Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E. Sp. z o. o. z siedzibą we W. (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy, organ drugiej instancji) z dnia 24 października 2024 r. nr 0201-IOV.13,4103.38.2024 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno - Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS, organ I instancji) z dnia 8 lipca 2024 r. nr 458000-CKK-41.4103.21.2022.118 w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za okres od III do XII/2020 r. i I/2021 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za okres od III do VI, od VIII do XII/2020 r. i I/2021 r.
Sąd mając na uwadze wynikający z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, a nie powielania zawartości akt wskazuje na następujące okoliczności sprawy sądowoadministracyjnej.
Z ustaleń NDUCS wynika, że w kontrolowanym okresie spółka prowadziła gabinet fryzjersko-kosmetyczny (usługi opodatkowane stawką VAT w wysokości 8%). Sprzedaż usług świadczonych w gabinecie w badanym okresie wyniosła 28.575,89 zł (podatek VAT w kwocie 2.286,11 zł). Na podstawie złożonych przez Stronę w okresie od marca 2020 r. do stycznia 2021 r. plików JPK_VAT ustalono, że Spółka dokonała sprzedaży usług kurierskich na terytorium kraju na kwotę netto 855.679,10 zł (usługi opodatkowane stawką VAT w wysokości 23% w kwocie 196.806,15 zł). Odbiorcą tych usług była firma I. S.A.
NDUCS decyzją z dnia 27 lipca 2023 r. nr 458000-CKK-41.4103.21.2022.25 określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług od marca 2020 r. do stycznia 2021 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za powyższe okresy.
Wskutek rozpoznania odwołania, DIAS decyzją z 20 grudnia 2023 r. nr 0201-IOV-13.4103.45.2023 uchylił decyzję NDUCS i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, podkreślając konieczność prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.
Po wykonaniu działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego organ I instancji decyzją z 8 lipca 2024 r. nr 458000-CKK-41.4103.21.2022.118 określił Skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług w następującej wysokości za: -marzec 2020 r. w kwocie 7.329,00 zł, -kwiecień 2020 r. w kwocie 17.040,00 zł, -maj 2020 r. w kwocie 11.863,00 zł, -czerwiec 2020 r. w kwocie 12.967,00 zł, -lipiec 2020 r. w kwocie 11.032,00 zł, - sierpień 2020 r. w kwocie 9.946,00 zł, -wrzesień 2020 r. w kwocie 2.177,00 zł, - październik 2020 r. w kwocie 14.860,00 zł, -listopad 2020 r. w kwocie 14.766,00 zł, - grudzień 2020 r. w kwocie 23.630,00 zł, -styczeń 2021 r. w kwocie 9.216,00 zł. Ponadto NDUCS ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w następującej wysokości: za marzec 2020 r. w wysokości 4.600 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, za kwiecień 2020 r. w wysokości 11.204 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, za maj 2020 r. w wysokości 13.088 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, za czerwiec 2020 r. w wysokości 12.880 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, za sierpień 2020 r. w wysokości 7.475 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, za wrzesień 2020 r. w wysokości 14.800 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, za październik 2020 r. w wysokości 11.126 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, za listopad 2020 r. w wysokości 12.154 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, za grudzień 2020 r. w wysokości 14.959 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, za styczeń 2021 r. w wysokości 7.480 zł odpowiadającej 100% kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. NDUCS podjął działania w celu uzupełnienia materiału dowodowego, ponownej analizy i jego reasumpcji. Ustalono, że wystawcy spornych faktur nie posiadali żadnych możliwości technicznych, organizacyjnych jak i osobowych do świadczenia usług transportowych. Ponadto zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego organ I instancji podjął próbę przesłuchania w charakterze świadka: D. J. (pomimo dwukrotnego odebrania wezwania nie stawił się na przesłuchanie wskutek czego obciążono go karą porządkową), P. J. (pomimo dwukrotnego odebrania wezwania nie stawił się na przesłuchanie wskutek czego obciążono go karą porządkową), Ł. M. (nie odebrał wezwania), G. M. (nie odebrał wezwania). NDUCS wezwał również na przesłuchanie Skarżącą, która za pośrednictwem pełnomocnika odmówiła składania zeznań. Nadto NDUCS ustalił, że Skarżąca zawarła z I. S.A. umowę nr [...] z dnia 11 lipca 2019 r. o świadczenie usług kurierskich (k. 194-210). Na mocy tej umowy spółka, jako kurier, zobowiązała się świadczyć usługi w zakresie przewozu przesyłek na terytorium Rzeczypospolitej na rzecz zleceniodawcy. Z treści umowy wynikało, że spółka posiada odpowiednie doświadczenie, stosowną wiedzę oraz know-how w zakresie niezbędnym dla realizacji umowy. Ponadto Skarżąca oświadczyła, iż posiada uprawnienia do świadczenia usług objętych umową, w tym w szczególności prawo jazdy odpowiedniej kategorii, uprawniające do wykonywania usług przewozu oraz ważne badania techniczne pojazdu. NDUCS podkreślił, że Skarżąca nie przedłożyła żadnych umów zawartych z ww. podmiotami na świadczenie usług transportowych. Dalej idąc wskazano, że Strona trzykrotnie odmówiła złożenia zeznań w przedmiotowej sprawie, nie udzieliła też żadnych wyjaśnień w jakich okolicznościach doszło do nawiązania współpracy z kontrahentami. W konsekwencji NDUCS uznał, iż faktury wystawione dla Strony tytułem usług transportowych świadczonych na rzecz L. Sp. z o. o., L.(1) Sp. z o. o., R. Sp. z o. o., C. Sp. z o. o., E.(1) Sp. z o. o. są fakturami pustymi, ponieważ obrotowi nie towarzyszyły żadne usługi. Tym samym NDUCS zakwestionował prawo Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz.2774 ze zm., dalej ustawa o VAT).
Od tej decyzji Strona wniosła odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art, 191 w zw. z art. 121 §1, art. 122, art. 180 §1 art. 187 §1 i art. 210 §4 1ustawyz dnia 29 sierpnia t997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. dalej O.p) przez dowolną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji prowadzenie postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie wyłącznie w celu wykazania z góry obranej tezy, że wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktury VAT wystawione na rzecz Strony w zakresie objętym postępowaniem przez L. Sp. z o.o., L.(1) Sp. z o. o., C. Sp. z o.o., R. Sp. z o.o. i E.(1) Sp. z o.o. są rzekomo nierzetelne, 2. art. 193 § 4 i 6 w zw. art. 191 w zw. z art. 121 §1, art. 122, art. 180 §1 i art. 187 §1 O.p. przez rażąco dowolną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę zebranego materiału dowodowego, 3. art. 121 §1 O.p. przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organu, 4. art. 233 § 2 zd. 2 O.p. przez zaniechanie zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy wskazanych przez DIAS w decyzji z 20 grudnia 2023 r. Strona zarzuciła również naruszenie prawa materialnego tj.: 1. art. 19a ust.1, art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit.a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a, art. 99 ust. 1 i 12, art. 109 ust. 3, art. 112c ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 112b ust. 1 pkt 1 lit.a i c w zw. z art. 1 pkt 25 i 26 oraz art. 25 o VAT przez określenie Stronie zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres objęty postępowaniem w kwotach wymienionych w sentencjach decyzji zamiast w kwotach wynikających ze złożonych deklaracji oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego, 2. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit.a oraz art. 88 ust.3a pkt 1 lit. a i art. 88 ust.3a pkt 4 ustawy o VAT w zw. z art. 167, art. 168 lit.a, art. 178 lit. a i art. 273 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2013 r. nr 353/5) przez niedopuszczalną rozszerzającą wykładnię wyjątków od zasady neutralności w podatku od towarów i usług.
Po rozpatrzeniu odwołania, DIAS decyzją z dnia 24 października 2024 r. nr 0201-IOV-13.4103.38.2024 utrzymał w mocy decyzję NDUCS. Z ustaleń organu odwoławczego w zakresie nabycia kwestionowanych usług transportowych wynikało, że większość spółek widniejących jako wystawcy faktur VAT została zawiązana w 2019 r., jedynie C. Sp. z o. o. powstała w 2018 r. Spółki te posiadały siedzibę w wirtualnych biurach i nie prowadziły działalności zanim ich udziały zostały sprzedane. Ponadto nie zatrudniały one żadnych pracowników (z wyjątkiem C. Sp. z o. o., ale nie były to osoby wskazane przez I. jako świadczące usługi w imieniu skarżącej spółki). DIAS podkreślił, że kontrahenci Skarżącej nie posiadali żadnych środków transportu, nie korzystali z nich również na postawie umowy leasingu, najmu czy użyczenia – co zdaniem organu odwoławczego budzi uzasadnione wątpliwości co do możliwości świadczenia przez nie usług transportowych. Spółki widniejące jako wystawcy faktur VAT zostały wykreślone z rejestru podatników VAT (co do spółek L.(1), L. i R. nastąpiło to kolejno 2 grudnia 2020 r., 27 sierpnia 2020 r. i 24 sierpnia 2020 r. z uwagi na niestawienie się na wezwanie właściwego miejscowo organu podatkowego, natomiast co do spółki E.(1) nastąpiło to 4 marca 2021 r. z uwagi na brak możliwości kontaktu). DIAS zwrócił uwagę na powiązania osobowe między spółkami będącymi kontrahentami Skarżącej. W pierwszej kolejności podkreślił, że prezesem zarządu spółek C. Sp. z o. o. i E.(1) Sp. z o. o. do 5 czerwca 2020 r. był G. M., który do 4 grudnia 2019 r. posiadał 100% udziałów w spółce E.(1) i 80% udziałów w spółce C. Z kolei prezesem zarządu spółki R. i E.(1) od 5 czerwca 2020 r. był Ł. M. Ponadto spółki L.(1) i L. są ze sobą związane – P. J., który sprawował w obydwu funkcję prezesa zarządu jest bratem D. J. będącego jedynym udziałowcem. Obie spółki miały zgłoszony ten sam profil działalności (doradztwo), tą samą siedzibę i zostały zakupione od tej samej osoby w przeciągu dwóch miesięcy. Z kolei R. S., przesłuchany dwukrotnie w charakterze świadka odnośnie m.in. posiadania udziałów w C. Sp. z o. o. (a także bycia prezesem zarządu w spółkach: N., I.(1), B. i C.(1)) zeznał, że do pełnienia tych funkcji namówił go G. M. i otrzymał za to drobną kwotę pieniędzy. Ww. osoba zeznała, że w tych spółkach pełniła rolę "słupa" i nie posiadały one żadnego majątku. Dalej wskazano na powiązania osobowe między Ł. M. i G. M. – byli oni współudziałowcami w E.(1), której prezesem był najpierw G. M., a następnie Ł. M.
Następnie DIAS podniósł okoliczność braku współpracy między Skarżącą a organem I instancji – Strona odmówiła składania wyjaśnień i zeznań, nie przekazała dokumentów, o które wzywał NDUCS. Strona nie przedłożyła również żadnych dowodów które mogłyby potwierdzić rzetelność spornych faktur oraz prawo do odliczenia podatku naliczonego zakwestionowanego przez NDUCS. Pomimo wezwań organu pierwszej instancji Strona na żadnym etapie kontroli celno-skarbowej czy też postępowania podatkowego nie przedłożyła imiennej listy pracowników zatrudnionych w 2020 r. i w styczniu 2021 r. ani wykazu środków trwałych (samochodów) za 2020 r. Skarżąca spółka nie przedłożyła również żadnych umów z podwykonawcami na świadczenie usług kurierskich. Do kontroli spółka dostarczyła jedynie sporne faktury VAT oraz cztery dokumenty KP. Żadna z ww. faktur nie zawierała szczegółowych informacji – z ich treści wynikała jedynie kwota usługi transportowej. Brak jest natomiast numerów rejestracyjnych pojazdów, które miały być używane przez podwykonawców do świadczenia usług transportowych według zleceń Skarżącej, wskazania tras transportowych i okresu w jakim miano wykonywać daną usługę, umów z podwykonawcami, a także określenia sposobu kalkulacji ceny za usługę transportową. W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do ustaleń dotyczących świadczenia przez Skarżącą spółkę usług kurierskich na rzecz I. S.A. Między Skarżącą a I. S.A. została zawarta umowa o świadczenie usług kurierskich nr [...] z 11 stycznia 2019 r. (k.194-210). Na jej podstawie organ II instancji ustalił, że Spółka jako kurier zobowiązała się świadczyć usługi w zakresie przewozu przesyłek na terytorium Rzeczypospolitej na rzecz zleceniodawcy. Z treści umowy wynikało, że spółka posiada odpowiednie doświadczenie, stosowną wiedzę oraz know-how w zakresie niezbędnym dla realizacji umowy. Ponadto Skarżąca oświadczyła, iż posiada uprawnienia do świadczenia usług objętych umową, w tym w szczególności prawo jazdy odpowiedniej kategorii, uprawniające do wykonywania usług przewozu oraz ważne badania techniczne pojazdu. W §2 ust. 3 umowy wskazano, iż kurier będzie świadczyć przedmiotowe usługi własnymi, wynajmowanymi lub udostępnionymi samochodami nie starszymi niż 8 lat, których dokumenty rejestracyjne kurier przedłożył zleceniodawcy przy zawarciu umowy, tj. samochodem marki [...] (strona nie posiadała samochodu o tym nr rejestracyjnym na stanie środków trwałych). Z kolei w §2 ust.4 zastrzeżono, iż w przypadku zmiany danych dotyczących samochodu wskazanego w § 2 ust. 3 lub włączenia nowego samochodu w celu świadczenia usług, kurier zobowiązuje się poinformować o tym fakcie zleceniodawcę, przedkładając dokumenty rejestracyjne nowego samochodu w terminie 3 dni od dnia zaistnienia tych zmian w formie pisemnej bądź elektronicznej. Ponadto kurier za zgodą zleceniodawcy może wykonywać umowę przy pomocy podwykonawców, przy czym za ich działania lub zaniechania, ponosi odpowiedzialność jak za działania własne. I. S.A. na wezwanie NDUCS przedłożyła wykaz wszystkich środków transportu wykorzystywanych przez Stronę przy świadczeniu na jej rzecz usług kurierskich w latach 2019-2020 r. wraz z danymi personalnymi kurierów. Spółki L., L.(1), R. i E.(1) w badanym okresie nie zatrudniały żadnych pracowników, natomiast wśród osób, które były zatrudnione w C. Sp. z o. o. nie znajduje się żadna osoba wskazana jako kierowca przez I. W wykazie pojazdów widnieją pojazdy o następujących numerach rejestracyjnych: [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...]. Ponadto również Biuro Rachunkowe G., które w kontrolowanym okresie prowadziło księgi rachunkowe Skarżącej przedłożyło wykaz środków trwałych należących do strony, z których dwa pojazdy (spośród dziewięciu) o nr rejestracyjnych [...] nr [...] i [...] nr [...] nie zostały wymienione w zestawieniu otrzymanym od I. S.A. Na podstawie danych zawartych w CEPiK, DIAS ustalił, że dziewięć pojazdów wymienionych w wykazie otrzymanym od biura rachunkowego należało do Skarżącej w badanym okresie (samochody o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Natomiast samochody marki [...] o nr [...] i [...], które znalazły się w powyższym wykazie nie były wykorzystywane do świadczenia usług kurierskich na rzecz I. S.A. Odnośnie pozostałych pojazdów wskazać należy, iż samochody [...] ([...]) o nr [...] i [...] należały do P. S.A. i na podstawie umów leasingu zostały one wyleasingowane firmie I., która nie posiadała zgody na podnajem pojazdów (auto o nr [...] zostało Skarżącej udostępnione na podstawie umowy z 27 października 2020 r. o odpłatne udostępnienie samochodu elektrycznego – rozwiązanej porozumieniem z 27 stycznia 2022 r.; natomiast według wyjaśnień I. S.A. pojazd nr [...] nie był udostępniany Skarżącej). Z kolei samochody [...] ([...]) o nr [...] i [...] oraz [...] w 2020 r. były własnością I. S.A. i zostały one udostępnione Skarżącej na mocy umów o odpłatne udostępnienie samochodu elektrycznego, które zostały następnie rozwiązane (I. S.A. oświadczyła, że nie posiada ani skanów ani oryginałów tychże umów). Natomiast – jak wynika z CEPiK, samochód [...] nr [...] w 2020 r. był własnością Ł. Z., który wyjaśnił, że w 2018 r. sprzedał go firmie m. Ł. B. pismem z 26 maja 2024 r. wyjaśnił, że świadczył usługi kurierskie przedmiotowym autem na rzecz I. S.A. rozwożąc i odbierając przesyłki od różnych kontrahentów, jednak nie pamięta, aby w 2020 r. użyczał pojazd Skarżącej ani innym podmiotom. Samochód [...] nr [...] był własnością J. D. (dane z CEPiK), który pisemnie poinformował, że nie użyczał przedmiotowego samochodu Skarżącej. Jednakże auto to użyczył on nieodpłatnie V. - przewoźnikowi współpracującemu z I. S.A celem wykorzystywania go sporadycznie, jako awaryjnego auta do rozwożenia paczek. Dopiero od NDUCS dowiedział się, że Skarżąca mogła korzystać z jego samochodu bezumownie, bez jego wiedzy i zgody. Natomiast pojazd [...] o nr [...] był własnością E. S., która – jak wynika z CEPiK sprzedała go w 2019 r. A. V., który nie udzielił odpowiedzi na wezwanie NDUCS czy udostępnił przedmiotowy samochód Skarżącej albo innemu podmiotowi. Samochody o nr rej. zagr – tj. [...] ([...]) i [...] ([...]) należały w 2020 r. do Skarżącej. DIAS podkreślił, ze żaden z pojazdów nie stanowił własności podwykonawców. Spółki te nie posiadały również innego tytułu prawnego do przedmiotowych samochodów. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność ta bezsprzecznie świadczy o tym, że Skarżąca posłużyła się nierzetelnymi fakturami. Organ II instancji zwrócił również uwagę na powiązania osobowe między wystawcami faktur. D. J. i P. J. to bracia będący znajomymi Ł. M. Ł. M. wraz z G. M. byli współudziałowcami R. Sp. z o. o. R. S. i G. M. byli znajomymi i współudziałowcami w C. Sp. z o. o. Natomiast G. M. zaproponował R. S. pieniądze za zostanie udziałowcem w C. Sp. z o. o. oraz za objęcie funkcji prezesa w N. Sp. z o. o., I.(1) Sp. z o. o., B. Sp. z o. o. oraz C.(1) Sp. z o. o. Dodatkowo, decyzją z dnia 21 lutego 2024 r. o nr 0201-IOV-13.4103.46.2023 wydaną wobec Skarżącej w przedmiocie podatku VAT od lutego do października 2019 r. DIAS uznał ww. spółki (poza C.) za wystawców pustych faktur, czego Strona nie zakwestionowała, ponieważ nie zaskarżyła tejże decyzji. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na kwestię sposobu zapłaty za usługi transportowe Na wszystkich fakturach wystawionych przez L. Sp. z o. o. i L.(1) Sp. z o. o. jako sposób zapłaty wskazano gotówkę. Natomiast w przypadku C. Sp. z o. o. przelewem bankowym została opłacona kwota w wysokości 144.500 zł, gdy łączna kwota brutto ze spornych faktur wystawionych przez C. Sp. z o. o. wyniosła 194.500 zł, pomimo wskazania na spornych fakturach formy płatności przelewu. Zdaniem DIAS racjonalnie działający podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie stosuje rozliczeń z rzetelnymi kontrahentami w formie gotówkowej. Podkreślono, że prawo do odliczenia podatku VAT daje tylko i wyłącznie faktura wystawiona rzetelnie, czyli taka, która dokumentuje stan faktyczny. Dalej wskazano, że zasada neutralności podatkowej, której naruszenie podniesiono w odwołaniu, nie stoi na przeszkodzie odmowy odbiorcy faktury prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w sytuacji, gdy faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. DIAS nadmienił, że udowodnienie złej wiary przez organ podatkowy dotyczy tylko sytuacji gdy czynność została faktycznie dokonana, a zatem została spełniona przesłanka powstania prawa do odliczenia VAT. Zdaniem DIAS, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, skoro żadna ze spółek (tj. L.(1) Sp. z o. o., L. Sp. z o. o., C. Sp. z o. o., R. Sp. z o. o. oraz E.(1) Sp. z o. o.) nie wykonała na rzecz Skarżącej usługi transportowej w kontrolowanym okresie, to wystawione faktury są puste sensu stricto i nie dokumentują rzeczywistych czynności. W odniesieniu do zarzutu określenia zobowiązania w podatku VAT zamiast przyjęcia wartości wynikających z deklaracji VAT-7 wskazano, że ujawnienie nieprawidłowości w postępowaniu podatnika obliguje organy skarbowe do podejmowania określonych przepisami prawa działań zmierzających do określenia zgodnej z prawem wysokości zobowiązania podatkowego. W nawiązaniu do zarzutów dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego wskazano, że zebrany materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na stwierdzenie, że usług transportowych na rzecz Strony nie świadczyli rzekomi podwykonawcy, a kwestionowane faktury VAT są puste sensu stricto. Konkludując, zdaniem organów podatkowych Strona świadomie i celowo dopuściła się oszustwa w podatku od towarów i usług. DIAS podzielił także stanowisko NDUCS co do zasadności ustalenia spółce dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług w wysokości 100% procent podatku od towarów i usług naliczonego a wykazanego przez Stronę w złożonych deklaracjach VAT-7 od marca 2020 r. do stycznia 2021 r. (z pominięciem lipca 2020r. – brak nieprawidłowości, wynikających z pustych faktur).