Uzasadnienie
D. B. (Skarżący, Strona) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, Dyrektor, organ odwoławczy) z 22 grudnia 2025 r. nr 0201-IEW1.4123.18.2025, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław - Śródmieście z 27 sierpnia 2025 r. nr 0228-SEW.4123.18.2025 (dalej NUS, Naczelnik, organ I instancji) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r., I kwartał 2020 r oraz III kwartał 2020 r.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia DIAS powołał art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1, § 2 pkt 3, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: O.p.).
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.
NUS decyzja z 27 sierpnia 2025 roku orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Pana D. B. jako członka zarządu wraz ze spółką M. i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r., I kwartał 2020 r oraz III kwartał 2020 r. Organ ustalił, że w okresie powstania zaległości objętych postępowaniem Strona pełniła funkcję członka zarządu spółki. Następnie opisano jakie czynności podejmowano wobec spółki w ramach postępowania egzekucyjnego. Ustalono, że egzekucja prowadzona wobec spółki okazała się bezskuteczna. Następnie przeprowadzono analizę przesłanek egzoneracyjnych, tj. wskazania mienia spółki oraz zbadano kwestię terminu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Ustalono, że Strona nie wskazała mienia spółki. W zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości ustalono, że taki wniosek nie został złożony pomimo, że wystąpiły okoliczności uzasadniające jego złożenie. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie. Strona podniosła, że NUS niezasadnie przyjął, iż Skarżący sprawował funkcję w zarządzie spółki. W tym zakresie oparł się na zapisach widniejących w Rejestrze Przedsiębiorców KRS. Strona wskazała, że [...] października 2018 roku złożyła rezygnację z pełnienia funkcji członka spółki M. Dodatkowo Odwołujący oświadczył, że przed [...] października 2018 roku jak i po tej dacie nie prowadził spraw spółki. Strona wskazała, że weszła w skład zarządu spółki tylko i wyłącznie dlatego, że Prezes Zarządu spółki (Pan H. K.) nie mógł otrzymać PESEL. W okresie, gdy były robione zmiany w KRS czyli w 2018 roku miały miejsce w Polsce problemy z wydawaniem PESEL cudzoziemcom. To spowodowało, że Strona odwołująca się weszła w skład zarządu spółki na okres postępowania rejestrowego. Po zmianach w Rejestrze Przedsiębiorców KRS spółka zaczęła współpracę z biurem rachunkowym, z którym nie miał kontaktu. To spowodowało, że Strona podjęła decyzję o rezygnacji z funkcji członka zarządu spółki. W toku postępowania odwoławczego Skarżący złożył pismo, w którym ponownie wskazał, że nie prowadził żadnych spraw spółki, nie udzielał pełnomocnictw, nie podpisywał jakichkolwiek umów jak również nie działał jako pełnomocnik spółki. Te okoliczności w ocenie Strony świadczą o tym, że nie wykonywała Ona żadnych czynności, które mogłyby Ją wiązać ze spółką.
DIAS decyzją z 22 grudnia 2025 roku utrzymał decyzję NUS w mocy. Organ odwoławczy ustalił, że zaistniały podstawy do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe spółki wraz z odsetkami za zwłokę. W trakcie rozpatrywania sprawy stwierdzono, że:
• Strona była członkiem zarządu spółki w czasie, w którym przypadał termin płatności należności podatkowych,
• egzekucja prowadzona wobec spółki okazała się bezskuteczna,
• Strona nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja pozwoliłaby na zaspokojenie długu spółki w znacznej części,
• Strona nie wykazała, że nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki.
Odnośnie pierwszej z powołanych okoliczności, DIAS wskazał, że Skarżący wykonywał czynności faktyczne na rzecz spółki. Ustalono bowiem, że odbierał pod adresem rejestrowym spółki kierowaną do tej spółki korespondencję. Na niektórych zwrotnych potwierdzeniach odbioru (dalej: ZPO) kierowanej do spółki korespondencji przez sąd rejestrowy oraz NUS znajduje się podpis Skarżącego, czasem ze wskazaniem, że jest członkiem zarządu, a czasem, że jest prokurentem. W oparciu o te czynności przyjęto pogląd, że Strona wykonywała w sposób faktyczny czynności na rzecz oraz w imieniu spółki. W szczególności zwrócono uwagę, że korespondencja, która została skierowana do spółki, została przez Skarżącego odebrana w czasie, w którym powinien zostać złożony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki.
Na gruncie powyższych ustaleń DIAS ostatecznie przyjął, że przesłanki wymienione w art. 116 § 1 O.p. zostały wykazane, jak również wyjaśniono wszystkie aspekty orzeczonej przez organ I instancji odpowiedzialności, zaś skarżący nie wykazał przesłanek umożliwiających uchylenie się od orzeczonej przez NUS odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.
Strona zarzuciła decyzji DIAS naruszenie interesu prawnego Skarżącego, poprzez:
1) błąd w ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z którym organy obu instancji błędnie przyjęły, że Strona w dniu powstania zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją pełniła funkcję członka zarządu spółki oraz że po [...] października 2018 roku (tj. po dniu rezygnacji z funkcji członka zarządu) Skarżący podejmował w sposób faktyczny czynności na rzecz ww. spółki,
2) niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p., gdyż Skarżący [...] października 2018 roku skutecznie złożył oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu, natomiast zobowiązania podatkowe spółki powstały w roku 2019 r. i 2020 r., czyli w okresie, gdy Strona już nie pełniła funkcji członka zarządu spółki.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji, rozpatrzenie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że [...] października 2018 roku złożyła na ręce Prezesa Zarządu spółki oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu. Okoliczność złożenia rezygnacji została potwierdzona przez Sąd Rejonowy dla W. – F. we W. na mocy postanowienia z 19 stycznia 2026 roku, sygn. akt [...]. Na mocy wydanego postanowienia wykreślono Stronę z Rejestru Przedsiębiorców KRS jako członka zarządu spółki M. - wskazano, że wpis w rejestrze nie był zgodny ze stanem faktycznym. Skarżący oświadczył też, że od [...] października 2018 roku nie wykonywał żadnych czynności na rzecz i w imieniu spółki.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, jeśli sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to zastrzeżenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.