• od momentu nabycia nieruchomości nie były na niej podejmowane żadne działania, ponadto powołano się na załączone zdjęcia satelitarne, pochodzące z lat 2018-2023, które mają jednoznacznie potwierdzać, że w analizowanym okresie ww. grunty nie były zajęte na prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej,
• nie wydzierżawiano przedmiotowych gruntów innym podmiotom,
• z uwagi na archiwalność informacji, Spółka nie posiada kompletnej dokumentacji budowlanej dot. Hangaru [...], a wszelka dostępna dokumentacja budowlana dotyczy inwestycji, polegającej na budowie oraz rozbudowie budynku samej hali.
Burmistrz, dokonując ponownej analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz uzupełnionych przez Spółkę materiałów dowodowych i złożonych wyjaśnień, podtrzymał stanowisko, że nadpłata w podatku od nieruchomości za 2021 r. nie wystąpiła. W szczególności Organ I instancji wskazał, że działka nr [...] położona jest przy drodze asfaltowej do K.(1), jest uzbrojona w energię elektryczną, gaz i telefon oraz przeznaczona pod zabudowę usługowo-rzemieślniczą. Przedmiotowa działka wyceniana była z przeznaczeniem do sprzedaży na cele inwestycyjne – usług rzemiosła produkcyjnego, a nie na cele rolne. Działka była opodatkowana podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym - zgodnie z zapisami art. 1 ustawy o podatku rolnym. Jak przewidują warunki umowy sprzedaży, grunt działki nr [...] powinien zostać zabudowany w terminie 5 lat od daty podpisania aktu notarialnego. L. Sp. z o.o. wspomnianą nieruchomość nabyła w dniu 30.12.1997 r., w oparciu o akt notarialny Rep. [...] nr [...] - w § 1 umowy sprzedaży zapisano zaś, że "przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest na cele usług rzemiosła produkcyjnego". L. Sp. z o.o., to spółka z grupy S.(1), a zapisy pierwotnego aktu notarialnego z 30 grudnia 1997 r. są wiążące dla wszystkich kolejnych nabywców dokonywanych transakcji kupna-sprzedaży nieruchomości, tym bardziej, że sprzedaże dokonywane były w ramach spółek powstałych w wyniku połączenia, podziału lub przekształcenia, o czym świadczą zapisy w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ I instancji zauważył również, że na wniosek Strony, Rada Miejska w K. podjęła uchwałę i wyraziła zgodę na włączenie działki oznaczonej nr [...] przy ul. [...] o pow. [...] m2 do Specjalnej Strefy Ekonomicznej M., co odbyło się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 17 listopada 2006 roku w sprawie [...] specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. nr 211 poz. [...]). Następnie Spółka 30 grudnia 2006 r. uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej M. S.A. w K.(2) - Podstrefa K. Na gruntach działki nr [...] przy ul. [...] realizowana miała być budowa nowoczesnego zakładu produkcji wyrobów z drewna tzw. M.(1), poprzez zainwestowanie do 30 mln. zł w nowoczesne maszyny i urządzenia oraz infrastrukturę, co potwierdza wniosek Strony z 15 września 2008 r. skierowany do Burmistrza o zwolnienie z podatku od nieruchomości. Organ I instancji wskazał, że w przypadku podmiotów, których jedyną formę aktywności stanowi prowadzenie działalności gospodarczej (a tak jest w przypadku Spółki), dla przyjęcia najwyższej stawki podatku od nieruchomości wystarczy samo posiadanie nieruchomości, niezależnie od tego, czy nieruchomość w danym okresie jest faktycznie wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a więc zastosowanie będzie miała stawka podatkowa przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. W odniesieniu do Hangaru [...], to zdaniem Burmistrza z dokumentów (deklaracje) wynika, że Spółka wykazywała ów hangar do opodatkowania jako budowlę. Wyjaśnienia Spółki, zgodnie z treścią których Spółka nie posiada kompletnej dokumentacji budowlanej dotyczącej Hangaru [...] -zdaniem Organu I instancji - podważają zasadność żądania zwrotu nadpłaty.
W wyniku wniesienia przez Stronę odwołania SKO ponownie uchyliło decyzję Burmistrza, rozstrzygającą wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty. Uzasadniając zastosowanie art. 233 § 2 o.p.. Organ odwoławczy wskazał, że:
– podtrzymuje stanowisko przedstawione w poprzedniej swojej decyzji, co do dokonywania wykładni przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem różnicy w znaczeniu użytego w nim terminu "zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej" oraz terminu użytego w innym przepisie tejże ustawy, tj. "związania gruntów z działalnością gospodarczą,
– Burmistrz miał nie zastosować się do wskazań SKO z uprzedniej decyzji opartej na art. 233 § 2 o.p., przede wszystkim w zakresie, w jakim Organ odwoławczy podkreślał konieczność zgromadzenia dowodów pozwalających ocenić, czy sporny Hangar [...] stanowi osobny obiekt budowlany - budowlę, czy też - jak twierdzi Spółka - integralną część budynku Hali produkcyjnej (jej zadaszenie), poprzestając jedynie na wezwaniu Podatnika do przedłożenia dokumentacji budowlanej (pozwolenia na budowę, pozwolenia na użytkowanie), której Spółka nie zdołała w całości przedstawić; Burmistrz nie dokonał oględzin obiektu, na których potrzebę wskazywało SKO, a przede wszystkim - wobec jedynie szczątkowej przedłożonej przez Stronę dokumentacji budowlanej - nie poczynił dalszych starań o zebranie tej dokumentacji (np. poprzez wystąpienie do organu administracji architektoniczno - budowlanej oraz organu nadzoru budowlanego) lub też innych dowodów pozwalających na ocenę powyższej okoliczności - w szczególności dowodu z opinii biegłego z zakresu architektury i budownictwa,
– dotychczas zebrany materiał nie jest wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia,
– z dokumentacji nie wynika w ogóle, czy sporny hangar jest istotnie częścią budynku Hali produkcyjnej, jaką pełni funkcję, czy i w jaki dokładnie sposób jest połączony z budynkiem - to wszystko pozostaje jedynie w sferze deklaracji Spółki,
– SKO nie zgadza się, jakoby wystarczającym dowodem na to, czy i w jaki sposób powinien zostać opodatkowany Hangar [...], są deklaracje na podatek od nieruchomości za lata ubiegłe, nie jest przesądzający dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości sposób opodatkowywania danego składnika majątkowego podatkiem dochodowym, czy też samo ujęcie hangaru jako osobnej pozycji, czy to na fakturze nabycia, czy też w ewidencji środków trwałych prowadzonej dla celów podatku dochodowego,
– co do gruntu działki nr [...], Organ I instancji w dalszym ciągu niezasadnie powołuje się na materiały dotyczące wykładni terminu "związania nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej",
– ponownie rozpoznając sprawę, Burmistrz powinien skupić się przede wszystkim na kwestii "zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej",
– w zakresie, w jakim Burmistrz powołuje się na podjęte przez Spółkę czynności formalne i prawno - organizacyjne, przygotowawcze, związane z włączeniem działki nr [...] do Specjalnej Strefy Ekonomicznej M. S.A. w K.(2) - Podstrefa K. oraz z uzyskaniem przez Spółkę zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie tej strefy, ustalenia faktyczne należałoby uzupełnić o ustalenie, czy okoliczności te dotyczyły także objętego wnioskiem Spółki okresu,
– akta sprawy należy uzupełnić również o dowody wpłaty podatku za rok 2021 przez Spółkę, gdyż kwestię nadpłaty podatku można rozpatrywać jedynie wówczas, gdy zadeklarowany pierwotnie podatek został przez Podatnika zapłacony.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem kastoryjnym SKO, Spółka zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc w skardze zarzuty o naruszeniu:
– art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że kwestia "zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej" nie jest utożsamiana z faktycznym wykonywaniem konkretnych czynności, działań na gruncie, podczas gdy grunty zajęte na działalność gospodarczą to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc grunty, na których mają miejsce faktyczne (tzn. obserwowalne, widoczne) działania powodujące osiągnięcie zamierzonych celów;
– art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że w aktach sprawy nie znajdują się wystarczające dowody do uznania, że Hangar [...], będący integralną częścią budynku Hali produkcyjnej, powinien podlegać opodatkowaniu jako budynek, podczas gdy z przedłożonych przez Spółkę dokumentów wprost wynika, że zadaszenie zostało wsparte na ścianie budynku i stanowi jego część.
W oparciu o podniesione zarzuty, w skardze, zawnioskowano o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie na rzecz Spółki od SKO zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przypisanych. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dodatkowo zaakcentować należy, że kontrola sądowoadministracyjna w sprawach podatkowych, sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2019 r. o sygn. akt II FSK 1556/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2017 r., o sygn. akt1565/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2012 r., o sygn. akt II OSK 2320/10 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie CBOSA). Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanym przypadku (odnosi bowiem się do skarg dotyczących wydanych interpretacji indywidualnych).
Skarga jest uzasadniona.
W pierwszej kolejności wskazać należy (por. prawomocny wyrok tut. Sądu z 28 lutego 2018 r. o sygn. akt I SA/Wr 15/18 – LEX/el nr 2469802), iż decyzja oparta o art. 233 § 2 o.p. jest decyzją o charakterze formalnym i rozstrzygnięcie to nie przesądza o nabyciu przez podatnika praw bądź o nałożeniu na podatnika obowiązków:
"... wydana w sprawie i zaskarżona decyzja organu odwoławczego miała charakter procesowy (kasacyjny), a nie materialny, co oznacza, że nie zawierała rozstrzygnięcia o sytuacji prawnomaterialnej Skarżącego, nie zwiększała zakresu jego obowiązków w stosunku do decyzji wydanej w pierwszej instancji i nie rozstrzygała o materialnoprawnym obowiązku prawnopodatkowym Skarżącego (...). Decyzja kasacyjna organu odwoławczego, a więc uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania, nie narusza art. 234 O.p., gdyż decyzją tą nie nakłada się na stronę żadnych obowiązków, ani nie ogranicza jej uprawnień. Dopiero decyzja, jaka zostanie wydana w ponownym postępowaniu przez organ podatkowy I instancji po uzupełnieniu i poszerzeniu materiału dowodowego będzie mogła zawierać ustalenia w odniesieniu do sytuacji materialnoprawnej Skarżącego."
(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2014 r., o sygn. akt II FSK 2616/14 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych)
Organ odwoławczy w treści decyzji kasatoryjnej winien ograniczyć się tylko do oceny i wskazań potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. W treści takiej decyzji nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy, nie przeprowadza analizy merytorycznej decyzji organu pierwszej instancji. Dokonanie takiej kontroli w ogóle nie może być podejmowane, ponieważ decyzja organu I instancji, wydana została bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego, co oznacza, że jest pozbawiona wyczerpujących ustaleń, które można poddać kontroli w zakresie zastosowania przepisów. A zatem decyzja w trybie art. 233 § 2 o.p. ze swej istoty nie może zawierać waloru rozstrzygnięcia merytorycznego. W obszarze stosowania art. 233 § 2 o.p. nie mieści się wyrażanie poglądów prawnych w przedmiocie prawa materialnego, których uwzględnienie przesądziłoby o określonym sposobie merytorycznego załatwienie sprawy. Wydanie decyzji z art. 233 § 2 o.p. na podstawie poglądu prawnego organu odwoławczego w zakresie prawa materialnego, co do merytorycznego sposobu załatwienia sprawy w sposób oczywisty wykracza poza treść, dyspozycję i możliwości uzasadnionego stosowania wymienionego przepisu procedury podatkowej.
Z kolei Sąd, badając legalność takiego formalnego rozstrzygnięcia, weryfikuje czy wypełnia ono przesłanki uniemożliwiające organowi II instancji wydanie decyzji merytorycznej. Zasadą bowiem jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, co do jej istoty. Stosownie do treści § 2 art. 233 o.p. zwrócenie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia jest konieczne w przypadku, gdy zebrany materiał dowodowy wymaga uzupełnienia w całości, bądź w znacznej części. W tym miejscu odnieść należy się do zasad regulujących postępowanie podatkowe. Podstawową zasadą postępowania jest wyrażona w art. 122 o.p. zasada prawdy obiektywnej. Oznacza ona, że organy podatkowe mają obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Na organie ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia wszelkich dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy, o czym stanowi art. 187 § 1 o.p. W myśl natomiast art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. Z przytoczonych przepisów wynikają dwa obowiązki organu: po pierwsze, zebranie materiału dowodowego, po drugie rozpatrzenie materiału dowodowego. W pierwszym z obowiązków chodzi zarówno o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu podatkowym, jak i wcześniej w toku czynności sprawdzających bądź kontroli podatkowej, a także materiał zgromadzony w innych postępowaniach, np. w postępowaniu karnym skarbowym. Gromadząc materiał dowodowy, organ podatkowy powinien również uwzględnić dowody przedstawione przez stronę postępowania. Zgromadzenie materiału dowodowego wpływa bezpośrednio na obiektywizm prowadzonego postępowania dowodowego. Aby bowiem dojść do prawdy obiektywnej, organy podatkowe prowadzące postępowanie są obowiązane zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi - na podstawie obowiązujących przepisów - wiążą się skutki prawne. Rozpatrzenie całego materiału dowodowego stanowi kolejny etap postępowania po zebraniu całego materiału dowodowego. Należy przez nie rozumieć ustosunkowanie się przez organ podatkowy do każdego dowodu bądź grupy dowodów i dokonanie ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Oznacza ono rozważenie, wzięcie pod uwagę, przeanalizowanie, zaznajomienie się z całym materiałem dowodowym. Rozpatrzenie materiału dowodowego musi być wyczerpujące, a zatem wszechstronne, dogłębne, szczegółowe, gruntowne i dokładne. Dopiero wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego pozwoli na dokonanie subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie będzie podstawą do ustalenia skutków podatkowoprawnych tych faktów.
W oparciu o powyższe i przechodząc do analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia, SKO uznało, że konieczne jest cofnięcie - w oparciu o art. 233 § 2 o.p. sprawy nadpłaty Spółki do Burmistrza, celem prowadzenia postępowania dowodowego, względem zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów opodatkowania wadliwie - zdaniem Spółki, zadeklarowanych do podatkowania na gruncie przepisów u.p.o.l. I tak w pierwszej kolejności, odnosząc się do sposobu uzasadnienia przez Organ odwoławczy zakresu koniecznego postępowania dowodowego względem działki nr [...] w K., Sąd stwierdza, że SKO nie wykazało w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podstaw zastosowania art. 233 § 2 o.p., nie wskazało okoliczności faktycznych, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, lecz jedynie ogólnikowo zaleciło przeprowadzenie postępowania dowodowego. Organ odwoławczy nie zweryfikował, czy na podstawie zgromadzonego już materiału dowodowego istniała możliwość wydania decyzji merytorycznej z zastosowaniem konkretnego przepisu prawa materialnego. SKO nie wskazało też, dlaczego w sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 229 o.p. Zamiast tego SKO przeprowadziło szeroką wykładnię przepisów prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w związku z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., wskazując na różnice pomiędzy zawartymi w tej ustawie sformułowaniami: "związania gruntu z działalnością gospodarczą" oraz "zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej". Ponadto Organ odwoławczy w swym rozstrzygnięciu napiętnował wadliwą - Jego zdaniem wykładnię prawa materialnego, przedstawioną przez Burmistrza.
Tym samym Sąd stwierdza podwójną wadliwość zaskarżonej decyzji odnośnie działki nr [...] w K., albowiem oprócz niewykazania przesłanki konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części/w całości – wkluczenia możliwości zastosowania art. 229 o.p., SKO zasugerowało merytoryczny pogląd, co do sposobu załatwienia sprawy, wbrew formalnemu rozstrzygnięciu przewidzianemu w art. 233 § 2 o.p. Należy ponownie podkreślić, że decyzja kasatoryjna, wydana w oparciu o ten przepis nie może odnosi się do istoty sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego. Wskazówki zawarte w decyzji kasatoryjnej nie mogą sugerować sposobu wykładni prawa materialnego pod kątem nieustalonego przecież stanu faktycznego, nadając kierunek rozstrzygnięcia sprawy, gdyż uczyniłoby to iluzorycznymi zarówno wskazane wyżej zasady postępowania podatkowego - cofniętego w oparciu o art. 233 § 2 o.p. przed organ I instancji oraz praw podatnika w takim postępowaniu. Przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia kasatoryjnego odnoszą się do pierwszego etapu stosowania prawa, to jest kwestii dotyczącej postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Wiążąca wypowiedź, co do zastosowania bądź niezastosowania lub wykładni określonej normy prawa materialnego może mieć miejsce dopiero wobec stanu faktycznego ustalonego w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.). Sąd stoi na stanowisku, że w decyzji wydanej na podstawie art. 233 § 2 o.p. nie jest możliwe wyrażenie jakiegokolwiek miarodajnego stanowiska co do zastosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2015 r. o sygn. akt II FSK 470/13). Innymi słowy, decyzja wydana w trybie art. 233 § 2 o.p. z założenia ma charakter procesowy, a jej istota ogranicza się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji, oczywiście z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania.
W zakresie dotychczas przeanalizowanym Sąd ocenił, że SKO naruszyło art. 233 § 2, w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., poprzez brak wykazania, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, w tym brak wskazania konkretnych okoliczności faktycznych wymagających wyjaśnienia, a także poprzez brak analizy możliwości zastosowania art. 229 o.p. SKO naruszyło również art. 233 § 2, w związku z art. 122, w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. przez nieuprawnioną, sprzeczną z istotą decyzji kasatoryjnej – merytoryczną wypowiedź, co do wykładni przepisów prawa materialnego, mogących mieć w sprawie zastosowanie. W związku z tą wadą Sąd zaznacza, że nie ocenił prawidłowości przedstawionej wykładni, albowiem byłoby to przedwczesne - kwestia ta nie powinna w ogóle znaleźć się w decyzji wydanej na postawie art. 233 § 2 o.p. Sąd mógłby ocenić te zarzuty jedynie w sytuacji, gdyby dotyczyły decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji lub reformatoryjnej, gdzie organ miałby uprawnienie do dokonania wykładni prawa materialnego. Odnośnie tego zakresu sporu, co do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Sąd zaleca, by ponownie rozpoznając sprawę w zakresie oceny podatkowo-prawnego statusu nieruchomości gruntowej, Organ odwoławczy uwzględnił stanowisko zaprezentowane w motywach niniejszego wyroku, odnośnie ram/podstaw wydania decyzji na podstawie art. 233 § 2 o.p. Przy braku podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej SKO winno podjąć stosowne kroki procesowe przewidziane przepisami prawa.
Z kolei w zakresie Hangaru [...], to w ocenie Sądu, SKO słusznie oceniło, że stanu faktycznego oraz sposobu opodatkowania nie można opierać o deklaracje Spółki na podatek od nieruchomości za lata ubiegłe, czy też o dokumentację związaną z podatkiem dochodowym, w których sporny hangar był wykazywany jako budowla. Stanu faktycznego nie można było również ustalić w oparciu o przekazaną przez Stronę dokumentację budowlaną, albowiem była ona niekompletna. Sąd dostrzega również – tak jak i SKO, że nie zostały przeprowadzone oględziny obiektu, na których konieczność przeprowadzenia Organ odwoławczy wskazywał już w swojej poprzedniej decyzji kasatoryjnej. Jako zasadne Sąd ocenia również zalecenie, zgodnie z którym wobec braku przedstawienia pełnej dokumentacji budowlanej przez Stronę, należy wystąpić do organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz organu nadzoru budowlanego lub też przeprowadzić inne dowody, które pozwalałyby na ocenę obiektu – w szczególności dowodu z opinii biegłego z zakresu architektury i budownictwa. W ocenie Sądu, brak przeprowadzenia tych dowodów, powoduje, że SKO nie mogło ocenić, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budowlą, czy częścią budynku. W konsekwencji braku ustalenia stanu faktycznego, brak było możliwości zastosowania odpowiedniego przepisu prawa materialnego, a rozstrzygniecie sprawy w tym zakresie, jak wyżej wykazano, wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Tym samym SKO nie mogło zastosować art. 229 o.p. i wbrew zarzutom Strony materiał dowodowy nie pozwalał na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Analiza tej części zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do konkluzji, że SKO prawidłowo zastosowało art. 233 § 2 o.p. w zakresie odnoszącym się do Hangaru [...].
Wydając ponownie decyzję, SKO – oprócz skupienia się na wykazaniu tego, czego Organ pierwszej instancji nie wykonał po poprzednim uchyleniu sprawy do ponownego rozpatrzenia – powinno było wyraźnie wskazać te czynności, które byłyby niezbędne do wykonania w sprawie, przy ponownym jej rozpoznaniu. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w oparciu o art. 200, w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (doradcy podatkowego).