Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. zs. w B. (dalej: strona, skarżąca, spółka) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS) z 14 lutego 2025 r. znak 0201-IOA.613.19.2024.4, utrzymująca w mocy własną decyzję z 3 grudnia 2024 r. znak 0201-IOV-21.613.4.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I kwartał 2016 r. i kwotę podatku do zapłaty za styczeń, luty i marzec 2016 r.
Postępowanie przed organami.
Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-Stare Miasto (dalej: NUS) po wydaniu postanowienia z 5 marca 2018 r. w sprawie wszczęcia postępowania podatkowego, przeprowadził wobec spółki postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia z budżetem państwa za I kwartał 2016 r. z tytułu podatku od towarów i usług.
Po zakończeniu postępowania NUS decyzją z 22 lipca 2019 r. znak 0227-SPV.4103.61.2018, określił spółce z tytułu podatku od towarów i usług:
- zobowiązania podatkowe za I kwartał 2016 r. oraz
- na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2024 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r., poz. 710, ze zm.) określił kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2016 r.
Przy doręczeniu decyzji organ zastosował art. 151a § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.; dalej: o.p.). Od powyższej decyzji strona nie wniosła odwołania.
Pismem z 21 maja 2024 r. spółka złożyła do DIAS wniosek, w którym w powołaniu na art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 248 § 1 o.p. wniosła o stwierdzenie nieważności w całości decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Stare Miasto z 22 lipca 2019 r. znak 0227-SPV.4103.61.2018. We wniosku spółka podniosła, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Strona wskazała, że w spółce nie istniał skutecznie powołany zarząd, tymczasem organ powinien zweryfikować w toku postępowania czy spółka posiadała odpowiednie organy do jej reprezentowania.
Po przeprowadzeniu postępowania DIAS decyzją z 3 grudnia 2024 r. znak 0201-IOV-21.613.4.2024 odmówił stwierdzenia nieważności decyzji NUS z 22 lipca 2019 r. znak 0227-SPV.4103.61.2018.
W uzasadnieniu decyzji DIAS wskazał, że nie stwierdził aby decyzja NUS była obarczona którąś z kwalifikowanych wad, obligujących organ do stwierdzenia jej nieważności.
Od powyższej decyzji strona pismem z 16 grudnia 2024 r. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie nieważności w całości decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Stare Miasto z 9 sierpnia 2019 r.
Po rozpatrzeniu odwołania DIAS decyzją z 14 lutego 2025 r. znak 0201-IOA.613.19.2024.4 utrzymał decyzję wydaną w I instancji w mocy.
Postępowanie przed Sądem.
Od powyższej decyzji DIAS skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie:
1. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 oraz art. 191 § 1 o.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, przeprowadzenie postępowania dowodowego wbrew zasadom regulującym to postępowanie, a w efekcie wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji NUS z 9 sierpnia 2019 r.;
2. art. 247 § 1 pkt 3 o.p. poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja NUS z 9 sierpnia 2019 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i w konsekwencji wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji NUS z 9 sierpnia 2019 r., podczas gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez rażące naruszenie przepisów postępowania dowodowego.
3. art. 247 § 1 pkt 3 o.p. poprzez nieprawidłową ocenę istnienia prawnie skutecznie powołanego zarządu spółki, który mógł sprawować funkcję zarządu w latach 2017-2023 r.
Skarżąca zarzuciła naruszenie wskazanych przepisów postepowania poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. W ocenie skarżącej wydana przez DIAS decyzja z 3 grudnia 2024 r. zawiera podstawowy błąd polegający na uznaniu, że w okresie od stycznia 2017 r. do 2023 r. w spółce funkcjonował prawidłowo powołany zarząd. Organ błędnie uznał, że spółka posiadała prawidłowo powołany zarząd. Jak wskazano w skardze, takie stanowisko nie ma podstaw zarówno w przedstawionych przez stronę dowodach, ale również w tych ustalonych przez organ. W ocenie skarżącej takie stanowisko jest również sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Skarżąca wyjaśniła, że organ odwoławczy w sposób oczywiście wadliwy przyjął, że w latach 2017-2023 spółka posiadała prawidłowo powołany zarząd. Opierał się przy tym na uchwałach rzekomo podjętych na Nadzwyczajnych Zgromadzeniach Wspólników spółki, które w rzeczywistości są nieważne i nie mogą stanowić dowodu na legalne powołanie organów spółki.
Strona wniosła o uwzględnienie skargi oraz uchylenie w całości decyzji DIAS, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji NUS z 22 lipca 2019 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu na rzecz skarżącej według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, aczkolwiek zasadniczo z innych powodów niż wskazane w jej zarzutach.
Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, na podstawie art. 151 p.p.s.a.