W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie w całości.
Odnosząc się do treści zarzutów skarżącej zawartych w skardze DIAS podtrzymał stanowisko, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca nie zmieniła formy opodatkowania dla przychodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej z podatku liniowego na ryczałt ewidencjonowany, ponieważ nie dopełniła podstawowych ustawowych obowiązków w tym zakresie.
DIAS wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że podjęte przez skarżącą działania w CEIDG 6 stycznia 2022 r. nie były skuteczne. Zebrany materiał bezspornie, w ocenie organu, potwierdza, że jakkolwiek strona wypełniła wniosek w tym systemie i go podpisała, to jednak wniosek ten nie został przez nią wysłany, przez co nie trafił do jej urzędu skarbowego. Nastąpiło to na skutek jej działania, a nie wadliwego działania sytemu. Argumentacja skarżącej koncentrująca się na nieprawidłowym działaniu tego sytemu nie ma potwierdzenia w zebranych przez organ dowodach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym ograniczenie to nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Przywołując ramy prawne sprawy wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z brzmieniem art. 9a ust. 1 ustawy o PIT, dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym (wszystkie przepisy powoływane są w brzmieniu adekwatnym do okresu, jakiego dotyczy wyrokowana sprawa).
Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2022 r., poz. 2540, ze zm.; dalej: ustawa o ryczałcie), sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa w spadku – według ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego przedsiębiorcy, do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego. Jak wynika z art. 9 ust. 1c ww. ustawy, oświadczenie podatnik może również złożyć na podstawie przepisów ustawy z 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz.U. z 2022 r., poz. 541, ze zm.; dalej: uCEIDG). Stosownie do art. 9 ust. 1b ustawy o ryczałcie, dokonany wybór formy opodatkowania, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również lat następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w terminie określonym w ust. 1 złoży oświadczenie na piśmie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego o rezygnacji z tej formy opodatkowania albo oświadczenie o wyborze opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym, w terminie określonym w art. 9a ust. 2 tej ustawy.
W myśl art. 8 ust. 1 uCEIDG, jeżeli wniosek o wpis do CEIDG został złożony z wykorzystaniem formularza elektronicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 2, system teleinformatyczny CEIDG przesyła na wskazany w nim adres poczty elektronicznej urzędowe poświadczenie odbioru, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346, ze zm.).
Pomocniczo można przywołać art. 61 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740, ze zm.) stosownie do którego, oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią.
Wyjaśnić trzeba, że w przypadku rozpoczęcia działalności i niezłożenia we właściwym terminie stosownego oświadczenia, podatnik jest obowiązany do opłacania podatku na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Bezspornym jest w sprawie to, że skarżąca rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej 3 marca 2021 r., a we wniosku o wpis swojej działalności do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wybrała podatek liniowy jako formę opodatkowania dla uzyskiwanych przychodów z działalności gospodarczej. Wątpliwości organu wzbudziło to, że podatniczka złożyła za 2023 r. zeznanie roczne na formularzu PIT-28, który jest właściwy dla podatników, którzy wybrali jako formę opodatkowania ryczałt ewidencjonowany. Z ustaleń organu nie wynikało bowiem, aby wpłynęła do właściwego NUS informacja w tym zakresie – czy to pisemne oświadczenie o zmianie formy opodatkowania, czy też wiadomość o zmianie wpisu w systemie CEiDG. Nadto, jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego, który nie jest przez stronę podważany, za 2023 r. podatniczka dokonywała za miesiące od stycznia do kwietnia wpłat do Urzędu Skarbowego opisanych jako "PIT5L" (oznaczenia odnoszącego się do podatku liniowego ze stałą stawką 19%).
W sprawie nie jest również sporne to, że strona 6 stycznia 2022 r. zalogowała się do konta przedsiębiorcy, uruchomiła stosowną usługę zmiany danych, wygenerowała wniosek i go podpisała. Spór dotyczy wyłącznie tego, czy wniosek został w systemie informatycznym wysłany, czym strona dopełniłaby warunku z art. 9 ust. 1 ustawy o ryczałcie, a w konsekwencji miałby zastosowanie art. 9 ust. 1b ustawy o ryczałcie.
Przy czym odnotować trzeba, że strona nie przesądza kategorycznie w swojej skardze że wniosek złożyła. Strona nie dysponuje Urzędowym Poświadczeniem Odbioru (UPO), ale wyjaśnia, że wniosek podpisała i "w jej mniemaniu (przeświadczeniu) wniosek przedłożyła". Jak wynika z argumentów skargi, wobec stwierdzonych nieprawidłowości działania systemu informatycznego, uzasadnioną jest wątpliwość, co do tego, czy brak wpływu wniosku do organu nie wynika właśnie z tych nieprawidłowości. Wobec tego, zdaniem skarżącej, należy przyjąć domniemanie, że taki wniosek został prawidłowo złożony, bowiem to uprawdopodobniła.
Zasadniczy spór sprowadza się więc do tego, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy – a wcześniej organ I instancji – zasadnie uznał, że przychody uzyskane przez stronę podlegały opodatkowaniu podatkiem liniowym według stawki 19% na zasadach wskazanych w art. 30c uPIT, czy też, jak uważa strona skarżąca, decyzja DIAS narusza prawo, bowiem podatniczka wybrała jako formę opodatkowania dla osiąganych przez nią w 2023 r. przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej ryczałt ewidencjonowany (w konsekwencji wyboru dokonanego w roku 2022 - art. 9 ust. 1b ustawy o ryczałcie).
Na podstawie zebranych w sprawie dowodów DIAS ustalił, że skarżąca nie złożyła oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2023 r. W ocenie Sądu ustalenie DIAS jest prawidłowe, bowiem jednoznacznie wynika to ze zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności ustaleń przedstawionych w piśmie Ministerstwa Rozwoju i Technologii z 10 grudnia 2025 r., skierowanym do DIAS, w odpowiedzi na wystąpienie organu odwoławczego. W konsekwencji niezłożenia stosownego oświadczenia, przy uwzględnieniu faktu, że wpłata dokonana 21 lutego 2022 r. i 20 lutego 2023 r. – a więc w ostatnich dniach terminów dla wyboru ryczałtowej formy opodatkowania - za styczeń 2022 r. i styczeń 2023 r. została opisana jako "PIT5L", zasadnie organ odwoławczy ocenił, że skarżąca nie wybrała opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2023 r. w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
W sprawie nie było sporne to, że w okresie, kiedy strona podjęła działania w celu złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (styczeń 2022 r.) systemy biznes.gov.pl i CEIDG nie działały prawidłowo, występowały bowiem problemy z poprawnym działaniem niektórych funkcjonalności. Nie ma jednak żadnych dowodów, które dawałyby podstawy do wywodzenia, że ww. nieprawidłowości miały wpływ na niezłożenie przez stronę oświadczenia albo brak wpływu oświadczenia do urzędu. Przeciwnie, DIAS zebrał dowody jednoznacznie świadczące o tym, że strona – mimo ww. nieprawidłowości w działaniu systemu – zalogowała się do konta przedsiębiorcy, uruchomiła stosowną usługę zmiany danych, wygenerowała wniosek i go podpisała. Strona nie wykonała jednak następnej czynności, tj. nie wysłała ww. oświadczenia w systemie informatycznym. Wynika to jednoznacznie z przywołanego już wyżej pisma Ministerstwa Rozwoju i Technologii z 10 grudnia 2025 r., gdzie stwierdzono, że logi systemowe wskazują, że - po wykonaniu opisanych wyżej czynności – strona nie podjęła kolejnego działania, tj. nie wysłała wniosku o zmianę danych w CEIDG, a w konsekwencji oświadczenie o wyborze ryczałtowej formy opodatkowania, nie został wysłany do urzędu.
W odniesieniu do argumentu skargi, że strona nabyła ekspektatywę co do sposobu rozstrzygnięcia jej sprawy przez organy podatkowe, jako że – w jej ocenie - uprawdopodobniła złożenie oświadczenia o wyborze formy opodatkowania i na podstawie odpowiedzi na interpelację nr 207 korzysta z ochrony praw nabytych, to wyjaśnić trzeba, że na podstawie ww. wypowiedzi przedstawiciela ministerstwa finansów nie mogła powstać uzasadniona prawnie ekspektatywa, tym bardziej powodująca nabycie przez skarżącą prawa, które podlega ochronie, która – w świetle zebranych przez organy dowodów i ustalonego na ich podstawie stanu faktycznego sprawy, wbrew jednoznacznemu brzmieniu przepisów - mogła przesądzić o sposobie załatwienia sprawy. Na podstawie akt administracyjnych sprawy, w szczególności dowodów zebranych w toku uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, DIAS ustalił, że strona nie złożyła oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Niezłożenie ww. oświadczenia oznacza, że zgodnie z prawem organy oceniły, że za 2023 r. strona nie dokonała zmiany sposobu opodatkowania i była obowiązana do opłacania podatku na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nadto odnotować trzeba, że podatniczka wybrała formę opodatkowania 3 marca 2021 r., natomiast stosownego zgłoszenia o wyborze jako formy opodatkowania osiąganych w 2022 r. przychodów (co miałoby wpływ na rozliczenie za 2023 r.) z prowadzonej działalności gospodarczej ryczałtu ewidencjonowanego powinna dokonać w terminie do 21 lutego 2022 r. (jak już wyjaśniono 20 lutego 2022 r. była niedziela). Mając na uwadze, że po czynnościach wykonanych 6 stycznia 2022 r. na koncie podatnika strona nie dysponowała UPO (którego nie otrzymała, bowiem - wobec niewysłania wniosku - poświadczenie odbioru nie zostało wygenerowane przez system informatyczny), że nie wyjaśniła niezwłocznie swoich ewentualnych wątpliwości dotyczących powodów nieotrzymania UPO oraz że dokonaną 21 lutego 2022 r. wpłatę opisała jako "PIT5L", powoływanie się przez skarżącą na odpowiedź Ministra Finansów z 29 grudnia 2023 r. na interpelację, nie mogło wpłynąć na dokonaną przez Sąd ocenę legalności skarżonej decyzji.
Przy czym, w świetle tego jaką aktywność gospodarczą prowadzi skarżąca (usługi oprogramowania), można przyjąć z dużą pewnością, że nie jest osobą nieporadną w obsługiwaniu systemów informatycznych i powinna była dostrzec, że w ramach jej konta przedsiębiorcy system nie zmienił statusu wniosku na "poprawnie przyjęty przez CEIDG" ani nie wygenerował UPO, natomiast okres od 6 stycznia 2022 r. (tj. terminu wykonania działań na koncie przedsiębiorcy) do 21 lutego 2022 r. (tj. upływu terminu złożenia oświadczenia dotyczącego wyboru formy opodatkowania za 2022 r.) był na tyle długi, aby strona pozostająca w przekonaniu, że wysłała zgłoszenie w systemie informatycznym, mogła wyjaśnić z organem przyczyny nieotrzymania UPO potwierdzającego złożenie oświadczenia, a przynajmniej zasygnalizowć organowi nieotrzymanie takiego potwierdzenia mimo wysłania – w jej przekonaniu – wniosku. Powyższe skutkowało tym, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 9 ust. 1b ustawy o ryczałcie do rozliczenia za rok 2023.
Wyjaśnić trzeba, że to, iż intencją skarżącej był wybór zryczałtowanej formy opodatkowania, czy też to, że manifestowała wybór takiej formy przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, nie może wpłynąć na ocenę tego, że z dowodów zebranych w toku postępowania podatkowego przez organy obu instancji wynika, że oświadczenie o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych nie zostało złożone naczelnikowi urzędu skarbowego, a to – wobec jednoznacznego brzmienia art. 9 ust. 1 i 1c ustawy o ryczałcie - warunkowało zmianę formy opodatkowania w realiach wyrokowanej sprawy.
Konkludując, zasadnicza, kilkukrotnie powtarzana, argumentacja skargi, która opiera się na tym, że strona – odwołując się do opisywanych w skardze okoliczności – uprawdopodobniła złożenie wniosku, nie mogła być w okolicznościach sprawy skuteczna. Skarżąca nie dostrzega bowiem albo w erystycznym wywodzie intencyjnie pomija, że na podstawie zebranego materiału dowodowego DIAS dowiódł, że 6 stycznia 2022 r. oświadczenie o wyborze opodatkowania nie zostało złożone. W świetle powyższego, mając na uwadze zasadniczy przedmiot sporu, to wobec tego, co organ odwoławczy udowodnił, prowadzenie rozważań na temat tego, co powoływane przez stronę okoliczności mogłyby ewentualnie uprawdopodabniać, pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy.
Podchodząc ze zrozumieniem do argumentacji skarżącej w zaistniałej sytuacji, wyjaśnić trzeba, że poczynione przez nią działania mające na celu wybór ryczałtowej formy opodatkowania można porównać do sporządzenia pisemnego ("papierowego") oświadczenia, włożenia go do zaadresowanej koperty, a następnie niewysłania listu do adresata.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 122 § 2 o.p. oraz art. 2a o.p. poprzez brak rozstrzygnięcia niedających się rozwiązać wątpliwości co do stanu faktycznego i przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika, w ocenie Sądu organy ww. przepisów nie naruszyły. Sąd nie dostrzegł, aby w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego ani niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. W ocenie Sądu przepisy prawa, które miały zastosowanie w sprawie, nie budzą wątpliwości, a stan faktyczny sprawy został przez organ odwoławczy ustalony w sposób, który wątpliwości Sądu nie budzi, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie dostrzegł, aby w zakresie nieobjętych zarzutami skargi ustaleń i wywiedzionych z nich skutków, znajdujących odzwierciedlenie w skarżonej decyzji, naruszała ona prawo.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej decyzji przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, nie naruszył również przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, dlatego – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę w całości.