Wyrok WSA z dnia 06 sierpnia 2026, sygn. I SA/Wr 202/26

Wnioskodawca wskazał, że działki nr [...] i [...] nie były i nie będą wykorzystywane do działalności rolniczej, a wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym. Wskazano również, że z przeznaczonych do sprzedaży działek nie były, nie są i nie będą dokonywane żadne zbiory ani dostawy (sprzedaż) produktów rolnych. Produkty rolne nie były, nie są i nie będą również przeznaczane na własne potrzeby. W związku z tym nie występowała, nie występuje ani nie będzie występować sprzedaż produktów opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Na tle opisanego stanu sprawy wnioskodawca sformułował pytanie (oznaczone we wniosku nr 1):

Czy na gruncie omawianego zdarzenia przyszłego zostały spełnione przesłanki do uznania, że sprzedaż Nieruchomości przez wnioskodawcę następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a nie w ramach działalności gospodarczej na gruncie Ustawy o PIT, co przełoży się na brak wystąpienia obowiązku opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych po spełnieniu wszystkich przesłanek z art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej u.p.d.o.f.), w przypadku transakcji sprzedaży Nieruchomości i uznaniem, że wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku PIT?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca ocenił, sprzedaż Nieruchomości nie posiada charakteru ciągłego i zorganizowanego na gruncie u.p.d.o.f., co skutkuje brakiem opodatkowania podatkiem dochodowym sprzedaży takiej Nieruchomości. Czynności podejmowane przez Wnioskodawcę nie wykraczają poza zwykły zarząd mieniem prywatnym.

DKIS uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe, wskazując na treść przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

Wskazano, że regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.o.d.o.f. został objęty przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

DKIS wyjaśnił, że w analizowanej sprawie decydujący dla oceny kwestii wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej jest fakt nabycia nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą – w celu wykorzystania nieruchomości na potrzeby działalności gospodarczej.

Strona zrezygnowała z inwestycji z powodu braku środków finansowych. Zatem, w analizowanej sprawie, nieruchomość bezsprzecznie została zakupiona z zamiarem wykorzystania jej w przyszłości do prowadzonej przez działalności gospodarczej. Także charakter nieruchomości –działki m.in. tereny zabudowy produkcyjno-usługowej, tereny powierzchniowej eksploatacji surowców mineralnych i zakładów górniczych – jednoznacznie wskazuje na ich gospodarcze przeznaczenie.

DKIS stwierdził, że przychód uzyskany z planowanej sprzedaży nieruchomości (działki nr [...] i nr [...] ) będzie stanowić przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. W konsekwencji, będzie to przychód ze źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy – podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z wybraną formą opodatkowania działalności gospodarczej wnioskodawcy. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż nabycie działek nr [...] i nr [...] , zostało dokonane z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowych, poprzez wykorzystanie ich do działalności gospodarczej.

Zatem, zdaniem DKIS, sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku, należy rozpatrywać w kontekście przychodu z działalności gospodarczej.

Strona się nie zgodziła z interpretacja DKIS i złożyła skarge do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 22a ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że planowana przez Skarżącego sprzedaż nieruchomości gruntowych (działek nr [...] i nr [...] ) będzie opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z działalności gospodarczej, podczas gdy nabycie i posiadanie tych działek nie było faktycznie związane z prowadzoną przez Niego działalnością gospodarczą, Skarżący nie działał jak podmiot profesjonalny w zakresie obrotu nieruchomościami, a przedmiotowe działki nie zostały ujawnione w ewidencjach i rejestrach przedsiębiorstwa oraz nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia, że przychód ze sprzedaży nieruchomości stanowi przychód z działalności gospodarczej, podczas gdy wskazane nieruchomości gruntowe nie były faktycznie związane z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, a ich planowana sprzedaż nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej O.p.) w zw. z art. 14h oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej (ewentualnie także art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej - w zakresie standardu uzasadnienia), poprzez prowadzenie postępowania interpretacyjnego w sposób nienależyty i niebudzący zaufania, polegający na:

a) wybiórczym potraktowaniu opisu zdarzenia przyszłego i argumentacji Skarżącego,

b) pominięciu istotnych okoliczności faktycznych świadczących o prywatnym charakterze majątku oraz incydentalności zbycia,

c) dokonaniu oceny nie w granicach stanu faktycznego przedstawionego we wniosku (de facto jego modyfikacji), wbrew art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, oraz

d) sporządzeniu uzasadnienia w sposób niepełny, niespójny i niewyczerpujący, bez rzetelnego wyjaśnienia przesłanek uznania planowanej przez Skarżącego sprzedaży za przychód z działalności gospodarczej oraz bez należytego odniesienia się do przytoczonego przez Skarżącego orzecznictwa, co w konsekwencji doprowadziło do wydania interpretacji sprzecznej z zasadą legalizmu oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W związku z powyższymi naruszeniami, skarżący wniósł o:

1) uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej;

2} zasądzenie od DKIS na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 o.p.).

Podkreślić należy, że organ nie może kwestionować, weryfikować ani modyfikować przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Należy również wskazać, że stanowisko wnioskodawcy określone w art. 14b § 3 o.p. zawiera dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (dalej: stanu sprawy), w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji podzielić należy pogląd wyrażony w literaturze, zgodnie z którym przedstawione stanowisko "konstytuują przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by potwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez stronę" (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 76).

Wyjaśnić trzeba, że kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ – w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przestrzegał przepisów postępowania oraz prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego i ocenił ich zastosowanie.

Rozstrzygnięcie sporu wymaga więc dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w zakresie postawionych w skardze zarzutów oraz powołanej podstawy prawnej.

W okolicznościach sprawy strona we wniosku, przedstawiając stan sprawy, który to opis był dla DKIS wiążący, wyjaśniła, że zakupiła przedmiotowe działki z zamiarem wykorzystania ich w przyszłości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Następnie zamiar ten zmaterializował się przez podjęcie działań mających na celu utworzenie farmy fotowoltaicznej, która finalnie nie powstała, jednak stosowne działała w tym kierunku zostały podjęte, a strona podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez podmiot realizujący dla strony usługi związane z planowanym podjęciem kolejnej działalności, w postaci farmy fotowoltaicznej, odliczyła od podatku należnego związanego z prowadzoną działalnością. Dla porządku wskazać trzeba, że – jak wynika z wniosku - strona dokonała później stosownej korekty.

W świetle opisanego stanu sprawy stwierdzić trzeba, że zarówno zamiar który towarzyszył zakupowi działek – wykorzystanie w działalności gospodarczej – jak i później podjęte działania w celu jego materializacji, jednoznacznie świadczą o tym, że nie można przekonująco wywodzić, że w dniu nabycia oraz w całym okresie posiadania nieruchomości strona wykazywała zamiar wykorzystywania nieruchomości wyłącznie w ramach majątku osobistego. Wręcz przeciwnie, ww. okoliczności świadczą o tym, że strona nabyła przedmiotowe działki jako przedsiębiorca, skoro jej zamiarem od dnia nabycia było przeznaczenie działek na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a podjęte później działania – opisane w we wniosku o wydanie interpretacji – mające na celu gospodarcze wykorzystanie działek, potwierdzają, że strona nie miała woli zachowania tych działek w swoim majątku prywatnym.

Zatem sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku, należy rozpatrywać w kontekście przychodu z działalności gospodarczej. Bez znaczenia pozostaje również fakt, że nabyta nieruchomość składająca się z działek nr [...] oraz nr [...] (obecnie działki nr [...] i nr [...] ) nie została ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Bez względu na to, czy został spełniony obowiązek – wynikający z art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. – wprowadzenia składnika majątku do tej ewidencji, czy też nie, kwota uzyskana ze sprzedaży ww. nieruchomości – zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f.– będzie stanowić przychód z działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 pkt 1 a) u.p.d.o.f., przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W świetle powyższego, mając na względzie przedstawiony opis sprawy oraz cytowane wyżej przepisy stwierdzić należy, że przychód uzyskany z planowanej sprzedaży nieruchomości (działki nr [...] i nr [...] ) będzie stanowić przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, będzie to przychód ze źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy – podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z wybraną formą opodatkowania Pana działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie dopuścił się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, kiedy uznał, że sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku, należy rozpatrywać w kontekście przychodu z działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to w ocenie Sądu nie są one zasadne. Organ interpretacyjny prawidłowo zreferował przedstawiony we wniosku stan sprawy i właśnie te zdarzenia oraz przepisy prawa materialnego objął zakresem swoich rozważań, a w wydanej interpretacji indywidualnej przedstawił ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. DKIS powołał w interpretacji mające znaczenie w sprawie przepisy prawa i dokonał ich wykładni oraz oceny zastosowania, odnosząc się przy tym wprost do opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku przez skarżącego, stanowiska skarżącego.

Wyjaśnić trzeba, że odmienna ocena co do zastosowania przepisu objętego wnioskiem o wydanie interpretacji nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, tym bardziej nie oznacza naruszenia zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, dlatego zarzut naruszenia art. 120 O.p. oraz art. 121 § 1 O..p. w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. nie jest w ocenie Sądu zasadny.

Mając na uwadze powyższe, podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz wskazanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez dopuszczenie się błędu wykładni, a także niewłaściwej oceny co do ich zastosowania, Sąd uznał za niezasadne, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości