Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje/postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy na podstawie akt sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niniejszą sprawę Sąd procedował w oparciu o przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 120 p.p.s.a.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) – w skrócie jako o.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie zaś z art. 228 § 1 pkt 2 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Redakcja art. 228 § 1 pkt 2 o.p., a w szczególności użyty tam zwrot "stwierdza", nakazuje przyjąć, że organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w każdym przypadku uznania, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. Poza jakąkolwiek oceną organu podatkowego pozostają zaś okoliczności, z powodu których doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a jedynym uprawnieniem, a zarazem obowiązkiem organu odwoławczego we wstępnej fazie kontroli odwołania jest ustalenie, czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie 14-dni od daty doręczenia decyzji pierwszej instancji. W istocie, charakter zaskarżonego postanowienia, które wydawane jest na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p., w ogóle wyklucza możliwość brania pod uwagę zarówno przez organ podatkowy, jak i Sąd (przy kontroli legalności postanowienia wydanego na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p.) jakichkolwiek przesłanek, z powodu których termin do wniesienia odwołania lub uzupełnienia braków formalnych nie został zachowany. Jak to zostało zaakcentowane na wstępie rozważań, stosując normę z art. 228 § 1 pkt 2 o.p. organ podatkowy nie wyjaśnia ani nie analizuje okoliczności, z powodu których doszło do uchybienia terminowi. Natomiast Sąd bada, czy organ prawidłowo – zgodnie zobowiązującym prawem wyliczył termin na wniesienie odwołania i czy został on dochowany.
Co do zasady w postępowaniu podatkowym organ doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu (art. 144 § 1a o.p.). Jednakże w myśl art. 144 § 1b pkt 1 o.p., w razie braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 144 § 1a o.p., organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Z kolei art. 150 o.p. reguluje w sposób kompleksowy zasady i skutek doręczania pism w sytuacji niepodjęcia ich przez uprawnione podmioty. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). W rozpoznawanej sprawie poza § 1 pkt 2 ww. przepisu, wszystkie pozostałe jednostki redakcyjne będą miały zastosowanie.
Ponownie należy w tym miejscu podnieść, że na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd orzeka w oparciu o akta sprawy (akta administracyjne), a wynika z nich że zgodnie z treścią przywołanych uprzednio dokumentów (wydruk z wydruk doręczenia [...] przesyłki o numerze [...], Raport z pliku doręczenia przesyłki o ww. numerze wraz z podpisem odbierającej M. W. i datą pobrania, a także wydruk z monitoringu śledzenia przesyłek Poczty P. dla ww. numeru przesyłki [...]), doręczyciel podjął odpowiednie działania opisane w art. 144 i art. 150 o.p. Decyzja NDUS została bowiem skierowana na adres siedziby Spółki i była dwukrotnie awizowana w dniach 20 i 30.06.2025 r., W tych okolicznościach, w ocenie Sądu DIAS słusznie stwierdził, że zastosowanie miał tryb tzw. zastępczego doręczenia z art. 150 o.p. i nastąpiło ono z dniem 4.07.2025 r. Zatem Skarżąca wnosząc odwołanie w dniu 21.07.2025 r. uchybiła terminowi z art. 223 § 2 pkt 1 o.p., co z kolei obligowało organ do wydania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Bez znaczenia prawnego dla daty uznania przesyłki za doręczoną (art. 150 § 4 o.p.) jest fizyczne jej wydanie adresatowi po tej dacie. Równocześnie Sąd podnosi, za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FSK 3845/14 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA), że: "Jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie tak sądowoadministracyjnym, jak i na gruncie procedury cywilnej, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r., w sprawie I FSK 38/13 oraz przywołane tam dalsze orzeczenia sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwana: "CBOSA")." W konsekwencji przyjmuje się także, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza zarówno potwierdzenie, iż przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie wskazanej na formularzu, jak również - że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na druku potwierdzenia odbioru (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r., II FSK 2265/12, publ. CBOSA). Fakt wobec tego doręczenia określonej osobie w określonej dacie przesyłki korzysta na podstawie art. 194 § 1 o.p. z domniemań: prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych, czyli wiarogodności.
W rozpatrywanej sprawie Skarżąca wskazywała na argumenty takie jak niepozostawianie zawiadomień o możliwości odebrania przesyłki przez operatora pocztowego oraz błędne ustalenie daty doręczenia przesyłki zawierającej decyzję od której wniesiono odwołanie. Jednakże podniesiony zarzut naruszenia art. 223 § 2 o.p. i argumentacja Skarżącej nie może odnieść skutku w granicach rozpoznawanej sprawy, którą jest stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zarzut ten i ich uzasadnienie nie mają znaczenia dla tej sprawy, ponieważ postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi jest rozstrzygnięciem formalnym. Stwierdza bowiem fakt – okoliczność obiektywną – niedochowania terminu ustawowego terminu. I tak właśnie rozstrzygnął DIAS w zaskarżonym postanowieniu. Organ stwierdził fakt złożenia odwołania od decyzji NDUS po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia i jest to konkluzja prawidłowe. Przepis art. 228 § 1 pkt 2 o.p. ma bowiem charakter bezwarunkowy. Oznacza to, że w każdym przypadku stwierdzenia niedotrzymania terminowi określonego w art. 223 § 2 pkt 1 o.p. organ odwoławczy pozbawiony jest kompetencji merytorycznego rozpatrzenia odwołania i ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania DIAS, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej, której nie modyfikują również ewentualne uzgodnienia między Skarżącą, a placówką operatora pocztowego, co do częstotliwości z jaką pracownik Spółki będzie pojawiał się w placówce operatora pocztowego celem odebrania korespondencji. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje - zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 o.p. - bezskuteczność odwołania, a w konsekwencji pozbawienie podatnika prawa do instancyjnej kontroli rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa i każde, nawet nieznaczne przekroczenie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia, o którym mowa w 228 § 1 pkt 2 o.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 628/15). Równocześnie Sąd wskazuje, że doręczenie, o którym mowa w art. 3 pkt 4 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. po. 366 ze zm.) dokonywane w ramach postępowania podatkowego odbywa się na zasadach (w tym terminach) przewidzianych przez przepisy o.p.
Konkludując, z akt sprawy wynika, iż ustalenia Organu, co do uznania decyzji NDUS za doręczoną 4 lipca 2025 r. okazały się słuszne i nienaruszające przepisów prawa. Wobec tego wniesienie przez Skarżącą odwołania w dniu 21.07.2025 r. nastąpiło po upływie terminu ustawowego, określonego w art. 223 § 2 pkt 1 o.p. To z kolei obligowało Organ do wydania postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Mając powyższe na uwadze Sąd jako nieuzasadnione ocenił zarzuty zawarte w skardze, a nie stwierdzając naruszenia innych przepisów, które to naruszenia obligowałyby Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia DIAS – skargę jako nieuzasadnioną - w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.