaty, podejmowanych wielokrotnie prób wymuszenia zapłaty i wyłudzenia pieniędzy, za miesiąc lipiec 2022 r., należność została zapłacona 22 czerwca 2022 r.,

tj. miesiąc wcześniej, niż był wyznaczony termin zapłaty; to samo dotyczy innych płatności;

- bezzasadność roszczenia i żądania zapłaty 32 zł brutto i wyższych kwot

za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Skarżący podniósł,

że w momencie wystawienia tytułów wykonawczych przez Burmistrza P.

nie był zobligowany do spełnienia tych bezzasadnych żądań zapłaty, odmawiając ich spełnienia i składając za każdym razem odwołanie od tych decyzji; wskazał na wyrządzoną mu szkodę finansową i wizerunkową, traktując osobę niepełnosprawną za całkowicie niezdolną do pracy jako nierzetelną osobę nieregulującą swoich zobowiązań, co jest nie zgodne z prawdą, narusza

to godność Skarżącego przez dyskryminację, poniżenie, upokorzenie, nękanie listami poleconymi, stalking; wskazał na naruszone dobra osobiste;

- zarzucił Burmistrzowi P. i pracownikom wydziału gospodarki kłamstwo;

nie było jakiejkolwiek z nimi rozmowy.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi w całości i zmianę - uchylenie w całości postanowienia Burmistrza P. nr GO.3162.1.3.2025.RB z 25 lipca 2025 r.

i Samorządowego Kolegium Odwoławczego; SKO/Kc/2506/2025

z 12 września 2025 r, jako całkowicie bezzasadne, bezpodstawne i bezprzedmiotowe postępowania organów I i II instancji.

Skarżący złożył również w skardze wniosek o uchylenie w całości postanowienia SKO w S. z 22 sierpnia 2025 r. i poprzedzającego

je postanowienia organu I instancji z 5 czerwca 2025 r.

Skarżący zawnioskował o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu

ze wskazanych w skardze dokumentów:

1) upomnienia Burmistrza P. z dnia 26.10.2023 r. [...],

2) upomnienia Burmistrza P. z dnia 29.12.2023 r. nr [...],

3) Odwołania z dnia 12.01.2023. r. od decyzji UM Burmistrza P. z dnia 5.01.2024 r w sprawie oddalenia zarzutu (data prezentaty 16.01.2024 r.),

4) Zawiadomienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 16.05.2024 o zajęciu świadczeń zaopatrzenia emerytalnego z czerwca 2025 r.,

5) Skargi skarżącego z dnia 27.05.2024 r. na czynność egzekucyjną do Naczelnika

I US w S.;

6) Wniosku -skarżącego z dnia 27.05.2024 r. o wydanie postanowienia o wstrzymaniu egzekucji administracyjnej do WSA w Szczecinie;

7) Skargi skarżącego z dnia 11.04.2024 r. do WSA w Szczecinie na postanowienie SKO w S. z 15.03.2024 r.,

8) Odwołania skarżącego z dnia 7.02.2024 r. do SKO od decyzji Burmistrza P.

z dnia 16.01.2024 r.;

9) Skarga Skarżącego z dnia 14.12.2023 r, na czynność egzekucyjną do Naczelnika I US w S.;

10) Postanowienia Naczelnika US w S. z dnia 12.06.2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Skarżący dołączył do skargi:

- kopię skierowanej do Naczelnika I Urzędu Skarbowego w S. w piśmie z dnia 15 lipca 2025 r. skargi na czynność egzekucyjną, w której wskazał

na zawiadomienie z dnia 30 czerwca 2025 r. nr [...]

nr [...];

- kopię dowodu przekazania przez Skarżącego na rachunek bankowy Urzędu Miasta w P. 22 czerwca 2022 r. kwoty 32 zł tytułem opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec 2022 r.,

- kopię dowodu przekazania przez Skarżącego na rachunek bankowy Urzędu Miasta w P. 2 sierpnia 2023 r. kwoty 32 zł tytułem opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z 10 grudnia 2025 r. skarżący wskazał na konieczność powołania biegłego sądowego księgowego w celu kontroli ksiąg finansowo księgowych

w Urzędzie Miasta w P.; brak opinii uniemożliwia sprawiedliwy, bezstronny, obiektywny i rzetelny proces sądowy.

Sąd oddalił wnioski dowodowe Skarżącego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 119 pkt 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U.2024.935 t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Na podstawie art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy

na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na mocy przytoczonych przepisów niniejszą sprawę sąd rozpoznał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl

zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3

§ 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność

z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając powyższe regulacje należało przyjąć, że Sąd nie dopatrzył

się bowiem takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania

z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Co istotne, Sąd pozostaje związany granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. W przypadku zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez stronę zobowiązaną zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd nie może objąć kontrolą innej sprawy niż ta, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10).

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie SKO

w S. z 22 sierpnia 2025 r. utrzymujące w mocy stanowisko Wierzyciela

w przedmiocie zgłoszonego przez Zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku

w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego

z 22 listopada 2023 r. nr [...] wystawionego przez Burmistrza P.

w związku z nieuiszczeniem przez Zobowiązanego opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Wierzyciel, w postanowieniu z 5 czerwca 2025 r., po uwzględnieniu przedstawionych wyżej zaleceń Sądu oraz Organu odwoławczego, zaprezentował swoje stanowisko odnośnie do zgłoszonego przez Zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a., zgodnie

z którym Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, Sąd oddalił na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniosek dowodowy Skarżącego

o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. stanowi,

że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające

z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości

i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Sąd oddalił też na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniosek Skarżącego

o powołanie biegłego księgowego, jako że przepisy tej ustawy nie przewidują takiej możliwości.

Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego

są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego

w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów, ustawodawca enumeratywnie wymienił w art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów uregulował w art. 34 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia

do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W myśl art. 34 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1).

Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia (art. 34 § 2).

Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3).

Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o:

1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne;

2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części;

3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w:

a) art. 33 § 2 pkt 1-5,

b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej

- umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części.

Następnie według art. 34a u.p.e.a. wierzyciel z urzędu występuje do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości albo w części

w przypadku wystąpienia przyczyny określonej w:

1) art. 33 § 2 pkt 1-5;

2) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej.

W ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, organ nie rozpatruje sprawy pod względem merytorycznym. Postępowanie w przedmiocie zarzutów

w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów wskazanych przez zgłaszającego te zarzuty. Organ w postępowaniu wszczętym wniesionymi zarzutami jest nimi związany i zarzuty te ograniczają zakres orzekania. Celem zarzutów jest ochrona strony postępowania egzekucyjnego przed niezasadnym lub niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Postępowanie

w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów i zajęcia stanowiska w ich przedmiocie służy merytorycznemu ich załatwieniu w tym postępowaniu.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wierzyciel jest zobligowany do odniesienia się do wszystkich podstaw zarzutu wniesionych przez zobowiązanego albo poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu, albo poprzez ocenę zasadności zarzutu. Wierzyciel nie jest natomiast uprawniony do badania z urzędu, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania zarzutu na innych podstawach, niż zgłoszone przez zobowiązanego. Jest to konsekwencją przyznania zobowiązanemu wyłącznego prawa do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji.

Wyegzekwowanie obowiązku nie stanowi podstawy umorzenia postępowania

w sprawie zarzutu, jak również nie może uzasadniać odrzucenia zarzutu złożonego przez zobowiązanego w terminie (wyrok NSA z 15 grudnia 1998 r., SA 1593/97,

LEX nr 44826). W przypadku oddalenia zarzutu zbędne jest wydawanie postanowienia

o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA OZ w Szczecinie z 1 lutego 2001 r., SA/Sz 1951/99, LEX nr 49235). Wierzyciel powinien wówczas ograniczyć się do wydania postanowienia o oddaleniu zarzutu, natomiast organ egzekucyjny w zależności od sytuacji procesowej będzie kontynuować postępowanie egzekucyjne albo podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne.

W pierwszej kolejności sąd odniesie się do zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, którego podstawą jest nieistnienie obowiązku. Wyjaśnić należy,

że nieistnienie obowiązku oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz nie nastąpiło jej skuteczne doręczenie albo decyzję taką następnie uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie. W orzecznictwie wskazuje się, że przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć nie tylko brak należności głównej

lub odsetek za zwłokę, lecz również brak innych należności objętych tytułem wykonawczym, w tym kosztów egzekucyjnych (wyrok WSA w Białymstoku

z 18 września 2024 r., II SA/Bk 125/24).

W rozpoznawanej sprawie bez wątpienia z taką sytuacją nie mamy

do czynienia, albowiem obowiązek zapłaty wynika ze złożonej przez Zobowiązanego deklaracji na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2023.1469 t.j. ze zm.).

Skarżący w toku postępowania podnosił i argumentował, że wszystkie należne opłaty objęte tytułem wykonawczym uiścił.

Z kolei Wierzyciel, stosując się do zaleceń Sądu zaprezentowanych wyroku

z dnia 9 października 2024 r., I SA/Sz 262/24 oraz zaleceń organu odwoławczego zawartych w postanowieniu z 14 maja 2025 r. przedstawił w uzasadnieniu postanowienia z 5 czerwca 2025 r. stan zadłużenia Skarżącego z tytułu przedmiotowej opłaty na koniec 2021 r., a następnie wyjaśnił, jak rozliczał kolejne wpłaty Skarżącego na poczet kolejnych opłat w 2022 i 2023 roku. W związku ze stwierdzoną zaległością, bieżące kolejne wpłaty zaliczał częściowo lub całkowicie na zaległe i bieżące należności. W konsekwencji powyższego, wykazał prawidłowo w tymże postanowieniu, że na dzień wystawienia upomnienia (26 października

2023 r.) oraz na dzień wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego

(22 listopada 2023 r.) Skarżący zalegał z ww. opłatami. Kwota łączna zaległości

na dzień 26 października 2023 r. wynosiła łącznie 100,40 zł,

tj. za lipiec 2023 r. na kwotę 4,40 zł, za sierpień 2023 r. na kwotę 32 zł, za wrzesień 2023 r. na kwotę 32 zł, za październik 2023 r. na kwotę 32 zł. Koszty upomnienia wyniosły 16 zł. Przy czym jak wynika z akt sprawy Skarżący wpłacił 2 listopada

2023 r. 32 zł, która to kwota została uwzględniona w treści ww. tytułu wykonawczego z 22 listopada 2023 r.

Wierzyciel wyjaśnił, że w zawiadomieniu o zajęciu z 27 listopada 2023 r. organ egzekucyjny wskazał na należność główną 84,40 zł (opłaty za: sierpień 2023 r.

20,40 zł, wrzesień 2023 r. 32 zł, październik 2023 r. 32 zł) oraz koszty egzekucyjne 127,04 zł i odsetki 2,17 zł, co dało łączna kwotę 213,61 zł. Wierzyciel wyjaśnił również, że dokonaną przez Zobowiązanego dopiero 1 grudnia 2023 r. wpłatę w wysokości

96 zł zarachował na poczet egzekwowanych zaległości.

Zatem, stwierdzić należało, że prawidłowo przyjęto w stwierdzono w sprawie, że przedmiotowy obowiązek istniał w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Tym samym, prawidłowo Wierzyciel uznał, że nie wystąpiły okoliczności, które potwierdziłyby słuszność stanowiska skarżącego w zakresie nieistnienia obowiązku. W konsekwencji uprawnione było oddalenie przez Wierzyciela zarzutu nieistnienia obowiązku.

Zwrócenia uwagi wymaga, że Wierzyciel stwierdził nadto prawidłowo

w wydanym postanowieniu z 5 czerwca 2025 r., utrzymanym w mocy przez zaskarżone w sprawie postanowienie SKO w S. z 22 sierpnia 2025 r., że z uwagi

na zaistniałe po wydaniu i doręczeniu Zobowiązanemu ww. tytułu powyższe okoliczności, tj. w związku z dokonaną wpłatą z 1 grudnia 2023 r. (96 zł), organ egzekucyjny został poinformowany o konieczności zaktualizowania kwoty koniecznej do ściągnięcia (koszty egzekucyjne). Wierzyciel wskazał zatem, że de facto w sprawie doszło do wygaśnięcia obowiązku na skutek zapłaty należności lecz miało to miejsce dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego jednakże znaczył jednocześnie, że do wyegzekwowania pozostały koszty egzekucyjne.

Rekapitulując, w ocenie sądu kontrolowanym postanowieniem słusznie organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela, na mocy którego

za nieuzasadnione uznano zarzuty Zobowiązanego zgłoszone w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Według sądu organy obu instancji, wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przedstawione w wyroku

z 9 października 2024 r., I SA/Sz 262/24, wydanym w tej sprawie (w przedmiocie zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym) podjęły wszelkie czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy

w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Postępowanie było prowadzone

w sposób budzący zaufanie jego uczestnika do organów. Materiał zgromadzony

w sprawie był kompletny, uwzględniał wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla podjęcia stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Skarżący kwestionuje zaskarżone stanowisko Wierzyciela, które w istocie zgodne jest

ze stwierdzeniami podnoszonymi w skardze, że przedmiotowe opłaty

za gospodarowanie odpadami zostały ostatecznie uregulowane przez Skarżącego. Powyższe zostało szczegółowo zaprezentowane w postanowieniu z 5 czerwca

2025 r. utrzymanym przez SKO zaskarżonym postanowieniem z 22 sierpnia 2025 r. Wobec ustaleń Wierzyciela w przedmiocie dokonywanych rozliczeń płatności oraz uwzględnienia wpłat dokonanych przez Skarżącego po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, Wierzyciel wyjaśnił Skarżącemu w postanowieniu z 5 czerwca

2025 r., że "W związku z dokonaną wpłatą przez zobowiązanego niezwłocznie został poinformowany Naczelnik Urzędu Skarbowego w celu zaktualizowania kwoty koniecznej do ściągnięcia (koszty egzekucyjne)".

Odnośnie do zawartego w skardze wniosku o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 września 2025 r.

nr SKO/Ke/481/2506/2025 i postanowienia Burmistrza P. z 25 lipca 2025 r. znak GO.3162.1.3.2025.RB, Sąd wyjaśnia Skarżącemu, że z urzędu wiadome jest,

że Skarżący złożył do Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 września 2025 r. nr SKO/Ke/481/2506/2025 utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza P. z 25 lipca 2025 r. znak GO.3162.1.3.2025.RB w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec Zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego

nr [...] Skargę tę zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Sz 860/25. Wskazane postanowienia ww. organów, które zostały przywołane we wniosku dowodowym w niniejszej sprawie, zostaną ocenione przez Sąd orzekający dopiero przy rozpoznawaniu sprawy o sygn. akt I SA/Sz 860/25.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga i zawarte w niej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw,

a w sprawie brak jest uchybień mogących powodować uchylenie zaskarżonego aktu

z innych powodów. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.

Powołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl