Istotnym w analizowanej sprawie jest fakt, że przed sprzedażą Strona dokona istotnych nakładów podnoszących wartość oferowanych do sprzedaży udziałów w działkach. Jak Strona wskazała w uzupełnieniu wniosku – wszystkie działki zostaną uzbrojone w media: zostaną doprowadzone urządzenia i sieci wodociągowe, kanalizacyjne oraz prąd. Przy czym środki na uzbrojenie działki zamierza Strona pozyskać ze sprzedaży trzech pierwszych działek. W analizowanym przypadku brak jest czynności charakteryzujących zarząd majątkiem osobistym, a u podstaw działania Strony leżą cele gospodarcze, wobec tego sprzedaż udziału w ww. działkach powstałych z podziału działki nr [...] nie będzie stanowiła rozporządzania majątkiem osobistym. Przedstawiona we wniosku Strony aktywność w przedmiocie zbycia udziału w działkach wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do przedmiotowych działek, a zaistniały ciąg zdarzeń wskazuje, że w świetle przepisów w zakresie VAT będzie Strona działała jako podatnik VAT. W odniesieniu do sprzedaży działek, Strona podjęła/podejmie działania profesjonalne, tj. uzbroi teren przed sprzedażą, w związku z czym Strona poczyni inwestycję (pozyska środki finansowe ze sprzedaży trzech pierwszych działek, a następnie zainwestuje w uzbrojenie kolejnych nieruchomości). Taki sposób zarządzania posiadanym majątkiem (pomimo wejścia w jego posiadanie w drodze darowizny) powoduje, że posiadany majątek utraci walor majątku prywatnego a jego zbycie nie będzie przejawem czynności pozostających poza zakresem opodatkowania. Ponadto podejmowane przez Stronę czynności nie miały na celu zaspokajania własnych potrzeb osobistych, a uzyskanie jak najwyższej ceny ze sprzedaży działek poprzez podniesienie ich wartości. W konsekwencji, organ podatkowy uznał, że w związku ze sprzedażą działek Strona podjęła/podejmie szereg aktywnych działań mających charakter handlowy oraz inwestycyjny – Strona podniesie wartość posiadanych udziałów w działkach, a następnie Strona zainwestuje pozyskane środki w uzbrojenie kolejnych działek i ich sukcesywną sprzedażą.
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono powołaną na wstępie interpretację indywidualną.
Zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, art. 7 ust. 1 uVAT, art. 2 pkt 6 uVAT, art. 2 pkt 22 uVAT oraz art. 15 ust. 1 i 2 uVAT, poprzez błędne uznanie, iż w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 uVAT, należy przyjąć, że zbycie nieruchomości gruntowych (działek) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 uVAT, podczas gdy wnikliwa analiza sprawy prowadzi do wniosków przeciwnych, a mianowicie do uznania, iż w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 uVAT należy przyjąć, że zbycie nieruchomości gruntowych (działek) nie jest traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, a nadto na podstawie art. 15 ust. 1 uVAT podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego nie jest podatnikiem VAT i nie prowadzi on działalności gospodarczej w tym zakresie oraz w rozumieniu art. 15 ust. 2 uVAT zakres opodatkowania VAT wskazuje, że w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego nie zaistniało opodatkowanie i czynność podlegającą opodatkowaniu nie wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
3.1. Skarga jest zasadna albowiem zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
3.2. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej PPSA) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie [...] może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
3.3. Istota sporu w sprawie sprowadza się do tego, czy Skarżąca, która nabyła nieruchomość wraz z siostrą w drodze darowizny od rodziców 30 lat temu poprzez fakt podziału tej nieruchomości na 11 działek i ich sprzedaży jest podatnikiem VAT. Zdaniem Skarżącej nie jest podatnikiem VAT, gdyż dysponuje majątkiem prywatnym. Odmiennego zdania jest organ podatkowy twierdząc, że Skarżąca jest podatnikiem VAT. W tak zakreślonym sporze rację należy przyznać Skarżącej.
3.4. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do art. 228 akapit trzeci Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.; dalej TFUE) dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Z art. 288 TFUE wynika, że państwa członkowskie, dokonując transpozycji dyrektywy, są zobowiązane zapewnić jej pełną skuteczność, przy czym dysponują szerokim zakresem uznania w kwestii wyboru formy i środków służących zapewnieniu jej wykonania. Swoboda ta nie ma zatem wpływu na zobowiązanie państw członkowskich będących adresatami tej dyrektywy do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia pełnej skuteczności owej dyrektywy, zgodnie z jej zamierzonymi celami (wyroki TSUE z dnia: 2 września 2021 r. Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec, C-718/18, EU:C:2021:662, pkt 118; 19 października 2016 r., Ormaetxea Garai i Lorenzo Almendros, C-424/15, EU:C:2016:780, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).
W myśl art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Dodatkowo w myśl art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; b) dostawa terenu budowlanego.
Z powyższego wynika, że zgodnie z ww. przepisami dyrektywy VAT, aby dane zdarzenie podlegało opodatkowaniu, musi zostać spełnione kryterium podmiotowo-przedmiotowe: dostawy towaru musi dokonać podmiot działający w charakterze podatnika VAT (art. 2 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT). Wyjątek od wymogu stałości i ciągłości prowadzenia działalności gospodarczej wprowadza art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT. Przepis ten przyznaje państwom członkowskim kompetencję dyspozytywną (władztwo podatkowe o charakterze opcjonalnym) do objęcia zakresem podmiotowym VAT osób dokonujących dostawy budynków lub gruntów w sposób "okazjonalny". Jeżeli państwo członkowskie nie implementuje powyższej opcji do krajowego porządku prawnego, wówczas zastosowanie znajdują wyłącznie ogólne reguły z art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT.
3.5. Warto jest przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE implementacja dyrektywy do prawa krajowego niekoniecznie wymaga formalnego i dosłownego przeniesienia jej przepisów do wyraźnej i szczególnej normy prawnej, a ogólny kontekst prawny może być wystarczający, o ile faktycznie zapewnia on pełne stosowanie dyrektywy w sposób wystarczająco jasny i ścisły (wyroki TSUE z dnia: 28 lutego 1991 r. Komisja przeciwko Niemcom, C‑131/88, EU:C:1991:87, pkt 6; 15 listopada 2001 r. Komisja przeciwko Włochom, C‑49/00, EU:C:2001:611, pkt 21 i 22; 28 kwietnia 2005 r. Komisja przeciwko Włochom, C‑410/03, EU:C:2005:258, pkt 60; 4 czerwca 2009 r. SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft, C-102/08, EU:C:2009:345, pkt 40). Szczególnie ważnym dla spełnienia wymogu pewności prawa jest, aby w przypadku gdy dyrektywa ma na celu nadanie praw jednostkom, beneficjenci mogli w pełni korzystać ze swoich praw i, w razie potrzeby, powoływać się na nie przed sądami krajowymi (zob. wyrok TSUE z dnia 4 czerwca 2009 r. SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft, C-102/08, EU:C:2009:345, pkt 41). Każde państwo członkowskie ma bowiem obowiązek przyjąć taki sposób wykonania dyrektyw, który wyraźnie odpowiada wymogom jasności i pewności sytuacji prawnych, jakie narzuca prawodawca wspólnotowy [unijny] w interesie zamieszkałych czy posiadających swoją siedzibę w państwach członkowskich zainteresowanych osób. W tym celu przepisy dyrektywy winny być wdrażane z niekwestionowaną mocą wiążącą, jak również z wymaganą specyficznością, precyzją i jasnością (wyroki TSUE z dnia: 18 października 2001 r. Komisja przeciwko Irlandii, C‑354/99, EU:C:2001:550, pkt 27; 4 czerwca 2009 r. SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft, C-102/08, EU:C:2009:345, pkt 42). W szczególności zwykła praktyka administracyjna, która z natury może być dowolnie zmieniana przez administrację i nie jest odpowiednio znana, nie może być postrzegana jako ważne wykonanie obowiązków wynikających z traktatu WE [obecnie TFUE] (zob. wyroki TSUE z dnia: 7 marca 1996 r., Komisja przeciwko Francji, C‑334/94, EU:C:1996:90, pkt 30; 13 marca 1997 r. Komisja przeciwko Francji, C‑197/96, EU:C:1997:155, pkt 14; 4 czerwca 2009 r. SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft, C-102/08, EU:C:2009:345, pkt 43). Ważnym jest aspekt, że w myśl art. 217 Konstytucji RP kluczowe elementy konstrukcji podatku powinny wynikać z ustawy podatkowej. Takimi elementami konstrukcyjnymi są niewątpliwie przedmiot i podmiot podatku.
3.6. Państwo polskie do polskiego porządku prawnego dokonało transpozycji przepisów art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT w następującym kształcie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, [...] podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel [...] (art. 7 ust. 1 ab initio). Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 uVAT); sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (art. 2 pkt 22 uVAT).
W myśl art. 15 ust. 1 uVAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 uVAT).
3.7. Aby organ podatkowy mógł powołać się na uprawnienie przewidziane w art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT, państwo członkowskie musi dokonać szczególnego wyboru w tym zakresie. W ustawie o VAT brak jest takiego jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT, na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 uVAT, w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego. Powyższy pogląd został potwierdzony nie tylko w wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. Słaby i Kuć, C‑180/10 i C‑181/10, EU:C:2011:589, pkt 33 i 42 lecz również w orzecznictwie NSA (por. wyrok NSA w wyroku składu siedmiu sędziów z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07; wyroki NSA z dnia: 7 października 2011 r. sygn. akt. I FSK 1289/10; 18 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1536/10; 16 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1654/11, CBOSA).
W związku z powyższym należy stwierdzić, że organ podatkowy w treści zaskarżonej interpretacji zawarł błędny pogląd wskazując na s. 7 interpretacji cyt. "z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego [z dniem 1 grudnia 2009 r. jest to prawo unijne – przypis Sądu] wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza [...]". Powyższy wniosek wcale nie wynika z prawa unijnego. Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy VAT daje możliwość opcji opodatkowania VAT i w sytuacji, gdy państwo członkowskie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT, dostawę terenu budowlanego należy uznać za podlegającą VAT na podstawie prawa krajowego, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (por. wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. Słaby i Kuć, C‑180/10 i C‑181/10, EU:C:2011:589, pkt 35). Ten sposób wywodu wpłynął zasadniczo na dokonaną w zaskarżonej interpretacji błędną wykładnię przepisów prawa.
3.8. Dla odtworzenia unijnego standardu wykładni pojęcia podatnika VAT kluczowymi są następujące wyroki TSUE. W wyroku TSUE z dnia 20 czerwca 1996 r., Wellcome Trust Ltd, C-155/94, EU:C:1996:243, pkt 31–36 Trybunał wskazał, że sam fakt posiadania lub zbywania majątku (w tamtym przypadku udziałów, per analogiam nieruchomości) przez fundację powierniczą w celu realizacji jej celów statutowych, nawet jeśli przybiera znaczne rozmiary, nie stanowi sam w sobie działalności gospodarczej w rozumieniu unijnego prawa podatkowego. Czynności te mieszczą się w sferze zarządzania majątkiem prywatnym, o ile podmiot nie angażuje się w aktywny obrót handlowy. Z kolei w wyroku TSUE z dnia 4 października 1995 r., Dieter Armbrecht, C-291/92, EU:C:1995:304, pkt 16–20 Trybunał przesądził o możliwości rozdzielenia struktury majątkowej podmiotu na sferę gospodarczą i sferę osobistą/majątku prywatnego (lub statutowego niekomercyjnego). Jeśli dany składnik majątku od początku nie był wprowadzony do przedsiębiorstwa i nie przysługiwało od niego prawo do odliczenia, jego późniejsze zbycie nie wchodzi w zakres przedmiotowy opodatkowania VAT. W kolejnym wyroku TSUE z dnia 8 marca 2001 r., László Bakcsi, C-415/98, EU:C:2001:136, pkt 24–27 Trybunał potwierdził zasadę, że zbycie rzeczy nabytej bez prawa do odliczenia, która była alokowana do majątku prywatnego (tu: statutowego), nie generuje obowiązku podatkowego w VAT, chroniąc tym samym podstawowy postulat neutralności podatkowej dla konsumenta końcowego, jakim w tym segmencie pozostaje Fundacja. Także zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy VAT (zob. wyroki TSUE z dnia: 29 kwietnia 2004 r. EDM, C‑77/01, EU:C:2004:243, pkt 58; 21 października 2004 r. BBL, C‑8/03, EU:C:2004:650, pkt 39). Samo nabywanie i dzierżenie akcji spółek nie powinno być uznawane za działalność gospodarczą w rozumieniu dyrektywy VAT powodującą, że wykonujący ją uzyskują przymiot podatnika. W konsekwencji samo dzierżenie tytułów uczestnictwa innych przedsiębiorstw nie stanowi wykorzystywania dóbr w sposób ciągły do celów zarobkowych, ponieważ ewentualna dywidenda będąca pożytkiem z tego uczestnictwa skutkuje prostym nabyciem własności dóbr i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu tej dyrektywy (zob. wyroki TSUE z dnia: 6 lutego 1997 r. Harnas & Helm, C-80/95, EU:C:1997:56, pkt 15; 26 czerwca 2003 r. KapHag, C‑442/01, EU:C:2003:381, pkt 38).
Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wskazano w wyroku TSUE w sprawie Słaby i Kuć, pkt 36-39, 45 o uznaniu za działalność gospodarczą nie decyduje: sama liczba i zakres transakcji sprzedaży; zakres oraz wielkość transakcji sprzedaży. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy VAT (wyrok TSUE w sprawie Słaby i Kuć, pkt 45). Inaczej jest, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych (wyrok TSUE w sprawie Słaby i Kuć, pkt 39 i 40). Jednakże dokonując owych wspomnianych aktywnych działań należy angażować środki podobne do tych, które angażują handlowcy trudniący się obrotem nieruchomościami. Chodzi tutaj bowiem też o niezakłócenie konkurencji na rynku nieruchomości.
3.9. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że Skarżąca we wniosku wprost wskazuje, że ma zamiar sprzedać nieruchomość (udział w nieruchomości) nabytą pod tytułem darmym w drodze darowizny od rodziców w 1995 r. Zatem nieruchomość nie została zakupiona celem odsprzedaży. Wystąpiono o decyzję w o warunkach zabudowy i wyodrębniono 11 działek, które są niezabudowane, nieuzbrojone, nieprzeznaczone do działalności gospodarczej, nigdy nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej, grunt rolny był przeznaczony tylko na potrzeby własne. Warto jest zauważyć, że stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącą składa się niejako z dwóch części. Część działek ma być sprzedana od razu, a środki w zależności od wersji wskazanej przez Skarżącą mają być albo przeznaczone na remonty, albo na zabezpieczenie emerytalne, albo na uzbrojenie działek kolejnych, choć środków nie wystarczy na uzbrojenie wszystkich działek a część działek ma być uzbrojona.
Organ podatkowy uznając, że jest to ciąg zdarzeń uznał, że sprzedaż wszystkich działek powinna być opodatkowana VAT, a Skarżąca powinna być uznana za podatnika VAT z tytułu sprzedaży wszystkich tych działek. Taki pogląd jest błędny w odniesieniu do działek, wobec których nie zostały podjęte żadne aktywne działania przez Skarżącą. Dokonano tylko ich podziału i zamierzano uzyskać dochód z ich sprzedaży. Zważywszy na powołane wyżej orzeczenia TSUE i brak implementacji art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT przez polskiego ustawodawcę, to za mało aby uznać, że Skarżąca jest podatnikiem VAT w odniesieniu do sprzedaży tych właśnie działek. Z tych też względów należało uznać, że w tym zakresie Skarżąca nie będzie podatnikiem VAT i doszło do naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 uVAT w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 6, art. 2 pkt 22 uVAT. W sytuacji, gdy jednak Skarżąca podejmie aktywne działania (w tym uzbrojenie terenu) i zaangażuje środki podobne do tych, które angażują podmioty profesjonalnie trudniące się obrotem nieruchomościami wobec pozostałych działek, to wówczas wejdzie w zakres zastosowania VAT.
3.10. Z tych też względów uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną w całości na podstawie art. 146 § 1 PPSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 PPSA, art. 205 § 2 PPSA, § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r., poz. 215). Na kwotę kosztów sądowych składa się: wpis sądowy w wysokości 200 zł, kwota opłaty skarbowej z tytułu udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenia adwokata w wysokości 480 zł.
3.11. W ponownym postępowaniu organ podatkowy wydając interpretację indywidualną powinien uwzględnić wykładnię prawa zawartą w niniejszym wyroku.