Wyrok WSA z dnia 25 czerwca 2025, sygn. I SA/Wr 154/25

Postanowieniem z 16 grudnia DKIS trzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jak podniósł organ, wątpliwości strony dotyczyły ustalenia, czy spółka prawidłowo rozumie pojęcie "ogólnego czasu pracy" jako łączny czas pozostawiania w danym miesiącu w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy, a więc z wyłączeniem w szczególności okresów, w których pracownik nie pozostawał w dyspozycji pracodawcy z powodu przebywania na urlopie. Następnie DKIS przytoczył treść interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 13 lutego 2024 r. znak: DD8.8203.1.2021 i wskazał, że tematyka objęta wnioskiem spółki o wydanie interpretacji indywidualnej pokrywa się z zagadnieniem ww. interpretacji ogólnej. Następnie organ podkreślił, że interpretacje ogólne nie odnoszą się do konkretnych stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych) lecz cechują się abstrakcyjnym i ogólnym odniesieniem do określonych rodzajów sytuacji faktycznych lub prawnych oraz pewnych kategorii adresatów. W ww. interpretacji ogólnej Minister Finansów wskazał jak należy rozumieć pojęcie ogólnego czasu pracy na potrzeby skorzystania z ulgi badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 18d ustawy o CIT.

Postępowanie przed Sądem.

Od powyższej interpretacji indywidualnej strona – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (doradcę podatkowego) - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie art. 14b § 5a i art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia wydanego w pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zdaniem spółki kwestia wykładni art. 18d ust. 2 pkt 1 uCIT od osób prawnych, w części dotyczącej rozumienia słów "ogólny czas pracy" w kontekście staniu faktycznego opisanego we wniosku, nie była przedmiotem interpretacji ogólnej. Skarżąca podniosła, że interpretacja ogólna zawiera fragment, dotyczący rozumienia słów "ogólny czas pracy", jednak rozważania te nie stanowią przedmiotu tej interpretacji, a ponadto są oczywiście sprzeczne z literalną treścią przywoływanych przepisów prawa pracy oraz orzeczeń sądowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna

Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem wystąpienia wnioskodawcy było pytanie dotyczące tego jak należy odkodować sformułowanie "ogólny czas pracy", o którym mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1 uCIT.

Tymczasem w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 13 lutego 2024 r. - która dotyczyła m.in. art. 18d ust. 2 pkt 1 uCIT - wyjaśniono, że tzw. ogólny czas pracy pracownika uwzględnia również okres urlopu wypoczynkowego (wymiar urlopu określają przepisy prawa pracy) i analogicznie m.in. urlop okolicznościowy, czy okres zwolnienia przysługującego na mocy art. 188 Kodeksu pracy oraz okres przestoju niezawiniony przez pracownika zgodnie z art. 81 Kodeksu pracy. Dodatkowo, na mocy art. 92 Kodeksu pracy pracownikowi przysługuje wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy. Zatem do ogólnego czasu pracy zaliczyć należy również okres pozostawania pracownika na zwolnieniu lekarskim.

Jak wynika z art. 14b § 5a o.p., jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. (...)

W takim postanowieniu organ nie dokonuje oceny stanowiska podatnika, nie wypowiada się również w zakresie swojego poglądu co do stanowiska przedstawionego w interpretacji ogólnej, tylko stwierdziwszy, że przedstawiony we wniosku stan sprawy odpowiada zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji, stwierdza, że w sprawie ma zastosowanie interpretacja ogólna, stwierdzając jednocześnie wniosku.

Skoro więc interpretacja ogólna z 13 lutego 2024 r. dotyczy art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, wyjaśnia rozumienie pojęcia "ogólny czas pracy", a stan prawny nie uległ zmianie, to słusznie DKIS uznał, że przedstawiony we wniosku problem prawny został wyjaśniony w ww. interpretacji ogólnej Ministra Finansów, dlatego – w ocenie Sądu – słusznie utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie.

Przy czym wobec zarzutu strony, że stanowisko przedstawione w interpretacji ogólnej jest sprzeczne z literalną treścią przywoływanych przepisów prawa pracy wyjaśnić trzeba, że poza zakresem badania Sądu w tej sprawie pozostaje ocena prawidłowości wydanej interpretacji ogólnej. Sąd bada wyłącznie to, czy DKIS zasadnie uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie interpretacja ogólna.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.