Na koniec organ w formie tabeli przedstawił swoje szczegółowe wyliczenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od lipca
2022 r. do września 2024 r. oraz od października 2024 r. (zgodnie z ww. uchwałą Nr XLIV/291/2022 Rady Miejskiej w Chociwlu z dnia 30 marca 2022 r.).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że sprawa dotyczy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którą organ I instancji określił stronie w związku z wynajmowaniem przez nią od osoby fizycznej ww. lokalu. Organ określił wysokość miesięcznej opłaty z uwzględnieniem liczy pojemników (worków) i ilości odbiorów wynikających z harmonogramu, podczas gdy strona w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 28 czerwca 2022r. wykazała tylko 1 pojemnik 120 litrowy i jeden odbiór odpadów w miesiącu.
Kolegium zauważyło, że z umowy najmu z dnia [...] marca 2019 r., z danych
z ewidencji gruntów i budynków w zakresie działki numer [...] w C., z Księgi wieczystej, oświadczenia wynajmującego K. W. zawartego
w podaniu z 20 listopada 2024 r., oświadczenia strony zawartego w podaniu z 9 grudnia 2024 r., wynikało, że ma miejsce wieczyste użytkowanie gruntu stanowiącego działkę numer [...] w C., zabudowanego pawilonem handlowym, którego część wynajmuje strona, a w pozostałym zakresie nie jest on użytkowany. Przedstawiony stan faktyczny powoduje, że na stronie jako posiadaczu nieruchomości, to jest właścicielu w świetle ustawy, ciąży obowiązek w zakresie posiadanej nieruchomości niezamieszkałej o ile powstają na niej odpady komunalne. Zgodnie z art. 6 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy przez właścicielach nieruchomości rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.
Strona, pomimo złożenia 30 sierpnia 2022 r. deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z wykazaną nieruchomością jako niezamieszkałą, w podaniu z 21 listopada 2022 r. oraz konsekwentnie w dalszym postępowaniu włącznie z treścią odwołania z 7 lutego 2025 r. twierdzi, że na tej nieruchomości nie są wytwarzane odpady komunalne. Jednakże z wpisu w CEIDG,
z umowy najmu z [...] marca 2019 r., a także oświadczeń strony np. w podania
z 21 listopada 2022 r., wynikało, że pod wskazanym wyżej adresem prowadzona jest działalność gospodarcza w postaci piekarni ze sprzedażą w niej ciast i wyrobów ciastkarskich oraz cukierniczych. Okoliczność prowadzenia na nieruchomości działalności gospodarczej w postaci piekarni może być uznana za wystarczającą
do przyjęcia, że na tej nieruchomości wytwarzane są odpady komunalne.
Organ wskazał także, że przepisy, a zwłaszcza art. 6c ust. 2, art. 6i ust. 1 pkt 2 ustawy u.c.p.g., nie uzależniają ponoszenia przez właściciela nieruchomości opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi od ilości czy rodzaju wytwarzanych na tejże nieruchomości odpadów, lecz od samego faktu powstawania tychże odpadów.
Organ dalej wskazał, że ilość odbiorów odpadów oraz wielkość pojemników,
z uwzględnieniem której dokonano wymiaru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, odpowiada tej wynikającej z regulaminu utrzymania i czystości w gminie przy uwzględnieniu zadeklarowanej przez stronę powierzchni prowadzenia działalności gospodarczej, która zgodnie z regulaminem rzutuje na potencjalną ilość wytwarzanych odpadów (załącznik do uchwały z dnia 17 grudnia 2020 r.). Opłatę obliczono zgodnie ze stawkami wynikającymi z ww. uchwały z dnia 30 marca 2022r. numer XLIV/291/2022. Odnosząc się do zarzutu, kolegium wyjaśniło, że stawki pozostały niezmienione do czasu uchwały z dnia 27 sierpnia 2024 r. nr V/40/2024, co skutkuje prawidłowym obliczeniem opłaty.
W skardze wniesionej na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu:
1) naruszenie art. 50 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez ich niezastosowanie i w efekcie dwukrotne zaniechanie przeprowadzenia kontroli w ww. nieruchomości niezamieszkanej, w której skarżąca prowadzi działalność gospodarczą;
2) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji administracyjnej naruszającej słuszny interes obywatela;
3) art. 121 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzyczynienie się organu administracji do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu urzeczywistnienie zasady równości wobec prawa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;
4) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, skutkującej oparciem wydanej decyzji na subiektywnym przekonaniu organu, że skoro w lokalu prowadzona jest działalność gospodarcza to jednocześnie produkowane są w niej odpady, przy czym na uwadze mieć należy, iż organ miał dwukrotną możliwość weryfikacji tego stanu rzeczy, czego jednak ostatecznie zaniechał.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi strona odniosła się do podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa procesowego, a organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.
Spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy organy zasadnie obciążyły skarżącą opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Poza sporem natomiast pozostaje okoliczność, że skarżąca jest najemcą części lokalu użytkowego położonego w C. przy ul. [...] o powierzchni [...] m2.
Poza sporem pozostaje także, że skarżąca w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod nazwą [...] w przedmiotowej nieruchomości prowadzi sprzedaż pieczywa, ciast, wyrobów ciastkarskich
i cukierniczych, wyrobów mleczarskich, alkoholu, chemii gospodarczej i innych produktów.
Z ustaleń organu poczynionych w oparciu o informacje udzielone przez skarżącą oraz wynajmującego wynika, że skarżąca jest podmiotem wyłącznie zobowiązanym do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Skarżąca wprawdzie złożyła 30 sierpnia 2022 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącą nieruchomości przy u. [...], jednak określiła w niej opłatę wyłącznie za frakcję odpadów zmieszanych z dobrowolnie przyjętą częstotliwością wywożenia odpadów. Pomimo wezwania jej przez organ pismem z 4 listopada 2022 r., skarżąca obowiązku tego nie wypełniła i złożyła oświadczenie o niewytwarzaniu odpadów.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości
i porządku w gminach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1469 z zm., dalej jako: u.p.c.g.) właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie (pkt 3) oraz pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnym (pkt 3b). Natomiast na gminie ciąży obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.).
Odmienna jest natomiast sytuacja w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, stosownie bowiem do art. 6c ust. 2 u.c.p.g. rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
Rada Miejska w Chociwlu podjęła w dniu 30 marca 2022 r. uchwałę XLIV/286/2022 w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, w której w § 1 postanowiono o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, leżących na terenie Gminy Chociwel.
Stosownie natomiast do art. 6h pkt 3 u.c.p.g. opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 6c ust. 2 na rzecz gminy, na terenie której są położone nieruchomości lub lokale.
Przechodząc dalej, należy zauważyć, że zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje
w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne.
Z powyższego wynika, że stawka opłaty określona uchwałą jest ustalana miesięcznie. Z art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. wynika, że w przypadku nieruchomości niezamieszkałych przesłanką powstania obowiązku uiszczania opłaty w danym miesiącu jest powstanie odpadów. W istocie wokół tego przepisu koncentruje się spór prawny między skarżącą a organami. Skarżąca bowiem twierdzi, że nie wytwarza odpadów poza frakcją odpadów zmieszanych, które powinny być obierane zgodnie z ustaloną przez nią częstotliwością. Wskazała także, że towary do sklepu są przywożone w opakowaniach wielokrotnego użytku, a pracownicy ewentualne odpady związane ze spożywaniem przez nich posiłków zabierają ze sobą.
W ocenie sądu, z argumentacją tą nie można się zgodzić. Podkreślenia wymaga, że z treści wyżej cytowanych przepisów wynika, że obowiązek ponoszenia opłaty ciąży na właścicielu nieruchomości niezależnie od rodzaju wytworzonych odpadów, a także istotne jest, że na danej nieruchomości w ogóle powstały odpady komunalne. Ponadto przepisy ustawy o utrzymaniu czystości w gminach i gospodarowaniu odpadami nie uzależniają ponoszenia opłaty z tytułu gospodarowania odpadami od ilości czy od rodzaju odpadów, lecz od samego faktu ich powstawania. W takiej sytuacji powstaje obowiązek uiszczenia opłaty z uwzględnieniem wszystkich frakcji odpadów jakie przewidują cytowane wyżej rozporządzenia i o jakich mowa w odnośnych uchwałach rady miejskiej. W ocenie sądu nie może ulegać wątpliwości, że na nieruchomości stanowiącej lokal gospodarczy, w którym prowadzona jest działalności gospodarcza w postaci sprzedaży wyrobów cukierniczych oraz innych artykułów, na której przebywają ludzie są wytwarzane odpady, choćby w postaci opakowań do opakowań jednostkowych i zużytych opakowań. Jeszcze raz podkreślić należy, że skoro na nieruchomości przebywają ludzie
i prowadzona jest działalność gospodarcza w postaci sprzedaży różnych towarów, to odpady na tejże nieruchomości strony powstają, stąd istnieje obowiązek uiszczenia opłaty od wszystkich frakcji odpadów, a nie wybiórczo tylko od niektórych z nich. Zobowiązany do opłaty nie ma możliwości swobodnego jej kształtowania i wybiórczego deklarowania rodzaju odpadów, skoro podjęta przez Radę Miejską w Chociwlu uchwała postanawia o odbieraniu odpadów komunalnych z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne ani też samodzielnego określania częstotliwości ich wywożenia. W ocenie sądu, organy w sposób prawidłowy określiły stronie wysokość opłaty miesięcznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne z uwzględnieniem także opłat cząstkowych od poszczególnych frakcji odpadów. Prawidłowo również w oparciu o przepisy prawa miejscowego w zaskarżonej decyzji ustalono minimalną ilość pojemników przewidzianą dla właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, przyjmując stawki dla pojemników danej frakcji odpadów. Skoro bowiem powstają odpady na nieruchomości, to istnieje obowiązek uiszczania opłaty od wszystkich frakcji odpadów, a nie tylko od niektórych z nich wybranych przez właściciela nieruchomości. Zaakceptowanie stanowiska strony prowadziłoby praktycznie do dowolności w uiszczaniu opłat i wybieraniu przez właścicieli, od których frakcji odpadów będą płacić opłatę, a od której nie, pomimo w ogóle wytwarzania odpadów komunalnych na nieruchomości i pomimo obowiązku prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów.
Zauważyć również należy, że opłata za gospodarowanie odpadami ma charakter powszechny i przymusowy. Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie (art. 6k i art. 6I u.c.p.g.). Opłata należy do dochodów publicznych i jest przeznaczona na realizację celów publicznych. Danina ta nie stanowi w istocie odzwierciedlenia świadczenia drugiej strony (gminy), bowiem ma służyć pozyskaniu środków na funkcjonowanie całego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi w gminie, co wynika z art. 6 r.u.c.p.g. W rezultacie zatem wysokość opłaty nie stanowi dokładnego odzwierciedlenia kosztów, jakie gminy ponoszą z tytułu odbierania odpadów od konkretnego właściciela. Powstanie i zakres zobowiązania do ponoszenia opłaty nie są ściśle uwarunkowane ilością powstających odpadów, ustalenia w tym zakresie opierają się na deklaracjach i ryczałtach (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., K 17/12, OTK-A 2013/8/125). W konsekwencji zatem właściciel nieruchomości niezamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadami komunalnymi. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter świadczenia obowiązkowego, które należy uiszczać dopóty, dopóki spełnione są ustawowe przesłanki jego poboru, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Taką przesłanką jest również bycie właścicielem nieruchomości niezamieszkałej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2024 r., III FSK 766/23 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dalej należy wskazać, że w art. 6m ust. 1 u.c.p.g. nałożono na właściciela obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia podjęcia uchwały na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6o ust. 1 u.c.p.g.). Z powyższego wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty aktualizuje się już w momencie powstania na danej niezamieszkanej nieruchomości odpadów komunalnych. Dopełnienie obowiązku złożenia deklaracji przez właściciela aktualizuje z kolei obowiązek gminy objęcia tego właściciela systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. W ocenie sądu, w zaistniałej w rozpoznawanej sprawie, jak już wykazano powyżej zaistniały podstawy do wydania wobec strony decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wysokość opłaty została ustalona w prawidłowy sposób zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego. sąd nie dostrzegł w tym zakresie uchybień skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Wskazać także należy, że stosownie do art. 6q ust. 1 u.c.p.g., prowadzące postępowanie organy gminy zobowiązane są do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.; dalej: o.p., Ordynacja podatkowa). Należy zatem przypomnieć, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Z art. 122 o.p. wynika, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 125 § 1 o.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Według art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 187 § 1 o.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zwieńczeniem przeprowadzonego postępowania podatkowego powinna być decyzja administracyjna, która zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 o.p.).
W ocenie sądu wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w skardze rozpoznając przedmiotową sprawę, organy podatkowe nie naruszyły przywołanych zasad prowadzenia postępowania, a w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji wskazano podstawy prawne i faktyczne poczynionych ustaleń. Podkreślić należy, że okoliczność, iż wyprowadzona z zebranego materiału dowodowego ocena prawna jest odmienna od oczekiwań strony nie może dowodzić wadliwości tej oceny, która zdaniem sądu jest zgodna z prawem.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców wskazać należy, że stosownie do art. 50 ust. 1 prawa przedsiębiorców czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej.
W ust. 2 art. 50 prawa przedsiębiorców wymienione zostały sytuacje, w których nie stosuje się przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadkach gdy. Między innymi wyjątkami od obowiązku przeprowadzania czynności kontrolnych pomimo nieobecności jest sytuacja, w której przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska (art. 50 ust. 2 pkt 4).
Zgodnie natomiast z art. 50 ust.3 prawa przedsiębiorców przedsiębiorca wskazuje na piśmie osobę upoważnioną, o której mowa w ust. 1, w szczególności w czasie swojej nieobecności.
W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji dwukrotnie informował skarżącą o zamiarze przeprowadzenia kontroli jednocześnie informując o dacie zamierzonej kontroli, jednak pomimo posiadania takiej informacji skarżąca nie była obecna w lokalu ani nie upoważniła na piśmie żadnej osoby do uczestniczenia w czynnościach kontrolnych.
Wobec powyższego w ocenie sądu nie można uznać za skuteczny zarzut skarżącej co do zaniechania przeprowadzenia kontroli. Wobec braku obecności i braku udzielenia upoważnienia do udziału w czynnościach kontrolnych skarżąca w istocie swoim postępowaniem uniemożliwiła organowi przeprowadzenie takiej kontroli. Natomiast podnoszenie w skardze, że organ miał dwukrotną możliwość weryfikacji tego stanu rzeczy, czego zaniechał, jest nadużyciem ze strony skarżącej, skoro to jej zachowanie doprowadziło do sytuacji, w której kontroli w obecności osoby upoważnionej organ nie mógł przeprowadzić.
Tym samym opis stanu faktycznego zawarty w protokole z kontroli z 16 grudnia 2024 r. z załączonym do niego paragonem nabycia towarów potwierdza prowadzenie w kontrolowanym lokalu działalności gospodarczej w postaci sprzedaży produktów piekarniczych i spożywczych.
Nie można zatem uznać za skuteczny także zarzut naruszenia art. 50 ust. 5 prawa o przedsiębiorcach, zgodnie z którym: przypadku nieobecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej albo niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązku, o którym mowa w ust. 3, czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika przedsiębiorcy lub osoby zatrudnionej u przedsiębiorcy w ramach innego stosunku prawnego, którzy mogą być uznani za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy
z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę.
Końcowo należy wyjaśnić, że wątpliwości skarżącej związane z prawidłowością rozwiązań przyjętych przez Radę Miejską w Chociwlu w zakresie ustalenia częstotliwości odbioru odpadów komunalnych. Organy podatkowe, jak również sąd administracyjny, są bowiem związane treścią aktów prawa miejscowego, dopóki akty te nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego. Sąd, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, nie był przy tym właściwy do oceny legalności przywołanych wyżej uchwał Rady Miejskiej
w Chociwlu, bowiem nie były one przedmiotem niniejszej sprawy.
Wziąwszy pod rozwagę wszystkie omówione okoliczności faktyczne i prawne oraz nie dopatrując się naruszeń prawa mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.