2.2. Odpowiadając na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
3.1. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przy tym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala ją w całości lub w części.
3.2. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle przywołanych przepisów p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie miała uzasadnionych podstaw. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny lub jakikolwiek nawet wpływ na wynik sprawy.
3.3. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest prawidłowość ustalenia Stronie przez organy obu instancji wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2025 r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, a konkretnie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały budynki, które nie posiadają dachu, okien i drzwi. Zdaniem Strony organ podatkowy niezasadnie opodatkował budynek, który nie spełnia ww. kryteriów prawnych umożliwiających uznanie go za budynek, co zaakceptował z kolei organ odwoławczy, utrzymując rozstrzygnięcie Wójta w mocy. Zdaniem Kolegium natomiast do opodatkowania budynku w ogóle nie doszło, ponieważ w utrzymanym rozstrzygnięciu I instancji opodatkowano jedynie grunty.
W ocenie Sądu, w tak zarysowanym sporze, rację należy przyznać organom obu instancji.
3.4. Wskazując zasadnicze ramy prawne sprawy, przypomnieć należy, że podstawę prawną obu kwestionowanych rozstrzygnięć stanowią odpowiednie przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1176 ze zm.; dalej u.p.r.) oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.; dalej u.p.o.l.).
Zgodnie z treścią dyspozycji art. 6c ust. 1 u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).
Stosownie do przepisu art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Jak stanowi z kolei przepis art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.r., podatnikami podatku rolnego są między innymi osoby fizyczne będące użytkownikami wieczystymi gruntów.
W myśl przepisów art. 2 i art. 4 ust. 1 u.p.r. warunkiem uznania gruntów za gospodarstwo rolne jest spełnienie normy obszarowej (1 ha lub 1 ha przeliczeniowy), a podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; a dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.
Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 5 u.p.r., jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6 i 7.
Z kolei stosownie do treści art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają w szczególności grunty, budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają natomiast użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
W świetle dyspozycji art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są – między innymi – osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 bądź użytkownikami wieczystymi gruntów nieruchomości lub obiektów budowlanych.
Jak stanowi przepis art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych (...).
Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6.
Końcowo przypomnieć należy, że zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.; dalej u.p.g.k.) podstawę wymiaru podatków (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k. – mimo, że został zawarty poza zakresem ustaw podatkowych – ma zastosowanie do wymiaru podatku od nieruchomości, stanowiąc jednocześnie podstawę do wykorzystania w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jednoznaczne wskazanie na potrzebę uwzględnienia danych z tej ewidencji przy wymiarze podatku od nieruchomości powoduje określone konsekwencje w zakresie związania tymi danymi. Organ podatkowy jest zatem nimi związany i nie może w trybie postępowania podatkowego zmieniać tych danych, gdyż ich zmiana powinna nastąpić w trybie właściwego postępowania, co jednoznacznie podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (tak też np. wyrok NSA z dnia 12 października 2021 r. o sygn. akt III FSK 385/21). Podkreślić należy również, że dane o powierzchni gruntów ujawnione w ewidencji gruntów i budynków mają charakter bezwzględnie wiążący dla organów podatkowych.
3.5. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie naruszyły przy tym żadnych reguł prowadzenia postępowania dowodowego, oceniając zebrany materiał dowodowy w sposób swobodny, czyli zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a następnie wyciągając na jego podstawie trafne wnioski oraz ustalając wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne poczynione przez organ podatkowy znajdują jednoznaczne potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w informacji z ewidencji gruntów i budynków. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 § 4 O.p. Organ odwoławczy dokonał właściwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod hipotezy norm prawnych wywiedzionych z należycie powołanych i zinterpretowanych przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę prawną obu kwestionowanych decyzji. Wskazując na treść tych przepisów, Kolegium odwołało się do konkretnych elementów prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy odniósł się także do wszystkich istotnych zarzutów, które Strona podniosła w toku postępowania podatkowego.
Kolegium trafnie oceniło, że organ I instancji prawidłowo ustalił zobowiązanie w podatku rolnym. Wójt uczynił to bowiem w oparciu o art. 6 ust. i pkt 2 u.p.r., przyjmując równowartość pieniężną 5 q żyta, od 1 ha, obliczoną według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy ustalonej na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2024 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2025 (M.P. z 2024 r., poz. 891). Ta z kolei wynosiła 86,34 za jedną dt (decytonę, a więc 100 kg), czyli kwintal. Prawidłowo zatem organy obu instancji przyjęły, że stawka podatku rolnego dla gruntów pozostałych wynosiła w sprawie 431,70 zł od 1 ha przeliczeniowego (86,34 zł x 5), odnosząc ją do powierzchni w hektarach fizycznych dla gruntu sklasyfikowanego jako Br-IIIa, która wyniosła [...].
Kolegium trafnie również oceniło, że organ I instancji prawidłowo ustalił zobowiązanie w podatku od nieruchomości. W zakresie tego podatku Wójt opodatkował bowiem wyłącznie grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 (grunty sklasyfikowane jako Bz - o powierzchni [...] ha oraz o powierzchni [...] ha), stosując przy tym właściwą stawkę podatku wynoszącą 0,73 zł od 1 m2 powierzchni, ustaloną w § 1 pkt 1) lit. c) uchwały Rady Gminy M. nr [...] z dnia [...] października 2025 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2025 rok (Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego z dnia 8 listopada 2024 r., poz. [...]).
Co istotne, Skarżący nie kwestionował danych o powierzchni gruntów ani ich przeznaczeniu, ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków i przyjętych według informacji tam podanych przez organy obu instancji.
3.6. Zarzuty Skarżącego odnoszące się do wadliwej oceny stanu technicznego i niewłaściwej kwalifikacji prawnopodatkowej obiektu, który – z uwagi na brak niezbędnych cech techniczno-konstrukcyjnych – nie mógł stanowić budynku, są niezrozumiałe, tym bardziej, że w toku postepowania podatkowego żaden obiekt budowlany posadowiony na opodatkowanych gruntach nie został zakwalifikowany jako przedmiot opodatkowania spełniający ustawowe kryteria definicyjne budynku. Organ I instancji, wbrew poglądowi Skarżącego, nie opodatkował bowiem żadnego obiektu budowlanego położonego na gruntach stanowiących współużytkowanie wieczyste, w szczególności jako budynku, lecz jedynie grunty, na które składały się grunt rolny zabudowany (Br-IIIa) o powierzchni [...] ha fizycznego (opodatkowany podatkiem rolnym), do którego zastosowano stawkę wynoszącą 431,70 zł za jeden hektar gruntu oraz grunt pozostały (Bz - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe) o powierzchni [...] m2 (podatkiem od nieruchomości). Ustalenia Wójta w zakresie rodzaju budynków posadowionych na ww. gruntach oraz ich powierzchni zabudowy, dokonane w oparciu o wpisy w ewidencji gruntów i budynków, są w niniejszym postępowaniu nieistotne, skoro obiektów tych nie potraktowano jako przedmiotów opodatkowania.
Zarzut, że na przedmiotowych nieruchomościach (czyli zarówno na gruntach, jak i w posadowionych na nich obiektach budowlanych) nie jest prowadzona od 1997 r. żadna działalność gospodarcza, pozostaje również całkowicie obojętny dla wyniku sprawy, skoro organy obu instancji ani nie ustaliły, że takowa działalność jest tam prowadzona, ani też nie stosowały stawki opodatkowania właściwej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem takiej działalności lub na prowadzenie takiej działalności zajętych. Dla opodatkowania spornych nieruchomości nie ma natomiast znaczenia czy na gruntach rolnych, podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym, jest faktycznie prowadzona czy też nie działalność rolnicza.
3.7. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez Skarżącego naruszeń, których – co istotne – nie odniósł on do konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego. W szczególności nie stwierdzono uchybienia zasadom ogólnym postępowania podatkowego, określonym w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej O.p.), to jest: art. 120 O.p. (zasada legalizmu), art. 121 § 1 O.p. (zasada prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do organów podatkowych), art. 122 O.p. (zasada prawdy obiektywnej) i art. 124 O.p. (zasada przekonywania).
3.8. W konsekwencji powyższego Sąd, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, a równocześnie nie stwierdzając innych naruszeń przepisów, które zobowiązywałyby go – w oparciu o art. 145 p.p.s.a. – do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości jako całkowicie nieuzasadnioną.