Wyrok WSA z dnia 05 czerwca 2025, sygn. I SA/Wr 100/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Skarga została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, albowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 120 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w składzie trzech sędziów

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem sporu jest zasadność wniosku Strony o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia podania Skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych, objętych ww. tytułami egzekucyjnymi. Należy wskazać, że instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w ich prowadzeniu - przeszkód, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego i co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia. DIAS jak i Organ I instancji trafnie zidentyfikowały przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. jako zawierający, enumeratywnie wymienione przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie zaś z treścią wskazanego przepisu postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Organ egzekucyjny jest związany treścią tego przepisu, co oznacza, że o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, czy o odmowie jego zawieszenia nie decyduje uznanie organu tylko wystąpienie jednej z przytoczonych powyżej przesłanek. Pojawienie się którejkolwiek z nich, obliguje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania, natomiast brak zaistnienia jakiejkolwiek powoduje, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe. Powyższe stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie:

"Należy przy tym zauważyć, że art. 56 § 1 u.p.e.a., wymienia przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobody co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie (por.m.in. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 1996 r., sygn. akt I SA/Lu 339/96 (LEX nr 29731)."

(wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 4 czerwca 2019 r. o sygn. akt III SA/Łd 323/19 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/, w skrócie CBOSA).

Organy obu instancji prawidłowo wykazały, iż żadna z przesłanek z art. 56 § 1 u.p.e.a. nie została spełniona, a też przepisy u.p.e.a. nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny na wniosek dłużnika/zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2020 r. o sygn. akt II FSK 1812/19 – LEX/el nr 2848028). Ewentualny wniosek zobowiązanego należy traktować w takim przypadku, jako oświadczenie wiedzy o istnieniu podstaw do zawieszenia postępowania (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24 maja 2025 r. o sygn. akt III SA/Wr 130/24 – CBOSA):

"Wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi zatem oświadczenia woli składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania, które stanowi podstawę do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu (por. wyrok NSA z 17 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 899/21)".

Powołany zaś przez Skarżącą przypadek procedowaniem Jej podania o umorzenie postępowania egzekucyjnego, nie wypełnia którejkolwiek przesłanki z art. 56 § 1 u.p.e.a., w tym nie został zawarty w jakimkolwiek innym przepisie u.p.e.a., czy też przepisie innego aktu prawnego rangi ustawy

Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługują na uwzględnienie i Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. obowiązany był ją oddalić.