W interpretacji indywidualnej z 4 października 2024 r. DKIS uznał prezentowane przez Wnioskodawcę stanowiska za błędne. DKIS uznał zapatrywanie Wnioskodawcy za błędne, wskazując w pierwszej kolejności że zwolnienia podatkowe jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania należy interpretować ściśle. Następnie Organ interpretujący podniósł, że aby dany podmiot mógł skorzystać ze zwolnienia om którym mowa we wniosku to musi być jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów Prawo oświatowe oraz musi świadczyć usługi w zakresie kształcenia i wychowania. Nie jest przy tym konieczne, by usługa w zakresie kształcenia była jednocześnie usługą w zakresie wychowania. Uznał też DKIS że regulacja art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, stanowi odzwierciedlenie art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Skoro Wnioskodawca nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu przepisów Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania, jak również nie posiada statusu uczelni ani jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz instytutu badawczego w zakresie kształcenia, to nie spełnia warunku podmiotowego z art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a) uVAT i nie ma podstaw by zastosować zawartego w tym przepisie zwolnienia do świadczonych przez Wnioskodawcę opisanych we wniosku szkoleń. Organ odniósł się równie do przepisów art. 43 ust. 17 i ust. 17a, uznając, że zwolnienia dotyczące dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi (usługi kształcenia) mają zastosowanie, jeżeli są spełnione łącznie dwa warunki:
– usługi te są wykonywane przez jeden z podmiotów, o których mowa w art. 132 ust. 1 lit. i ) Dyrektywy,
– usługi te są niezbędne do wykonania usługi podstawowej, a ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
Organ akcentował przy tym, że określone świadczenie może być uznane za pomocnicze względem świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi celu samego w sobie, lecz środek służący jak najlepszemu skorzystaniu ze świadczenia głównego. DKIS tu również powołał się na brak statusu Wnioskodawcy jako jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania, jak również brak statusu uczelni czy też jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz instytutu badawczego w zakresie kształcenia. Powołano, że Trybunał Sprawiedliwości UE rozstrzygnął, że świadczenie usług lub dostawa towarów mogą być uznane za "ściśle związane" z działalnością edukacyjną, a przez to traktowane tak samo na gruncie podatkowym zgodnie z art. 13 część A ust. 1 lit. i) Szóstej Dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE) tylko, gdy mają one rzeczywiście charakter pomocniczy w stosunku do działalności edukacyjnej stanowiącej świadczenie główne (wyrok w sprawie Horizon College C-434/05). Z orzecznictwa Trybunału wynika, że określone świadczenie może być uznane za pomocnicze względem świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi celu samego w sobie, lecz środek służący jak najlepszemu skorzystaniu ze świadczenia głównego.
Odnośnie pytania nr 2 powołano się na treść art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 20 ust.5, art. 99 ust. 1, art. 103 ust.1 i ust.3 i ust.4 i 5 oraz ust. 7 ustawy o VAT. Organ interpretujący uznając i to stanowisko z wniosku za nieprawidłowe podniósł, że przepisy jednoznacznie przewidują obowiązek obliczania i wpłacania podatku w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego oraz złożenia informacji o nabywanych środkach transportu (VAT-23) w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia innych środków transportu, gdy środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium Polski oraz gdy środek transportu nie podlega rejestracji, ale jest użytkowany na terytorium kraju. Przy czym termin złożenia informacji VAT-23 należy określić zgodnie z art. 103 ust. 3 uVAT, tj. powinno to nastąpić w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, a następnie uregulowaną kwotę odejmuje się od podatku należnego wykazanego w pliku JPK_VAT z deklaracją za okres rozliczeniowy, w którym powstał ten obowiązek. W sytuacji, gdy do sprzedaży samochodu dojdzie po upływie 90 dni od daty jego sprowadzenia, Wnioskodawca będzie zobowiązany do jego zarejestrowania i złożenia informacji VAT-23. Będzie też zobowiązany na podstawie art. 103 ust. 3 w zw. z ust. 4 uVAT, do obliczenia i wpłacenia na rachunek urzędu skarbowego podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu wraz z odsetkami naliczonymi od dnia następującego po upływie 14 dni od daty powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów do dnia zapłaty.
Wnioskodawca nie zgodził się ze stanowiskiem DKIS i na interpretację indywidualną złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 43 ust. 1 pkt 26 , art. 43 ust. 17 i 17a uVAT poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że realizowane przez Stronę szkolenia nie mogą korzystać ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a) uVAT; 2) art. 103 ust. 1 i 3 oraz ust. 4 i 5 uVAT poprzez błędne przyjęcie, że powołane regulacje przewidują powstanie obowiązku obliczenia i wpłaty podatku w terminie 14 dni od daty powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego środka transportu. W oparciu o zarzuty skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, odnośnie pytania dotyczącego usług szkoleniowych wskazano, że istota sporu sprowadza się do tego, czy Skarżący jako podwykonawca nie mający statusu jednostki oświatowej, realizujący świadczenie na rzecz jednostki objętej systemem oświaty może również korzystać z przedmiotowego zwolnienia, gdy bez świadczenia Wnioskodawcy nie dojdzie do realizacji usługi przez Stowarzyszenie. Dalej wskazano, że oprócz wykładni gramatycznej, DKIS powinien zastosować wykładnię celowościową, tak jak w interpretacji ogólnej w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wykonywanych przez podwykonawców na rzecz podmiotów świadczących usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego w ramach realizacji projektów finansowanych lub współfinansowanych ze środków publicznych, a w szczególności ze środków Unii Europejskiej. W powołanej interpretacji Minister Finansów uznał, że jakkolwiek podwykonawca fizycznie nie otrzymuje dofinansowania ze środków publicznych to jednak z ekonomicznego punktu widzenia należy uznać, że jego świadczenie jest finansowane ze środków publicznych i przy spełnieniu pozostałych warunków winno być zwolnione od podatku VAT. Zdaniem Podatnika jego sytuacja jest podobna, bo choć nie posiada statusu jednostki oświaty, to realizując usługę jako podwykonawca na rzecz niepublicznej jednostki oświaty powinien również korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Tym bardziej, że usługa Wykonawcy jest tak ściśle powiązana ze świadczeniem realizowanym przez Stowarzyszenie, że bez jej realizacji nie dojdzie do wykonania usługi przez zleceniodawcę. Co do drugiego zarzutu skargi argumentowano, że spór dotyczy sytuacji, w której Wnioskodawca jest zobowiązany do zarejestrowania pojazdu oraz złożenia informacji VAT - 23 już po terminie rozliczenia nabycia przedmiotowego pojazdu. W sytuacji, gdy sprowadzone przez Wnioskodawcę w ramach WNT środki transportu będą przez Wnioskodawcę rejestrowane na terenie kraju, ma on również obowiązek wykazania tej czynności jako opodatkowanej w deklaracji składanej w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednak płatność należnego z tego tytułu podatku winna być dokonana w ciągu 14 dni od daty powstania obowiązku podatkowego. Dodatkowo należy złożyć informację na druku VAT-23. Zdaniem Strony, w opisanej sytuacji powinna być Ona obciążona jedynie kwotą odsetek naliczonych od 15 dnia liczonego od dnia powstania obowiązku podatkowego z tytułu WNT środka transportu do terminu zapłaty zobowiązania za miesiąc w którym rozliczono przedmiotowe nabycie wewnątrzwspólnotowe. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024, poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie jako p.p.s.a., mający zastosowanie przy rozpatrywaniu niniejszej skargi, w oparciu o art. 146 § 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd administracyjny w oparciu o art. 57a p.p.s.a. jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie stwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak już wskazano, w sprawie skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zarzutów takich Sąd nie może modyfikować, czy też poszukiwać poza skargą, a także wyjść poza ich granicę. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych, Sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej i nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II Lex/el 2021; wyroki NSA: z 21 czerwca 2022 r., II FSK 2814/19; z 4 marca 2022 r., II FSK 1658/19; z 24 listopada 2023 r., I FSK 252/20; z 12 grudnia 2023 r., I FSK 1565/20; z 11 stycznia 2024 r., III FSK 4050/21). W konsekwencji kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ - w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną - przestrzegał przepisów postępowania oraz prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego i ocenił ich zastosowanie.
W skardze sformułowano zarzuty dotyczące wyłącznie naruszenia przepisów prawa materialnego:
1) art. 43 ust. 1 pkt 26, art. 43 ust. 17 i 17a uVAT poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że realizowane przez Stronę szkolenia nie mogą korzystać ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a) uVAT;
2) art. 103 ust. 1 i 3 oraz ust. 4 i 5 uVAT, poprzez błędne przyjęcie, że powołane regulacje przewidują powstanie obowiązku obliczenia i wpłaty podatku w terminie 14 dni od daty powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego środka transportu.
Tak jak już wyżej wspomniano sąd administracyjny, w przypadku skarg na interpretacje indywidualne, w oparciu o normę z art. 57a p.p.s.a., związany jest zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Innymi słowy, odnosi się wyłącznie do treści skargi. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) – w skrócie jako o.p., wynika, że Organ interpretujący, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zarówno DKIS jak i sąd administracyjny nie mogą pomijać, zmieniać, czy uzupełniać. Również Skarżący/Wnioskodawca nie może dokonywać takiej modyfikacji od momentu wydania interpretacji indywidualnej.
Sąd uznaje, że słusznie DKIS zwrócił w zaskarżonej interpretacji uwagę na wykładnię art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT – w szczególności, co do przesłanki podmiotowej zwolnienia w zakresie usługi szkolenia. Zgodnie z ww. przepisem, usługi świadczone przez: a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania, b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w zakresie kształcenia - oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, zwalnia się od podatku. Zwolnienie to ma charakter podmiotowo – przedmiotowy. Zatem aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia od podatku VAT nie wystarczy aby podatnik spełniał przesłankę podmiotową – tzn. był jednostką objętą systemem oświaty, lecz musi także spełniać kryteria przedmiotowe – tj. świadczyć usługi w zakresie kształcenia i wychowania. Jak słusznie podkreślono w treści odpowiedzi na skargę, nie jest przy tym konieczne, aby usługa w zakresie kształcenia była usługą w zakresie wychowania. We wniosku o wydanie interpretacji Skarżący sam wskazał, iż nie należy do podmiotów, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a i b) uVAT. A więc, skoro Wnioskodawca nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania, jak również nie jest uczelnią, jednostką naukową Polskiej Akademii Nauk czy instytutem badawczym, to w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 26 uVAT do usługi szkolenia jako usługi podstawowej. Tym samym Strona nie wypełni przesłanki podmiotowej przedmiotowego zwolnienia.
Nietrafne jest również stwierdzenie, że skoro Stowarzyszenie odsprzedaje świadczone przez Skarżącego jako podwykonawcę szkolenie ze zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a) uVAT, to usługi (szkolenie) świadczone przez niego na rzecz tego Stowarzyszenia, również korzystają ze zwolnienia. Możliwość skorzystania ze zwolnienia jest bowiem uwarunkowana od posiadania przez podmiot wykonujący usługę (w przedmiotowej sprawie Skarżący jako podwykonawca) przymiotu jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy Prawo oświatowe oraz musi świadczyć usługi w zakresie kształcenia i wychowania. Skoro Skarżący nie jest uczelnią, jednostką naukową Polskiej Akademii Nauk czy instytutem badawczym w zakresie kształcenia, to nie może zastosować zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 26 uVAT do usługi szkolenia jako usługi podstawowej. Ponadto regułą jest, że w przypadku zwolnień podatkowych wykładnia przepisów statuujących te zwolnienia powinna być dokonywana w sposób ścisły z uwagi na fakt, że zwolnienia podatkowe stanowią odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zważywszy na sposób sfomułowania zarzut dotyczącego stanowiska DKIS odnośnie pytania pierwszego z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, należy się również odnieść kompleksowo do art. 43 ust. 1 pkt 26 oraz do art. 43 ust. 17 i 17a uVAT. Wywieść z nich należy, że zwolnienie obejmuje również usługi ściśle związane z usługami podstawowymi. W ocenie Sądu usługi ściśle związane z usługą podstawową nie mogą być jednak utożsamiane z samą usługę podstawową świadczoną przez Stowarzyszenie, a z treści wniosku bezsprzecznie wynika, że właśnie takie jest stanowisko Skarżącego. DKIS zasadnie zatem wskazał w treści interpretacji, że określone świadczenie może być uznane za pomocnicze względem świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi celu samego w sobie, lecz środek służący jak najlepszemu skorzystaniu ze świadczenia głównego. Zdaniem Sądu niedopuszczalna jest sytuacja, by przy zastosowaniu koncepcji świadczenia złożonego dochodziło do korzystania z nieuzasadnionych preferencji w zakresie opodatkowania przez podmiot niewypełniający warunków zastosowania takiej preferencji. Tymczasem Wnioskodawca celem uzyskania zwolnienia niejako "przepuszcza" swoje usługi przez Stowarzyszenie, co zdaniem Sądu wyłącza możliwość zastosowania art. 43 ust. 17a uVAT. Na świadczenie złożone korzystające ze zwolnienia mogłoby powoływać się Stowarzyszenie, a nie Wnioskodawca, jeśli wraz z usługą szkoleniową dla uczestników - jako świadczenie główne, Stowarzyszenie świadczyłoby inne usługi ściśle związane z usługą szkoleniową. Tym samym zarzut dotyczący stanowiska DKIS odnośnie pytania pierwszego jest nieuzasadniony.
Za nietrafny należy również uznać drugi zarzut skargi odnoszący się do zdarzenia przyszłego – tj. do zapłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu wraz z należnymi odsetkami (sytuacja gdy Skarżący nie dokona odsprzedaży pojazdu w ciągu 90 dni i termin na rejestrację zostanie przekroczony). W myśl art. 20 ust. 5 uVAT w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio. Według art. 99 ust. 1 uVAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2. Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 1 uVAT podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 uVAT są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b. Z kolei art. 103 ust. 3 uVAT stanowi, iż w przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 10, podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego. Stosownie do art. 103 ust. 4 uVAT przepis ust. 3 stosuje się również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1-3 lub 8, jeżeli środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest użytkowany na terytorium kraju. Wobec powyższego, zdaniem Sądu DKIS zasadnie wskazał, że z treści art. 103 ust. 3 i ust.4 uVAT wynika obowiązek obliczenia i wpłaty podatku w terminie 14 dni od daty powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego środka transportu tyle tylko, że nie ogólnie – jak zasugerowano w zarzucie lecz w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego używanego samochodu, gdy stosownie do art. 73 aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym podatnik dokonuje rejestracji samochodu. Zatem Skarżący w razie zaistnienia zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji będzie zobowiązany do zapłaty podatku na zasadach o których mowa w art. 103 ust. 3 w zw. z art. 103 ust. 4 uVAT. Nieterminowe wykonanie zobowiązania podatkowego niewątpliwie skutkuje powstaniem zaległości podatkowej i obowiązkiem uregulowania jej wraz z odsetkami do dnia jej zapłaty.
Mając na uwadze postawienie w skardze nieuzasadnionych zarzutów którymi Sąd jest związany, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.