- art. 67a § 1 pkt 3 OP w związku z art. 2 Konstytucji RP, poprzez nadużycie uznania administracyjnego i wydanie rozstrzygnięcia rażąco niesprawiedliwego, sprzecznego z zasadą zaufania obywatela do państwa oraz zasadą proporcjonalności; organ, dysponując wprawdzie pewną swobodą decyzji, przekroczył granice tego uznania, przedkładając wyłącznie fiskalny interes budżetu nad obiektywne względy humanitarne i społeczne, a także pomijając konstytucyjne wartości, takie jak sprawiedliwość społeczna i ochrona godności człowieka; SKO nie rozważyło w należyty sposób całokształtu okoliczności sprawy, ignorując skutki, jakie realizacja zaległości wywrze na sytuację życiową Skarżącego, co stanowi naruszenie zasady proporcjonalności;
- art. 121 § 1 OP (zasada zaufania i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie) w związku z art. 67a § 1 pkt 3 OP, poprzez rozstrzygnięcie, które nie uwzględnia zasad współżycia społecznego, ani elementarnego poczucia sprawiedliwości, podczas gdy okoliczności sprawy uzasadniają wyjątkowe potraktowanie Skarżącego; postanowienie SKO stoi w sprzeczności z deklarowanymi w OP zasadami, iż władza publiczna powinna działać w granicach prawa, w sposób rozsądny i sprawiedliwy, zwłaszcza korzystając z uznania administracyjnego;
- art. 210 § 4 OP, poprzez, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, jest lakoniczne i nie zawiera należytej, indywidualnej oceny zgromadzonych dowodów i argumentów;
- art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 OP, poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, w szczególności nieuwzględnienie kwot potrąconych z emerytury matki Skarżącego (L. W.) przez Naczelnika US Wrocław-Krzyki przez okres 10 lat;
- art. 70 § 1 OP, poprzez nieuzasadnione uznanie, że zobowiązania za lata 2012-2018 nie uległy przedawnieniu, mimo iż pobierane były środki egzekucyjne, które powinny skutkować zmniejszeniem lub wygaśnięciem zaległości podatkowych.
Wniesiono o uchylenie postanowień organów podatkowych obu instancji, zobowiązanie przez sąd organu podatkowego do wydania decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za okres od 2012 r. do marca 2024 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
3.1. Skarga jest bezzasadna.
3.2. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej PPSA) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
3.3. Trzeba jednak podkreślić, że powołany art. 134 § 1 PPSA wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, [...]. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 12 września 2025 r. sygn. akt III FSK 497/25, CBOSA).
3.4. Sprawą, która jest przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest kwestia odmowy wszczęcia postępowania w zakresie umorzenia odsetek od nieopłaconych kolejnych rat podatku od nieruchomości za lokal położony w W. przy ul. [...].
Taką sprawą nie jest umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za okres od 2012 r. do marca 2024 r., jak próbuje twierdzić pełnomocnik Skarżącego, czy też określenie zobowiązania podatkowego w ww. podatku, jak też postępowanie egzekucyjne, jak próbuje wskazywać sam Skarżący. Podnoszone zatem zarzuty i okoliczności nie dotyczą przedmiotu sporu w niniejszej sprawie i nie mogą być objęte kontrolą legalności przez tut. Sąd. Należy tym samym uznać, że zarzuty zawarte w skardze, jak i w piśmie procesowym z dnia 28 lipca 2025 r. są bezpodstawne, bo nie dotyczą sprawy, która była przedmiotem rozstrzygania w zaskarżonym postanowieniu SKO.
Dodać należy, że sprawa Skarżącego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata: 2012, od 2014 do 2023 i I, II i III ratę za 2024 r. wraz z odsetkami za zwłokę została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt I SA/Wr 426/25 i nie została jeszcze rozpoznana na moment orzekania w niniejszej sprawie.
3.5. Zaskarżone postanowienie SKO zostało wydane na podstawie art. 165a § 1 OP, w myśl którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio.
Odmowa wszczęcia postępowania podatkowego z przyczyn przedmiotowych będzie konsekwencją braku przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania decyzji albo zaistnienia negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa, zwłaszcza materialnego. Dyspozycja normy wyrażonej w art. 165a § 1 OP stanowi wyłącznie podstawę do oceny formalnej, a nie rozstrzygania kwestii materialnoprawnych, które co do zasady zarezerwowane są dla rozstrzygnięcia kończącego postępowanie z przyczyn merytorycznych. Konsekwencją prawną braku przesłanki przedmiotowej jest bezwzględna niedopuszczalność postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2023 r. sygn. akt III FSK 1437/22, CBOSA).
3.6. Punktem odniesienia jest treść art. 67a § 1 pkt 3 OP zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności (art. 51 § 1 OP). Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku (art. 51 §2 OP). Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 OP). Kluczowym zatem dla rozpoznania wniosku Skarżącego jest istnienie zaległości podatkowej (tutaj brak zapłaconej raty podatku), od której naliczane są odsetki za zwłokę.
3.7. Tymczasem z wniosku Skarżącego wynika, że żąda on umorzenia przyszłych odsetek od niezapłaconych rat podatku od nieruchomości, których termin na moment złożenia wniosku nie upłynął. Słusznie organy podatkowe obu instancji wskazały, że umorzona może być wyłącznie zaległość podatkowa (tutaj niezapłacona rata podatku w terminie) istniejąca w dniu złożenia wniosku. Nie można umorzyć przyszłych należności, z terminem płatności, których termin jeszcze nie upłynął. Takiej możliwości art. 67a § 1 pkt 3 OP nie przewiduje.
Przypomnieć trzeba, że w myśl art. 120 OP organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, w tym w ramach udzielonych im kompetencji. Zatem twierdzenie, że organy podatkowe działały w sprzeczności z ww. zasadą jest bezpodstawne. Jako, że postępowanie podatkowe nie zostało zainicjowane przez organy podatkowe to trudno też twierdzić, że organy podatkowe naruszyły zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie (art. 121 § 1 OP) czy naruszyły inne zasady postępowania podatkowego określone w treści art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 OP. Postanowienie SKO zawiera stosowne uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z art. 217 § 2 OP. Zarzut naruszenia art. 210 § 4 OP jest bezpodstawny albowiem dotyczy decyzji, a nie postanowienia, który jest przedmiotem zaskarżenia. Nie sposób jest też uznać za zasadne naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 OP zarówno formułowanego samodzielnie, jak i w powiązaniu z art. 2 Konstytucji RP albowiem przepis ten w sposób wyraźny nie pozwala umarzać przyszłych odsetek, od mających powstać w przyszłości zaległości podatkowych. Powoływanie się, w tym względzie na nadużycie uznania administracyjnego i wydanie rozstrzygnięcia rażąco niesprawiedliwego, sprzecznego z zasadą zaufania obywatela do państwa oraz zasadą proporcjonalności jest zarzutem nieadekwatnym do przedmiotu sporu. Za bezpodstawny należy uznać również zarzut naruszenia art. 70 § 1 OP ten również pozostaje poza granicami niniejszej sprawy, jak i wszelkie wątpliwości w zakresie toczonej egzekucji.
3.8. Skargę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 PPSA.
3.9. Z tych też względów skargę oddalono w całości na podstawie art. 151 PPSA.