Uzasadnienie
N. D. (dalej jako: Strona, Skarżąca) przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu objęła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej jako SKO, Organ odwoławczy) z 20 stycznia 2025 r. nr SKO.P/41/256/24 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy M. (dalej jako Wójt, Organ I instancji) z dnia 12.09.2024 r. nr UG.3120.116.2024 w sprawie ustalenia Stronie wysokości zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na rok 2021. Pismem z 2 listopada 2024 r. pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od decyzji Wójta, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Jak wynika z akt administracyjnych 14 dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg z dniem 15.10.2024 r. (decyzja Wójta doręczona Stronie 14 października 2024 r.) i upłynął z końcem 28 października 2024 r. Odwołanie zostało wniesione pismem sporządzonym 2 listopada 2024 r. doręczonym Wójtowi w tym samym dniu. Zdaniem SKO z okoliczności faktycznych wynika (data sporządzenia odwołania i data złożenia tego pisma Organowi I instancji), że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego złożenia. W związku z powyższym złożone odwołanie jest prawnie bezskuteczne i pozostawia się je bez rozpatrzenia. W skardze na postanowienie SKO w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania wniesiono o jego uchylenie w całości i zobowiązanie SKO do rozpatrzenie wniesionego odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu skargi wskazano na okoliczności dotyczące stanu zdrowia pełnomocnika Skarżącej podnosząc, że postanowienie Organu odwoławczego z 20 stycznia 2025 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nie znajduje podstaw w stanie faktycznym i prawnym, a wniosek o przywrócenie terminu spełniał wymagania formalne. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024, poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Niniejszą sprawę Sąd procedował w oparciu o przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 120 p.p.s.a.