Oceniając zajęte przez Stronę stanowisko DKIS wskazał, że jest ono prawidłowe.
Następnie Organ podał, że w dniu 13 lutego 2024 r. Minister Finansów, wydał interpretację ogólną nr DD8.8203.1.2021 (Dz.Urz.Min.Fin. poz. 16), która dotyczy – na gruncie przepisów ustawy o PIT – możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej poniesionych przez podatnika w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT oraz sfinansowanych przez płatnika składek z tytułu tych należności określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z usprawiedliwioną nieobecnością pracownika.
Postanowieniem z 2 lipca 2025 r. DKIS stwierdził wygaśnięcie wydanej dla Strony interpretacji indywidualnej nr 0113-KDWPT.4011.113.2023.3.ASZ z dnia 27 listopada 2023 r. na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: "O.p."), ponieważ, zdaniem Organu, jest ona niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów z 13 lutego 2024 r. nr DD8.8203.1.2021, wydaną w takim samym stanie prawnym. Dalej DKIS stwierdził, że skoro wydana dla Strony interpretacja indywidualna dotyczy zagadnienia, o którym mowa w interpretacji ogólnej z 13 lutego 2024 r. nr DD8.8203.1.2021 oraz stanu prawnego tożsamego z tym, w którym wydano ww. interpretację ogólną, zaś stanowisko, które Organ przedstawił w interpretacji indywidualnej jest niezgodne z ww. interpretacją ogólną, to należało stwierdzić z urzędu, że interpretacja indywidualna Strony wygasła.
Od powyższego postanowienia Strona wniosła zażalenie, żądając jego uchylenia w części, która nie dotyczy możliwości odliczenia wynagrodzeń oraz składek proporcjonalnie przypisanych do dni usprawiedliwionej nieobecności pracownika. Ponadto wskazała, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zadała jedynie ogólne pytanie w zakresie wynagrodzenia pracowników, nie formułując jednak pytania w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi B+R wynagrodzeń pracowników za czas usprawiedliwionej nieobecności. Strona wyjaśniła, ze Organ z własnej inicjatywy dokonał podziału wynagrodzenia wskazując, że wynagrodzenia pracowników za czas usprawiedliwionej nieobecności do pracy nie będzie podlegać odliczeniu. Interpretacja indywidualna obejmowała zatem znacznie szerszy zakres niż zagadnienie, które zostało objęte interpretacją ogólną. Jedynie jej niewielka część jest zatem niezgodna z interpretacją ogólną. Strona zwróciła uwagę, że do materii interpretacji ogólnej odnosi się jedno zdanie uzasadnienia interpretacji indywidualnej. Podkreśliła także, że art. 14e § 1a pkt 6 O.p. pozostaje w takiej relacji względem interpretacji indywidualnych i ogólnych, że w pełni zasadnym jest posłużenie się jedną z podstawowych reguł interpretacyjnych tj. wnioskowania a fortiori w postaci argumentum a maiori ad minus. Innymi słowy, skoro Organ mógł stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości, to tym bardziej mógł to uczynić w odniesieniu do jej części.
Po rozpoznaniu zażalenia, DKIS postanowieniem z dnia 17 września 2025 r. utrzymał w mocy własne postanowienie, wskazując, że nie ma podstaw do jego uchylenia w części, która nie dotyczy możliwości odliczenia wynagrodzeń oraz składek proporcjonalnie przypisanych do dni usprawiedliwionej nieobecności pracownika. Jak wskazał DKIS, przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują ani zmiany, ani wygaszania interpretacji w części i w przypadku, gdy interpretacja w części jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów, należy ją wygasić w całości w trybie art. 14e § 1a pkt 2 O.p. Dotyczy to wygaszania wszystkich interpretacji indywidualnych.
Od powyższego postanowienia Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie art. 14e § 1a pkt 2 O.p., poprzez jego błędne zastosowane i stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w wyniku przyjęcia, że interpretacja indywidualna wydana w sprawie Skarżącego jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2024 r. nr DD8.8203.1.2021 wydaną w takim samym stanie prawnym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia DKIS w części, która nie dotyczy możliwości odliczenia wynagrodzeń oraz składek proporcjonalnie przypisanych do dni nieusprawiedliwionej nieobecności pracownika oraz – w tym samym zakresie poprzedzającego je postanowienia DKIS, o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa prawnego przez profesjonalnego pełnomocnika według norm przepisanych oraz ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia DKIS w całości. Wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w swoim wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie zadawał pytania o możliwość zaliczenia do kosztów kwalifikowanych Ulgi B+R wynagrodzeń pracowników za czas usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Pytanie dotyczyło ogólnie wynagrodzenia pracowników.
W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie jest zasadna, gdyż zaskarżone w sprawie postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie DKIS naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu skutkującym koniecznością ich eliminacji z obrotu prawnego. Sąd stwierdził, że DKIS naruszył art. 14e § 1a pkt 2 O.p.
Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Organ zasadnie stwierdził na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 O.p. wygaśnięcie w całości interpretacji indywidualnej z dnia 27 listopada 2023 r. nr 0113-KDWPT.4011.113.2023.3.ASZ, z uwagi na jej niezgodność z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2024 r. nr DD8.8203.1.2021. Zdaniem Strony, ze względu na to, że zagadnienie będące przedmiotem interpretacji ogólnej stanowiło jedynie marginalną część materii objętej zakresem interpretacji indywidualnej, działanie DKIS w postaci stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidulanej w całości było błędne. Z kolei w ocenie DKIS przepisy O.p. nie przewidują wygaszania interpretacji w części i w przypadku, gdy interpretacja w części jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów, należy ją wygasić w całości w trybie art. 14e § 1a pkt 2 O.p.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że w przypadku postanowień wydanych w trybie art. 14e § 1a pkt 2 O.p., sądowe kompetencje kontrolne ograniczają się do oceny, czy organ dokonał prawidłowego porównania interpretacji ogólnej i indywidualnej pod kątem stanu prawnego oraz tożsamości zagadnień podatkowych poruszanych w obu interpretacjach, czy prawidłowo uznał, że pomiędzy obiema interpretacjami zachodzi sprzeczność uzasadniająca zastosowanie art. 14e § 1a pkt 2 O.p., a także, czy stwierdzając wygaśnięcie interpretacji indywidualnej organ dopełnił wymogu formalnego z art. 14e § 5 O.p., tj. wskazał znaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Odnotować także należy, że rozpoznając skargę na postanowienie wydane na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 O.p., sąd administracyjny nie jest władny do wypowiadania się w kwestii zgodności z prawem interpretacji ogólnej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 332/20; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 856/18 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z dyspozycją art. 14b § 5a O.p. jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie. Interpretacja ogólna wydawana jest na tle abstrakcyjnie ujętego zdarzenia (zagadnienia) w powiązaniu z konkretnym problemem prawnym powstałym w związku z interpretacją przepisów prawa podatkowego (art. 14a § 1a O.p.). Jej celem jest zachowanie jednolitości stosowania prawa przez organy podatkowe. Ponadto, jak stanowi art. 14k § 2 O.p., zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Z kolei wedle dyspozycji art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Jeżeli zatem w obrocie prawnym funkcjonuje interpretacja indywidualna pokrywająca się swym zakresem z interpretacją ogólną, to zastosowanie się do niej chroni podmiot nią dysponujący. Ochrona ta ustaje wraz ze stwierdzeniem wygaśnięcia interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 O.p Zgodnie z tym przepisem, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym.
Jak podkreśla się w doktrynie prawa, przepisy O.p. regulują wzajemną relację między interpretacją ogólną a interpretacjami indywidualnymi. Z przytoczonych powyżej regulacji wynika zatem, że pierwszeństwo przysługuje zawsze tej wykładni przepisów, która została dokonana w interpretacji ogólnej. Ponadto, nie można wydawać interpretacji indywidualnych, gdy w takim samym stanie prawnym została wydana interpretacja ogólna. W przypadku niezgodności interpretacji indywidulanych z interpretacją ogólną, należy stwierdzać ich wygaśnięcie (zob. K. Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, Gdańsk 2025, art. 14e).
Z art. 14e § 1a pkt 2 O.p. wynika wprost, że można stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, która jest niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. To zakres interpretacji ogólnej wyznacza zatem granice, w których organ jest władny stwierdzić wygaśnięcie konkretnej interpretacji indywidualnej. Skoro tak, to badanie DKIS i możliwość stosowania analizowanego przepisu, powinny ograniczyć się wyłącznie do obszaru interpretacyjnego wspólnego dla obu – sprzecznych ze sobą w konkretnym zakresie – interpretacji. Przez tożsamość zagadnień podatkowych w kontekście art. 14e § 1a pkt 2 O.p. (tożsamośc zakresów w całości) można rozumieć wyłącznie sytuację, w której interpretacja ogólna rozstrzyga wszystkie zagadnienia, których dotyczy interpretacja indywidualna. Brak jest zatem podstaw do wniosku, że jakakolwiek (każda) niezgodność interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną, nawet nieistotna z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy - dotycząca innych sfomułowań użytych w tych aktach, które to różnice same w sobie nie wskazują na sprzeczność interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną - stanowi podstawę do zastosowania art. 14e § 1a pkt 2 O.p.(vide: wyrok NSA z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 224/21; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Po 678/24). Ponadto, mając na uwadze funkcję ochronną interpretacji indywidualnych, należy wnioskować, że rozumienie art. 14e § 1a pkt 2 O.p. zaprezentowane przez Organ prowadzi wprost do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej również w części prawidłowej i to nawet w sytuacji, gdy ta prawidłowa część – tak jak w sprawie poddanej kontroli Sądu - jest przeważająca. Zdaniem Sądu nieprawidłowe jest stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w całości, tj. również co do kwestii prawidłowo zinterpretowanych i niezwiązanych z przedmiotem interpretacji ogólnej, w sytuacji, kiedy konieczność zastosowania art. 14e § 1a pkt 2 O.p. ujawniła się tylko wobec danego i konkretnego elementu sprawy, który nie miał wpływu na pozostałe kwestie stanowiące przedmiot interpretacji indywidualnej. Nie ma w tym zakresie żadnych wątpliwości, że organ wydający postanowienie o wygaśnięciu interpretacji jest zobowiązany do dokonania wnikliwej analizy sprawy w kontekście interpretacji ogólnej (vide: wyrok NSA z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 2057/22). Nawet literalne brzmienie art. 14e § 1a pkt 2 O.p., w ocenie Sądu, nie umożliwia takiego działania, gdyż pozytywną przesłanką stosowania instytucji stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej, jest jej niezgodność z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. Właściwie zinterpretowana norma art. 14e § 1a pkt 2 O.p. prowadzi więc do wniosku, że w sytuacji, gdy zachodzi niezgodność tylko części interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną, DKIS powinien stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej tylko w części, a nie w całości. W pozostałej bowiem części interpretacja indywidulana jest aktualna względem obowiązujących przepisów i daje możliwość skorzystania z przypisanej jej ochrony. Sąd zwraca także uwagę na to, że art. 14e § 1a pkt 2 O.p. pozostaje w takiej relacji względem interpretacji indywidualnych i ogólnych, że w pełni zasadne jest posłużenie się jedną z podstawowych reguł interpretacyjnych, tj. wnioskowania a fortiori w postaci argumentum a maiori ad minus. Dla tego rodzaju rozumowania podstawą są przepisy uprawniające, a przebiega ono w ten sposób, że skoro komuś wolno więcej, tym bardziej wolno mniej. W rozpoznawanej sprawie oznacza to tyle, że skoro DKIS mógł stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości, tym bardziej mógł to uczynić tylko w stosunku do części z niej. Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: wyrok NSA z dnia 22 maja 2026 r., sygn. akt II FSK 84/26; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt II FSK 1091/25; wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 1015/25; wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II FSK 1158/21; wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 281/25; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Ol 400/23; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 169/25; wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 971/24; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 738/24).
Odnosząc powyższe rozważania do sprawy będącej przedmiotem kontroli Sądu wskazać należy, że w sprawie poza sporem pozostawała kwestia wydania przez Ministra Finansów interpretacji ogólnej z 13 lutego 2024 r. nr DD8.8203.1.2021 oraz to, że jej zakres w ograniczonym zakresie pokrywał się z interpretacją przepisów dokonaną przez DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 27 listopada 2023 r. nr 0113-KDWPT.4011.113.2023.3.ASZ. Interpretacja ogólna dotyczyła możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej poniesionych przez podatnika w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz sfinansowanych przez płatnika składek z tytułu tych należności określonych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z usprawiedliwioną nieobecnością pracownika. Zakres interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 27 listopada 2023 r. nr 0113-KDWPT.4011.113.2023.3.ASZ był znacznie szerszy, gdyż obejmował: 1) zagadnienie, czy prace polegające na opracowywaniu przez wnioskodawcę nowych produktów, nowych rozwiązań, usprawnianiu procesu wykonywania zleceń oraz opracowaniu systemu elektronicznego usprawniającego proces realizacji zleceń spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej i uprawniają do korzystania z Ulgi B+R (w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego); 2) zagadnienie czy koszty tj. koszty pracownicze, wynagrodzenia osób fizycznych świadczących usługi badawczo-rozwojowe (na podstawie umowy o dzieło lub umowy zlecenia), koszty materiałów i narzędzi, koszty nabycia ekspertyz, opinii, usług doradczych i usług równorzędnych, koszty odpłatnego korzystania z aparatury naukowo-badawczej i odpłatnych usług, wykorzystania aparatury naukowo badawczej, odpisy amortyzacyjne od wartości niematerialnej i prawnej w postaci kosztów prac rozwojowych stanowią koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 26e ust. 2 ustawy o PIT i mogą zostać odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem PIT zgodnie z art. 26e ust. 1 ustawy o PIT oraz czy mogą zostać odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem PIT, w przypadku, w którym wyniki Prac B+R, których dotyczą te koszty, zostały sprzedane. W konsekwencji, nawet pobieżne i proste porównanie zakresu interpretacji ogólnej i interpretacji indywidulanej prowadzi do wniosku, że stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej (w całości) było nieuprawnione. Porównując zakres wydanej interpretacji indywidualnej z zakresem interpretacji ogólnej Ministra Finansów stwierdzić należy, że zakres interpretacji indywidualnej jest znacznie szerszy. Interpretacja indywidualna, której wygaśnięcie stwierdził w analizowanej sprawie DKIS, niewątpliwie obejmowała swym zakresem również inne zagadnienia. To zaś spowodowało sytuację, w której podatnik został pozbawiony ochrony interpretacyjnej w całości, a nie tylko w zakresie zagadnienia niezgodnego z interpretacją ogólną.
Istotne na gruncie niniejszej sprawy jest także i to, – na co zwracała uwagę Strona – że w zakresie kosztów w postaci wynagrodzenia pracowników i możliwości ich zaliczenia do kosztów kwalifikowanych, Strona zadała jedynie pytanie ogólne. We wniosku wskazano bowiem wprost (co znalazło odzwierciedlenie w treści interpretacji indywidualnej), że wnioskodawca rozumiał składniki wynagrodzenia należne pracownikowi wyłącznie za okres faktycznie wykonywanej pracy. Natomiast wnioskodawca nie obejmował w ten sposób elementów wynagrodzenia takich jak wynagrodzenie chorobowe, wynagrodzenie urlopowe wypłacane za okresy, w których pracownik nie wykonuje obowiązków służbowych. Innymi słowy, przedmiotem pytania zawartego we wniosku o interpretację nie była kwestia uznania za koszty kwalifikowane wynagrodzeń pracowników za czas urlopu, choroby. Niemniej organ interpretacyjny wypowiedział się w tym zakresie uznając, że ww. koszty nie mogły stanowić kosztów kwalifikowanych (zob. str. 43-45 interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 27 listopada 2023 r. nr 0113-KDWPT.4011.113.2023.3.ASZ). Nota bene, analizowana w sprawie interpretacja ogólna Ministra Finansów zawiera wprost przeciwny wniosek, umożliwiający zaliczenie takich kosztów do kosztów kwalifikowanych.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie DKIS (pkt I sentencji wyroku). Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd wziął pod uwagę, że nie zachodziła konieczność osobistego stawiennictwa stron, a także za przeprowadzeniem rozprawy nie przemawiał charakter sprawy. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadziło przy tym do pominięcia stanowisk stron, bowiem podnoszone argumenty zostały rozważone w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a sprawa została rozpoznana przez sąd we właściwym składzie (art. 120 p.p.s.a.).
Wobec uwzględnienia skargi Sąd orzekł również o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt II sentencji wyroku, zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (597 zł), obejmujący zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł) oraz kosztu poniesionego tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym (480 zł), wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 118).