Ad. 3
Z przepisów o.p. wynika, że podstawą nałożenia kary porządkowej jest bezzasadna odmowa złożenia wyjaśnień, a jednocześnie przepis nie wskazuje jaki jest zakres przedmiotowy wyjaśnień, których niezłożenie skutkuje nałożeniem kary. W związku z tym należy przyjąć, że niezłożenie jakichkolwiek wyjaśnień istotnych i niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy powinno skutkować nałożeniem kary porządkowej.
Ad. 5.
Zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty, w szczególności faktury, związane z tym rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podatnicy przechowują otrzymane faktury w podziale na okresy rozliczeniowe, w sposób zapewniający łatwe ich odszukanie oraz autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność tych faktur od momentu ich wystawienia lub otrzymania do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
NUS wskazał że nałożenie na Podatniczkę kary porządkowej, dopiero po czwartym wezwaniu, jednoznacznie świadczy o woli organu niewymierzania kary porządkowej i dania Stronie szansy na wypełnienie nałożonego obowiązku lub usprawiedliwienie jego niewykonania. Od momentu odebrania pierwszego z czterech wezwań, do dnia wydania postanowienia o karze porządkowej minęło ponad 10 miesięcy. Na żadne z wezwań Strona nie udzieliła odpowiedzi – pismo Strony z 30 stycznia 2025 r. nie zawierało odpowiedzi na zadane przez organ pytania i nie dołączono do niego żądanej przez dokumentacji. Podatniczka nie występowała o przedłużenie terminu na złożenie wyjaśnień i dokumentów oraz nie wskazała okoliczności, które uniemożliwiają dokonanie czynności z wezwania w wyznaczonym terminie. W ocenie NUS stosunek Strony do kierowanych przez organ wezwań ma charakter lekceważący, a brak współpracy ma charakter notoryczny. Rodzi to obawy o celowe przez Stronę utrudnianie zakończenia postępowania, zwłaszcza w kontekście zbliżającego się upływu ustawowego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazano, że dokumenty i wyjaśnienia, o których mowa w ww. wezwaniach mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem prowadzonego wobec Podatniczki postępowania, szczególnie w kontekście wytycznych, sformułowanych przez DIAS, w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego. Postępowanie zostało wszczęte w celu zweryfikowania rzetelności faktur wystawionych przez P.Z., mających dokumentować dostawę części eksploatacyjnych do drukarek. Żądania zawarte w wezwaniach mają na celu ustalenie, w jakiej ilości i jakiego rodzaju części do drukarek posiadała Podatniczka w magazynie i jakie było źródło pochodzenia tych towarów. Tym samym dokumenty i wyjaśnienia z wezwań nie dotyczą kwestii marginalnych, lecz sedna sprawy. Uzyskanie tych informacji i dokumentów od innych podmiotów byłoby niemożliwe lub skrajnie nieekonomiczne (np.: organ musiałby zwrócić się do wszystkich kontrahentów Podatniczki z zapytaniem, jakie rodzaju towary do Niej dostarczali). Wysokości kary porządkowej została ustalona w oparciu o analizę sytuację finansową Podatniczki oraz stopień Jej zawinienia.
W wyniku rozpatrzenia złożonego przez Stronę zażalenia, DIAS postanowieniem z 20 stycznia 2026 r. utrzymał w mocy postanowienie NUS. W szczególności Organ odwoławczy wskazał, w argumentacji swojego rozstrzygnięcia, że w treści pełnomocnictwa szczególnego (PPS-1) Podatniczka wskazała, iż w postępowaniu podatkowym, w którym wystosowano ww. cztery wezwania, jest reprezentowana przez doradcę podatkowego. Zgodnie z art. 145 § 2 op., jeżeli strona wyznaczyła pełnomocnika, wszelkie pisma powinny być doręczane właśnie jemu. Obowiązek doręczenia pism pełnomocnikowi ma na celu zapewnienie skutecznej ochrony praw jednostki, szczególnie poprzez umożliwienie efektywnej obrony jej interesów majątkowych. Dotyczy to wszystkich czynności związanych z postępowaniem głównym, do którego pełnomocnictwo się odnosi. Nadto DIAS uzasadniał zasadność przedmiotu ww. wystosowanych do Podatniczki wezwań, opierając się na materii prowadzonego postępowania podatkowego, w którym wezwania zostały wystosowane oraz na związaniu stanu faktycznego rozliczenia przez podatniczkę podatku od towarów i usług za czerwiec 2020 r. z innymi okresami rozliczeniowymi.
Zwrócono uwagę na prawny obowiązek prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz ewidencji środków trwałych, co jednak nie wyklucza, iż dokumenty takie jak żądane spisy z natury, mogą przyczynić się do wyjaśnienia rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług. Nadto nie sposób wymagać od organu, aby już na etapie formułowania wezwania wykazywał, w jaki sposób określony dokument przyczyni się do wyjaśnienia stanu faktycznego, skoro treść tego dokumentu nie jest mu jeszcze znana, a przed zapoznaniem się z treścią dokumentu organ nie ma możliwości jednoznacznego przesądzenia okoliczności jego przydatności. Dopiero po dokonaniu analizy dokumentów stanowiących materiał dowodowy, organ będzie mógł wykazać, czy żądane spisy z natury mogłyby umożliwić wyciągnięcie wniosków co do rzetelności transakcji zawartych z P.Z..
DIAS wskazał, że współpraca Podatniczki z P.Z. miała charakter ciągły i trwała nieprzerwanie od początku 2018 r. do października 2020 r., więc pewne aspekty tej współpracy wykraczały poza ramy czasowe jednego miesiąca, np. rozliczenia były rozłożone w czasie, ponieważ zgodnie z zeznaniami P.Z., niektóre faktury miały być opłacane z dwumiesięcznym opóźnieniem. Dopiero wiec analiza szerszego okresu pozwoli na wyciągnięcie wniosków dotyczących rzetelności poszczególnych transakcji zawartych w danym miesiącu. Samo to, że dane zdarzenie miało miejsce poza okresem objętym postępowaniem, nie oznacza, iż nie wpływa na jego rozliczenie. Organ odwoławczy zauważył, że żądania zawarte w wezwaniu odnośnie dostarczenia dokumentacji w postaci spisów z natury były merytorycznie uzasadnione okolicznościami i specyfiką sprawy.
W ocenie DIAS nie sposób również zaakceptować stanowiska, zgodnie z którym adresat wezwania byłby zobowiązany do udzielenia odpowiedzi dopiero wówczas, gdy organ - za pomocą odpowiedniej argumentacji - przekona go o zasadności żądań wskazanych w wezwaniu. Przyjęcie subiektywnej oceny strony jako usprawiedliwionej podstawy odmowy przedłożenia dowodów prowadziłoby do sytuacji, w której mogłaby ona każdorazowo sprzeciwić się udostępnieniu dowodów, co w praktyce pozbawiałoby organy podatkowe narzędzi prawnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie jest również wymogiem zasady przekonywania, aby już na etapie kierowanych do strony wezwań, szeroko uzasadniać działania organu podatkowego. Ocena, czy dany dowód ma znaczenie dla sprawy leży po stronie organu podatkowego prowadzącego postępowanie, gdyż to na tym organie ciąży obowiązek zebrania całości materiału niezbędnego do odtworzenia stanu faktycznego sprawy. Jeśli natomiast strona nie jest w posiadaniu żądanych przez organ podatkowy dokumentów, z różnych powodów, to fakt ten należy jasno zakomunikować organowi w formie stosownej odpowiedzi na kierowane do niej wezwania. Odpowiedź na wezwanie do przedłożenia dokumentów, czy złożenia wyjaśnień nie powinna stanowić jedynie polemiki, co do zasadności samego żądania, czy wskazywania bezcelowości działania organu.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem DIAS, Strona wniosła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc zarzuty o naruszeniu:
1) art. 233 §1 pkt 1, w zw. z art. 145 § 2 oraz art. 262 § 1 o.p., przez utrzymanie w mocy postanowienia NUS, mimo niewykazania w dostatecznym stopniu, że postanowienie stanowiące podstawę nałożenia kary porządkowej zostało skutecznie doręczone, w warunkach prawidłowo ustalonego i aktualnego umocowania pełnomocnika;
2) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 262 § 1 o.p., przez błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie doszło do bezzasadnego niewykonania wezwania, podczas gdy Skarżąca obiektywnie nie miała możliwości wykonania żądań w zakresie dokumentów pozostających w posiadaniu organów administracji publicznej lub zabezpieczonych w toku innych postępowań;
3) art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p., przez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych okoliczności sprawy, w szczególności faktu uprzedniego przedłożenia remanentów za okres bezpośrednio związany z czerwcem 2020 r. oraz wcześniejszego dysponowania przez organ fakturami VAT, stanowiącymi podstawę ustaleń w decyzji merytorycznej;
4) art. 155 § 1 w zw. z art. 262 § 1 o.p. oraz art. 233 § 1 pkt 1 o.p., przez przyjęcie, że wezwanie dotyczyło dowodów niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, mimo że żądane roczne spisy z natury nie pozostają w bezpośrednim związku z rozliczeniem podatku od towarów i usług za czerwiec 2020 r., a ich przydatność została przez organ uzasadniona wyłącznie w sposób hipotetyczny.
Mając powyższe zarzuty na uwadze Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Pismem procesowym z 8 czerwca 2026 r. Skarżąca uzupełniła argumentację skargi, wskazując gdzie Jej zdaniem przechowywana jest dokumentacja, o którą była wzywana. Do tej argumentacji DIAS odniósł się w piśmie procesowym z 23 czerwca 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) – w skrócie jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej, przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, przedmiotem wyrokowania nie jest bowiem pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego. Skarga złożona w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W sprawach, o których mowa w art. 119 p.p.s.a., Sąd nie jest przy tym związany wnioskiem strony o przekazanie sprawy do rozpatrzenia na rozprawie (por. wyroki NSA z dnia: 11 marca 2021 r. o sygn. akt I OSK 4109/18 oraz 7 września 2023 r. o sygn. akt III FSK 2769/21 – publ. w CBOSA).
Skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że wezwanie z 9 września 2025 r., do którego odnosi się nałożona kara porządkowa, zostało wystosowane do Strony zgodnie z zakresem wskazanym w art. 155 § 1 o.p. (obejmującym wyjaśnienia, zeznania, przedłożenie dokumentów lub dokonanie określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy) i spełnia kryteria wskazane w art. 159 § 1 o.p.:
– wzywał NUS (§ 1 pkt 1),
– wzywaną była Strona (§ 1 pkt 2),
– wezwanie w sprawie prowadzonego wobec Strony postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za czerwiec 2020 r. - w konsekwencji przekazania sprawy do ponownego rozpoznania NUS przez DIAS (§ 1 pkt 3),
– wzywano o przedłożenie dokumentów - spisów z natury sporządzonych na dzień 31.12.2019 r. lub 1.01.2020 r. oraz na dzień 31.12.2020 r. lub 01.01.2021 r., faktur zakupu wystawionych przez P. (NIP (...)), które ujęła Strona w rejestrze zakupów VAT za czerwiec 2020 r.; złożenie wyjaśnień – wyjaśnienia czy w czerwcu 2020 r. towary takie jak tonery, tusze i bębny do drukarek nabywała Strona wyłącznie od P.Z. czy również od innych dostawców (§ 1 pkt 3),
– wskazano, że Strona może uczynić zadość wezwaniu składając dokumenty i wyjaśnienia: a) osobiście - w godzinach pracy urzędu, b) listownie - za pomocą operatora pocztowego, c) elektronicznie - e-US, adres do doręczeń elektronicznych, e-PUAP (§ 1 pkt 4),
– wskazano termin wykonania wezwania – 14 dni od doręczenia wezwania (§ 1 pkt 5),
– pouczono o konsekwencjach prawnych niezastosowania się do wezwania (niezłożenia wyjaśnień/dokumentów) w postaci kary porządkowej w wysokości do 3.700,00 zł (§ 1 pkt 6)
Treść, zakres wezwania jest jasny i koresponduje z zalecaniami zawartymi w decyzji DIAS z 18 września 2024 r. nr 0201-IOV-12.4103.8.2004, wydanej w oparciu o art. 233 § 2 o.p., w sprawie Strony (rozliczenia podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r.) i której to sprawy dotyczyło wezwanie z 9 września 2025 r, a treść decyzji niewątpliwie jest znana Stronie i nie została zakwestionowana przez Stronę skargą do sądu administracyjnego (pogrubienie własne Sądu):
"... ani z materiału dowodowego, ani z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby przeprowadzone zostały ustalenia w zakresie gospodarki magazynowej prowadzonej przez Stronę oraz spisów z natury, do sporządzenia których Strona jest zobowiązana zgodnie z przepisami..."
(str. 12 decyzji DIAS)
"... z materiału dowodowego nie wynika nie wynika, czy w okresie objętym postępowaniem Strona posiadała także innych, oprócz P.Z. dostawców tonerów, ruszy i bębnów do drukarek."
(str. 12 decyzji DIAS
"... w ponownie prowadzonym postępowaniu podatkowym organ I instancji winien zbadać i przeanalizować gospodarkę magazynową prowadzoną przez Stronę . W szczególności należy przeanalizować i ocenić dokumentację dotyczącą przyjęć i wydania towarów do i z magazynu, na okoliczność posiadania przez Stronę towaru w postaci tonerów, tuszy i bębnów do drukarek. Dokonując analizy w przedmiotowym zakresie, organ powinien także zweryfikować i uwzględnić spisy z natury, które Strona jest zobowiązana sporządzać. Postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie powinno pozwolić stwierdzić czy Pani Klimowicz mogła dysponować bowiem w asortymencie i ilości odpowiadającej zakwestionowanym transakcjom oraz mających być przedmiotem dalszej odsprzedaży. Przeprowadzona analiza w powyższym zakresie powinna znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, a zgromadzone dowodu znajdować się w aktach sprawy."
(str. 12-13 decyzji DIAS)
Sąd nie ma wątpliwości, że wyżej zacytowany zalecenia Organu odwoławczego NUS próbował zrealizować w pkt 1 wezwania z 9 września 2025 r., w którym wezwał Stronę o przedłożenie spisów z natury sporządzonych na dzień 31 grudnia 2019 r. lub 1 stycznia 2020 r. oraz na dzień 31 grudnia 2020 r. lub 1 stycznia 2021 r.:
"Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, czy Strona posiadała towar pochodzący od Pana P.Z., czy z innego źródła – organ I instancji nie wskazał, czy Pani A.K. miała innych dostawców towaru w postaci tonerów, tuszy i bębnów do drukarek.
W ocenie organu odwoławczego organ I instancji powinien tę okoliczność wyjaśnić. (str. 16 decyzji DIAS)
Nie budzi wątpliwości Sądu, iż NUS podjął się również realizacji, zacytowanych zaleceń DIAS, formułują pkt 3 wezwania z 9 września 2025 r. - wzywając Stronę o wyjaśnienia czy w czerwcu 2020 r. towary takie jak tonery, tusze i bębny do drukarek nabywała Podatniczka wyłącznie od P.Z., czy również od innych dostawców.
"W szczególności, że z ewidencji zakupów Vat wynika, iż jeden z głównych odbiorców tj. spółka P. dokonywała także dostaw na rzecz Strony. Jednakże w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie można ustalić co było przedmiotem tych dostaw."
(str. 16 decyzji DIAS)
Zacytowane zalecenia DIAS NUS uwzględnił również w pkt 5 wezwania z 9 września 2025 r., wzywając o przedłożenia faktur zakupu wystawionych przez P. (NIP: (...)), które ujęła Podatniczka w rejestrze zakupów VAT za czerwiec 2020 r.
Sąd wskazuje, że w postępowaniu podatkowym strona takiego postępowania podatkowego nie jest zwolniona od współpracy z organami przy ustalaniu stanu faktycznego i nie może zmierzać do obstrukcji postępowania dowodowego, tym bardziej, gdy zakres takiego postępowania został nakazany organowi I instancji przez organ odwoławczy w decyzji wydanej w oparciu o art. 233 § 2 o.p., niekwestionowanej przez stronę przed sądem administracyjnym. Przeciw właśnie obstrukcji takiej obstrukcji wprowadzona została możliwość dyscyplinowania, w oparciu o art. 262 o.p., przewidując nałożenie kary porządkowej w przypadku bezzasadnego nie złożenia wyjaśnień lub przedstawienia dokumentów (art. 262 § 1 pkt 2-2a o.p). W posumowaniu tej części rozważań Sąd uznaje, że wystosowane wezwanie miało oparcie w przepisach i zaleceniach decyzji DIAS, jak również było racjonalne. Natomiast Strona nie odpowiedziała w jakikolwiek sposób na wezwanie NUS z 9 września 2025 r. W oparciu o powyższe zarzuty skargi z pkt 3) i 4) Sąd uznał za nieuzasadnione.
Odnośnie zarzutu z pkt 1) skargi należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie nałożenia kary porządkowej prowadzone jest w ramach postępowania podatkowego, a w rozpatrywanym przypadku - w ramach prowadzonego wobec Strony postępowania wymiarowego, w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za czerwiec 2020 r. Jest to postępowanie wpadkowe którego zakres mieści się w sprawie, w której Strona umocowała doradcę podatkowego przez udzielenie pełnomocnictwa szczególnego, w dniu 13 stycznia 2023 r., na druku PPS-1. Tym samym postanowienie o nałożeniu przez NUS kary porządkowej z 20 października 2025 r. zasadnie doręczono pełnomocnikowi.
Ustosunkowując się do zarzutu skargi z pkt 2) Sąd zauważa, że wobec postanowienia o nałożeniu kary porządkowej przysługują dwa środki prawne:
– zażalenia na postanowienie o nałożeniu kary porządkowej (art. 262 § 5 o.p.),
– wniosek o uchylenie kary porządkowej (art. 262 § 6 o.p.).
Oba odrębne i niezależne, dotyczą różnych kwestii, rozpatrywane są niezależnie i nie można ich mieszać. W przypadku zażalenia badana jest legalność samego nałożenia kary porządkowej, natomiast w przypadku wniosku o uchylenia, weryfikowane są okoliczności, które mają usprawiedliwiać niewykonanie nałożonego przez organ w wezwaniu obowiązku. W ocenianej sprawie niewątpliwie Strona zdecydowała się skorzystać z pierwszej możliwości, składając zażalenie. Sąd zaś wyżej uznał, że przedmiotowe wezwanie było uzasadnione prawnie i faktycznie przy równoczesnym zignorowaniu go przez Stronę - zaniechając jakiejkolwiek odpowiedzi na nie. Mając to na uwadze Sąd uznał, że NUS zasadnie nałożył postanowieniem z 20 października 2025 r. karę porządkową, miarkując jej wysokość z maksymalnej wysokości 3.700,00 zł przewidzianej w Obwieszczeniu Ministra Finansów z 7 sierpnia 2024 r. w sprawie wysokości kwoty wymienionej w art. 262 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa na rok 2025 (M.P. poz. 744) do kwoty 1.000,00 zł. Skoro zaś Strona skorzystała ze środka zaskarżenia przewidzianego w art. 262 § 5 o.p., to podnoszona w piśmie procesowym Strony z 8 czerwca 2026 r. argumentacja oraz zarzuty z pkt 2) skargi - jako nieadekwatne do wybranego środka zaskarżenia - nie zasługują na uwzględnienie, albowiem prezentują przeszkody/usprawiedliwienia z uwagi na które Strona miała nie udzielić odpowiedzi na wskazane, w postanowieniu o nałożeniu kary porządkowej, punkty 1., 3. i 5. wezwania NUS. Jeszcze raz należy podkreślić, że Strona nie zareagował na wezwanie NUS z 9 września 2025 r., natomiast jeśli w uznaniu Strony, z przyczyn od Niej niezależnych, nie mogła uczynić zadość wezwaniu, albo miała prawnie uzasadnione powody do odmowy uczynienia zadość wezwaniu z 9 września 2025 r., to winna w odpowiedzi na to wezwanie poinformować o tym NUS, przedstawiając w tym zakresie odpowiednie wyjaśnienia - czego zaniechała. Nadto Sąd uznaje, tak jak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 marca 2023 r. o sygn. akt III FSK 4831/21, że:
"Podatnik nie jest (...) właściwym podmiotem do oceny tego, jakie dokumenty i informacje są istotne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, i nie ma podstaw do kwestionowania potrzeby ich złożenia. Obowiązkiem strony jest przedstawienie żądanych przez organ dokumentów i wyjaśnień"
(LEX/el nr 3563024).
Mając powyższe na uwadze – nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi oraz uwzględnienia innych naruszeń przepisów nie podniesionych w skardze –Sąd obowiązany był w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę Strony oddalić, co też uczynił niniejszym orzeczeniem.