W uzasadnieniu skargi Podatnik wyjaśnił, że nieruchomość położona w J. na działce gruntu nr [...] o powierzchni [...] ha stanowi własność Skarżącego, który nabył ją mocą umowy darowizny w dniu 21 listopada 2011 r., za Repertorium [...] nr [...]. Strona zgłosiła ww. nieruchomość do opodatkowania podatkiem rolnym. Następnie na terenie nieruchomości został posadowiony szyld informujący o prowadzonej działalności gospodarczej (pomoc drogowa). Część powierzchni gruntu Podatnik wykorzystuje pod prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie pomocy drogowej oraz parkingu strzeżonego TIR. Powyższa okoliczność znalazła odzwierciedlenie w oświadczeniu złożonym przez Skarżącego, w związku z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego w dniu 04.12.2024 r. Wyłącznie ta część nieruchomości jest w istocie wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Pozostałe części nieruchomości, w tym zwłaszcza budynek z pomieszczeniami garażowymi, nie są wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej i nie są związane, w związku z powyższym z uzyskiwaniem, jakiejkolwiek korzyści z powyższego tytułu. Budynek gospodarczy z pomieszczeniami garażowymi, służy podatnikowi do przechowywania, wyłącznie samochodów prywatnych. Nie są w pomieszczeniach budynku garażowego wykonywane jakiekolwiek prace naprawcze, które byłyby (czy też mogłyby być) związane z wykonywaniem działalności gospodarczej). Nadto, Strona podkreśliła, iż budynek stanowiący tzw. halę garażową na terenie działki nr [...], został wybudowany zanim Strona stała się właścicielem nieruchomości, a ona jedynie go modernizowała.
Skarżący podkreślił, że o ile, w zakresie powierzchni gruntu, można byłoby się ewentualnie, zgodzić, iż w części dotyczącej opodatkowania podatkiem powierzchnia gruntu wynosi [...] m2, natomiast nie sposób jest uznać za właściwe rozstrzygnięcie w części dotyczącej podatku od budynków, opodatkowanych według stawki jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Hala garażowa, ani tzw. nieużytkowa stróżówka nie są wykorzystywane dla celów prowadzenia działalności gospodarczej, nie są użytkowane, w celu zaspokajania potrzeb wynikających z działalności gospodarczej, nie były w nich nigdy wykonywane, jakiekolwiek prace, związane z działalnością gospodarczą i uzyskiwaniem korzyści z niej płynących. Zdaniem Strony budynki podlegające opodatkowaniu stanowią w istocie budynki służące zaspokajaniu wyłącznie prywatnych celów Podatnika, nie są wykorzystywane w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu podkreślić należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6.02.2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06, CBOSA). W niniejszej sprawie, oceniając stan faktyczny wywiedziony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem obowiązujących organ podatkowy reguł procedury administracyjnej.
Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do oceny zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków położonych na nieruchomości – działce gruntu nr [...] w J. według stawek właściwych dla prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem organu podatkowego ww. działka gruntu oraz znajdujące się na niej budynki są nie tylko związane z prowadzeniem przez Stronę działalności gospodarczej, ale również są na tą działalność faktycznie zajęte.
Natomiast według Skarżącego, o ile wskazane grunty o powierzchni [...] m2 mogą być opodatkowane stawką określoną dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w tym zakresie Podatnik zgodził się z SKO), to budynki znajdujące się na ww. nieruchomości powinny zostać opodatkowane stawką podatku przewidzianą dla budynków pozostałych.
W ocenie Sądu, w tak zarysowanym sporze rację przyznać należy organom podatkowym.
Przedstawiając ramy prawne sporu, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z zastrzeżeniem ust. 2a, który w sprawie nie ma zastosowania).
Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. akt SK 39/19, sam fakt posiadania nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez niego nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Koniecznym zatem jest istnienie związku nieruchomości z działalnością gospodarczą podatnika, przy czym związku tego nie utożsamia sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot – przedsiębiorcę.
Sąd podziela przy tym rozumienie zwrotu związania z działalnością gospodarczą przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2021 r. o sygn. akt III FSK 4061/21, publ. w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądownictwa Administracyjnego (dalej: CBOSA). W orzeczeniu tym wskazano, że za związane z działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., w szczególności, gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:
- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo
- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. znaczeniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania, jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazuje również, że zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast w myśl powiązanego ze wskazanym przepisem art.1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt III FSK 2127/16, zajęcie gruntów rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolna powoduje, że grunty te są wyłączone z opodatkowania podatkiem rolnym, a podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (art. 1 u.p.r. i art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Zajęcie gruntów na działalność gospodarczą oznacza rzeczywiste, obiektywne i empirycznie weryfikowalne wykorzystywanie gruntów rolnych na tę działalność, a nie tylko samo ich posiadanie albo podejmowanie pewnych czynności przygotowawczych mających za przedmiot tenże grunt. Konieczną przesłanką uznania gruntu rolnego za zajęty na potrzeby działalności gospodarczej będzie brak możliwości prowadzenia działalności rolnej (pogrubienie tut. Sądu). Chodzi więc o działania faktyczne na gruncie polegające na ingerencji w grunt w taki sposób, aby powodowały one zmiany w gruncie uniemożliwiające jego wykorzystanie jako grunt rolny. Zwraca się przy tym uwagę, że ograniczenie przez prawodawcę opodatkowania użytków rolnych i lasów najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości do gruntów "zajętych" skutkuje tym, że w każdym przypadku, gdy mamy do czynienia z tą kategorią gruntów, należy ustalić ich rzeczywistą powierzchnię wykorzystywaną do celów prowadzonej działalności gospodarczej. W orzecznictwie podkreśla się, że przez "zajęcie" gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2026 r. sygn. akt III FSK 1302/24, CBOSA).
W orzecznictwie podkreśla się, że przez "zajęcie" gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (wyrok NSA z 12 lipca 2023 r., III FSK 1106/22).
Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd wskazuje, że z prawidłowych ustaleń faktycznych organów podatkowych wynika, że cała powierzchnia działki gruntu nr [...] - [...] m2 (sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków w części jako użytki rolne: PsIV, PsIII, a w części jako: Bp) była w 2025 r. zajęta przez Podatnika na prowadzenie działalności gospodarczej. W zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, że na opodatkowanej nieruchomości gruntowej prowadzona była przez Stronę działalność gospodarcza, to jest parking strzeżony TIR, jak też z zakresu pomocy drogowej.
Jak wynika z ustaleń organów podatkowych znajdujących oparcie w dowodach zebranych w aktach administracyjnych sprawy, w tym w treści protokołu oględzin z dnia 25.11.2024 r.:
- działka nr [...], położona w J., stanowi plac nieutwardzony kamieniem, na którym znajduje się parking strzeżony. Na parkingu tym w chwili kontroli stały samochody pomocy drogowej i samochody ciężarowe TIR (widoczne na zdjęciach), które są własnością Podatnika. Ustalono również, że w obrębie posesji stoją dwa budynki niemieszkalne (nr [...]). Pierwszy to budynek hali garażowej z poddaszem. Parter budynku to dwie hale garażowe o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. W pierwszej hali znajduje się kanał samochodowy i różnego rodzaju narzędzia. Drugie pomieszczenie wyposażone jest również w kanał, znajdują się tam pojazdy: pomoc drogowa i laweta. Z lewej strony budynku znajduje się pomieszczenie sanitarne o powierzchni użytkowej [...] m2. Piętro budynków jest niewykończone, nie prowadzą tam żadne schody. Z informacji przekazanych przez podatnika wynika, że można dostać się tam jedynie po drabinie z zewnątrz budynku, przez niewykończony balkon (zdjęcie nr 8) o powierzchni użytkowej [...] m2. Drugi mniejszy budynek o powierzchni użytkowej [...] m2 pełni funkcję stróżówki. Na teren posesji wjeżdża się przez bramę (zdjęcie nr 9) oznaczoną symbolem P - jako parking oraz z szyldem "Pomoc drogowa, parking strzeżony, J. [...]". Plac ogrodzony jest siatką,
- zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Podatnik na ww. nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą pod nr PKD 52.21.Z - Działalność usługowa wspomagająca transport lądowy, a jako termin jej rozpoczęcia wpisano dzień 1 października 2009 roku,
- Pismem z dnia 3.12.2024 r. Strona oświadczyła, że jest właścicielem działki nr [...] w J. [...], na której prowadzi działalność gospodarczą w zakresie pomocy drogowej i parkingu strzeżonego TIR oraz że na ww. działce znajduje się budynek z pomieszczeniem garażowym, w którym przechowuje swoje pojazdy.
W ocenie Sądu z ustaleń organów podatkowych wynika jednoznacznie, że w 2025 r. na ww. nieruchomości gruntowej Podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie pomocy drogowej i parkingu strzeżonego TIR. Na nieruchomości tej nie było możliwie prowadzenie działalności rolnej. Działka stanowi plac utwardzony kamieniem, na którym znajdowały się samochody pomocy drogowej i samochody ciężarowe TIR. W świetle powyższego organy podatkowe zasadnie opodatkowały ww. działkę gruntu stawką podatku od nieruchomości określoną dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Dodać również należy, że w skardze Strona przyznała, iż cała powierzchnia działki gruntu nr [...] była w 2025 r. zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, potwierdzając prawidłowość ustaleń SKO.
Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zgodnie z prawem przyjął, iż posadowione na przedmiotowej nieruchomości budynki: hali garażowej (za wyjątkiem poddasza opodatkowanego stawką podatku jak dla budynków pozostałych) oraz stróżówki należy opodatkować podatkiem od nieruchomości według stawki określonej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko SKO, iż budynki te są:
- związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, albowiem znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, na terenie nieruchomości w całości zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej a zatem wchodzą w skład prowadzonego przez Skarżącego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., jak również,
- zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Z prawidłowych i niespornych ustaleń organów wynika, że budynki te są wykorzystywane przez Stronę do prowadzenia działalności gospodarczej. Mniejszy budynek pełni funkcję stróżówki, natomiast w budynku hali garażowej Strona przechowuje swoje pojazdy służące do prowadzenia działalności gospodarczej. W toku oględzin organ podatkowy ustalił, iż w pierwszej hali znajduje się kanał samochodowy i rożnego rodzaju narzędzia. Drugie pomieszczenie wyposażone jest również w kanał, znajdują się tam pojazdy: pomoc drogowa i laweta, co przeczy zarzutom Strony o przechowywaniu w budynku wyłącznie samochodów prywatnych. Rację ma zatem organ odwoławczy konkludując, że naprawa własnych samochodów, które służą działalności gospodarczej i przechowywanie ich w budynku, czyni ten budynek funkcjonalnie powiązany z przedsiębiorstwem prowadzonym przez Podatnika i świadczy o jego zajęciu na prowadzenie działalności gospodarczej.
Ponadto abstrahując od stanu faktycznego sprawy Sąd wskazuje, że związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie (gruntu lub budynku) na prowadzenie działalności gospodarczej", którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Związanie gruntu lub budynku z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem ustawowych wyłączeń, nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Go 354/25, CBOSA).
W świetle powyższego Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem ww. reguł procedury podatkowej. Zdaniem Sądu, z akt sprawy wynika, że organy podatkowe, zważając na wynikający z przepisu art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu, w postępowaniu organów obu instancji nie sposób dopatrzyć się naruszenia przywołanych już przepisów procedury. Zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i poddany został obiektywnej ocenie, z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy organów, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowa analiza wystąpienia przesłanek uprawniających do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego doprowadziła Skarżącą do odmiennych od organu wniosków nie świadczy o błędach w procedowaniu organu, a przede wszystkim o wadliwym rozstrzygnięciu.
W ocenie Sądu również uzasadnienie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zawiera wszystkie istotne elementy i spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p. W orzecznictwie podkreśla się, że uzasadnienie o treści odpowiadającej wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego, przyjętego przez organ do swoich rozważań, ale musi obejmować także ocenę poczynionych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem. Uzasadnienie decyzji podatkowej powinno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania organu, a w szczególności powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej tezy, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak, by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, mieli możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt II FSK 1167/21; z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt II FSK 579/21 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że przedstawione w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów obu instancji rozważania zostały poczynione na gruncie kompletnego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego. Wnioski organów obu instancji były spójne i adekwatne do ustalonego stanu faktycznego. Ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z regułami prawidłowego wnioskowania i doświadczenia życiowego.
Wziąwszy pod rozwagę wszystkie omówione okoliczności faktyczne i prawne oraz nie dopatrując się wskazanych w skardze nieprawidłowości, jak również innych naruszeń prawa, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
Ponadto wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wskutek złożonego przez SKO wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, wobec którego Skarżący nie wniósł sprzeciwu.