Wyrok WSA z dnia 09 lipca 2026, sygn. I SA/Wr 204/26

Sygnatura: I SA/Wr 204/26
Data orzeczenia: 09 lipca 2026
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: os. fizyczna

Streszczenie

J. R. (osoba fizyczna) otrzymała decyzję Wójta Gminy R. z dnia 6 kwietnia 2022 r. ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne na 2022 r. w kwocie 13.511 zł. Decyzja została wydana w formie nakazu płatniczego. Skarżąca wniosła odwołanie po terminie, a wniosek o przywrócenie terminu został prawomocnie oddalony, przez co decyzja stała się ostateczna. Następnie Skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji, powołując się na rażące naruszenie prawa, w tym błędną klasyfikację gruntów i budynków jako zajętych na działalność gospodarczą, podczas gdy – jej zdaniem – obiekty te powinny być zwolnione jako rolne. Organ odwoławczy (SKO) odmówił stwierdzenia nieważności,…

a po ponownym rozpoznaniu sprawy (na skutek odwołania Skarżącej) podtrzymał swoje stanowisko, argumentując, że postępowanie o stwierdzenie nieważności ma charakter nadzwyczajny i nie służy do weryfikacji prawidłowości ustaleń faktycznych. Skarżąca wniosła skargę do WSA, zarzucając liczne naruszenia przepisów procesowych i materialnych. Skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej, twierdząc, że organy błędnie zaklasyfikowały jej nieruchomości jako związane z działalnością gospodarczą, a nie jako rolnicze, co doprowadziło do zawyżenia podatku. Wskazywała też na rażące naruszenia proceduralne, takie jak przeprowadzenie oględzin bez zgody prokuratora i oparcie decyzji na wadliwych dowodach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę, podzielając stanowisko SKO, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wymienione w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd podkreślił, iż instytucja stwierdzenia nieważności ma charakter wyjątkowy i nie może być wykorzystywana do ponownego rozpoznania meritum sprawy ani do sanowania uchybień w zaskarżaniu decyzji w zwykłym trybie. Zarzuty dotyczące błędnej oceny dowodów czy wadliwej klasyfikacji nieruchomości mogły być podnoszone w postępowaniu wymiarowym, ale nie w nadzwyczajnym postępowaniu nieważnościowym. Sąd nie stwierdził także rażących naruszeń prawa procesowego, a zarzut nielegalnych oględzin został obalony ustaleniem, że Skarżąca była przy nich obecna, co wyłącza konieczność zgody prokuratora.

jeszcze 194 słowa

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Haberka Asesor WSA Tomasz Trybuszewski Protokolant: Starszy specjalista Anna Terlecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 lipca 2026 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 8 grudnia 2025 r. nr SKO/PO-413/270/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi J. R. (dalej Strona/Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 8 grudnia 2025 r. nr SKO/PO-413/270/2025 utrzymująca decyzję własną z dnia 21 sierpnia 2025 r. nr SKO/PO-413/141/2025 odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy R. (dalej organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr FnIII.3123.410.2022 w przedmiocie ustalenia Stronie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. w wysokości 13 511 zł.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją ostateczną z dnia 6 kwietnia 2022 r., wydaną w formie nakazu płatniczego, Wójt Gminy R. ustalił Stronie wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. we wskazanej wyżej wysokości. Odwołanie od powyższej decyzji Strona złożyła z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia, co stwierdziło SKO w postanowieniu nr SKO/PO-413/152/2024 z dnia 7 maja 2024 r. Ponieważ, negatywnie została rozpatrzona również prośba Strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (postanowienie Kolegium z dnia 6 maja 2024 r. nr SKO/PO-413/136/2024), decyzja ustalająca Stronie wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. uzyskała walor ostateczności. Następnie, wnioskiem z dnia 11 marca 2025 r., Strona wniosła o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej Wójta Gminy R. ustalającej jej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r., albowiem w jej ocenie, została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, a ta okoliczność w świetle art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej OP) stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności. W dodatkowym piśmie z dnia 18 sierpnia 2025 r. zarzuciła, iż stanowiąca przedmiot wniosku o stwierdzenie nieważności decyzja, została wydana w całkowitym oderwaniu od stanu faktycznego i z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W związku z tym doszło do opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku hali o powierzchni [...] m2, która oznaczona jest w ewidencji jako budynek gospodarczy dla rolnictwa i w związku z tym winna korzystać ze zwolnienia z tego podatku, nawet w przypadku, gdy nie jest w danym momencie na ten cel wykorzystywana. W ocenie Strony, sama okoliczność przechowywania w budynku hali kilku starych mebli nie dyskwalifikuje go jako pełniącego funkcję rolniczą.

1.3. Po przeprowadzeniu postępowania, zainicjowanego przedmiotowym wnioskiem SKO, działając w pierwszej instancji, decyzją z dnia 21 sierpnia 2025 r. odmówiło stwierdzenia w całości nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy R. z dnia 6 kwietnia 2022 r.

1.4. Na skutek wniesionego odwołania, powołaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję własną. Podkreślono szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w ramach, której niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka. Wskazano, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji, jako tryb nadzwyczajny, może być uruchomiony tylko w sytuacji, gdy istnieje już decyzja ostateczna i obejmuje jedynie ustalenie, czy zachodzą lub nie, wyszczególnione w art. 247 § 1 OP, wady tej decyzji. Postępowanie to nie może się przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty Strony. Ponadto, niedopuszczalne jest żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z tej przyczyny, że ocena zebranego materiału przez podatnika jest inna, niż organu podatkowego. Trafność takiej oceny nie może być weryfikowana w ramach nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, które, jak już podniesiono, nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy, co do jej istoty. Takie działanie byłoby w istocie powtórnym orzekaniem w sprawie, co naruszałoby zasadę trwałości decyzji ostatecznych i zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

SKO przyjęło, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 OP) na które powołuje się Strona. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy R. z dnia 6 kwietnia 2022 r. Strona upatruje rażącego naruszenia przepisów postępowania normowanych OP w wadliwym przeprowadzeniu przez ww. organ postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie przedmiotowej decyzji. Nie może być zatem mowy o rażącym naruszeniu przepisów postępowania w sytuacji, gdy organ co prawda przeprowadził postępowanie dowodowe, ale w ocenie strony, w sposób niepełny, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a także wówczas gdy na podstawie zgromadzonych dowodów wysnuł inne wnioski niż oczekiwane przez Stronę. Skoro organ podatkowy przeprowadził dowody oraz dokonał określonych ustaleń, to ewentualne nieprawidłowości i naruszenia przepisów procesowych zarówno w toku postępowania kontrolnego, jak i postępowania podatkowego nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji kończącej to postępowanie. SKO stwierdziło, że decyzja ostateczna Wójta Gminy R. z dnia 6 kwietnia 2022 r. w przedmiocie ustalenia Stronie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. w kwocie 13.511,00 zł. nie narusza rażąco wskazanych przez Stronę przepisów prawa procesowego i tym samym nie zachodzi przesłanka, wymieniona w art. 247 § 1 pkt 3 OP, do stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej. Pozostałe przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, wymienione w art. 247 § 1 OP również nie wystąpiły w przedmiotowym postępowaniu.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono decyzję SKO i wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz uchylenie w całości poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy R. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W skardze zarzucono naruszenie:

I) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w tym przypadku skutkujące rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3, pkt 7 i pkt 8 OP:

- art. 2 i art. 7 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego i legalizmu) w zw. z art. 120 OP poprzez usankcjonowanie przez SKO "rozbicia spójności systemu prawa administracyjnego", które to rozbicie polega na akceptacji decyzji Wójta Gminy [R.], który dla celów fiskalnych uznał budynki i grunty rolnicze za zajęte na działalność gospodarczą, podczas gdy w świetle przepisów odrębnych [ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.; dalej uPB); ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1326 ze zm.; dalej uOGRL) zmiana taka nie nastąpiła i byłaby nielegalna bez stosownych decyzji administracyjnych;

- art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990; dalej uPGiK) w zw. z art. 194 § 1 OP, poprzez ich błędną wykładnię niezastosowanie, polegające na usankcjonowaniu działania organu I instancji, który dokonał samodzielnej, nieuprawnionej zmiany klasyfikacji gruntu z "rolnego" na "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" dla celów podatkowych, pomimo że w wiążącej Ewidencji Gruntów i Budynków (dalej EGiB) grunt ten sklasyfikowany jest jako użytek rolny, a Starosta nie wydał decyzji o zmianie klasyfikacji;

- art. 11 ust, 1 i art. 28 ust. 1 uOGRL, poprzez przyjęcie fikcji prawnej, że grunty chronione ustawowo zostały wyłączone z produkcji rolniczej na cele gospodarcze, mimo braku wymaganej prawem decyzji zezwalającej na takie wyłączenie;

- art. 71 uPB, poprzez opodatkowanie budynków stawką właściwą dla działalności gospodarczej, co implikuje zmianę sposobu ich użytkowania, mimo braku zgłoszenia takiej zmiany organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Działanie to stanowi niedopuszczalne czerpanie korzyści fiskalnych z przypisywania podatnikowi działań noszących znamiona samowoli użytkowej;

- art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1452; dalej uPOL), poprzez błędną wykładnię pojęcia "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" i objęcie tym pojęciem budynków ściśle rolniczych (pomieszczenie socjalne dla pracowników rolnych, okresowo pusty kurnik), co stoi w sprzeczności z Interpretacją Ogólną Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 27 listopada 2025 r. (sygn. DPL2.8401.3.202 5). oraz z utrwaloną linią orzeczniczą (w tym wyrokiem TK z 24.02.2021 r., SK 39/19);

- art. 247 § 1 pkt 3 OP, poprzez błędną wykładnię pojęcia "rażące naruszenie prawa" i przyjęcie przez SKO, że opodatkowanie gruntu rolnego stawką właściwą dla działalności gospodarczej - wbrew zapisom w EGiB i wbrew stanowi faktycznemu (rozwiązanie umowy najmu) - stanowi jedynie naruszenie przepisów postępowania lub błąd w ustaleniach faktycznych, podczas gdy jest to działanie organu wbrew jasnym i niebudzącym wątpliwości przepisom prawa geodezyjnego i podatkowego;

- art. 247 § 1 pkt 3 OP w zw. z art. 288 § 2 OP oraz art. 120 OP poprzez błędną wykładnię pojęcia "rażące naruszenie prawa" i przyjęcie, że oparcie decyzji wymiarowej na dowodach uzyskanych w wyniku przestępstwa urzędniczego (nielegalne przeszukanie/oględziny lokalu mieszkalnego bez zgody prokuratora) nie stanowi rażącego naruszenia prawa, podczas gdy art. 288 § 2 OP wprost stanowi, że materiały tak uzyskane nie stanowią dowodu. W dokumentach brak jest zatwierdzenia protokołu przez prokuratora rejonowego, o czym mowa w art. 288 § 2 OP;

- art. 283 § 2 OP, poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego polegającego naruszeniu wymogów formalnych wydanego wadliwego imiennego postanowienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej oraz zawiadomienia z dnia 10 listopada 2021 r. o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej polegającego na wadliwym oznaczeniu zakresu kontroli podatkowej oraz okresu objętego kontrolą podatkową, co narusza art. 120 oraz 122 OP wraz z zasadą praworządności (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP);

II) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 OP, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i pominięcie kluczowej okoliczności, tj. faktu rozwiązania umowy najmu przedmiotowej nieruchomości z dniem 31 grudnia 2021 r. oraz wypadku męża Skarżącej, co skutkowało błędnym ustaleniem, że w 2022 r. na nieruchomości prowadzona była działalność gospodarcza stwierdzonego tylko na podstawie niezaktualizowanego wpisu do CEDiG wskazującego jako miejsce dodatkowe działalności gospodarczej "działka [...]";

- art. 288 § 2 OP w zw. z art. 120 i art. 121 oraz art. 122 OP, poprzez oparcie ustaleń faktycznych (i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności) na dowodach uzyskanych w sposób sprzeczny z prawem, tj. w wyniku kontroli/oględzin nieruchomości jak wskazuje organ podatkowy mieszkalnej przeprowadzonej bez wymaganej zgody prokuratora, co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady nienaruszalności miru domowego (art. 50 Konstytucji RP) oraz rażące naruszenie procedury niepodlegającej sanacji;

- art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej PPSA) w zw. z art 210 § 4 OP (poprzez analogię stosowaną w postępowaniu administracyjnym) polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny, pomijający odniesienie się do zarzutu sprzeczności decyzji z Ewidencją Gruntów i Budynków;

- art. 120, art 121 § 1 OP oraz art 122 OP w powiązaniu z art. 233 § 1 pkt 1 OP poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji pomimo istotnych uchybień dowodowych i wad w zakresie zastosowania prawa materialnego tj zaniechania weryfikacji legalności ustaleń i rozstrzygnięć;

- art. 120, art. 121, art.122, art.123, art.124, art.187, art. 188 OP w powiązaniu z art, 191 OP poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności braku ustalenia: czy rzeczywiście wykonywano działalność gospodarczą inną niż rolnicza w budynkach na działce nr [...] potraktowanych przez organ podatkowy; w jakim zakresie i w jakiej dacie; jakie powierzchnie i które części nieruchomości były rzeczywiście "zajęte" na działalność gospodarczą; art. 191 OP, poprzez uznanie, że organ podatkowy mógł dokonać "swobodnej oceny dowodów" w oparciu o protokół kontroli, który z mocy prawa (art. 288 § 2 OP) jest dowodem nieistniejącym prawnie (nielegalnym); art 199a § 3 OP, poprzez zaniechanie wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia stosunku prawnego (umowy najmu), w sytuacji gdy istniały uzasadnione wątpliwości co do jej faktycznego wykonania (brak płatności, brak objęcia w posiadanie, brak towaru) oraz pozorności. Organ samodzielnie "zalegalizował" dla celów podatkowych czynność prawną, która nie wywołała skutków ekonomicznych;

- art. 187 § 1, art. 123 § 1, art. 190 § 2 oraz art. 199a § 1 OP, poprzez brak uwzględnienia przesłuchania świadków oraz brak wystarczającego uzasadnienia przesłanek stanowiących odrzucenie dowodu w formie przesłuchania świadków czy też dokumentacji fotograficznej, przez co organ podatkowy w nieprawidłowy i nierzetelny sposób dokonał ustaleń kontrolnych i pokontrolnych, na podstawie, których przeprowadził postępowanie podatkowe i wydał decyzję podatkową za rok 2022;

- art. 133 OP w zw. z art. 123 § 1 OP, poprzez brak powiadomienia wszystkich stron postępowania (przy założeniu organu podatkowego że współmałżonek prowadzi tam działalność gospodarczą oraz, że w dalszym ciągu pomimo wygaśnięcia umowy jest oraz dalej kontynuowana) - organ podatkowy zawiadomił tylko właściciela a nie tzw. pozostałych uczestników, którzy rzekomo korzystali z tej nieruchomości lub posiadali ją we władaniu. Tym samym pozostałe "strony" postępowania zostały pozbawione czynnego udziału;

- art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r., poz. 162; dalej uPP), przez nierozstrzygnięcie wątpliwości faktycznych na korzyść strony.

2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

2.3. W piśmie procesowym z dnia 15 czerwca 2026 r. Skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze wraz zawartą w niej argumentacją.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie jest zasadna.

3.2. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.; dalej PUSA) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej [...]. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 PUSA). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 PPSA). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 PPSA). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 PPSA). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 PPSA). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 OP). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 PPSA).

3.3. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest instytucją procesową, która stwarza możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej zawierającej, w dacie jej wydania, jedną z kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art. 247 § 1 OP. Przy czym, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy wyłącznie przesłanek wymienionych enumeratywnie w tym przepisie i umożliwia usunięcie z obrotu prawnego ostatecznych decyzji podatkowych, dotkniętych najpoważniejszymi, oczywistymi wadami prawnymi. Jego istotą jest ustalenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 247 § 1 OP. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Należy wyraźnie podkreślić, że jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy wymiarowej, co do jej istoty. Postępowanie to nie może się przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy, prawidłowość ustaleń faktycznych podjętych na niekompletnym materiale dowodowym, czy podejmuje się uzupełniających ustaleń faktycznych (wyroki NSA z dnia: 14 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 1908/17; 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1925/16; 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1072/11, CBOSA).

3.4. Tej istoty zdaje się nie zauważać sama Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalną pełnomocniczkę. Należy tym samym uznać, że podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 121 § 1 OP, art. 122 OP, art. 133 OP, art. 187 § 1 OP, art. 188 OP, art. 191 OP, art. 199a § 3 OP, art. 288 § 2 OP w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 OP, art. 124 OP, art. 233 § 1 pkt 1 OP oraz art. 10 ust. 2 uPP są bezpodstawne. SKO w ramach postępowania nadzwyczajnego ani w pierwszej ani w drugiej instancji nie miało obowiązku przeprowadzania żadnych czynności procesowych poza stwierdzeniem istnienia lub braku istnienia wad kwalifikowanych, przewidzianych w treści art. 247 § 1 OP, co też uczynił w przedmiotowej sprawie.

3.5. Należy podzielić stanowisko SKO, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji nie jest dotknięta wadą przewidzianą w treści art. 247 § 1 pkt 1 – 8 OP skutkującą stwierdzenie jej nieważności. W szczególności trudno podzielić stanowisko Skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 OP. Rażące naruszenie prawa, o którym stanowi art. 247 § 1 pkt 3 OP, to naruszenie mające charakter oczywisty, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie, a więc wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt II FSK 954/23, CBOSA). Podobnie nie została spełniona przesłanka z art. 247 § 1 pkt 7 OP w myśl, której decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa. Przesłanka ta może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność, co jednak nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie (wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 285/07, CBOSA). Trudno też uznać, że zaistniała przesłanka z art. 247 § 1 pkt 8 OP, tj. w razie wykonania decyzji ostatecznej wywołałaby ona czyn zagrożony karą. Chodzi tu o takie postępowanie adresata decyzji, które jest zagrożone karą, gdyż wyczerpuje znamiona przestępstwa albo wykroczenia (por. L Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025).

Takie wady jak wyżej opisane nie miały miejsca w sprawie. Wszelkie zarzuty, które podnosi pełnomocniczka Skarżącej dotyczą błędów, które mogłyby być podstawą rozpatrzenia w postępowaniu wymiarowym, a nie w postępowaniu nadzwyczajnym. Niezrozumiałym jest też zarzut dotyczący rzekomego przestępstwa urzędniczego w postaci nielegalnego przeszukania/oględzin lokalu mieszkalnego. Z protokołów oględzin z dnia 13 grudnia 2021 r. i z dnia 20 grudnia 2021 r. wynika, że Skarżąca byłą obecna podczas oględzin, zatem zgoda prokuratora nie była konieczna do ich przeprowadzenia. Podnoszony zatem zarzut, że rażąco naruszono przepis art. 288 § 2 OP oraz art. 120 OP jest bezprzedmiotowy. Także kwestia wadliwości upoważnienia do kontroli nie ma waloru rażącego, zatem zarzut naruszenia art. 283 § 2 OP jest również bezprzedmiotowy. Stawiane w kontekście przesłanek nieważności z art. 247 § 1 pkty 3, 7 i 8 OP zarzuty naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 21 ust. 1 uPGiK, art. 11 ust. 1, art. 28 ust. 1 uOGRL, art. 71 uPB, art. 1a ust. 1 pkt 3 uPOL nie mogą odnieść spodziewanego skutku i należy uznać za bezprzedmiotowe.

Osobliwy jest zarzut skargi dotyczący naruszenia cyt. "art. 141 § 4 PPSA w zw. z art. 210 § 4 OP (poprzez analogię stosowaną w postępowaniu administracyjnym) polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny, pomijający odniesienie się do zarzutu sprzeczności decyzji z Ewidencją Gruntów i Budynków". Należy dostrzec, że art. 141 § 4 PPSA dotyczy uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, który jest odrębnym postepowaniem od postępowania administracyjnego, a podnoszona analogia wydaje się zbyteczna, z uwagi na samodzielną regulację przewidzianą w art. 210 § 4 OP dla uzasadnienia decyzji organu podatkowego. Profesjonalna pełnomocniczka zdaje się nie zauważać różnicy pomiędzy organem podatkowym a sądem administracyjnym, co czyni ten zarzut oczywiście bezzasadnym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji SKO spełnia wymogi przewidziane w treści art. 210 § 1 pkt 6 OP i art. 210 § 4 OP. Jednak nie zawiera wskazywanej przez pełnomocniczkę Skarżącej treści, gdyż decyzja SKO wydana w trybie nadzwyczajnym nie jest decyzją wydaną w trybie zwykłym (wymiarowym) i z przyczyn oczywistych wywód w niej zawarty jest odmienny od wywodu, który powinien być zawarty w rozstrzygnięciu zapadłym w postępowaniu wymiarowym.

Warto jest zauważyć, że jak dowodzą akta sprawy odwołanie od decyzji Wójta Gminy R. Skarżąca złożyła z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia, co stwierdziło SKO w postanowieniu z dnia 7 maja 2024 r. Negatywnie została rozpatrzona również prośba Strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (postanowienie SKO z dnia 6 maja 2024 r.). Zatem tak naprawdę większość zarzutów skargi dotyczy podważenia przeprowadzonego postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji ostatecznej Wójta Gminy R. Postępowanie nadzwyczajne zaś nie może służyć konwalidacji błędów poczynionych przez Skarżącą w toku postępowania zwykłego (wymiarowego), co miało miejsce w niniejszej sprawie.

3.6. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 PPSA.

jeszcze 2290 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo