c) przekroczenie granic swobody oceny materiału dowodowego poprzez błędne uznanie, że brak bezpośredniego związku spornych nieruchomości z obronnością państwa przesądza o tym, że Skarżąca nie wykonywała zadań z zakresu administracji publicznej, a sporne grunty miały charakter działalności gospodarczej. Prawidłowa wykładnia art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o WAM prowadzi natomiast do wniosku odwrotnego, gdyż ustawowe ograniczenie polegające na przeznaczeniu tych nieruchomości do realizacji zadań wynikających z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa wyklucza ich kwalifikację jako związanych z działalnością gospodarczą a podstawowym zakresem działalności jest wykonywanie zadań o charakterze administracyjnopublicznym;
d) poczynienie błędnych ustaleń faktycznych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego m.in. Katalogu Nieruchomości za 2020 r. i mylne uznanie na jego podstawie, że skoro Skarżąca oferowała na zasadach komercyjnych do sprzedaży działki magazynowo - produkcyjne w K. to stanowi powyższe dowód możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na terenach spornych podczas gdy wskazana nieruchomość nie ma związku z zaskarżonym przedmiotem postępowania i wymiar podatku co do tejże działki nie stanowi sporu, a nadto Katalog ten stanowi zbiorczą informację o posiadanych przez Agencję Mienia Wojskowego nieruchomościach a nie ofertę. Tym samym dokumenty te nie powinny stanowić wiążącego dowodu na istnienie związku spornych nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej;
e) przekroczenie granicy swobodnej oceny materiału dowodowego i niedokonanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez nie dokonanie analizy charakteru spornych nieruchomości oraz pominięcie ograniczeń wynikających z Prawa wodnego (art. 211-212 oraz 258 ust. 5), determinujących status wód publicznych, wałów przeciwpowodziowych i międzywala, a tym samym - realną niemożność gospodarczego wykorzystania części spornej substancji majątkowej w trybie komercyjnym;
f) błędne uznanie, że działki nr [...], [...], [...] obręb K. wobec których Akademia Wojsk Lądowych [...] zgłosiła zainteresowanie celem zabezpieczenia rosnących potrzeb szkoleniowych AWL mogą pomimo tego faktu być wykorzystywane na rzecz działalności gospodarczej, podczas gdy AMW jest związana i podporządkowania decyzjom MON;
g) zaniechaniu przeprowadzenia zindywidualizowanego postępowania dowodowego celem wykazania - w odniesieniu do każdej ze spornych nieruchomości z osobna - jej rzeczywistego lub choćby potencjalnego związku z prowadzoną przez Agencję działalnością, co stanowi naruszenie standardu dowodowego wynikającego z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. akt SK 39/19) oraz utrwalonej linii orzeczniczej NSA.
3) naruszenie zasad postępowania podatkowego, tzn. zasady praworządności (art. 120 O.p.), zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), zasady prawdy obiektywnej przez obowiązek podjęcia przez organ działań w celu wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy (z art. 122 w związku z art. 180 i art. 187 § 1 w związku z art. 191 O.p.), zasady przekonania strony postępowania o przesłankach, którymi organ kierował się, przez ocenę materiału dowodowego (art. 124 O.p.) oraz zasady wnikliwości i szybkości działania w sprawie (art. 125 § 1 O.p.);
4) art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 124 O.p. polegający na wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności nie odniesieniu się do konkretnych okoliczności sprawy i zarzutów wskazanych przez stronę w odwołaniu, które w ocenie skarżącej miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, a także braku logicznego wywodu prawnego pozwalającego na prześledzenie toku rozumowania organu;
5) naruszenie art. 155 O.p. i art. 122 O.p. polegające na błędnym zastosowaniu i nieprawidłowym prowadzeniu postępowania podatkowego, albowiem wezwania do złożenia wyjaśnień mają charakter pomocniczy i nie zastępują czynności dowodowych, tym samym uznać należy, iż są one prawnie bezskuteczne, a ustalenia poczynione na ich podstawie nie mają mocy dowodowej.
Wniesiono o uchylenie decyzji SKO w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd w pełni podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażone w wyroku z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt: 155/22 i powołane w nim orzecznictwo, przytaczając poniżej tezy w nim zawarte.
W pierwszej kolejności należało rozprawić się z problemem statusu Skarżącego jako podatnika podatku od nieruchomości. Za orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2022 r. o sygn. akt III FSK 1746/21 Sąd przyjmuje, że zagadnienie prawne dotyczące statusu prawnego AMW jako podatnika podatku od nieruchomości oraz zasadności opodatkowania nieruchomości powierzonych temu podmiotowi celem wykonywania prawa własności i innych praw rzeczowych najwyższą stawką podatkową właściwą dla działalności gospodarczej było dotychczas przedmiotem wielu rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności w wyrokach: z 4 marca 2021 r. III FSK 895/21 – 899/21, z 16 czerwca 2021 r. III FSK 25/21 i III FSK 60/21, z 6 października 2021 r. III FSK 4056/21. z 3 grudnia 2021 r. III FSK 4421/21, z 13 kwietnia 2022 r. III FSK 1888/21 (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Wypracowane zostało jednolite stanowisko, które Sąd przyjmuje za własne, że Skarżący jako agencja wykonawcza jest podatnikiem podatku od nieruchomości, także w zakresie mienia, w stosunku do którego Skarb Państwa powierzył jej wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych.
Odnosząc się następnie do powoływanego zarówno przez organy obu instancji jak i Skarżącego wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 39/19, Sąd przytacza, że wskazano w nim, iż:
"Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej."
Trybunał Konstytucyjny zwrócił także uwagę, że:
"... zaskarżony przepis powoduje, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą implikuje konieczność zapłaty podatku w wyższej stawce. Ustawodawca nie odróżnia zatem dla celów zapłaty podatku od nieruchomości sytuacji podatników posiadających nieruchomości i wykorzystujących je do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników posiadających nieruchomości, którzy nie wykorzystują ich do prowadzenia działalności gospodarczej. Obie grupy przedsiębiorców będą zobowiązane do zapłaty podatku w stawce wyższej, przypisanej nieruchomościom związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej.
(...)
Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danej nieruchomości w działalności gospodarczej, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanej nieruchomości.
(...)
W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji."
W konsekwencji ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 4 marca 2021 r., o sygn. akt: III FSK 895/21, III FSK 897/21, III FSK 898/21 i III FSK 899/21 wskazał (mimo, że Trybunał Konstytucyjny orzekał na tle sprawy osoby fizycznej) na konieczność zmian w orzecznictwie wobec spraw wszystkich podmiotów (przedsiębiorców/innych prowadzących działalność gospodarczą) - bez względu na ich formę prawną. Do wydania wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego akceptowana była bowiem literalna wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sprowadzająca związanie gruntu/budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej do samej okoliczności posiadania gruntu/budynku/budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Sąd w niniejszej sprawie podziela ten pogląd i przyjmuje wyrażoną w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentację za własną.
Niewątpliwie w realiach niniejszej sprawy AMW jest podmiotem, którego działalność nie ma jednolitego charakteru - realizuje zadania własne i zlecone. Zadania własne z art. 7 u.a.m.w. to:
– gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa powierzonym i użyczonym Skarżącemu,
– obrót mieniem, w tym sprzedaż lokali mieszkalnych i innych nieruchomości oraz infrastruktury;
– przejmowanie i nabywanie mienia;
– uporządkowanie stanu prawnego mienia;
– prowadzenie ewidencji mienia, w tym mienia Skarbu Państwa, powierzonego lub użyczonego agencji do zagospodarowania;
– remontóy budynków i lokali mieszkalnych i użytkowych oraz internatów, a także związanej z nimi infrastruktury;
– prowadzenie działalności gospodarczej;
– sporządzanie projektu i korekty trzyletniego planu wykorzystania zasobu mieszkaniowego i internatowego i przedstawianie go Ministrowi Obrony Narodowej do zatwierdzenia;
– budowanie domów mieszkalnych;
– wytwarzanie, przechowywanie i obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;
– użytkowanie lasów przekazanych agencji na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach lub niniejszej ustawy;
– współpraca z przedsiębiorcami wykonującymi zadania w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa w zakresie realizacji obrotu towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa;
– prowadzenie działań marketingowych i promocyjnych;
– realizacja zadań w zakresie inwestycji budowlanych i zakupów nieruchomości oraz ulepszeń posiadanych zasobów mienia, w tym spłaty zobowiązań wraz z kosztami ich obsługi zaciągniętych na te cele, oraz zakupów innych środków trwałych, a także wartości niematerialnych i prawnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o WAM zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 6, 7, 9, 11 i 15, Agencja realizuje w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa.
Prezes AMW oraz dyrektorzy oddziałów regionalnych AMW wykonują zadania własne i zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, a w ramach wykonywania tych zadań wydają decyzje administracyjne (art. 17 ust. 2 i 3 ustawa o WAM). Za orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd przyjmuje, że AMW realizuje zarówno zadania z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej, jak i prowadzi działalność gospodarczą. Prowadzenie działalności gospodarczej nie dominuje funkcjonowania AMW, na co wskazują wymienione w art. 7 ust. 1 ustawa o WAM zestawienie Jej zadań. Również w zakresie przychodów Skarżącego na pierwszym miejscu są przychody z gospodarowania mieniem, a dopiero na kolejnych pozycjach: z działalności gospodarczej, z darowizn, spadków i zapisów, z tytułu opłat za używanie lokali mieszkalnych, hoteli i internatów oraz za najem i dzierżawę lokali użytkowych i nieruchomości gruntowych, itd. (art. 30 ustawa o WAM).
Skoro przedmiotem działalności AMW jest zaś równocześnie działalność gospodarcza, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oraz działalność, która nie spełnia tej definicji, to zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego istotnie potencjalnie nie wszystkie nieruchomości w zasobie AMW muszą być związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Niemniej jednak w ocenie Sądu, nie ma podstaw by uznać, że działania podejmowane przez Agencję, które spełniają warunki z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 3 u.p.p., nie mają charakteru działalności gospodarczej tylko z tego powodu, że wykonuje je Skarżąca. Prowadzenie działalności gospodarczej jest jednym z zadań Agencji, a przychody z działalności gospodarczej są wymienione obok innych źródeł jej przychodów. Z kolei sam fakt wykonywania przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą również zadań publicznych, nie ma w tym zakresie znaczenia. AMW oświadczyła, że sporne działki nie były bezpośrednio związane w roku 2020 ani z obronnością kraju, ani inną działalnością, która uzasadniałaby zastosowanie niższej stawki podatku od nieruchomości.
Wobec powyższego niezasadny był zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o AMW. Zgodnie z tym ostatnim przepisem zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 6, 7, 9, 11 i 15, Agencja realizuje w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób okoliczność ta ma wpływać na ocenę kwestii prowadzenia działalności gospodarczej.
W kwestii pojęcia związania gruntu/budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na faktyczne lub nawet potencjalne wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej podmiotu. Grunty, budynki i budowle nawet pośrednio lub w ograniczonym zakresie służące prowadzeniu działalności gospodarczej winny zostać uznane za wypełniające przesłankę związku z tą działalnością. Przy ustalaniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być m.in. takie okoliczności faktyczne jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej, czy też charakter przedmiotu opodatkowania (np. budowli) - wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie.
W rozpatrywanej sprawie - wbrew stanowisku Skarżącego, organy obu instancji uwzględniły konsekwencje płynące z powoływanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 39/19 przy ustaleniu zakresu przedmiotowego opodatkowania nieruchomości (gruntów i budynków). Z treści decyzji zarówno Wójta jak i SKO nie wynika, by - jak wyrażono to w skardze, organy uzależniały uznanie przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości za związane z działalnością gospodarczą, jedynie od kryterium ich posiadania przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą lecz przeciwnie organy te wskazywały na wypełnienie kryteriów decydujących o takiej klasyfikacji wypracowanych po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. W tym miejscu Sąd wskazuje, że podane w decyzjach kryteria charakteryzujące działalność Podatnika jako podmiotu dokonującego obrotu nieruchomościami - właściwe innym profesjonalistami na rynku nieruchomości, nie budzą wątpliwości. Jako podstawę do twierdzenia o związku z działalnością gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami posiadanymi przez Agencję zasadnie przyjęto podejmowane wobec gruntów i budynków, czynności przygotowawcze do sprzedaży takie jak sporządzenie Katalogu Nieruchomości w którym zaproszono do zapoznania się z propozycjami nieruchomości przygotowanymi do sprzedaży w roku 2020 r., gdzie wymienione są niektóre nieruchomości. Sąd podkreśla, że przesłanką zastosowania najwyższej stawki podatku od nieruchomości jest związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie ich zajęciem na taką działalność. Dlatego nie jest konieczne wykazanie przez organ podatkowy, że na danej nieruchomości jest faktycznie wykonywana działalność gospodarcza w określonym momencie. W ocenie Sądu sporządzenie Katalogu nieruchomości przez Agencję świadczy co najmniej o potencjalnej możliwości sprzedaży nieruchomości i prowadzeniu działalności w tym zakresie, zatem sam brak dowodów dotyczących publicznego wystawiania spornych działek do sprzedaży, nie świadczy o braku związania ich z prowadzona działalnością gospodarcza, zwłaszcza w świetle opisanego w decyzjach obu instancji charakteru działalności Agencji oraz oświadczenia Agencji, że sporne działki gruntu, nie były bezpośrednio związane z obronnością państwa, jak również nieruchomości na terenie Gminy W.(1) w tym okresie nie służyły do realizacji zadań z zakresu gospodarki mieszkaniowej i internatowej, o których mowa w ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto na dzień 1 stycznia 2020 r. sporne działki gruntu zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. W ocenie Sądu, sama okoliczność pozostawania ww. działek w zainteresowaniu Akademii Wojsk Lądowych [...] może oznaczać co najwyżej, że Akademia może mieć jakieś plany co do ich faktycznego wykorzystania w przyszłości (co oczywiście nie jest pewne), ale nie zmienia ich statusu.
Skarżąca nie przedstawiła także żadnego dowodu na okoliczność określenia charakteru wód i wydzielenia wód płynących jako uniemożliwiających gospodarcze wykorzystanie ww. działek gruntu. Dokonując oceny w sprawie, słusznie Kolegium miało na uwadze, że Strona skarżąca ujmowała w kosztach uzyskania przychodu - według przepisów ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych - wydatki związane z przygotowaniem, oferowaniem nieruchomości i zawieraniem transakcji obrotu nieruchomościami (sprzedaż, najem, dzierżawa itp.), takie jak wydatki na wyceny, ogłoszenia o sprzedaży, najmie lub dzierżawie, opłaty administracyjne itp.
W rozstrzygnięciach obu instancji organy dokonały prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. uwzględniając ww. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Przeprowadzone zaś w postępowaniu czynności i będące ich następstwem wyartykułowane w obu decyzjach ustalenia faktyczne, co do zaistnienia związku gruntów i budynków z działalnością gospodarczą odpowiadają w ocenie Sądu zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.).
W odniesieniu do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 155 O.p., to wyjaśnić trzeba, że jak stanowi art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Sąd nie widzi przeszkód do przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień strony. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, takim dowodem mogą być więc wyjaśnienia strony. Sąd zgadza się natomiast z wyrażanym w orzecznictwie poglądem, że uzyskanie dowodu z wyjaśnień świadka, z pominięciem jego przesłuchania, może stanowić naruszenie zasady o której mowa w art. 123 O.p., poprzez pozbawienie strony możliwości zadania pytań. Taka sytuacja w sprawie jednak nie wystąpiła.
Skoro jednak Agencja na wezwanie organu I instancji przedłożyła dowody i wyjaśnienia, to mając na uwadze, że stosownie do art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, słusznie Wójt, a następnie SKO przedłożone przez stronę dowody i wyjaśnienia uwzględniły ustalając stan faktyczny sprawy.
W sposobie prowadzenia postępowania przez organy obu instancji Sąd nie dopatrzył się innych nieprawidłowości, w szczególności zarzucanych w skardze naruszeń przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w zgodzie z przepisami prawa, zebrał dowody konieczne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo te dowody ocenił i właściwie na tej podstawie ustalił stan faktyczny sprawy. W szczególności Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego wniosków do jakich doszły organy dokonując oceny Katalogu Nieruchomości za 2020 r. Materiał dowodowy jest obszerny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Strona skarżąca miała zapewnioną możliwość zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy, przedkładania własnych dowodów (do czego była przez organ wzywana), przedstawiania własnych wyjaśnień oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez Wójta, przy czym cały materiał dowodowy został zebrany na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Wywody Kolegium przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnoszą się do dowodów znajdujących się w aktach sprawy, argumentacja organu jest logiczna, spójna i nie nosi cech dowolności. W ocenie Sądu w uzasadnieniu skarżonej decyzji SKO wyczerpująco przedstawiło poczynione przez siebie ustalenia - odnosząc się przy tym do zarzutów podnoszonych przez stronę - oraz dokonało ich subsumpcji pod normy prawa materialnego. Organ dokonał swobodnej oceny dowodów ale granicy swobodnej oceny nie przekroczył. Mając na uwadze powyższe, za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty naruszenia przez SKO przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 124 O.p., art. 125 § 1 O.p., art. 180 O.p., art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p.
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dostrzega, by zaskarżona decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Wójta była obarczona nie tylko którąkolwiek z wad wskazanych w skardze, ale i jakimkolwiek innym naruszeniem przepisów, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. obowiązany był oddalić skargę jako nieuzasadnioną.