Wyrok WSA z dnia 20 maja 2026, sygn. I SA/Sz 860/25

W skierowanej do Sądu skardze na opisane wyżej postanowienie, Skarżący zarzucił:

- manipulacje dowodami dokonanych wpłat bankowych w banku [...] w P.,

by wykazywały nie istniejący dług - i zadłużenie, od ponad dwóch lat; do organu SKO i Burmistrza P. nie docierają żadne przesłanki iż należność została dawno zapłacona i potwierdzona przez bank na rachunku bankowym wskazanym przez urząd miasta P. - Wydział gospodarki odpadami; zapłacone już należności w całości

w ustalonej kwocie nie podlegają jakiemukolwiek żądaniu - zapłaty i wymuszeniom zapłaty przez Burmistrza P., ani postępowaniu egzekucyjnemu przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S., wszystkie zostały zawieszone

i umorzone przez w/w urząd skarbowy jako nie zasadne, Bezpodstawne wszczynanie wielokrotnie o to samo przez okres ponad dwóch lat tj. od 1 lipca 2023 do 25 lipca 2025 r., bezpodstawnie nękając - (Stalking) K. P., pogarszając jednocześnie jego zły stan zdrowia;

- brak bezstronności w prowadzonym postępowaniu, stronniczość, nierzetelne

i nie sprawiedliwe postępowanie, przed tym organem składającym się ciągle z tych samych osób od ponad dwóch lat, pozbawionych całkowitego obiektywizmu, rzetelności, uczciwości i traktowanie wybiórcze całego postępowania pomijając

w całości podniesione zarzuty przez Zobowiązanego w złożonych odwołaniach

do SKO w S. w całym w-w okresie, Jednocześnie nadmieniam iż SKO nie jest organem Sądu’( PPSA) A więc nie ma zdolności sądowej, a więc go skarżący

go nie uznaję całości z w/w okoliczności. Wszystkie te orzeczenia faworyzują organ

I instancji- Burmistrza P., a żadne orzeczenie nie uwzględnia zarzutów poniesionych, i dowodów wpłat - manipulacje tymi dowodami, bezpodstawne zarzuty

i żądania - wymuszenia zapłaty, oraz nie wykonanie przez Burmistrza P. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9/10/2024 r, co stanowi przestępstwo ścigane z urzędu. I za poświadczenie nie prawdy przez 1 i 2 organ, w niniejszej sprawie oraz bezpodstawne pomówienie K. P..

- Bezzasadność - bezpodstawność wszystkich żądanych roszczeń do zapłaty, podejmowanych wielokrotnie prób wymuszenia zapłaty i wyłudzenia pieniędzy,

za miesiąc lipiec 2022 r., należność została zapłacona, 22 czerwca 2022 r. to jest miesiąc wcześniej niż był wyznaczony termin zapłaty. A więc zarzut jest chybiony

i nie trafny, to samo dotyczy innych płatności, Żadnych zaległości nie było po każdej miesięcznej wpłacie w kwocie [...]zł, tu rodzą się poważne wątpliwości na jakiej podstawie prawnej dokonywano z każdej wpłaty nie należnych sobie kosztów na rzecz Urzędu Miasta P.,?? Kwota była ustalona przez Uchwałę rady miejskiej

w P., taka kwota była wnoszona przez K. P., nadmieniam

że te uchwały były zmieniane jak i wysokości tych opłat zgodnie z ustawa, nie ma podstaw i jakichkolwiek argumentów by Burmistrz P. miał uprawnienia do zmiany ustawy i uchwał rady miejskiej w P., i bez zgody Wojewody nie mógł je zmieniać i sam decydować w niniejszej sprawie,

- Bezzasadność roszczenia i żądania zapłaty np.;32 zł/brutto i wyższych kwot

za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w momencie wystawienia tytułów wykonawczych przez Burmistrza P. nie istniało, i nie byłem zobligowany

do spełnienia tych bezzasadnych żądań zapłaty, odmawiając ich spełnienia i składając za każdym razem odwołanie od tych decyzji. Wyrządzono skarżącemu szkodę finansową i wizerunkową traktując osobę niepełnosprawną - całkowicie nie zdolna

do pracy, jako nie rzetelną osobę nie regulująca swoich zobowiązań co jest nie zgodne z prawdą, narusza to moją godność człowieka przez dyskryminację – poniżenie -upokorzenie-nękanie listami poleconymi - Stalking, narusza to moje dobra osobiste skarżącego K. P..

Skarżący wniósł o uwzględnienie w całości wniesionej skargi i zmianę

- uchylenie w całości postanowienie Burmistrza P. znak;GO.3162.1.3.2025.RB

z 25 lipca 2025 r. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego; [...] z 12 września 2025 r, jako całkowicie bezzasadne

i bezpodstawne i bezprzedmiotowe postępowania organów 1 i 2 instancji. Skarżący wniósł ponadto o umorzenie w całości tych "bezpodstawnych postępowań egzekucyjnych w całości wszczynanych przez Burmistrz P., jako oczywiście bezpodstawne i bezzasadne."

Nadto, zarzucił Burmistrzowi P. i pracownikom wydziału gospodarki kłamstwo. Wskazał, że nie było jakiejkolwiek z nimi rozmowy w tym wydziale, przyniósł dowody wpłat za lipiec 2023 r., zgodnie z ustaleniami z pracownikiem wydziału -R. B.. R. B. nie chciał ze Skarżącym rozmawiać, "gadał przez telefon

z kimś". Skarżący oświadczył w skardze: "Za ich wszystkie niezgodne z prawem działania nie odpowiadam, Nie mam nic z tym wspólnego, Ani z tymi osobami które

są dla mnie obce. Dodam że brak im argumentów, a zarzuty są w całości z palca wyssane, maja na celu zniszczenie mnie finansowo, wizerunkowo, zdrowotnie, psychicznie".

Skarżący zawnioskował o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu

ze wskazanych w skardze dokumentów:

1) upomnienia Burmistrza P. z dnia 26.10.2023 r. [...],

2) upomnienia Burmistrza P. z dnia 29.12.2023 r. nr [...],

3) Odwołania z 12 stycznia 2023. r. od decyzji UM Burmistrza P. z 5 stycznia 2024 r. w sprawie oddalenia zarzutu (data prezentaty 16 stycznia 2024 r.),

4) Zawiadomienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S.

z 16 maja 2024 o zajęciu świadczeń zaopatrzenia emerytalnego z czerwca 2025 r.,

5) Skargi skarżącego z 27 maja 2024 r. na czynność egzekucyjną do Naczelnika

I US w S.;

6) Wniosku - skarżącego z 27 maja 2024 r. o wydanie postanowienia

o wstrzymaniu egzekucji administracyjnej do WSA w Szczecinie;

7) Skargi skarżącego z 11 kwietnia 2024 r. do WSA w Szczecinie na postanowienie SKO w S. z 15 marca 2024 r.,

8) Odwołania skarżącego z 7 lutego 2024 r. do SKO od decyzji Burmistrza P.

z 16 stycznia 2024 r.;

9) Skargi Skarżącego z 14 grudnia 2023 r., na czynność egzekucyjną

do Naczelnika I US w S.;

10) Postanowienia Naczelnika US w S. z 12 czerwca 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Skarżący dołączył do skargi:

- kopię skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargi skarżącego na postanowienie SKO w S. z 15 marca 2024 r.

nr [...];

- kopię skierowanej do Naczelnika I Urzędu Skarbowego w S. w piśmie z 15 lipca 2025 r. skargi na czynność egzekucyjną, w której wskazał

na zawiadomienie z 30 czerwca 2025 r. nr [...]

nr [...];

- kopię dowodu przekazania przez Skarżącego na rachunek bankowy Urzędu Miasta w P. 22 czerwca 2022 r. kwoty [...]zł tytułem opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec 2022 r.,

- kopię dowodu przekazania przez Skarżącego na rachunek bankowy Urzędu Miasta w P. 2 sierpnia 2023 r. kwoty [...]zł tytułem opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z 6 lutego 2026 r. Skarżący wskazał na konieczność powołania biegłego sądowego księgowego w celu kontroli ksiąg finansowo księgowych

w Urzędzie Miasta w P.; tylko taki dowód stanowi podstawę dla sądu do wydania orzeczenia i zachowania uczciwego, sprawiedliwego, bezstronnego procesu sądowego. W załączeniu ww. pisma przedłożył dokumenty stanowiące uzupełnienie wniosku dowodowego zawartego w skardze, dołączone do akt sprawy na kartach

27 -76.

Skarżący złożył w piśmie z dnia 26 lutego 2026 r. wniosek o rozpoznanie skargi w jawnym postępowaniu sądowymi, umożliwienie wypowiedzenia się przed sądem, obrony oraz zapewnienie dostępu do Sądu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, niezamykanie drogi sądowej przez niejawne posiedzenia sądu, na których żadna ze stron nie może zając stanowiska i przedstawić go przed sądem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie a w przypadku usunięcia braków skargi o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko

w sprawie a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Sąd oddalił wnioski dowodowe Skarżącego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem wprowadzenia regulacji art. 106 § 3 P.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie

na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem,

na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Nie ulega wątpliwościom, że zakres kognicji sądu administracyjnego, ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu, wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Sąd podkreśla ponadto, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd ma możliwość przeprowadzić - jako uzupełniający - tylko dowód z dokumentu. Takim dowodem

nie jest natomiast opinia biegłego (rzeczoznawcy majątkowego). Jest ona wprawdzie utrwalona na piśmie, ale nie zmienia to faktu, że nie jest to dowód z dokumentu

w rozumieniu jakiejkolwiek procedury prawnej. Dowodem w tym przypadku nie jest bowiem informacja o określonym prawie czy stosunku prawnym albo okoliczności mającej znaczenie prawne, a jest nim stanowisko biegłego w kwestii, która wymaga wiedzy specjalistycznej (por. wyroki NSA z: 12 marca 2026 r., I OSK 313/24; 13 lutego 2026 r., III FSK 667/24).

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił wniosek Skarżącego

o przeprowadzenie dowodu z o powołanie biegłego księgowego, jako że przepisy

ww. ustawy nie przewidują takiej możliwości oraz ze wskazanych przez Skarżącego dokumentów, albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokonania przez sąd kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 119 pkt 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U.2026.143. t.j.; dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Na podstawie art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy

na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na mocy przytoczonych przepisów niniejszą sprawę sąd rozpoznał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Skarżący złożył w sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie, w celu umożliwienia wypowiedzenia się przed sądem, obrony oraz zapewnienie dostępu

do Sądu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, niezamykanie drogi sądowej przez niejawne posiedzenia sądu, na których żadna ze stron nie może zając stanowiska i przedstawić go przed sądem.

Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że z treści art. 122 P.p.s.a. wynika, że przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie jest uprawnieniem,

a nie obowiązkiem sądu, któremu ustawodawca, w omawianej kwestii pozostawił całkowitą swobodę, nie wskazując żadnych kryteriów, którymi powinien kierować

się sąd (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 5 kwietnia 2017 r.,

II GSK 5287/16). Skierowanie sprawy na rozprawę nie jest automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też, pomimo że Skarżący wniósł

o rozpoznanie skargi na rozprawie, to uwzględniając treść art. 122 P.p.s.a., powyższy wniosek nie wiązał sądu orzekającego w sprawie, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (tak też B. Dauter w: Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str. 527

oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 9 maja 2016 r.,

II SAB/Kr 59/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 22 marca 2017 r., I SA/Gd 1705/16, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 września

2023 r., III FSK 2769/21).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie dostrzegł powodów,

dla których sprawa miałaby zostać rozpatrzona na rozprawie, gdyż ze skargi i pism procesowych oraz z akt sprawy wynikały wszystkie prawne i faktyczne jej okoliczności, co było wystarczające dla rozpoznania skargi w trybie uproszczonym. Skarżący

nie został tym samym ani pozbawiony prawa do sądu, ani ograniczony w prawie

do obrony, w tym wypowiedzenia się przed sądem. Sąd zauważa, że Skarżący złożył oprócz skargi również pisma procesowe, w których szczegółowo wyrażał swoje stanowisko w sprawie. Ponadto jak wynika z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności

z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut

nie został w skardze podniesiony.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność

z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego

w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

Uwzględniając powyższe regulacje Sąd wskazuje, że nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Sąd podkreśla przy tym, że pozostaje związany granicami sprawy rozpoznawanej przez organ a w przypadku zarzutów

w postępowaniu egzekucyjnym granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez stronę zobowiązaną zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd podkreśla zatem, że nie może objąć kontrolą innej sprawy niż ta, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym

(por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10).

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie SKO

w S. z 12 września 2025 r. nr [...] utrzymujące w mocy stanowisko Wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego przez Skarżącego (Zobowiązanego) zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z 25 czerwca 2025 r.

nr [...] wystawionego przez Burmistrza P. w związku

z nieuiszczeniem przez Zobowiązanego opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Wierzyciel, w utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem SKO, postanowieniu z 25 lipca 2025 r., zaprezentował swoje stanowisko odnośnie

do zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku (zapłata).

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd wskazuje, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego

są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego

w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów, ustawodawca enumeratywnie wymienił w art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów uregulował w art. 34 u.p.e.a. Jednocześnie Sąd podkreśla, że postępowanie w sprawie zarzutu egzekucyjnego

jest postępowaniem incydentalnym w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego, a jego przedmiotem jest zbadanie - w oparciu o podniesione przez zobowiązanego twierdzenia - dopuszczalności wszczęcia i dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej. Ponadto zarzut to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów,

czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r.,

II SA/Kr 845/22). W ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, organ nie rozpatruje sprawy pod względem merytorycznym. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów wskazanych przez zgłaszającego te zarzuty. Organ w postępowaniu wszczętym wniesionymi zarzutami jest nimi związany i zarzuty te ograniczają zakres orzekania. Celem zarzutów jest ochrona strony postępowania egzekucyjnego przed niezasadnym lub niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Postępowanie

w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów i zajęcia stanowiska w ich przedmiocie służy merytorycznemu ich załatwieniu w tym postępowaniu.

Odnosząc się do podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu

w sprawie egzekucji administracyjnej.

Jak z kolei stanowi przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W myśl art. 34 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1).

Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia (art. 34 § 2).

Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3).

Organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o:

1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne;

2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części;

3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w:

a) art. 33 § 2 pkt 1-5,

b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej

- umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części (art. 34 § 4).

Następnie według art. 34a u.p.e.a. wierzyciel z urzędu występuje do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości albo w części w przypadku wystąpienia przyczyny określonej w:

1) art. 33 § 2 pkt 1-5;

2) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej.

We wniesionym w rozpoznawanej sprawie zarzucie Skarżący podniósł brak jakichkolwiek należności do zapłaty wskazanych w tytule wykonawczym z 25 czerwca 2025 r., albowiem sporne należności zapłacone zostały przez Skarżącego w terminie, tj. m.in. 1 stycznia 2023 r. za miesiąc grudzień i 29 grudnia 2023 r. za styczeń 2024 r. [...] Oddział w P. wystawił potwierdzenie wpłaty). Tym samym Sąd uznał, że organy zasadnie zakwalifikowały wniesiony przez Skarżącego zarzut jako zarzut nieistnienia obowiązku (zapłata).

Sąd wskazuje zatem, że nieistnienie obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy

nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność

lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku

z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie (por. wyrok WSA w Gliwicach

z 30 marca 2023 r., I SA/Gl 1595/22). W orzecznictwie wskazuje się, że przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć nie tylko brak należności głównej lub odsetek za zwłokę, lecz również brak innych należności objętych tytułem wykonawczym, w tym kosztów egzekucyjnych (wyrok WSA w Białymstoku z 18 września 2024 r., II SA/Bk 125/24).

Zobowiązany, podnosząc zarzut "nieistnienia obowiązku" (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji

o nałożeniu obowiązku (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., III FSK 1222/22).

W ocenie Sądu, podniesiony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku został prawidłowo przez organy uznany za nieuzasadniony, albowiem obowiązek zapłaty wynika ze złożonej przez Zobowiązanego deklaracji na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz.U.2023.1469 ze zm.).

Skarżący w toku postępowania podnosił i argumentował, że wszystkie należne opłaty objęte tytułem wykonawczym uiścił.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wierzyciel jest zobligowany do odniesienia się do wszystkich podstaw zarzutu wniesionych przez zobowiązanego albo poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu, albo poprzez ocenę zasadności zarzutu. Wierzyciel nie jest natomiast uprawniony do badania z urzędu, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania zarzutu na innych podstawach, niż zgłoszone przez zobowiązanego. Jest to konsekwencją przyznania zobowiązanemu wyłącznego prawa do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji. Przy czym Sąd zauważa,

że nawet wyegzekwowanie obowiązku nie stanowi podstawy umorzenia postępowania w sprawie zarzutu, jak również nie może uzasadniać odrzucenia zarzutu złożonego przez zobowiązanego w terminie (wyrok NSA z 15.12.1998 r., SA 1593/97, LEX

nr 44826). W przypadku zaś oddalenia zarzutu zbędne jest wydawanie postanowienia

o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA OZ w Szczecinie z 1 lutego 2001 r., SA/Sz 1951/99, LEX nr 49235). Wierzyciel powinien wówczas ograniczyć się do wydania postanowienia o oddaleniu zarzutu, natomiast organ egzekucyjny w zależności od sytuacji procesowej będzie kontynuować postępowanie egzekucyjne albo podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne.

Sąd ponownie wskazuje, że zarówno we wniesionym zarzucie jak i w niniejszym postępowaniu Skarżący konsekwentnie twierdzi, że wszystkie należne opłaty objęte tytułem wykonawczym uiścił.

Z kolei – jak wynika z akt sprawy - Wierzyciel, którym w rozpoznawanej sprawie pozostaje Burmistrz P., szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu postanowienia

z 25 lipca 2025 r. stan zadłużenia Skarżącego z tytułu przedmiotowej opłaty

na koniec 2021 r. (4,40 zł), a następnie szczegółowo wyjaśnił, jak i szczegółowo rozliczał kolejne wpłaty Skarżącego na poczet kolejnych opłat w 2022, 2023 i 2024 roku. W związku ze stwierdzoną zaległością, bieżące kolejne wpłaty Burmistrz zaliczał częściowo lub całkowicie na zaległe i bieżące należności. W konsekwencji powyższego, wykazał prawidłowo w tymże postanowieniu, że:

1) w związku z zaległością 12 lutego 2024 r. zostało skierowane do Skarżącego upomnienie na kwotę [...]zł plus koszty upomnienia [...] zł (łącznie

[...] zł) jednakże postępowanie egzekucyjne prowadzone na jego podstawie zostało umorzone postanowieniem z 12 czerwca 2024 r. na podstawie

art. 59 § 2 pkt 2 u.p.e.a.;

2) mając na uwadze art. 70 § 1 O.p. organ 25 czerwca 2025 r. ponownie wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na te same zaległości Skarżącego

i skierował jego wykonanie do Naczelnika I Urzędu Skarbowego w S..

Przy czym Sąd zauważa, że Wierzyciel wyjaśnił, że w związku z zaległością

za 2023 r. 29 grudnia 2023 r. do Skarżącego skierowano upomnienie na kwotę

[...] zł plus koszty upomnienia [...] zł, które jednakże nie obejmowało wpłaty Skarżącego w wysokości [...] zł, po zaksięgowaniu której to wpłaty została zaległość [...] zł plus [...] zł koszty upomnienia.

A zatem – jak wynikało z akt sprawy i uzasadnień wydanych w toku postępowania rozstrzygnięć - na dzień wystawienia (25 czerwca 2025 r.) przedmiotowego tytułu wykonawczego Skarżący zalegał z ww. opłatami za grudzień 2023 r. na kwotę

[...] zł plus koszty upomnienia [...] zł oraz za styczeń 2024 r. na kwotę [...]zł plus koszty upomnienia [...] zł. Sąd podkreśla również, że jak wynika

z postanowienia Wierzyciela rozliczona została wpłata Skarżącego zarówno

z 2 sierpnia 2023 r. w kwocie [...]zł za lipiec 2023 r. jak i z 22 czerwca 2022 r. w kwocie [...]zł za lipiec 2022 r., których dowody wpłaty zostały załączone do skargi. Wierzyciel wskazał jednocześnie szczegółowo sposób zarachowania tych wpłat Skarżącego.

Zatem, w ocenie Sądu, stwierdzić należało że przedmiotowy obowiązek istniał we wskazanej wysokości tak w dniu wystawienia ww. tytułu wykonawczego

jak i wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Brak zatem było podstaw do przyjęcia przez Sąd, że w rozpoznawanej sprawie Wierzyciel bezpodstawnie uznał,

że nie wystąpiły okoliczności, które potwierdziłyby słuszność stanowiska Skarżącego w zakresie nieistnienia obowiązku. W konsekwencji uprawnione było oddalenie przez Wierzyciela zarzutu nieistnienia obowiązku.

Z tego względu należało stwierdzić, że organy nie dopuściły się uchybień wskazywanych w skardze i prawidłowo oddaliły zarzut Zobowiązanego. W niniejszej sprawie organy w sposób wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły cały zebrany

w sprawie materiał dowodowy. W toku postępowania organy działały na podstawie

i w granicach przepisów prawa, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Natomiast sam fakt, że podjęte rozstrzygniecie nie jest zgodne z oczekiwaniami Skarżącego, nie świadczy, że organy naruszyły przepisy prawa.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Sąd uznał,

że kontrolowanym postanowieniem słusznie SKO utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza P. z 25 lipca 2025 r. nr j.w. o oddalaniu zarzutu Skarżącego nieistnienia obowiązku (zapłata) objętego tytułem wykonawczym z 25 czerwca 2025 r.

nr [...]

Reasumując, w ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw, jako że sprawa została rozpoznana prawidłowo i w sposób przypisany prawem poprzez uznanie, iż zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny. Potwierdza to także uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia i uzasadnienie postanowienia organu I instancji, które szczegółowo wyjaśniają zasadność przesłanek, którymi kierowało się tak SKO jak i organ I instancji. W świetle powyższego Sąd uznaje za niezasługujące na uwzględnienie wszystkie podniesione w skardze zarzuty.

Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł zatem do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 P.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie

art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.

Powołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl