Wnioskodawca udzielił odpowiedzi, że jeżeli sprzęt jest dostępny, goście podpisują oświadczenie o zapoznaniu się z regulaminem i otrzymują sprzęt. Nie jest pobierana kaucja.
Na pytanie o treści: (po odnotowaniu przez organ, że z opisu sprawy wynika, iż opłaty dodatkowe, zarówno te określone w regulaminie w stałej wysokości, jak i te skalkulowane w oparciu o wycenę skutków usunięcia wyrządzonej szkody należy uznać za formę odszkodowania z tytułu poniesionych przez Spółkę strat (powstałych szkód) Za wyrządzenie jakiego rodzaju szkód w mieniu hotel pobiera opłaty według stałej, z góry ustalonej wysokości, a jakie szkody są rozliczane indywidualnie na podstawie wyceny kosztów usunięcia szkody,
Wnioskodawca udzielił następującej odpowiedzi:
- za zniszczenie i kradzież określonych w załączniku do regulaminu hotelu rzeczy ruchomych stanowiących wyposażenie pokoju – opłata jest stała, z góry ustalona (w załączniku wysokość),
- za zniszczenie części elementów wyposażenia nieruchomych lub dużych elementów wyposażenia oraz za zachowania zakazane:
zabrudzenia wykładziny i mebli poddające się czyszczeniu, usunięcie resztek fizjologicznych z powierzchni innych niż wykładzina – pobierane są kwoty "od do" z góry ustalone w załączniku do regulaminu hotelu,
zanieczyszczenie jacuzzi, brodzika dla dzieci lub basenu, dezaktywacja czujki dymu, wyrobów tytoniowych/używania papierosów elektronicznych w niedozwolonych miejscach, uszkodzenie mechaniczne telewizora - stałe, z góry ustalone w załączniku do regulaminu hotelu kwoty − uszkodzenie przycisku alarmu ppoż./bezpodstawne uruchomienie alarmu ppoż. – z góry ustalona w załączniku do regulaminu hotelu kwota minimum, tj. podlega wycenie, ale na zasadzie "nie mniej niż",
uszkodzenie mebli i ruchomości – na podstawie wyceny.
Przy czym:
- uruchomienie alarmu pożarowego jest zależne od intencyjności zdarzenia (celowe, przypadkowe), skutków zdarzenia np. straty w biznesie, roszczenia klienta - przerwane wydarzenie, uszczerbek na zdrowiu osób trzecich, zniszczenia mienia spowodowane alarmem itp.
Uszkodzenie mebli i ruchomości podlegające wycenie jest zależne od:
− rodzaju zniszczeń, możliwości wewnętrznej naprawy przez hotel i indywidualnej wyceny zniszczonych rzeczy np. wycena nowego blatu biurka, szlifowania i lakierowania mebla (godziny pracy, cena materiału itp.)
− wyceny wykonanej przez firmę zewnętrzną w zakresie wykraczającym poza możliwości działu technicznego hotelu.
Wnioskodawca wyjaśnił, iż do każdego zniszczenia hotel przedstawia wyceny, faktury oraz inne dokumenty potwierdzające wartość zniszczeń i ich naprawy.
Na pytanie o treści:
Czy w umowie/regulaminie jest zapis, z którego wynika możliwość zatrzymania zaliczki/przedpłaty i zaliczenia jej na poczet opłaty za spóźnione anulowanie rezerwacji lub niepojawienie się w hotelu czy anulowanie liczby pokoi zarezerwowanych dla potrzeb danego wydarzenia czy samego wydarzenia oraz że Spółka ma prawo potraktować ją jako opłatę za nieterminowe anulowane rezerwacji i /lub rezygnację z usługi,
Wnioskodawca udzielił odpowiedzi, że nie ma takich zapisów w umowie czy regulaminie.
We wniosku sformułowano następujące pytanie:
Czy opisane w stanie faktycznym opłaty za spóźnione anulowanie rezerwacji lub niepojawienie się w hotelu czy anulowanie liczby pokoi zarezerwowanych dla potrzeb danego wydarzenia czy samego wydarzenia, a także opłaty dodatkowe, powinny być opodatkowane podatkiem od towarów i usług?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca uznał, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku, opłaty za spóźnione anulowanie rezerwacji lub niepojawienie się w hotelu czy anulowanie liczby pokoi zarezerwowanych dla potrzeb danego wydarzenia czy samego wydarzenia, a także opłaty dodatkowe nie powinny być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, gdyż opłaty te nie stanowią wynagrodzenia za jakąkolwiek usługę Spółki. Opłaty te są świadczeniem o charakterze odszkodowawczym, mającym na celu zrekompensowanie Spółce poniesionych kosztów, utraconych korzyści lub uszczerbku w jej mieniu. Opłaty te są zatem świadczeniem niepodlegającym opodatkowaniu VAT.
W opinii Wnioskodawcy pobierane przez Spółkę od gości hotelowych opłaty dodatkowe nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT. Ponoszone przez gości hotelowych opłaty dodatkowe stanowią w istocie odszkodowanie za uszczerbek w jej mieniu, powstały na skutek jego zniszczenia/uszkodzenia/zabrudzenia przez gościa hotelowego oraz za wyłączenie określonych przestrzeni z użytkowania do czasu usunięcia szkód. W opisanym przypadku, zdaniem Strony, nie mamy do czynienia ze świadczeniem usług, ponieważ gościa hotelowego (uiszczającego opłatę dodatkową) nie można uznać za beneficjenta świadczenia realizowanego przez Spółkę. Gość hotelowy nie odnosi w zamian za uiszczaną opłatę dodatkową jakichkolwiek korzyści. Spółka bowiem przeznacza otrzymane opłaty dodatkowe na usunięcie szkody w swoim majątku, a nie w majątku gościa hotelowego. Stąd, opłaty dodatkowe, zarówno te określone w regulaminie w stałej wysokości, jak i te skalkulowane w oparciu o wycenę skutków usunięcia wyrządzonej szkody, należy uznać za formę odszkodowania z tytułu poniesionych przez Spółkę strat (powstałych szkód).
W dniu 6 lutego 2026 r. DKIS wydał dla Skarżącej interpretację indywidualną nr 0113-KDIPT1-2.4012.1037.2025.2.AB, w której uznał stanowisko Strony za:
− prawidłowe - w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat za spóźnione anulowanie rezerwacji lub niepojawienie się w hotelu czy anulowanie samego wydarzenia,
− nieprawidłowe - w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat za rezygnację w części z wydarzenia i anulowanie liczby pokoi zarezerwowanych dla potrzeb danego wydarzenia,
− nieprawidłowe - w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat dodatkowych.
W uzasadnieniu organ odwołał się do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Wskazał, że opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towaru lub świadczącego usługę oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.
DKIS zaakcentował, że w przypadku odstąpienia od zrealizowania transakcji, na poczet której uiszczono opłatę, zaliczkę/zadatek, istotne znaczenie ma fakt, że w następstwie tego odstąpienia ostatecznie nie dochodzi do czynności opodatkowanej, na poczet której płatność została przyjęta. Odstąpienie od umowy powoduje, że przedmiot opodatkowania (dla którego przyjęta płatność była częścią podstawy opodatkowania) nie zaistnieje. W konsekwencji powyższego, zdaniem organu, należy skorygować podatek należny od zadatku, zaliczki, opłaty rezerwacyjnej. Nie ma bowiem przedmiotu podatku (czynności podlegającej opodatkowaniu), w zakresie (lub w odniesieniu do którego) którego obowiązek podatkowy miałby powstać.
Organ wskazał, że w sytuacji spóźnionego anulowania rezerwacji lub niepojawienia się w hotelu czy anulowania samego wydarzenia, otrzymana przez Stronę opłata nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi, bo faktycznie do takiego świadczenia usług nie dochodzi ze względu na anulowanie rezerwacji pobytu przez gościa lub niestawienie się w hotelu bez wcześniejszej anulacji. W konsekwencji, w sytuacji spóźnionego anulowania rezerwacji lub niepojawienia się w hotelu czy anulowania samego wydarzenia, opłaty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. DKIS podkreślił, że w sytuacji spóźnionego anulowania rezerwacji lub niepojawienia się w hotelu czy anulowania samego wydarzenia, kwota pobranej opłaty, nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług, gdyż faktycznie do takiego świadczenia usług nie dochodzi z przyczyn leżących po stronie klienta. Jest to zatem sytuacja, w której doszło do niewykonania umowy sprzedaży, a więc zatrzymana przez Spółkę kwota uprzednio otrzymanej zaliczki nie będzie ekwiwalentem wynagrodzenia za wykonane usługi, lecz pełni funkcję odszkodowawczą. Zatem w odniesieniu do tej czynności nie znajdą zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż otrzymana zaliczka (opłata) nie wiąże się z wykonaniem przez Stronę jakiegokolwiek świadczenia i tym samym nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wymienionych w art. 5 ust. 1 i art. 8 ust.1 ustawy o VAT, zatem nie podlega opodatkowaniu VAT.
Reasumując organ uznał stanowisko Strony w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat za spóźnione anulowanie rezerwacji lub niepojawienie się w hotelu czy anulowania samego wydarzenia za prawidłowe.
Odmienne stanowisko organ zajął w odniesieniu do rezygnacji w części z wydarzenia w zakresie określonej liczby pokoi zarezerwowanych na potrzeby wydarzenia. Stwierdził, że wydarzenie odbędzie się a zmniejszy się jedynie ilość pokoi. W takiej sytuacji klient skorzysta z usługi organizacji przez Stronę wydarzenia a zatem dojdzie do świadczenia usług. Pobrana opłata za rezygnację w części z wydarzenia stanowi więc zaliczkę (zadatek) na poczet realizowanego przez Spółkę świadczenia organizacji wydarzenia. Tym samym w odniesieniu do tej czynności znajdą zastosowanie przepisy ustawy o VAT, gdyż otrzymana kwota (opłata za rezygnację w części z wydarzenia) wiąże się z wykonaniem przez Stronę świadczenia i tym samym mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem zmieniają się jedynie warunki uczestnictwa. W konsekwencji opłaty za rezygnację w części z wydarzenia i anulowanie liczby pokoi zarezerwowanych dla potrzeb danego wydarzenia powinny być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, ponieważ zatrzymana kwota stanowi wynagrodzenie dla Spółki za świadczone usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, tj. organizację wydarzenia.
Podsumowując, zdaniem DKIS, kwota pobranej opłaty, w sytuacji rezygnacji w części z wydarzenia w zakresie określonej liczby pokoi zarezerwowanych na potrzeby wydarzenia stanowi wynagrodzenie (zaliczkę) za przyszłe świadczenie usług i podlega opodatkowaniu VAT.
Organ uznał także za nieprawidłowe stanowisko Strony w zakresie braku opodatkowania VAT opłat dodatkowych.
DKIS wskazał, że czynność podlega opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno zindywidualizowanej korzyści.
Wskazał, iż istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Wskazał również, że kara umowna ma charakter czynności jednostronnej i nie wiąże się z otrzymaniem jakiegokolwiek świadczenia. Organ uznał, iż jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie mają bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, i jako taka nie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
DKIS odwołał się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej; TSUE) z dnia 20 stycznia 2022 r., Apcoa Parking Danmark, C-90/20, (EU:C:2022:37). W wyroku tym Trybunał orzekł, że: "(...) art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L z 2006 r., nr 347, poz. 1 ze zm., dalej: Dyrektywa VAT) należy interpretować w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa prywatnego prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie podlegają podatkowi od wartości dodanej (VAT)".
Zdaniem organu w każdym z przypadków, określonych w punktach i. - v. wniosku opłaty dodatkowe są nieodłącznie związane z korzystaniem z usługi noclegowej, gdyż wynikają bezpośrednio z korzystania z udostępnionych pokoi, infrastruktury i wyposażenia hotelowego oraz ze świadczenia usług świadczonych w ramach pobytu gościa. Opłaty dodatkowe, które Strona pobiera za zdarzenia określone we wniosku są konsekwencją korzystania z usługi hotelowej i bezpośrednio odnoszą się do świadczenia tej usługi, stanowiąc w ten sposób element rozliczenia wynikającego z pobytu gościa w hotelu. W opinii organu opłaty dodatkowe pobierane od gości są bezpośrednio powiązane ze świadczeniem usługi hotelowej. Związek ten wynika z faktu, że opłaty te dotyczą sytuacji, w których korzystanie z usług hotelowych następuje w sposób naruszający obowiązujące zasady użytkowania obiektu lub generujący dodatkowe koszty dla Spółki.
W konsekwencji organ uznał, że w sytuacjach wskazanych w punktach i. – v. zachodzi bezpośredni, ścisły i nierozerwalny związek pomiędzy świadczeniem usługi hotelowej a pobraniem opłaty dodatkowej. Opłaty te są integralną częścią całkowitej kwoty, którą klient zobowiązany jest zapłacić Stronie, decydując się na skorzystanie z pokoju hotelowego.
Odnośnie zaś opłaty pobieranej z tytułu nieuprawnionego zajęcia miejsca parkingowego, nieprawidłowego parkowania pojazdu, w tym parkowania zagrażającego bezpieczeństwu ruchu lub utrudniającego korzystanie z parkingu hotelowego, DKIS wskazał, że z okoliczności sprawy wynika, że parking hotelowy jest udostępniany zarówno gościom hotelowym, jak i osobom trzecim, i korzystanie z parkingu podlega dodatkowej opłacie. Tym samym korzystanie z parkingu stanowi całkowicie odrębne świadczenie od usługi hotelowej. W konsekwencji opłata pobierana z tytułu nieuprawnionego zajęcia miejsca parkingowego, nie może być uznana za element wynagrodzenia za usługę hotelową ani za świadczenie pomocnicze względem tej usługi, lecz stanowi należność z tytułu odrębnego świadczenia usług – usługi parkingowej.
Zatem, zdaniem organu, opłaty dodatkowe stanowią element wynagrodzenia za świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.
Postępowanie przed Sądem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżąca, zaskarżyła w/w interpretację indywidulną w części, w jakiej organ uznał jej stanowisko za nieprawidłowe. Interpretacji organu Spółka zarzuciła:
- dopuszczenie się błędu wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 19a ust. 8 ustawy o VAT skutkujące błędną kwalifikacją przez DKIS, że pobrana opłata za rezygnację w części z wydarzenia czy za anulowanie liczby pokoi zarezerwowanych dla potrzeb danego wydarzenia stanowi zaliczkę (zadatek) na poczet realizowanego świadczenia organizacji wydarzenia;
- dopuszczenie się błędu wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT skutkujące błędnym uznaniem, że opłaty dodatkowe stanowią element wynagrodzenia za świadczenie usług i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o:
- uchylenie zaskarżonej Interpretacji w zaskarżonej części;
- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.– w skrócie p.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną interpretację, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a.
Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
. Dokonując kontroli interpretacji indywidualnej w zaskarżonej części (uznającej stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe), w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyznał rację Stronie z uwagi na trafność zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów prawa materialnego.
Organ dokonał błędnej wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania w opisanym we wniosku stanie faktycznym, art. 5 ust.1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, niezgodnie z prawem uznając za nieprawidłowe stanowisko Strony w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług, opłat za rezygnację w części z wydarzenia i anulowanie liczby pokoi zarezerwowanych dla potrzeb danego wydarzenia, oraz opłat dodatkowych. Sąd podziela jedynie jako zgodne z prawem stanowisko organu w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłaty dodatkowej za zajęcie miejsca zastrzeżonego przez pojazd nieuprawniony na parkingu hotelowym, nieprawidłowe zaparkowanie pojazdu, zagrażające bezpieczeństwu ruchu lub utrudniające ruch. W zakresie spornych opłat parkingowych opisanych we wniosku Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organu, że podlegają one VAT jako wynagrodzenie z tytułu odpłatnego świadczenia usług wraz z argumentacją przytoczoną w zaskarżonej interpretacji (str. 26-27). W tym zakresie należy podzielić stanowisko DKIS oparte na wykładni dokonanej przez TSUE w wyroku z dnia 20 stycznia 2022 r., Apcoa Parking Danmark, C-90/20, (EU:C:2022:37). W wyroku tym TSUE orzekł, że art. 2 ust. 1 lit. c dyrektywy VAT w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa prywatnego prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie podlegają podatkowi od wartości dodanej (VAT) (por. pkt 47 oraz sentencja).
Wyrok ten odnosił się do przypadku, w którym podmiot prywatny prowadzi parkingi na prywatnych nieruchomościach w porozumieniu z ich właścicielami i pobiera tzw. opłaty kontrolne w razie nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów. W związku z tym powstała wątpliwość, czy opłaty kontrolne stanowią wynagrodzenie za odpłatne usługi w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c dyrektywy VAT i jako takie podlegają VAT. Trybunał przypomniał, że świadczenie usług dokonywane jest "odpłatnie" tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tak jest w przypadku, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym (wyrok z dnia 16 września 2021 r., Balgarska natsionalna televizia, C-21/20, EU:C:2021:743, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo) - pkt 27. Parkowanie na określonym miejscu znajdującym się na jednym z parkingów, którymi zarządza Apcoa, powoduje powstanie stosunku prawnego między tą spółką jako usługodawcą i zarządzającym danym parkingiem a kierowcą, który skorzystał z tego miejsca parkingowego (pkt 28). Trybunał uznał, że uiszczenie opłat za parkowanie oraz, stosownie do okoliczności, kwoty odpowiadającej opłatom kontrolnym za nieprawidłowe parkowanie stanowi wynagrodzenie za udostępnienie miejsca parkingowego (pkt 30). Co do warunku, zgodnie z którym wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę ma stanowić rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy, Trybunał wskazał, że kierowca, który uiszcza te opłaty kontrolne, skorzystał z miejsca parkingowego lub strefy parkowania, a wysokość tych opłat kontrolnych wynika z tego, że warunki zaakceptowane przez danego kierowcę zostały spełnione (pkt 31). W związku z tym łączna kwota, jaką kierowcy zobowiązali się zapłacić w zamian za świadczoną przez Apcoa usługę parkingową - w stosownych przypadkach wraz z opłatami kontrolnymi za nieprawidłowe parkowanie - stanowi warunki, na jakich faktycznie skorzystali oni z miejsca parkingowego, i to nawet jeśli zdecydowali się oni na nieprawidłowe jego użytkowanie, przekraczając dozwolony czas postoju, nie uzasadniając prawidłowo swojego prawa postoju czy też parkując na miejscu zastrzeżonym, nieoznaczonym lub w sposób utrudniający ruch, z naruszeniem ogólnych warunków użytkowania odnośnych parkingów (pkt 32). TSUE wskazał na związek między parkowaniem przez danego kierowcę w szczególnych okolicznościach, które pociągają za sobą pobór opłaty kontrolnej a poborem tych opłat kontrolnych (pkt 42). Przedyskutował także argumenty Apcoa, że kwota fakturowana przez nią z tytułu opłat kontrolnych za nieprawidłowe parkowanie jest z góry ustalona i pozostaje bez konkretnego gospodarczego związku z wartością świadczonej usługi parkingowej oraz że na gruncie prawa duńskiego kwota ta stanowi karę. Oba te argumenty TSUE uznał za nietrafne - wskazując po pierwsze, że dla zakwalifikowania transakcji jako transakcji dokonanej odpłatnie w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c dyrektywy VAT bez znaczenia jest wysokość świadczenia wzajemnego, w szczególności okoliczność, czy jest ona równa kosztom poniesionym przez podatnika w związku ze świadczeniem usługi, czy też od nich wyższa lub niższa, po drugie, że ocena tego, czy płatność dokonywana jest w zamian za świadczenie usługi, jest kwestią z zakresu prawa Unii, którą należy rozstrzygać odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego (pkt 45-46).
W sprawie pytania prejudycjalnego w której orzekał TSUE chodziło więc m.in. o pobieranie przez podmiot prowadzący prywatny parking opłat kontrolnych za parkowanie pojazdu poza wyznaczonymi miejscami parkingowymi, za niedozwolone parkowanie, za parkowanie w miejscu przeznaczonym dla osób niepełnosprawnych.
Zdaniem Sądu ww. wyrok TSUE dotyczy zatem analogicznej sytuacji jak zaistniała w kontrolowanej sprawie to jest opodatkowania VAT opłaty dodatkowej pobieranej przez Spółkę w przypadku nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania parkingu. Jak słusznie zauważył organ interpretacyjny opłata pobierana z tytułu nieuprawnionego zajęcia miejsca parkingowego, nieprawidłowego parkowania pojazdu, w tym parkowania zagrażającego bezpieczeństwu ruchu lub utrudniającego korzystanie z parkingu hotelowego nie może być uznana za element wynagrodzenia za usługę hotelową ani za świadczenie pomocnicze względem tej usługi, lecz stanowi należność z tytułu odrębnego świadczenia usług – usługi parkingowej – podlegającą rozliczeniu niezależnie od usługi noclegowej. Opłata ta może zostać nałożona niezależnie od faktu korzystania z usługi noclegowej, co jednoznacznie wskazuje, że jej źródłem nie jest usługa noclegowa, lecz usługa parkingowa. Tym samym rację ma DKIS uznając w zaskarżonej interpretacji, że opłaty parkingowe opisane we wniosku podlegają opodatkowaniu VAT jako należność z tytułu świadczenia usługi parkingowej odrębnej od usługi hotelowej.
Odnośnie argumentu Skarżącej odwołującego się do pkt 36 ww. wyroku TSUE (C-90/20) Sąd zauważa, że przywołana w tym punkcie okoliczność wskazana w skardze, stanowiła jedynie jedną z wielu okoliczności opisanych w wyroku, na podstawie których TSUE podjął wskazany wyrok.
Natomiast w pozostałej, spornej części zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa materialnego - przepisów ustawy o VAT w zakresie wskazanym w skardze, co uzasadnia jej uchylenie.
W rozpoznawanej sprawie DKIS dokonał niespornej wykładni przepisów prawa materialnego w odniesieniu do braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat za spóźnione anulowanie rezerwacji lub niepojawienie się w hotelu czy anulowanie samego wydarzenia (art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy o VAT).
Z wywodów DKIS wynika, że opodatkowaniu podlegają czynności odpłatne, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. Odpłatność oznacza natomiast wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. Z tych właśnie względów DKIS przyjął, że jeśli strony umówiły się na wykonanie określonych świadczeń – realizacji usługi hotelowej w zamian za wynagrodzenie, zaś Skarżąca przyjęła zadatek (zaliczkę, opłatę rezerwacyjną), to w sytuacji, gdy wykonanie wspomnianej usługi nie dochodzi do skutku (klient zrezygnował lub nie pojawił się w hotelu), to zadatek przestaje pełnić funkcję uiszczanego "z góry" wynagrodzenia za tę usługę i staje się rekompensatą dla Skarżącej, która poniosła z tego tytułu niewątpliwą szkodę w związku z przygotowaniem pokoju oraz niemożnością jego wynajęcia innemu podmiotowi.
Organ przyjął, że, w sytuacji spóźnionego anulowania rezerwacji lub niepojawienia się w hotelu czy anulowania samego wydarzenia, otrzymana przez Stronę opłata nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi, bo faktycznie do takiego świadczenia usług nie dochodzi ze względu na anulowanie rezerwacji pobytu przez gościa lub niestawienie się w hotelu bez wcześniejszej anulacji. Otrzymana kwota nie będzie tu ekwiwalentem wynagrodzenia za wykonane usługi, lecz pełni funkcję odszkodowawczą.
DKIS słusznie zresztą przywołał wyrok TSUE z dnia 18 lipca 2007 r., Societe Thermale D’Eugenie – Les – Bains, C-277/05 (EU:C:2007:440), zgodnie z którym: "Artykuły 2 ust. 1 i 6 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, powinny być interpretowane w ten sposób, że kwoty zapłacone tytułem zadatku w ramach umów dotyczących świadczenia usług hotelarskich podlegających podatkowi VAT, w przypadku, gdy klient skorzysta z uprawnienia do odwołania rezerwacji, a kwoty te są zatrzymywane przez przedsiębiorstwo hotelarskie, należy uznać za odszkodowanie ryczałtowe płacone w celu naprawienia szkody poniesionej w następstwie niewykonania umowy przez klienta, bez bezpośredniego związku z jakąkolwiek odpłatnie świadczoną usługą, które jako takie nie podlega opodatkowaniu".
Organ interpretacyjny zasadnie argumentował, że w sytuacji spóźnionego anulowania rezerwacji lub niepojawienia się w hotelu czy anulowania samego wydarzenia, kwota pobranej przez Spółkę opłaty, nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług, gdyż faktycznie do takiego świadczenia usług nie dochodzi z przyczyn leżących po stronie klienta. Jest to zatem sytuacja, w której doszło do niewykonania umowy sprzedaży, a więc zatrzymana przez Stronę (świadczącą usługi) kwota uprzednio otrzymanej zaliczki nie będzie tu ekwiwalentem wynagrodzenia za wykonane usługi, lecz pełni funkcję odszkodowawczą. Zatem w odniesieniu do tej czynności nie znajdą zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż otrzymana zaliczka (opłata) nie wiąże się z wykonaniem przez Spółkę jakiegokolwiek świadczenia i tym samym nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Dalej DKIS wskazał, iż w sytuacjach, w których pobierane są opłaty za spóźnione anulowanie rezerwacji lub niepojawienie się w hotelu czy za anulowanie samego wydarzenia, kwota pobranej opłaty opisanej we wniosku, nie stanowi wynagrodzenia dla Spółki za świadczone usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, zatem ww. opłaty nie podlegają opodatkowaniu VAT.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy natomiast tego, czy analogicznie należałoby potraktować rezygnację z części wydarzenia w zakresie anulowania wynajmu części pokoi, w przypadku kiedy wydarzenie (jakkolwiek w okrojonym zakresie) dochodzi jednak do skutku a zmniejszy się jedynie liczba pokoi.
W ocenie Sądu, na tak postawione pytanie należało udzielić odpowiedzi twierdzącej, co zarazem sprawia, że zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i art. 19a ust. 8 ustawy o VAT zasługiwał na uwzględnienie.
WSA we Wrocławiu wskazuje, że takie samo zagadnienie prawne dotyczące interpretacji indywidualnej w przedmiocie VAT rozstrzygał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 października 2025 r. o sygn. akt III SA/Wa 1305/25 (CBOSA). Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyroku i posłuży się jego argumentacją.
WSA we Wrocławiu stoi na stanowisku, że w okolicznościach opisanych we wniosku nie ma żadnych podstaw faktycznych i prawnych by różnicować sytuację, w której klient zadatkuje przykładowo 10 pokoi, następnie z nich nie korzysta, zaś Strona zatrzymuje przedpłatę, od sytuacji, w której klient zadatkuje przykładowo 10 pokoi, następnie korzysta tylko z 8, zaś za 2 pokoje, których wynajem anulował Strona zatrzymuje przedpłatę. Trudno zatem przyjąć, że zatrzymanie zadatku np. za 2 anulowane pokoje lub obciążenie klienta kosztem tychże pokoi jest związane z wykonaniem odpłatnej usługi, która ostatecznie nie obejmuje wynajmu tychże pokoi.
Skarżąca we wniosku podała, że na usługi organizacji konferencji czy innych imprez w hotelu zawierana jest umowa z klientem. Umowa ta przewiduje możliwość anulowania określonej liczby pokoi zarezerwowanych na potrzeby wydarzenia w określonym okresie przed danym wydarzeniem (...). W odniesieniu do rezerwacji pokoi umowa przewiduje, że klient może anulować określoną liczbę pokoi bez ponoszenia kosztów odwołania rezerwacji zgodnie z warunkami określonymi w umowie (umowa uzależnia zakres dopuszczalnych bezpłatnych anulowań od czasu ich dokonywania, tj. od liczby dni, jakie pozostały do daty rozpoczęcia wydarzenia), a jakiekolwiek rezygnacje przekraczające limity przedstawione w umowie będą obciążone kwotą 100% wartości anulowanych pokoi. Natomiast w odniesieniu do anulowania wydarzenia umowa przewiduje, że klient zostanie obciążony przez Stronę kosztami częściowej (...) rezygnacji wydarzenia zgodnie z zasadami określonymi w umowie (w tym zakresie umowa uzależnia wysokość obciążenia za rezygnację od czasu dokonywania anulowania, tj. od liczby dni, jakie pozostały do daty rozpoczęcia wydarzenia).
Wówczas, zdaniem Sądu, zastosowanie znajdują te same reguły, co w przypadku całkowitego anulowania rezerwacji pokoju/całego wydarzenia. Klient płaci bowiem zadatek w części w jakiej usługa organizacji wydarzenia zostanie zrealizowana oraz uiszcza rekompensatę w części w jakiej wykonanie usługi nie dojdzie do skutku np.: w części dotyczącej anulowanych zbyt późno rezerwacji części pokoi. Z treści wniosku wynika bowiem, że obciążenie kwotą 100% wartości zbyt późno anulowanych pokoi jest skorelowane ze świadczeniami (wynajmem określonych pokoi), które ostatecznie nie zostaną zrealizowane. Nie wystąpi zatem związek pomiędzy przekazanymi środkami a wykonaniem usługi.
Organ sam skądinąd słusznie przyznał, że gdy zatrzymany zadatek jest wyłącznie rodzajem odszkodowania (a nie wynagrodzeniem za wzajemne świadczenie), to nie można twierdzić, że w analizowanym schemacie dochodzi do czynności opodatkowanej VAT, wymienionej w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Zatrzymanie zadatku na skutek niewywiązania się z umowy (z przyczyn zawinionych przez podmiot wpłacający tę kwotę jako zabezpieczenie zobowiązania), jest czynnością neutralną w VAT.
Nie stanowi również wynagrodzenia za usługę obciążenie klienta kosztami wynajmu pokoi, z których klient zrezygnował przekraczając warunki czasowe określone w umowie. Jest to bowiem rekompensata z tytułu poniesionych (niepotrzebnie) na rzecz danego klienta kosztów (przygotowanie pomieszczeń itd.) oraz z tytułu utraconych korzyści, jakie Strona mogłaby osiągnąć gdyby dany pokój był w danym terminie dostępny dla innych, potencjalnych zamawiających.
Sąd nie może zatem zgodzić się z twierdzeniem DKIS, że opłaty za rezygnację w części z wydarzenia i anulowanie liczby pokoi zarezerwowanych dla potrzeb danego wydarzenia, powinny być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, ponieważ zatrzymana kwota stanowi wynagrodzenie dla Strony za świadczone usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, tj. organizacji wydarzenia. Usługa obejmuje bowiem organizację wydarzenia, ale nie w takim zakresie w jakim pierwotnie zakładano, gdyż zostaje pomniejszona o komponenty (pokoje) anulowane. Moment, w którym klient dokonuje anulowania części komponentów usługi (ilość dni do rozpoczęcia wydarzenia) decyduje natomiast o tym, czy Skarżąca pobierze od niego karę umowną stanowiącą rekompensatę za utracone korzyści oraz poniesione wydatki.
Już samo stwierdzenie DKIS, że opłata dotyczy anulowania liczby pokoi zarezerwowanych dla potrzeb danego wydarzenia, jest nie do pogodzenia z tym, iż dotyczy wykonanej na rzecz klienta usługi.
Jak już natomiast wspomniano, opodatkowaniu VAT podlegają, co do zasady, usługi odpłatne (art. 5 ust. 1 ustawy o VAT). Otrzymywane kwoty rekompensaty nie są natomiast zapłatą (a tym samym również nie są jej częścią – zadatkiem z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT), którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika (art. 29a ust. 1 ustawy o VAT). Nie są one bowiem naliczane/zatrzymywane z tytułu świadczenia usług, lecz wręcz przeciwnie, z tytułu braku świadczenia pewnego łatwego do wyodrębnienia komponentu usługi jaką jest np. liczba pokoi - wynajem jednego lub więcej pokoi w ramach organizacji wydarzenia.
Zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługuje również zarzut błędnej wykładni oraz niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego to jest art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie uznania przez organ interpretacyjny, że opłaty dodatkowe (za wyjątkiem usług parkingowych) polegają opodatkowaniu VAT. W opinii Sądu stanowisko organu, że ww. opłaty, opisane punktach a), b), c), d) i f) wniosku o interpretację stanowią wynagrodzenie za usługę świadczoną przez Spółkę dla gościa hotelowego jest wadliwe. Rację ma Strona, wywodząc, że opłaty te:
- za zniszczenie, uszkodzenie mienia,
- palenie wyrobów tytoniowych,
- za używanie materiałów pirotechnicznych na terenie hotelu,
- za przebywanie w hotelu ze zwierzętami,
- uszkodzenie lub utratę wypożyczonego sprzętu hotelowego,
nie stanowią wynagrodzenia za jakąkolwiek usługę, świadczoną przez Spółkę dla gości hotelowych. Opłaty te są świadczeniem o charakterze odszkodowawczym, mającym na celu zrekompensowanie Spółce poniesionych kosztów (np. w postaci wietrzenia i ozonowania pokojów, ponadstandardowego sprzątania pokoi), utraconych korzyści lub uszczerbku w jej mieniu. Opłaty te są zatem świadczeniem niepodlegającym opodatkowaniu VAT, bowiem nie stanowią wynagrodzenia za usługę w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust.1 ustawy o VAT.
W omawianym przypadku nie mamy do czynienia ze świadczeniem usług, ponieważ gościa hotelowego (uiszczającego opłatę dodatkową z powodu naruszenia postanowień regulaminu) nie można uznać za beneficjenta świadczenia realizowanego przez Spółkę. Gość hotelowy nie odnosi w zamian za uiszczaną opłatę dodatkową jakichkolwiek korzyści. Spółka bowiem przeznacza otrzymane opłaty dodatkowe na usunięcie szkody w swoim majątku, a nie w majątku gościa hotelowego. Reasumując opłaty dodatkowe stanowią formę odszkodowania (art.361 k.c.) i nie podlegają opodatkowaniu VAT. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w zaskarżonej interpretacji organ w sposób prawidłowy przytoczył treść art. 361 do 363 oraz art. 415 i 471 K.c. oraz dokonał ich prawidłowej wykładni. Organ zasadnie wskazał, iż istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Wskazał również, że kara umowna ma charakter czynności jednostronnej i nie wiąże się z otrzymaniem jakiegokolwiek świadczenia.
Sąd nie podziela natomiast stanowiska DKIS, iż opłaty dodatkowe, za zdarzenia opisane we wniosku, oraz opłata za usługę noclegową są ze sobą powiązane i łącznie stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług – opodatkowane VAT. Zdaniem Sądu opłaty dodatkowe nie stanowią integralnej części wynagrodzenia za świadczenie usługi hotelowej. Opłaty dodatkowe za zdarzenia wskazane w punktach a)- d) i f) opisane we wniosku, należy zakwalifikować jako świadczenia odszkodowawcze, w niektórych przypadkach stanowiące kary umowne. Funkcją tych świadczeń, przewidzianych w regulaminie, jest naprawie (rekompensata) szkody poniesionej przez Spółkę wskutek działań gości hotelowych niezgodnych z regulaminem, powstałych z ich winy. Wysokość opłat dodatkowych ma charakter stały lub widełkowy (od-do). Opłaty dodatkowe pełnią funkcje kompensacyjne. Mają pokryć (zrekompensować) Spółce szkodę w postaci:
- utraconych korzyści,
- uszczerbku w majątku,
- konieczności poniesienia, dodatkowych ponadstandardowych kosztów.
Zatem – wbrew opinii organu - świadczenie pieniężne w postaci opłat dodatkowych nie stawowi wynagrodzenia za usługę świadczoną przez Spółkę dla gości hotelowych bowiem:
- nie jest świadczeniem ekwiwalentnym za usługę hotelową lub inną usługę – organ nie wskazał jaką,
- w zamian za opłaty dodatkowe (pkt a) do d) i f) gość hotelowy nie osiąga żadnej konkretnej korzyści o charakterze majątkowym wynikającej z działania lub zaniechania Spółki.
Innymi słowy w zamian za opłaty dodatkowe gość hotelowy nie otrzymuje żadnego świadczenia wzajemnego (ekwiwalentnego) wykonanego przez Spółkę na jego rzecz. W przypadkach opisanych we wniosku w 5 punktach Strona nie świadczy na rzecz gościa hotelowego usługi, a jedynie realizuje przysługujące jej i wynikające z regulaminu uprawnienie. Wskutek zapłaty opłaty dodatkowej gość hotelowy nie uzyskuje zatem żadnego świadczenia ze strony Spółki z tego tytułu. Gość hotelowy uiszcza ekwiwalentne świadczenie jedynie w zamian za usługę hotelową. Uiszczając opłatę dodatkową, gość hotelowy ponosi jedynie ekonomiczne skutki działania niezgodnego z ww. regulaminem, tj. zostaje na niego nałożona sankcja przewidziana w regulaminie, której celem jest, m.in., skłonienie klienta do postępowania zgodnego z przyjętymi wobec Spółki zobowiązaniami wynikającymi z regulaminu. Opłata ta stanowi równocześnie formę odszkodowania za zdarzenia naruszające regulamin zawinione przez gościa hotelowego i należy ją traktować również jako karę umowną w rozumieniu prawa cywilnego (art. 483 k.c.). Kara umowna, poza funkcją zabezpieczającą prawidłowe wykonanie umowy, czyli rolą prewencyjną, pełni przede wszystkim funkcję odszkodowawczą. To ta ostatnia funkcja jest istotna w rozpoznawanej sprawie. Samo bowiem zastrzeżenie kary umownej, co należy wiązać z funkcją prewencyjną nie może stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu, gdyż do żadnych świadczeń wzajemnych jeszcze nie dochodzi. Dopiero w przypadku wystąpienia przesłanek do zapłaty kary umownej, czyli w niniejszej sprawie - w przypadku zdarzeń rodzących obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej, można rozważać, czy dochodzi do czynności opodatkowanej VAT. W takim jednak wypadku zapłata kary umownej pełni już tylko funkcję odszkodowawczą. Nie ma przy tym znaczenia – w przypadku opłaty dodatkowej o stałej wysokości, czy kara umowna pokrywa w rzeczywistości poniesioną szkodę. Stanowi ona bowiem formę odszkodowania zryczałtowanego i nawet gdyby jej wysokość była wyższa od faktycznie poniesionej szkody, nadal ma charakter odszkodowawczy, nie stanowi zaś ekwiwalentnego świadczenia za świadczenie usługi przez drugą stronę umowy.
Zdaniem Sądu, analizowana sytuacja nie spełnia więc wymogów opodatkowanej transakcji, gdyż nie występuje w niej usługa i odpowiadające jej świadczenie wzajemne ze strony klienta (wynagrodzenie).
Z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT jednoznacznie wynika, że świadczenie usług polega na pewnym zachowaniu - działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu określonego zachowania. Taka sytuacja w omawianym przypadku nie zachodzi. Spółka nie pobiera opłaty dodatkowej za to, że klient – gość hotelowy korzysta z hotelu niezgodnie z regulaminem, lecz otrzymuje rekompensatę za szkody wyrządzone jej przez klienta. Nie można zatem twierdzić o istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy otrzymanymi środkami pieniężnymi a czynnością, która miałaby podlegać opodatkowaniu VAT. Przedmiotowa opłata związana jest bowiem z niewywiązaniem się przez klienta z postanowień umowy (regulaminu) oraz ze szkodą poniesioną przez Spółkę z tego tytułu.
Wyrażając swoje stanowisko w zaskarżonej interpretacji, organ oparł swoją argumentację głównie na tezach płynących z cytowanego wyżej wyroku TSUE z dnia 20 stycznia 2022 r. C-90/20 Apcoa Parking Danmark A/S. Wyrok ten nie przystaje jednak do realiów rozpatrywanej sprawy. Nie można bowiem pomijać, że w sprawie rozpatrywanej przez TSUE usługa parkingowa nadal była świadczona w taki sam sposób, tzn. osoba naruszająca warunki parkowania w dalszym ciągu korzystała z udostępnionego miejsca parkingowego w taki sam sposób.
W świetle powyższego skoro w zaskarżonej interpretacji DKIS błędnie ocenił, prawidłowość stanowiska Spółki przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, zasadne było uchylenie interpretacji w zaskarżonej części.
Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji w zaskarżonej części (pkt I sentencji wyroku).
Wydając ponowną interpretację przepisów prawa podatkowego, organ zobowiązany jest do uwzględnienia oceny prawnej dokonanej przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
W punkcie II sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a., zasądził od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 697 zł.