Wyrok WSA z dnia 28 sierpnia 2025, sygn. I SA/Wr 204/25

Fundusz nie podzielając stanowiska DKIS zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie z 15 stycznia 2025 r. o nr 0111-KDIB2-3.4014.396.2024.3.LM, podnosząc w skardze naruszenie przepisów:

– art. 14b § 1 w związku z art. 14b § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) – w skrócie jako o.p., poprzez jego niezastosowanie, gdy w sprawie zostały spełnione wszelkie przesłanki dla wydania interpretacji indywidualnej, tj. w szczególności Wnioskodawca wystąpił do DKIS z wnioskiem, w którym wyczerpująco przedstawił opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego będących przedmiotem zadanego pytania oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, w związku z czym wniosek powinien zostać rozpatrzony, a interpretacja wydana; natomiast Organ, wydając postanowienie, pozbawił Wnioskodawcę prawa do uzyskania wiążącego potwierdzenia prawidłowości Jego stanowiska i związanej z tym ochrony;

– art. 14b § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie z uwagi na zawężające rozumienie pojęcia "przepisów prawa podatkowego" i w konsekwencji błędne uznanie, że interpretacji przepisów prawa podatkowego nie stanowi ocena, czy przedstawiona przez Wnioskodawcę umowa skutkująca przeniesieniem ryzyka z wierzytelności należy do katalogu umów opodatkowanych podatkiem o czynności cywilnoprawnych wymienionych w art. 1 ust. 1 p.c.c.;

– art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1,art. 14h w zw. z art. 169 § 1 i 4 o.p. przez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia wydanego w pierwszej instancji, w którym to bezpodstawnie przerzucono ciężar interpretacyjny na Skarżącą, co wprost wynika z treści wezwania, w którym zażądano od Wnioskodawcy oceny, czy zawierana przez niego umowa stanowi umowę sprzedaży lub umowę zamiany, w sytuacji w której Fundusz w pytaniu zwrócił się do DKIS o ocenę, czy umowa skutkująca przeniesieniem ryzyka z wierzytelności podlega opodatkowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 p.c.c., oraz podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w sytuacji w której z wniosku wyraźnie wynikało, że dotyczy on jedynie oceny możliwość zakwalifikowania umowy o przeniesienie ryzyka z wierzytelności do katalogu umów opodatkowanych p.c.c.;

– art. 14g § 1 w zw. z art 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych polegające na pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia, prowadzącego do pozbawienia Wnioskodawcy wiążącego potwierdzenia prawidłowości jego stanowiska i związanej z tym ochrony, pomimo tego, że Wnioskodawca w sposób wyczerpujący odpowiedział na wezwanie DKIS oraz interpretowaniu przepisów o.p., tj. w szczególności art. 14b § 3 o.p. w taki sposób, aby przerzucać ciężar interpretacyjny na Wnioskodawcę, a w konsekwencji uchylać się od wydawania interpretacji indywidualnych.

W związku z postawionymi w skardze zarzutami wniesiono o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach, w całości oraz o zasadzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Fundusz wskazał, że istota sporu sprowadza się do tego, czy DKIS był uprawniony do żądania od Wnioskodawcy odpowiedzi na pytania objęte wezwaniem, które zdaniem Skarżącego, w istocie prowadziły do przerzucenia ciężaru rozstrzygnięcia interpretacyjnego na Wnioskodawcę i sankcjonowania tego pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Skarżący stanął na stanowisku, zgodnie z którym w sprawie nie doszło do okoliczności uprawniających Organ interpretujący do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, bowiem zawierał on wszelkie elementy prawem wymagane do tego, aby został merytorycznie rozpatrzony, poprzez wydanie interpretacji indywidualnej. Stan faktyczny został przedstawiony w sposób wyczerpujący, a więc taki, który pozwoli na przedstawienie danego zagadnienia na tyle dokładnie, aby można było zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś pytania objęte wezwaniem nie dotyczyły doprecyzowania okoliczności faktycznych, lecz zmierzały do przerzucenia ciężaru interpretacyjnego na Wnioskodawcę. W ocenie Wnioskodawcy, pierwsze pytanie z wezwania DKIS jest niejako modyfikacją pytania postawionego we Wniosku, a drugim pytaniem DKIS również próbował przerzucić dokonanie analizy prawnopodatkowej na Wnioskodawcę, uznając ją za niezbędny element stanu faktycznego. W opinii Skarżącej, w przypadku obu kwestii podniesionych przez Organ, wskazać należy, że wykraczają one poza opis stanu faktycznego i stanowią już jego kwalifikację prawną.

Wbrew stanowisku DKIS rozpatrzenie wniosku nie wymagało również interpretacji przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, skoro bowiem art. 1 ust. 1 p.c.c. jako przedmiot opodatkowania wskazuje czynności prawne uregulowane w przepisach prawa prywatnego, w szczególności w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.) – w skrócie jako k.c., to oczywistym jest, że te przepisy k.c. niejako współtworzą normę prawa podatkowego, co znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie i ugruntowanym orzecznictwie.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie wskazując, że przestawiona w zaskarżonym postanowieniu ocena stanu faktycznego wraz z jego uzupełnieniem przez Fundusz jako uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej jest prawidłowa. Pismem z 9 maja 2025 r. Fundusz wniósł replikę na odpowiedź na skargę DKIS zarzucając Organowi interpretującemu pozorność w zakresie odniesienia się do zarzutów skargi, a także jej (skargi) wewnętrzną niespójność logiczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024, poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanym przypadku (odnosi bowiem się do skarg dotyczących wydanych interpretacji indywidualnych). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, stosownie do treści przepisu art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 14b § 1 o.p. DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy prawa podatkowego, to zgodnie z art. 3 pkt 2 o.p., przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Ustawy podatkowe (art. 3 pkt 1 o.p.), to z kolei ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Istotnie zatem indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego ma dotyczyć regulacji prawa daniowego. Jednakże w pewnych stanach faktycznych koniecznym będzie odniesienie się również do innych przepisów (gałęzi prawa) bowiem:

– "... organ wydający indywidualną interpretację powinien dokonać analizy stanu faktycznego również przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w przepisach z innego zakresu niż wyłącznie przepisy prawa podatkowego, ponieważ od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji określonego stanu podatkowoprawnego. Podobnie przedmiot interpretacji określa J. Brolik (Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 19 i 42), stwierdzając, że przedmiotem interpretacji mogą być wprawdzie wyłącznie przepisy bądź unormowania materialnego prawa podatkowego, jednak jeżeli w interpretowanych unormowaniach prawa podatkowego uczestniczą pojęcia wynikające z innych gałęzi prawa, wówczas podlegają interpretacji o tyle, o ile uczestniczą w interpretowanych unormowaniach podatkowych"

(wyrok NSA z 15.03.2017r., sygn. akt II FSK 475/15);

– nie tylko w ustawach podatkowych uregulowane są kwestie, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość;

– prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku z czynnościami/zaniechaniem regulowanymi również przez inne dziedziny prawa.

Należy podkreślić, że przepisy prawa podatkowego, jakkolwiek są autonomiczną częścią porządku prawnego, to nie są stanowione same sobie, nie są całkowicie odrębne, hermetycznie niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, lecz wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wiele przepisów podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań podatkowych, a zazwyczaj także wysokość tych zobowiązań od zdarzeń czy czynności prawnych uregulowanych bądź zdefiniowanych w przepisach nie będących przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 1 o.p. Ustawy podatkowe zawierają również obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla prawa cywilnego, handlowego, czy też innych dziedzin prawa. Skład orzekający podziela tym samym stanowisko wyrażone już w orzeczeniu tut. Sądu z 17 lipca 2019 r. o sygn. akt I SA/Wr 346/19 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie CBOSA). Tym samym co do zasady należy zgodzić się ze Skarżącą, że przepisy k.c. mogą być przedmiotem analizy w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej, co jednakże pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, o czy szerzej w dalszej części uzasadnienia.

Kolejno wskazać należy na istotę postępowania interpretacyjnego, tak jak tut. Sąd ją rozumie i przedstawił m.in. we własnym prawomocnym wyroku z 23 marca 2023 r. o sygn. akt I SA/Wr 583/22 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie CBOSA). Postępowanie inicjowane wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej jest więc postępowaniem autonomicznym, w ramach regulacji przepisów o.p. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego przez zainteresowanego rozstrzygnięcia. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 o.p. DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na mocy art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Rolą Organu interpretującego jest dokonanie wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienie wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Powyższe znajduje również potwierdzenie w postanowieniach art. 14h o.p., zgodnie z którym to przepisem w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i § 4, art. 170 i art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Rekapitulując istotą procesu wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym, poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. Organ odpowiedzialny za interpretację indywidualną ma obowiązek ustawowy dokonania ocen stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego z wniosku pod kątem przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że z autonomii postępowania w zakresie wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa, względem postępowania wymiarowego wynika, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną interpretacją DKIS nie docieka stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wnioskodawcy w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), nie prowadzi postępowania dowodowego (art. 180 o.p.), a pominięcie niektórych elementów zdarzenia przyszłego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej obciąża wyłącznie składającego taki wniosek (art. 14b § 3 o.p.), a nie DKIS. Organ interpretujący jest związany opisanym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym i nie może go zmieniać ani uzupełniać samodzielnie. Jednakże może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego, zgodnie z art. 169 § 1, w zw. z art.14h o.p., a w razie nieuzupełnienia braków w stanie faktycznym - pozostawić wniosek bez rozpoznania. W trybie żądania uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, DKIS może żądać wyłącznie uzupełnienia wniosku o takie elementy stanu faktycznego, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne.

Na kanwie rozpatrywanej sprawy Strona w złożonym wniosku (uzupełnionym na wezwanie DKIS) zadała przytoczone wyżej pytanie. Obejmował ono kwalifikację w oparciu o art. 1 p.c.c. nabywania wierzytelności dokonywanych w ramach transakcji skutkującej przeniesieniem ryzyka z wierzytelności. Innymi słowy Wnioskodawca żądał oceny, czy podstawa przeniesienia ryzyk - cesja wierzytelności kwalifikuje się do katalogu czynności opodatkowanych podatkiem od czynności cywilnoprawnych (art. 1 p.c.c.). Instytucję przelewu (cesji) wierzytelności regulują przepisy k.c.:

– art. 509 § 1 k.c.:

"Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania."

– art. 510 § 1 k.c.:

"Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły."

Tym samym cesja wierzytelności zwolniona jest z opodatkowania, jeśli nie przybierze którejś z form czynności opodatkowanych p.c.c. zawartych w katalogu zamkniętym z art. 1 p.c.c. Przechodząc do opisu czynności stanowiących podstawę przeniesienia ryzyk z wierzytelności z wniosku Funduszu, to w opinii Sądu opis ten nie wypełniał w sposób kwalifikowany wymogów z art. 14b § 3 o.p. - opis nie był wyczerpujący lecz abstrakcyjny stanowiąc katalog otwarty czynności stanowiących cesję:

"W związku z prowadzoną działalnością, Fundusz zawiera pisemne umowy, na podstawie których dochodzi do przeniesienia ryzyka z wierzytelności pomiędzy Wnioskodawcą (reprezentowanym przez Towarzystwo) a zbywcami. Umowy te mogą mieć różną nazwę (np. umowa sprzedaży, umowa cesji, umowa przelewu, umowa przeniesienia), jednak w istocie wszystkie dotyczą przeniesienia ryzyka z wierzytelności. Regulują najważniejsze prawa i obowiązki stron, a także określają czynności, które podjęte zostaną przez Wnioskodawcę oraz zbywców w związku z przeniesieniem wierzytelności. Umowy stanowiące podstawę przelewu wierzytelności są złożone i co do zasady indywidualizowane przy każdym, poszczególnym zakupie portfela wierzytelności."

(str. 5 wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej)

"Umowy zawsze zawierane są w formie pisemnej, zasadniczo z podpisem notarialnie poświadczonym, regulują najważniejsze prawa i obowiązki stron, a także określają czynności, które podjęte zostaną przez Fundusz oraz zbywców w związku z przeniesieniem ryzyka z wierzytelności. Nazwa oraz treść zawieranych umów nie jest ujednolicona, gdyż – ze względu na uwarunkowania rynkowe oraz różnorodność zbywców i ich wymagań – są one co do zasady indywidualizowane przy każdym,

poszczególnym zakupie portfela wierzytelności."

(str. 2 uzupełnienia wniosku)

W opinii składu orzekającego taki sposób scharakteryzowania "umów": złożone w swej konstrukcji i indywidualizowane przy każdym zakupie wierzytelności uniemożliwiał DKIS wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W zasadzie Skarżący domagał się potwierdzenia, że jakąkolwiek umowę skutkującą nabyciem ryzyk z wierzytelności, by nie zawarł (albowiem jak sam twierdzi każda umowa jest indywidualna, oryginalna), to nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Zdaniem Sądu taki sposób przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej, albowiem nie można ustalić elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, który jest – jak wskazuje Fundusz, w każdej umowie płynny i niedookreślony. Tym samym nie da się potwierdzić/zaprzeczyć iż każda z umów będzie/nie będzie odpowiadać czynności z katalogu czynności opodatkowanych zawartych w art. 1 p.c.c. Ponadto skoro Fundusz dopiero planuje być stroną takiej, w każdym przypadku zindywidualizowanej umowy, to nie znając potencjalnej drugiej strony umowy oraz jej elementów, to nie ma wiedzy na moment złożenia wniosku o wydanie interpretacji na temat elementów umowy, które mogłyby zostać poddane analizie w kontekście art. 1 p.c.c. Z drugiej stron DKIS nie ma możliwości wykluczenia/zaprzeczenia, czy forma cesji stanowi czynność z katalogu zawartego w art. 1 p.c.c. Za prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 stycznia 2024 r. o sygn. akt I SA/Po 737/23 (dostępny w CBOSA) tut. Sąd przyjmuje, że:

"... przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości musi cechować się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Użyte w art. 14b § 3 O.p. określenie "wyczerpująco" należy rozumieć, jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ interpretacyjny na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji [tak: wyrok NSA z 26 maja 2022 r., I FSK 176/19]. Co przy tym istotne niepewność zdarzenia przyszłego nie zwalnia z obowiązku jego wyczerpującego przedstawienia. Również bowiem tego rodzaju zdarzenie powinno być przedstawione tak aby umożliwiało w sposób pełny ocenę stanowiska pytającego [tak: wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r., I FSK 162/16]. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, jednakże tylko przy wystarczającym stopniu jego precyzyjności. Zaznacza się przy tym, że interpretacja nie może być wydana w oparciu o stan faktyczny, który budzi wątpliwości, bo intencje wnioskodawcy nie są do końca czytelne [tak: wyrok NSA z 9 grudnia 2017 r., II FSK 1776/15]. Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie [por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125]."

W konsekwencji DK IS nie mógł dokonać interpretacji art. 1 p.c.c. w odniesieniu do niedookreślonych, indywidualnych umów.

Odnosząc się do wystosowanego do Funduszu wezwania o uzupełnienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Sąd uznaje, że wobec sposobu przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wystąpienie z wezwaniem na podstawie art. 169 § 1, w związku z art. 14h o.p. (czy to z pkt 1, czy pkt 2) było zbędne. Wielość, niedookreśloność umów, a także ich indywidualizacja w przyszłości, bez wskazania cech wspólnych – co wynikało już wprost z samego wniosku o wydanie interpretacji – uniemożliwiało w rzeczywistości ustalenie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, o którym mowa w art. 14b § 3 o.p. Zdaniem Sądu po zapoznaniu się z treścią wniosku Funduszu, DKIS winien zastosować art. 14g § 3 o.p. bez wzywania o uzupełnienie wniosku, albowiem ustalenie istotnych elementów stanu faktycznego nie byłoby możliwe nawet w postępowaniu dowodowym właściwym postępowaniu podatkowym, którego nie można zresztą prowadzić w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej. Podkreślić przy tym należy, że:

– składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podmiot nie może wyręczać się DKIS w realizacji obowiązku z art. 14b § 3 o.p.;

– instytucja interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie jest formą doradztwa prawnego/podatkowego.

Tymczasem Skarżąca oczekując od DKIS kwalifikacji prawnopodatkowej umów cywilnoprawnych, które mają zostać zawarte w przyszłości, jednakże nie wiadomo o jakiej treści, bo ich indywidualizacja nastąpi właśnie w przyszłości, pod konkretnego zbywcę. Tym samym ocena treści wezwania pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia, skoro samo wezwanie było zbędne. Innymi słowy DKIS naruszył art. 169 § 1, w związku z art. 14h o.p. poprzez zastosowanie, co nie wpływa na legalność zaskarżonego postanowienia – wniosek nie spełniał wymogów z art. 14b § 3 o.p., więc należało go pozostawić zgodnie z art. 14g o.p. bez rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielając zarzutów skargi oraz nie stwierdzając innych naruszeń przepisów zobowiązujących Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił w całości skargę jako nieuzasadnioną.