Następnie organ zauważył, że jak wynika z art. 28m ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT do ukrytych zysków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie zalicza się wynagrodzeń z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT - w części, w jakiej suma tych wynagrodzeń wypłacona w danym miesiącu tej osobie nie przekracza pięciokrotności średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez podatnika z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT, nie więcej jednak niż pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, przy czym średnie i przeciętne miesięczne wynagrodzenie ustala się za miesiąc poprzedzający miesiąc dokonania wypłat osobie fizycznej. Natomiast wynagrodzenie z tytułu wykonywania przez wspólników powtarzających się świadczeń niepieniężnych, które nie stanowi wynagrodzenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 lub art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT, nie będzie podlegało wyłączeniu na podstawie art. 28m ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, a więc uznanie go za ukryty zysk nie będzie związane z wypłaconą kwotą ponad limit określony w tym przepisie. Wynagrodzenie to stanowi dla wspólników przychód z "innych źródeł", o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ustawy o PIT, więc będzie w całości stanowiło ukryte zyski w myśl art. 28m ust. 3 ustawy o CIT i podlegało opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek kapitałowych.
DKIS stwierdził dalej, że omawiane wynagrodzenie wspólnika w sposób oczywisty spełnia podstawowe warunki do uznania go za ukryte zyski - jest bowiem świadczeniem wykonanym w związku z prawem do udziału w zysku, innym niż podzielony zysk, i wykonanym na rzecz wspólnika lub podmiotu powiązanego. Ustawodawca, konstruując definicję legalną ukrytych zysków w art. 28m ust. 3 ustawy o CIT, stworzył katalog podmiotów, w stosunku do których uznał za zasadne wprowadzenie opodatkowania dotyczącego wypłaty świadczeń ze względu na pełnione funkcje lub powiązania ze spółką, zaliczając te świadczenia do ukrytych zysków. Jednocześnie DKIS podkreślił, że art. 28m ust. 3 ustawy o CIT, gdzie zdefiniowano pojęcie ukrytych zysków, musi być odczytywany łącznie z ust. 4 tego artykułu, w którym to wskazano co ukrytym zyskiem nie jest. Analiza art. 28m ust. 3 i ust. 4 ustawy o CIT prowadzi do konkluzji, że świadczenia wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem jest wspólnik spółki, które nie stanowią wynagrodzeń z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT, stanowią w całości ukryty zysk. Zatem, jeśli wynagrodzenie wypłacane wspólnikom z tytułu wykonywania przez nich powtarzających się świadczeń, o których mowa w art. 176 k.s.h., nie stanowi dla nich wynagrodzenia z tytułu art. 12 ust. 1 lub art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT - to wbrew stanowisku wnioskodawcy - stanowi w całości ukryty zysk i tym samym będzie podlegać opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek.
Z przytoczoną interpretacją indywidualną nie zgodziła się spółka, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej interpretacji zarzucono:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28m ust. 3 oraz art. 28m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie – polegające na przyjęciu, że wynagrodzenie z tytułu wykonywania przez wspólników powtarzających się świadczeń niepieniężnych z art. 176 k.s.h. stanowi ukryty zysk i podlega w konsekwencji opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, podczas gdy, wbrew twierdzeniu DKIS, wypłata wynagrodzenia na rzecz wspólników nie jest dokonywana w związku z prawem do udziału w zyskach i ma charakter niezależny od prawa do udziału w zysku, co wynika również z art. 176 § 2 k.s.h.;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28m ust. 3 i art. 28m ust. 4 pkt 1 oraz w zw. z art. 28m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie – polegające na przyjęciu, że każdorazowo świadczenia wykonane z w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem jest udziałowiec, wspólnik lub podmiot z nimi powiązany, które nie stanowią wynagrodzeń z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT, stanowią w całości ukryty zysk, podczas gdy wykładnia taka jest zbyt szeroka i prowadzi do wniosku, że każdorazowo świadczenie na rzecz wspólników, które nie będzie stanowić wynagrodzenia z tytułów z art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT będzie stanowić ukryty zysk, pomijając pozostałe przesłanki konieczne do uznania świadczenia w całości za ukryty zysk, a więc m.in. powiązania z prawem do udziału w zysku;
3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14h w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa, o.p.) – poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem zasady nakazującej jednolite stosowanie przepisów prawa podatkowego oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w związku z zajęciem stanowiska sprzecznego ze stanowiskiem prezentowanym przez DKIS w interpretacjach indywidualnych wcześniej wydanych w analogicznym stanie faktycznym i prawnym.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że błędnie DKIS w zaskarżonej interpretacji podnosi, że za przyjęciem opodatkowania wynagrodzenia z art. 176 k.s.h. przemawia fakt, że to wspólnicy mają wpływ na powierzenie im w umowie spółki obowiązków, a także ustalenie wysokości tego wynagrodzenia. Zdaniem Skarżącej jest to błędne założenie, które zakłada, że skoro to wspólnicy podejmują decyzję co do ustalenia obowiązków z art. 176 k.s.h., to wynagrodzenie za wykonywanie tych obowiązków musi mieć charakter ukrytego zysku. Organ pomija w swych rozważaniach realny charakter wykonywanych przez wspólników świadczeń niepieniężnych. Wspólnicy wykonują obowiązki, o których mowa w umowie spółki, a które zostały opisane we wniosku o interpretację. Co więcej, świadczenia wspólników są konieczne w działalności skarżącej. Nie jest więc tak, że zmiana umowy spółki i wpisanie w niej obowiązku wykonywania przez wspólników świadczeń niepieniężnych wynikało z całkowicie arbitralnej decyzji wspólników, niezależnej od potrzeb spółki. Zdaniem skarżącej fakt rzeczywistych potrzeb spółki w zakresie świadczeń wykonywanych przez wspólników ma istotne znaczenie dla oceny, czy wynagrodzenie za te obowiązki ma charakter ukrytych zysków. Nie można bowiem przypisać związku z prawem do udziału w zysku wynagrodzeniu, które wypłacane będzie za czynności, które służą prowadzonej przez spółkę działalności. Stanowisko takie potwierdza pośrednio m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 października 2023 r., I SA/Łd 513/23, w którym stwierdzono, że ukrytym zyskiem może być świadczenie powstałe w wyniku uzgodnień, których nie zawarłyby podmioty niepowiązane. Ocena transakcji pod tym kątem nie powinna ograniczać się jedynie do analizy ustalonej ceny transakcji, ale powinna również uwzględniać ocenę, czy w ogóle doszłoby do zawarcia takiej transakcji, gdyby nie uczestniczyły w niej podmioty niepowiązane. Przy dokonywaniu takiej kwalifikacji należy brać pod uwagę potrzeby spółki z punktu widzenia przedmiotu jej działalności, zasadność świadczenia takiej transakcji odnośnie do jej sytuacji majątkowej czy jej potrzeb biznesowych.
Dalej skarżąca podniosła, że wypłata wynagrodzenia na rzecz wspólników z tytułu wykonywanych przez nich obowiązków jest również niezależna od prawa do udziału w zyskach. Z treści art. 176 § 1 i § 2 k.s.h. wynika, że do wypłaty wynagrodzenia dojdzie niezależnie od tego, jaki będzie zysk osiągnięty przez spółkę, a nawet, czy w ogóle jakikolwiek zysk zostanie wypracowany. Tym samym nie sposób uznać wypłaty wynagrodzenia na rzecz wspólników za ekwiwalent dywidendy, a to stanowi jeden z koniecznych warunków do uznania świadczenia za ukryty zysk w rozumieniu art. 28m ust. 3 ustawy o CIT. W sytuacji bowiem, gdy nie powstanie zysk, a wynagrodzenie i tak będzie wypłacane, to nie jest możliwe uznać tego wynagrodzenia za równoważną dystrybucję zysku spółki. Skarżąca odwołała się do treści objaśnień podatkowych pt. "Przewodnik do ryczałtu od dochodów spółek", wydanych w dniu 23 grudnia 2021 r. przez Ministerstwo Finansów (str. 32, 34-36).
Następnie skarżąca zarzuciła, że stanowisko DKIS przedstawia również wykładnię rozszerzającą, która zakłada, że każde wynagrodzenie na rzecz wspólnika, które nie będzie zawierać się w wyłączeniach z art. 28m ust. 4 ustawy o CIT (w przedmiotowej sprawie jest to konkretnie wyłączenie z art. 28m ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT), będzie stanowiło ukryty zysk. Wyłączenia z art. 28m ust. 4 ustawy o CIT dotyczą wszak świadczeń spółki, które bez wątpienia stanowić mają w ocenie ustawodawcy ukryty zysk. Jednocześnie postanowił on wyłączyć określone ich kategorie spod opodatkowania do określonych wysokości - tak jak w art. 28m ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, które to opisane tam świadczenia nie stanowią ukrytego zysku do pewnej wielokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Nie oznacza to jednak automatycznie, że a contrario każde inne wynagrodzenie, które nie będzie mieściło się w katalogu z art. 28m ust. 4 ustawy o CIT będzie ukrytym zyskiem. DKIS w swych rozważaniach pomija pozostałe przesłanki konieczne do uznania świadczenia za ukryty zysk. Wykładnia prezentowana przez organ oznaczałaby, że art. 28m ust. 3 ustawy o CIT staje się nieistotny przy kwalifikacji świadczeń jako ukrytych zysków. Wystarczyłby wówczas tylko katalog negatywny z art. 28m ust. 4 ustawy o CIT.
Końcowo spółka podniosła, że zaskarżona interpretacja stoi w sprzeczności z dotychczasowym dorobkiem orzeczniczym Krajowej Informacji Skarbowej. Szereg wydawanych dotąd interpretacji potwierdzało, że wynagrodzenie z art. 176 k.s.h. wypłacane wspólnikom nie stanowi ukrytego zysku i nie podlega opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek. Potwierdzały to m.in. interpretacja z 31 marca 2023 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.31.2023.2.BJ, z 2 marca 2023 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.7.2023.1.ASK, z 30 listopada 2022 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.643.2022.1.AR. Tak nagła i diametralna zmiana podejścia organu, pomimo utrwalenia jednolitego orzecznictwa w tym zakresie, stoi w sprzeczności z zasadą nakazującą stosowanie przepisów prawa podatkowego w sposób jednolity. Odmienny sposób traktowania podatników, którzy znajdują się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, wprost narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na interpretację indywidualną, stosuje odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi zasadność zarzutów strony skarżącej obejmujących: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu w całości lub części na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przytaczając ramy prawne sporu strony skarżącej z organem, należy wskazać, że zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości ukrytych zysków (dochód z tytułu ukrytych zysków). W myśl art. 28m ust. 3 ustawy o CIT przez ukryte zyski, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się świadczenia pieniężne, niepieniężne, odpłatne, nieodpłatne lub częściowo odpłatne, wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem, bezpośrednio lub pośrednio, jest udziałowiec, akcjonariusz albo wspólnik lub podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym udziałowcem, akcjonariuszem albo wspólnikiem, w szczególności świadczenia wymienione w pkt 1-12 tego przepisu. Stosownie do art. 28m ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT do ukrytych zysków, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 2, nie zalicza się wynagrodzeń z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłaconych osobie fizycznej - w części, w jakiej suma tych wynagrodzeń i zasiłków wypłacona w danym miesiącu tej osobie nie przekracza pięciokrotności średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez podatnika z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie więcej jednak niż pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, przy czym średnie miesięczne wynagrodzenie ustala się za miesiąc poprzedzający miesiąc dokonania wypłat osobie fizycznej.
Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 176 § 1 k.s.h., jeżeli wspólnik [spółki z o.o. – przyp. Sądu] ma być zobowiązany do powtarzających się świadczeń niepieniężnych, w umowie spółki należy oznaczyć rodzaj i zakres takich świadczeń. W myśl art. 176 § 2 k.s.h. wynagrodzenie wspólnika za takie świadczenia na rzecz spółki jest wypłacane przez spółkę także w przypadku, gdy sprawozdanie finansowe nie wykazuje zysku. Wynagrodzenie to nie może przewyższać cen lub stawek przyjętych w obrocie. Stosownie do art. 176 § 3 k.s.h., w przypadku określonym w § 1 zbycie udziału, jego części lub ułamkowej części udziału, bądź obciążenie udziału, może nastąpić jedynie za zgodą spółki, o której mowa w art. 182 k.s.h., chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z art. 191 § 1 k.s.h., wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników, z uwzględnieniem przepisu art. 195 § 1 k.s.h.
Dokonując wykładni art. 28m ust. 3 ustawy o CIT w granicach okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku spółki o wydanie interpretacji, należy zauważyć, że przepis ten wskazuje na świadczenia pieniężne, których beneficjentem jest wspólnik spółki wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, lecz inne niż podzielony zysk. Zdaniem Sądu takie cechy spełnia wynagrodzenie wspólnika spółki wypłacone na podstawie art. 176 § 1 i § 2 k.s.h. Przede wszystkim należy zauważyć, że jedynymi osobami, które mogą otrzymać wynagrodzenie z tego tytułu są wspólnicy spółki. Z faktu posiadania statusu wspólnika spółki płynie zaś prawo do udziału w zysku spółki. Nadto należy zauważyć, że omawiane wynagrodzenie jest wypłacane przez spółkę także w przypadku, gdy sprawozdanie finansowe nie wykazuje zysku, a to oznacza, że należy je kwalifikować jako świadczenie inne niż podzielony zysk, o którym mowa w art. 28m ust. 3 ustawy o CIT. Jednocześnie omawiane wynagrodzenie wspólnik otrzymuje w związku z prawem do udziału w zysku, bowiem otrzymanie tego wynagrodzenia zastrzeżone jest wyłącznie dla wspólników spółki, a więc osób uprawnionych do udziału w zysku spółki. Trafnie też DKIS zauważył, że to od samych wspólników spółki zależy wysokość omawianego wynagrodzenia i zakres świadczeń na rzecz spółki, co również wskazuje na związek owego wynagrodzenia z byciem wspólnikiem spółki, a więc osobą mającą prawo do prowadzenia spraw spółki i udziału w zyskach spółki. Wbrew zarzutom skargi, organ nie pominął realnego charakteru wykonywanych przez wspólników świadczeń niepieniężnych. Okoliczności realności tych świadczeń DKIS nie kwestionował, lecz należy podkreślić, że faktyczne wykonywanie świadczeń na rzecz spółki nie przekreśla związku wynagrodzenia wspólnika z prawem do udziału w zysku spółki, co przesądza o tym, że wynagrodzenie to kwalifikuje się do ukrytych zysków. W konsekwencji zatem Sąd stwierdził, że prawidłowo DKIS przyjął, że wynagrodzenie, o którym mowa w art. 176 § 1 i § 2 k.s.h. stanowi ukryty zysk i podlega opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, bowiem wypłata wynagrodzenia na rzecz wspólników jest dokonywana w związku z prawem do udziału w zyskach. Niezasadny był wobec tego zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 28m ust. 3 oraz art. 28m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie.
Jeśli chodzi o drugi zarzut sformułowany w petitum skargi, należy podkreślić, że strona skarżąca, zarzucając organowi naruszenie art. 28m ust. 3 i art. 28m ust. 4 pkt 1 oraz w zw. z art. 28m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie, zwalcza twierdzenie, że każdorazowo świadczenia wykonane z w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem jest udziałowiec, wspólnik lub podmiot z nimi powiązany, które nie stanowią wynagrodzeń z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT, stanowią w całości ukryty zysk. Sąd zauważa jednak, że takiego twierdzenia zaskarżona interpretacja nie zawiera, bowiem DKIS odnosił się w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 176 § 1 i § 2 k.s.h., które było przedmiotem wątpliwości spółki wyrażonych we wiosku o wydanie interpretacji. Prawidłowo przy tym organ posiłkował się analizą art. 28m ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, jednak nie sformułował takiego twierdzenia, jakie usiłuje zwalczać skarżąca. Sąd stwierdził, że organ ocenił stanowisko strony skarżącej zaprezentowane w odniesieniu do konkretnych okoliczności stanu faktycznego opisanych we wniosku, czym niewątpliwie nie naruszył art. 28m ust. 3 i art. 28m ust. 4 pkt 1 oraz w zw. z art. 28m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w zarzucany mu w skardze sposób.
Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem zasady nakazującej jednolite stosowanie przepisów prawa podatkowego oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w związku z zajęciem stanowiska sprzecznego ze stanowiskiem prezentowanym przez DKIS w interpretacjach indywidualnych wcześniej wydanych w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 121 § 1 o.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zauważenia wymaga przy tym, że zgodnie z art. 14k § 1 o.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Z tej regulacji wynika swoista ochrona dla wnioskodawcy. Ochrona ta jest następstwem zastosowania się przez podatnika (płatnika, inkasenta) do interpretacji. Co jednak istotne, interpretacja indywidualna daje ochronę temu, kto o nią wystąpił, i to pod warunkiem, że się do niej zastosuje. Takiej ochrony podatnik nie może natomiast wywodzić z interpretacji udzielonej na wniosek innego podmiotu. Skarżąca nie wskazała na interpretacje DKIS kierowane do niej, w których organ miał zająć odmienne stanowisko od wyrażonego w zaskarżonej interpretacji, więc trudno zgodzić się z tym, że w sprawie skarżącej doszło do naruszenia zasady zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 o.p. Sąd zauważa przy tym, że istnienie w obrocie prawnym interpretacji odmiennie rozstrzygających tożsame czy prawie tożsame zagadnienia z pewnością nie jest stanem pożądanym. Niemniej należy pamiętać, że w art. 14e Ordynacji podatkowej przewidziano możliwość zmiany, uchylenia, czy stwierdzenie wygaśnięcia indywidualnej interpretacji podatkowej, co oznacza, że interpretacja indywidualna może zostać wyeliminowana z obrotu w określonych przypadkach. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zarzut naruszenia art. 121 § 1 w związku z art. 14h o.p. nie był zasadny.
Reasumując, Sąd w warunkach związania zarzutami skargi, jak i opisem stanu faktycznego, wynikającym z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, doszedł do przekonania, że zarzuty te i argumentacja na ich poparcie nie były trafne. Organ w zaskarżonej interpretacji nie dokonał zarzucanej mu przez stronę skarżącą błędnej wykładni przepisów ustawy o CIT. Sąd stwierdził, że dokonana przez organ wykładnia przepisów prawa podatkowego i poczynione przez organ rozważania nie naruszały prawa w sposób zarzucany organowi przez stronę skarżącą, a co za tym idzie brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.