W opinii organu interpretacyjnego, należy rozgraniczyć inną działalność gospodarczą, jak chociażby magazynowanie czy składowanie towarów wykonywane na gruntach, w budynkach i budowlach w części zajętej na tę działalność, które nie będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ponieważ nie jest to działalność gospodarcza w rozumieniu UTK od działalności gospodarczej świadczonej np. za pośrednictwem terminali towarowych służących do załadunku i rozładunku pociągów towarowych.
Burmistrz wskazał, że jak twierdzi Wnioskodawca w stanie faktycznym wniosku, infrastruktura Terminalu Towarowego w całości spełnia warunki do zakwalifikowania go jako terminalu towarowego w rozumieniu art. 4 pkt 36 c UTK. Terminal towarowy zgodnie z ust. 2 pkt 2 załącznika nr 2 do UTK stanowi obiekt infrastruktury usługowej.
Organ interpretacyjny zauważył, że z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, że Wnioskodawca posiada odrębną infrastrukturę kolejową i Obiekt Infrastruktury Usługowej, które należy traktować łącznie, ale jednocześnie oddzielnie, ponieważ w skład bocznicy rozumianej jako infrastruktura kolejowa wchodzi OIU, na którą składa się m.in. terminal towarowy (kontenerowy). Ze stanu faktycznego wynika jednak, że bocznica kolejowa Spółki to obiekt infrastruktury usługowej, czyli terminal towarowy.
Organ podkreślił, że Wnioskodawca nie posiada "odrębnej" bocznicy kolejowej, nie zajętej na działalność OIU. Wnioskodawca jest użytkownikiem bocznicy w całości zajętej przez terminal towarowy. Spółka nie działa jako zarządca bocznicy kolejowej udostępnianej przewoźnikom kolejowym, tylko działa jako operator i zarządca OIU (posadowionego na bocznicy kolejowej).
Następnie Burmistrz wyjaśnił, że z zaprezentowanego stanu faktycznego wprost wynika, że Spółka jest użytkownikiem bocznicy kolejowej, która w całości stanowi OIU terminal towarowy. Spółka jest operatorem OIU - terminala towarowego, który w całości został posadowiony na bocznicy kolejowej Spółki.
Organ interpretacyjny zauważył, że gdyby na bocznicy Spółki nie był posadowiony terminal towarowy, w 2025 r. Wnioskodawca zwalniałby wyłącznie elementy infrastruktury kolejowej udostępniane przewoźnikom kolejowym (podatnik udostępniał infrastrukturę zgodnie z przepisami UTK) i w takim przypadku można by przyjąć, że od 2017 r. zmiana zakresu zwolnienia od podatku od nieruchomości nie uległa zmianie.
Jednak w sytuacji, kiedy Wnioskodawca jest zarządzającym i operatorem OIU terminala towarowego nie może dzielić elementów infrastruktury na udostępniane w ramach bocznicy, ponieważ bocznica to terminal towarowy.
Reasumując, zdaniem organu skoro bocznica Spółki stanowi w całości terminal towarowy to nie można przyjąć interpretacji Podatnika, że elementy infrastruktury kolejowej bocznicy kolejowej, udostępniane przewoźnikom kolejowym, odrębnie od pozostałych budowli terminalu podlegają zwolnieniu w trybie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.
Bocznica stanowi bowiem w całości terminal towarowy, który tworzą łącznie elementy infrastruktury kolejowej wymienione w załączniku nr 1 do UTK oraz płyta terminalowa, drogi techniczne, system oświetlenia (inne).
Spółka zaś nie może "wyłączać" z terminala towarowego elementów infrastruktury kolejowej, uznając jednocześnie, że taki "podział" terminalu jest właściwy dla zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości.
Dalej organ wskazał, że z uzasadnienia do projektu ustawy z 14 czerwca 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatku i opłatach lokalnych, ustawy o podatku leśnym oraz ustawy o opłacie skarbowej, wynika, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów pismem z 21 maja 2024 r. wycofał program pomocowy (w zakresie potencjalnej pomocy publicznej wynikającej ze zwolnienia terminali towarowych z podatku od nieruchomości) z Komisji Europejskiej (w związku z "wątpliwościami", które Komisja Europejska zgłaszała w odniesieniu do tego programu). Nie ma zatem obecnie toczącego się postępowania notyfikacyjnego przed Komisją Europejską. Ustawodawca rozwiązał przy tym w projekcie problem, wciąż obowiązującego w 2024 r. w porządku prawnym RP, zwolnienia terminali towarowych z podatku od nieruchomości i zaproponował w powołanym projekcie ustawy wprowadzenie wyłączenia do u.p.o.l., zgodnie z którym wyłącza się stosowanie zwolnienia z podatku od nieruchomości, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 1c) u.p.o.l. w zakresie gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład terminala towarowego.
Organ zauważył, że przepis ten finalnie wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2025 r., co za tym idzie nie ma już wątpliwości, że Wnioskodawca w analizowanym stanie faktycznym nie może zastosować zwolnienie na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 1c) u.p.o.l.
Postępowanie przed Sądem.
Spółka wniosła na interpretację Burmistrza skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Skarżąca zarzuciła dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze oraz pkt 1c u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 roku poprzez uznanie, iż grunty, budynki i budowle stanowiące infrastrukturę kolejową położoną na terenie Terminala Kontenerowego w B., które są udostępniane licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, nie mogą podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości,
2 zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, organ stwierdził, że:
1. infrastruktura kolejowa bocznicy Strony, jako w całości wchodząca w skład terminala towarowego, stanowiącego obiekt infrastruktury usługowej w rozumieniu ust. 2 pkt 2 załącznika nr 2 do UTK, podlega wyłączeniu ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1a u.p.o.l., wprowadzonego ustawą z dnia 14 czerwca 2024 r. ze skutkiem od 1 stycznia 2025 r.;
2. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2025 r. w sprawie C-453/23 nie zmienia tego stanu rzeczy, gdyż dotyczył odmiennego stanu prawnego i odmiennej kategorii podmiotów;
3. Strona skarżąca nie może sztucznie "wyłączać" elementów infrastruktury kolejowej z terminala towarowego, uznając jednocześnie, że bocznica stanowi oddzielną, niezależną od OIU strukturę – skoro z własnego opisu stanu faktycznego wynika, że bocznica w całości wchodzi w skład terminala towarowego.
Ponadto organ zaznaczył, że skarga winna zostać odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), w związku z nadaniem skargi poprzez nieodpowiedni kanał komunikacji elektronicznej. Pełnomocnik – doradca podatkowy wniósł niniejszą skargę za pośrednictwem systemu e-Doręczeń, zamiast za pośrednictwem platformy EPUAP.
W toku rozprawy przed tut. Sądem w dniu 13 maja 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi wskazał, iż wniosek ten jest niezasadny z uwagi na fakt, iż:
- po pierwsze Spółka wniosła skargę na interpretację indywidualną trzema kanałami komunikacji, na dowód czego przedkłada stosowne dokumenty wnosząc o przeprowadzenie z nich dowodu uzupełniającego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Po drugie pełnomocnik podkreśla, iż wedle jego wiedzy nieaktualna jest linia orzecznicza na którą powołuje się organ w odpowiedzi na skargę i którą wywodzi z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2025 r. sygn. akt II FSK 672/25.
Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścić dowód uzupełniający z dokumentów przedłożonych na rozprawie i załączonych do protokołu rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.
Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W świetle powołanego przepisu, granice rozpoznania przez Sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zatem zarzuty skargi.
Będąc związany granicami skargi, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi jako wniesionej nieodpowiednim kanałem komunikacji elektronicznej, wskazuje, że jest on bezzasadny. Po pierwsze, jak słusznie podniósł pełnomocnik Strony skarga została wniesiona w formie dokumentu elektronicznego również za pośrednictwem platformy ePUAP a więc – bezspornie – zgodnie z art. 54 § 1a p.p.s.a. Po drugie, zdaniem Sądu również wniesienie skargi za pomocą innego kanału komunikacji elektronicznej – przez system e-Doręczeń (na adres do doręczeń elektronicznych organu) czyniło zadość omawianemu przepisowi prawa. Jak trafnie odnotowano przykładowo w postanowieniu NSA z 27 listopada 2025 r. sygn. I FSK 1506/25, zagadnienie prawne jakie zaistniało w niniejszej sprawie było już przedmiotem rozważań zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przypadku orzeczeń zbieżnych z postanowieniem NSA powołanym przez organ w odpowiedzi na skargę, Sądy uznały, że skargi wniesione za pomocą systemu e-Doręczenia należy odrzucać. Jednakże w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłym na tle tożsamego stanu faktycznego i prawnego, jaki ma miejsce w rozpoznawanej sprawie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1176/25; 24 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1395/25; 27 października 2025 r., sygn. akt II FSK 1230/25; 28 października 2025 r., sygn. akt I OSK 1516/25; 31 października 2025 r., sygn. akt I FSK 571/25 i I FSK 572/25; 18 listopada 2025 r., sygn. akt III FSK 1219/25) wyrażono pogląd, który Wojewódzki Sąd Administracyjny w tutejszym składzie w całości podziela i uznaje za własny, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego innego, niż e-PUAP, nie daje podstaw do odrzucenia takiej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli zgodnie z art. 46 § 2a p.p.s.a. została ona podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym i na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. została przekazana przez ten organ na elektroniczną skrzynkę podawczą e-PUAP sądu administracyjnego.
Przechodząc do meritum, Sąd wskazuje, że spór w sprawie dotyczy tego czy grunty, budynki i budowle stanowiące infrastrukturę kolejową położoną na terenie Terminala Kontenerowego Spółki, które są udostępniane licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, mogą podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art.7 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. Zdaniem Strony na pytanie postawione we wniosku o interpretację należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Stanowisko to organ uznał za nieprawidłowe, stwierdzając, że infrastruktura kolejowa bocznicy, jako w całości wchodząca w skład terminala towarowego, podlega wyłączeniu ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1a u.p.o. Natomiast według Strony zachowana została możliwość skorzystania ze zwolnienia z art.7 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. w przypadku elementów położonych na terminalach towarowych wchodzących w skład infrastruktury kolejowej.
W ocenie Sądu, w tak zakreślonym sporze rację należy przyznać organowi.
Istotne w sprawi jest, że skarga dotyczy indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Interpretacja taka jest szczególnym aktem administracyjnym, wydawanym na podstawie art. 14b- 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.111, dalej: O.p.). Przypomnieć w związku z tym należy, że zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 O.p. wydanie interpretacji załatwia tylko daną sprawę interpretacyjną, polegającą na udzieleniu informacji o stosowaniu i wykładni prawa podatkowego, co samoistnie nie oddziałuje bezpośrednio na prawa i obowiązki zainteresowanego uzyskaniem interpretacji. Interpretacja przepisów prawa podatkowego zaczyna działać w obszarze praw i obowiązków podmiotu materialnego prawa podatkowego, kiedy i jeżeli ten do niej się zastosuje, natomiast zastosowanie się do interpretacji nie jest składnikiem ich treści oraz wydawania i nie jest obowiązkiem zainteresowanego. Pismo uprawnionego organu podatkowego, stanowiącego w rozważanym kontekście organ interpretacyjny, zawiera tylko informację o stosowaniu i wykładni prawa podatkowego, nie zaś rozstrzygnięcie o jego stosowaniu. Z tych względów złożenie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przez podmiot zainteresowany, co do zasady powoduje powstanie wyłącznie stosunku procesowego. Kwestię zaistnienia stosunku o charakterze materialnym można natomiast rozważać dopiero w przypadku zastosowania się przez zainteresowanego do interpretacji indywidualnej. W takiej bowiem sytuacji pojawiają się wzajemne prawa i obowiązki organu podatkowego oraz adresata indywidualnej interpretacji uregulowane w przepisach prawa podatkowego materialnego, a mianowicie w art. 14k, art. 14I, art. 14m O.p. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego zasadniczo nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może, więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia (por. wyrok z 19 lutego 2020 r., I FSK 1356/17).
Z przytoczonych powodów postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego charakteryzuje się tym, iż organ nie czyni żadnych własnych ustaleń stanu faktycznego. Opiera się wyłącznie na opisie przedstawionym przez składającego wniosek o wydanie interpretacji. Wydający interpretację organ nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie bada i nie szuka potwierdzenia podanych we wniosku okoliczności. Nie sprawdza też ich wiarygodności i nie gromadzi materiału dowodowego. To art. 14b § 3 O.p. nakłada na składającego wniosek, obowiązek przedstawienia stanu faktycznego sprawy. Jedynym możliwym działaniem organu jest, w sytuacji uznania podanych danych za niewystarczające do zajęcia stanowiska, wezwanie do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 169 O.p., zgodnie z regulacją art. 14h tej ustawy. Organ nie może zmieniać stanu faktycznego podanego we wniosku, dlatego też jego rzetelne przedstawienie przez wnioskującego leży w jego interesie. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają zastosowanie inne, poza wskazanymi, przepisy Ordynacji podatkowej. W szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, takim, jakie prowadzi organ w toku kontroli podatkowej czy też postępowania podatkowego. W sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej organ jedynie ocenia (pozytywnie lub negatywnie), czy stanowisko zajęte we wniosku jest prawidłowe.
Tego rodzaju ocena znajduje jednoznaczne potwierdzenie w treści art. 14b § 3 O.p., zgodnie z którym składający wniosek o interpretację jest obowiązany m.in. do "...wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego...". Podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Skutkiem tego ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. A.Kabat {w:} S. Babiarz, B.Dauter, J.Rudowski, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, komentarz wydanie 11 Lexis Nexis Warszawa 2019 s. 141 i nast.). Wobec tego wszelkie rozważania dotyczące zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego należy odnosić wyłącznie do opisu stanu faktycznego, na tle którego sformułowano pytania wymagające oceny ze strony organu.
Sąd wskazując na ramy prawne sporu, wyjaśnia, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 UTK lub obiektu infrastruktury usługowej w rozumieniu art. 4 pkt 51 UTK, w części zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 UTK, lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 UTK, jeżeli:
a) ta infrastruktura kolejowa lub ten obiekt infrastruktury usługowej są:
- udostępniane przewoźnikom kolejowym w rozumieniu art. 4 pkt 9 UTK zgodnie z przepisami rozdziałów 6-6b UTK lub - wykorzystywane do przewozu osób, lub
b) ta infrastruktura kolejowa:
- tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm lub
- stanowi infrastrukturę nieczynną w rozumieniu art. 4 pkt 1b UTK.
Zgodnie natomiast z art.7 ust.1 pkt 1c u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości, grunty inne niż określone w pkt 1-1b, stanowiące obszar kolejowy w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, oraz położone na nich budynki i budowle - z wyjątkiem gruntów, budynków i budowli zajętych na prowadzenie działalności innej niż wykonywanie zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, lub świadczenie usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do tej ustawy.
Ponadto zgodnie z art. 7 ust.1a u.p.o.l., zwolnieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i pkt 1c, nie podlegają grunty, budynki i budowle wchodzące w skład obiektu infrastruktury usługowej, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym.
Zauważyć przy tym należy, że przed 1 stycznia 2025 r. przepis art.7 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. brzmiał: zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która:
a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub
b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub
c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm.
Dostrzec zatem należy istotną zmianę doprecyzowującą zakres omawianego zwolnienia, której założeniem było uszczelnienie systemu zwolnień od podatku od nieruchomości w sytuacji wykorzystywania gruntów, budynków lub budowli kolejowych do prowadzenia działalności w obszarze niezwiązanym z kolejnictwem. Zgodnie z tym, warunkiem opisanego zwolnienia w 2025 r. jest wykorzystywanie infrastruktury kolejowej, (gruntów, budynków lub budowli) wyłącznie na cele kolejowe ("w części zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do tej ustawy").
Tak określony wymóg – zdaniem Sądu – miał wykluczyć zastosowanie zwolnienia w przypadków, gdy dany składnik infrastruktury kolejowej służy również innym celom (jest współużytkowany). Prawodawca ograniczył zatem zwolnienie tylko do przedmiotów opodatkowania, które są zajęte wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej. Dlatego w części, w której działka, budynek lub budowla jest zajmowana na inną działalność gospodarczą niż działalność związana z transportem kolejowym, nie będzie korzystała z ww. zwolnienia. Podobnie jest w przypadku, gdy nieruchomość jest zajmowana zarówno na działalność związaną z transportem kolejowym, jak i na inne odmienne cele i nie sposób wyodrębnić części gruntu, budynku lub budowli zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. Intencją ustawodawcy było bowiem zwolnienie tylko nieruchomości i obiektów wykorzystywanych wyłącznie w działalności związanej z transportem kolejowym.
Oceniając, w kontekście powyższej argumentacji, zarzut Skarżącej dotyczący dokonania przez organ błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze oraz pkt 1c u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 roku, Sąd uznaje go za niezasadny.
W skardze podniesiono zarzut dokonania błędnej wykładni ww. przepisów poprzez uznanie, iż grunty, budynki i budowle stanowiące infrastrukturę kolejową położoną na terenie Terminala Kontenerowego Strony, nie mogą podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Sąd podkreśla, że wykładnia art.7 ust.1 pkt 1 lit. a i pkt 1c u.p.o.l. dokonana w zaskarżonej interpretacji nie budzi wątpliwości co do jej zgodności z prawem. Wykładnia tego przepisu dokonana przez Stronę we wniosku o interpretację i w skardze oraz przez organ w zaskarżonej interpretacji jest zasadniczo zbieżna.
Świadczy o tym stanowisko Burmistrza zajęte w interpretacji gdzie wskazano, że gdyby na bocznicy Spółki nie był posadowiony terminal towarowy, w 2025 r. Wnioskodawca zwalniałby wyłącznie elementy infrastruktury kolejowej udostępniane przewoźnikom kolejowym (podatnik udostępniał infrastrukturę zgodnie z przepisami UTK) i w takim przypadku można by przyjąć, że od 2017 r. zmiana zakresu zwolnienia nie uległa zmianie.
Jednak – jak dalej wskazał organ interpretacyjny - w sytuacji, kiedy Wnioskodawca jest zarządzającym i operatorem OIU terminala towarowego nie może dzielić elementów infrastruktury na udostępniane w ramach bocznicy, ponieważ bocznica to terminal towarowy. Reasumując – zdaniem organu - skoro bocznica Spółki stanowi w całości terminal towarowy to nie można przyjąć interpretacji Spółki, że elementy infrastruktury kolejowej bocznicy kolejowej, udostępniane przewoźnikom kolejowym, odrębnie od pozostałych budowli terminalu podlegają zwolnieniu w trybie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Bocznica stanowi w całości terminal towarowy, który tworzą łącznie elementy infrastruktury kolejowej wymienione w załączniku nr 1 do UTK oraz płyta terminalowa, drogi techniczne, system oświetlenia (inne). Spółka zaś nie może "wyłączać" z terminala towarowego elementów infrastruktury kolejowej, uznając jednocześnie, że taki "podział" terminalu jest właściwy dla zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości. Burmistrz podkreślił, że z tych samych względów nie ma w sprawie również zastosowania zwolnienie w trybie art. 7 ust. 1 pkt 1c.
W świetle powyższego, zdaniem Sądu, spór w sprawie w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia z art. 7 ust.1 pkt 1 lit. a) i pkt 1c u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli stanowiących infrastrukturę kolejową położoną na terenie Terminala Kontenerowego Strony, dotyczy w istocie wykładni i oceny co do zastosowania art. 7 ust.1a u.p.o.l.
W zaskarżonej interpretacji organ powołał się na treść art.7 ust.1a u.p.o.l. zgodnie z którym zwolnieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i pkt 1c, nie podlegają grunty, budynki i budowle wchodzące w skład obiektu infrastruktury usługowej – terminala towarowego.
Zdaniem Sądu wykładnia oraz ocena co do zastosowania ww. przepisu prawa materialnego, w stanie faktycznym sprawy, jest prawidłowa i zgodna z prawem.
Sąd przypomina, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania, a więc przy wykładni przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych nie jest dopuszczalne posługiwanie się wykładnią rozszerzającą. Tego rodzaju interpretacja kłóciłaby się bowiem z wyrażoną w art. 84 Konstytucji zasadą powszechności opodatkowania (zob. wyrok NSA z 14 maja 2015 r., II FSK 94/14).
Następnie Sąd wskazuje, że nie ma wątpliwości, że w państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP) interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Punktem wyjścia do wykładni przepisów prawa podatkowego jest określony tekst aktu normatywnego, poprzez który ustawodawca chce zainteresowanym podmiotom przekazać do wiadomości określone normy postępowania i oddziaływać sugestywnie na zachowanie adresatów tych norm. Racjonalny ustawodawca dążąc do przekazania takiego, a nie innego komunikatu o ustanowieniu określonej normy postępowania posługuje się przy tym elementami powszechnego języka etnicznego, a tylko wyjątkowo przy formułowaniu przepisów zawierających normy kierowane do specjalistów - używać można ewentualnie tej szczególnej odmiany powszechnego języka etnicznego, jaką jest język prawniczy lub uciekać się do definicji ustawowych, wyraźnie modyfikujących zastane znaczenia określonych zwrotów języka etnicznego (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1994 r. sygn. akt SA/Po 243/94, POP 1996/4/121).
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny (uchwała z 19 października 2015, I OPS 1/15) "W piśmiennictwie wskazuje się, że w państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas − zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda (nie dokonuje się wykładni tego, co jasne) − nie ma potrzeby sięgania po inne, pozajęzykowe metody wykładni. W takiej sytuacji wykładnia pozajęzykowa może jedynie dodatkowo potwierdzać, a więc wzmacniać, wyniki wykładni językowej wykładnią systemową czy funkcjonalną. Podobnie ma się rzecz z wykładnią tekstów prawnych, których sens językowy nie jest jednoznaczny z tego względu, że tekst prawny ma kilka możliwych znaczeń językowych, a wykładnia funkcjonalna (celowościowa) pełni rolę dyrektywy wyboru jednego z możliwych znaczeń językowych. W obu przypadkach interpretator związany jest językowym znaczeniem tekstu prawnego, znaczenie to stanowi zawsze granicę dokonywanej przez niego wykładni. W pewnych szczególnych sytuacjach rola wykładni funkcjonalnej nie będzie jednak ograniczać się wyłącznie do roli dyrektywy wyboru jednego ze znaczeń językowych, ale może tworzyć swoiste, różne od alternatyw językowych, znaczenie tekstu prawnego. Przyjęcie takiego swoistego znaczenia tekstu prawnego, ustalonego na podstawie wykładni funkcjonalnej (celowościowej) będzie prowadziło zawsze do wykładni rozszerzającej lub zwężającej. Również w tym wypadku językowe znaczenie tekstu prawnego stanowi granicę wykładni, w tym sensie, że nie jest dopuszczalne przyjęcie swoistych wyników wykładni funkcjonalnej, jeżeli wykładnia językowa prowadzi do jednoznaczności tekstu prawnego.".
W podobnym tonie, podkreślając wiodącą rolę wykładni językowej, wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny (m in. w wyroku z 28 czerwca 2000 r., sygn. akt K 25/99).
Również Sąd Najwyższy w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej stwierdził, że w doktrynie i w orzecznictwie trafnie akcentuje się prymat wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i celowościową (uchwała z 14 października 2004 r., sygn. akt III CZP 37/04).
W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2011 r., akt II FPS 2/10 przyjęto, że ze względu na tetyczny i z istoty swojej ingerencyjny charakter prawa podatkowego, przyznać należy pierwszeństwo zasadzie wykładni gramatycznej (językowej), ograniczając dyrektywy odstępstwa od językowego sensu interpretowanego przepisu do przesłanek klasycznych: gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia absurdalnego, gdy godzi w cel instytucji prawnej (podważa ratio legis przepisu), gdy pomija oczywisty błąd legislacyjny oraz gdy prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego – art. 7 ust.1 u.p.o.l., trafne jest stanowisko organu interpretacyjnego, że na mocy cytowanego przepisu, który wszedł w życie 1 stycznia 2025 r. wyłącza się zwolnienie z podatku od nieruchomości, określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret pierwsze i pkt 1c) u.p.o.l. w zakresie gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład terminala towarowego. Taki wniosek wynika wprost i jednoznacznie z treści art. 7 ust.1a u.p.o.l. Zdaniem Sądu , brak jest w tym zakresie jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Argumentacja Sądu znajduje potwierdzenie w przebiegu prac legislacyjnych toczących się w Sejmie RP w trakcie uchwalania ww. przepisu prawa.
Przepis art.7 ust.1a u.p.o.l. wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2025 r. na mocy art. 2 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2024 poz. 1757). Projekt ww. ustawy który wpłynął do Sejmu (druk sejmowy nr 741) miał takie same brzmienie jak aktualnie art.7 ust.1a u.p.o.l. W uzasadnieniu do ww. projektu ustawy wskazano m.in., na dodanie przepisu mającego na celu wyłączenie stosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i pkt 1c upol w zakresie gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład terminala towarowego (projektowany art. 7 ust. 1a u.p.o.l.). Wskazano, że proponuje się wyłączenie stosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i pkt 1c upol w zakresie gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład terminala towarowego – w celu zapewnienia zgodności przepisów u.p.o.l. z art. 108 ust. 3 TFUE – wobec braku możliwości stosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład terminala towarowego.
W toku prac legislacyjnych zaproponowano inne brzmienie projektowanego art. 7 ust.1a u.p.o.l. ( vide - Sprawozdanie Sejmowej Komisji Finansów Publicznych (druk 788) Str.3 pkt 8):
pkt 8) w art. 2 w pkt 2 w lit. b, ust. 1a nadać brzmienie:
art.7 ust.1a "Zwolnieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 1c, nie podlegają grunty, budynki i budowle wchodzące w skład obiektu infrastruktury usługowej, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, w części, w której nie stanowią infrastruktury kolejowej, o której mowa w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1984)" (pogrubienie Sądu).
Omawiana poprawka Komisji Sejmowej nie została jednak zaakceptowana i nie znalazła się w wersji ustawy ostatecznie uchwalonej przez Sejm.
Reasumując przepis art.7 ust.1a u.p.o.l. (obowiązujący od 1 stycznia 2025) w kształcie na jaki powołuje się Skarżąca w skardze do Sądu, ostatecznie nie został uchwalony przez Sejm.
Z tych też względów argumentacja przedstawiona w skardze nie zasługuje na uwzględnienie albowiem jest sprzeczna z literalną treścią art. 7 ust.1a u.p.o.l.
Dlatego też, zdaniem Sądu, w zaskarżonej interpretacji organ zasadnie ocenił, że Wnioskodawca zgodnie z treścią art.7 ust.1 u.p.o.l. w analizowanym stanie faktycznym nie może zastosować zwolnienie na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret pierwsze i pkt 1c u.p.o.l. Na akceptację zasługuje stanowisko Burmistrza z którego wynika, iż, skoro bocznica Spółki stanowi w całości terminal towarowy – co wynika ze stanu faktycznego wniosku o interpretację - to nie można przyjąć jako zasadnej interpretacji Spółki, że elementy infrastruktury kolejowej bocznicy kolejowej, udostępniane przewoźnikom kolejowym, odrębnie od pozostałych budowli terminalu towarowego, podlegają zwolnieniu w trybie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Jak podkreślił organ bocznica kolejowa stanowi w całości terminal towarowy.
Podsumowując, zdaniem Sądu Burmistrz trafnie uznał, że Spółka nie może "wyłączać" z terminala towarowego ww. elementów infrastruktury kolejowej, uznając jednocześnie, że taki "podział" terminalu jest właściwy dla zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości o którym mowa w art.7 ust.1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i pkt 1c u.p.o.l.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że we wniosku o interpretację oraz w skardze Strona podnosi, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym działa jako zarządca bocznicy kolejowej udostępnianej przewoźnikom kolejowym, będąc jednocześnie operatorem obiektu infrastruktury usługowej (OIU). Strona wskazuje, że Obiekt infrastruktury usługowej – terminal towarowy - jest pojęciem szerszym, obejmującym zarówno infrastrukturę kolejową (bocznicę), jak i inne elementy niestanowiące infrastruktury kolejowej
Powyższa argumentacja Spółki potwierdza stanowisko organu interpretacyjnego, że bocznica kolejowa stanowi w całości terminal towarowy (element, część terminalu towarowego).
W świetle powyższego Sąd ocenił jako prawidłowe stanowisko (ocenę) Burmistrza, że zgodnie z art. 7 ust.1a u.p.o.l. grunty, budynki i budowle stanowiące infrastrukturę kolejową położoną na terenie Terminala Kontenerowego P. w B. Dolnym, które są udostępniane licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze oraz pkt 1c u.p.o.l.
Z tych względów sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza wskazanych w skardze przepisów.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.