organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania w przypadku złożenia informacji przez podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego. Z tym przepisem koresponduje również przepis art. 200 O.p., ustanawiający regułę, że przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (§ 1). Od tej zasady ustawodawca wprowadził jednak wyjątek, zgodnie z którym przepisu tego nie stosuje się w przypadku przewidzianym w art. 165 § 7, jeżeli decyzja ma zostać wydana wyłącznie na podstawie danych zawartych w złożonym zeznaniu, złożonej informacji lub deklaracji (por. § 2 pkt 3 powoływanego art. 200 O.p.).
Poza tym, jak stanowi art. 21 § 5 O.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Z kolei w myśl art. 3 pkt 5 O.p., ilekroć jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
W związku z powyższym za w pełni uzasadnione uznać należy stanowisko Kolegium, zgodnie z którym Burmistrz był uprawniony był do pominięcia wszczęcia postępowania i umożliwienia Stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, ponieważ wydana decyzja została oparta o treść przedstawionej informacji podatkowej złożonej przez podatnika, a co istotne, całkowicie z nią zgodna.
3.5. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest także prawidłowość zastosowania stawek podatku od nieruchomości właściwych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą do opodatkowania w całości budynków posadowionych na nieruchomości obejmującej łącznie działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Zdaniem Strony, z uwagi na stan techniczny tych obiektów oraz faktyczne niewykorzystywanie ich do prowadzenia działalności, nie powinno się do nich stosować najwyższej stawki, bowiem w rzeczywistości nie była w nich prowadzona działalność gospodarcza. Tymczasem organy obu instancji utrzymują, że nieruchomości te pozostają związane z działalnością gospodarczą Skarżącego, co ów sam zresztą zadeklarował w złożonej informacji, przy czym związek ten nie ogranicza się wyłącznie do ich posiadania przez Podatnika, albowiem spełnione są także inne kryteria wskazywane w orzecznictwie sądów administracyjnych, które istnienie tego związku dostatecznie potwierdzają.
Zatem kluczowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma ustalenie, czy sporne nieruchomości (budynki) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Warto zaznaczyć na wstępie, że zagadnienie to było już przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych między innymi w wyrokach z dnia: 28 czerwca 2023 r. o sygn. akt III FSK 76/23; 8 kwietnia 2025 r. o sygn. akt III FSK 861/23; 8 maja 2025 r. o sygn. akt III FSK 1409/23; 21 sierpnia 2025 r. o sygn. akt III FSK 581/24; 15 października 2025 r. o sygn. akt III FSK 961/24 czy też 26 listopada 2025 r. o sygn. akt III FSK 248/25 i III FSK 259/25. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w tych orzeczeniach, tym bardziej, że dwa ostatnie spośród powołanych wyżej wyroków oddalały skargi kasacyjne podatników, których skargi w sprawach o zasadniczo zbieżnej osi sporu zostały przez tutejszy Sąd oddalone. Brak zatem podstaw, aby podzielić argumentację przeciwną Skarżącego, która stanowi jedynie nieprzekonującą polemikę Strony z poglądem, który jest już mocno ugruntowany w orzecznictwie nie tylko NSA, lecz także innych sądów administracyjnych, w tym również tutejszego Sądu.
3.6. W ustosunkowaniu się do zarzutów, zawartych w złożonej skardze, pokreślić należy, że wbrew zawartym w niej twierdzeniom, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał argumentację faktyczną oraz prawną, przemawiającą za utrzymaniem w mocy wydanego w pierwszej instancji orzeczenia podatkowego.
Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zawarta w tym przepisie definicja gruntu, budynku i budowli, "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", musi być oczywiście odczytywana w zgodzie z tezą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2021 r., SK 39/19, w którym stwierdzono, że przywołany przepis, rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Po wydaniu przywołanego wyroku TK jasne stało się, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, bez względu na jego status i formę organizacyjnoprawną (osoba fizyczna, prawna), nie jest wystarczający do uznania związku tej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Pojawił się natomiast problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowany został pogląd, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością. Zdaniem NSA w ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2021 r. o sygn. akt III FSK 895-898/21). Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r. o sygn. akt III FSK 4061/21).
3.7. W sprawie niniejszej organy obu instancji, dokonując wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uwzględniły wnioski wynikające z wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. akt SK 39/19. Zarówno Burmistrz, jak i Kolegium, trafnie przyjęły w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że sporne nieruchomości mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a związek ten nie jest oparty na samym posiadaniu tych nieruchomości przez Podatnika. Trafnie jako podstawę do twierdzenia o istnieniu związku z działalnością gospodarczą organy te przyjęły: status Skarżącego jako przedsiębiorcy oraz nabycie przedmiotowej nieruchomości dla celów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (a więc nie do majątku "prywatnego"), przedmiot tej działalności i brak jakichkolwiek dowodów na wykorzystywanie tego gruntu i posadowionych na nim budynków poza tego typu działalnością, zamiar komercyjnego wykorzystania nieruchomości po uprzednim wyburzeniu spornych budynków, których zarobkowe wykorzystanie utrudnia ich aktualny stan techniczny, nabycie spornych nieruchomości jako składników zorganizowanej części przedsiębiorstwa zdolnych do realizacji ich funkcji gospodarczych (por. w szczególności § 5 pkt 1 i 2 na str. 6 oraz § 9 na str. 8 notarialnej umowy sprzedaży z dnia 20 czerwca 2024 r. Rep. [...] nr [...] sporządzonej w Kancelarii Notarialnej w L. – w aktach administracyjnych), wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych oraz rozliczanie kosztów ich nabycia w ramach amortyzacji (por. pismo Podatnika z dnia 9 maja 2025 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie Burmistrza z dnia 18 kwietnia 2025 r.). Organ odwoławczy przeanalizował obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz wiodące orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazujące na związek spornych nieruchomości z działalnością gospodarczą Podatnika. Sąd z kolei ustalenia te oraz wywiedzione z nich wnioski i oceny w pełni aprobuje.
3.8. W konsekwencji za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Niezasadne w szczególności są zarzuty dotyczące prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych w aspekcie odnoszącym się do stanu technicznego budynków i ich związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą. Wbrew stanowisku Skarżącego, organy podjęły w powyższym zakresie wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p.), zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.) i na podstawie tego materiału dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.).
W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, organy obu instancji dokonały właściwej wykładni i prawidłowo zastosowały odnośne przepisy prawa materialnego, w tym wymieniony w skardze art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Reasumując, odnośnie do zarzutu dotyczącego określenia wysokości zobowiązania niezgodnie ze złożoną deklaracją, podkreślić należy, że Podatnik w złożonej informacji samodzielnie zakwalifikował przedmioty opodatkowania do związanych z działalnością gospodarczą, a wymiar zobowiązania podatkowego jest zgodny z treścią informacji. W sprawie nie mamy zresztą do czynienia z deklaracją podatkową, lecz z informacją podatkową. Oznacza to, że nie wystąpiło samoopodatkowanie, tym bardziej zresztą, skoro w informacji nie została wskazana stawka podatku od nieruchomości, ponieważ gdyż rozstrzygnięcie w przedmiocie wymiaru podatku i tak następuje w formie decyzji. Znaczenie ma kwalifikacja podatkowa, dokonana w przedmiotowej informacji i nieskorygowana potem przez Podatnika.
W kwestii drugiego zarzutu skargi podkreślić z kolei należy, że Podatnik nie przedłożył żadnej decyzji organu nadzoru budowlanego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania, a tylko taka decyzja powoduje możliwość odmiennego opodatkowania nieruchomości podatnika. Jeśli stan faktyczny uniemożliwia korzystanie z budynku, to rolą podatnika jest uzyskanie w tym zakresie decyzji nadzoru budowlanego, która rodzi określone skutki na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W przedmiocie trzeciego zarzutu skargi, wobec oświadczenia Podatnika zawartego w odwołaniu, że nieruchomość została zakupiona w celu wyburzenia oraz wybudowana na jej miejscu innego obiektu, wyraźnie potwierdził on tym samym związek nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą, przez co zarzut ten nie jest zasadny. Związek ten zresztą nie ulega wątpliwości w światle treści aktu notarialnego obejmującego umowę, na podstawie której Podatnik nabył badaną nieruchomość.
3.9. Warto również zwrócić uwagę na ekonomiczny aspekt zarzutów sformułowanych w skardze. Skarżący nie dostrzega albo nie chce dostrzec faktu, że podatek od nieruchomości stanowi ważne źródło wpływów budżetowych gmin, a jako podatek majątkowy obciąża on koszty działalności każdego przedsiębiorcy posiadającego nieruchomości wykorzystywane w ramach jego działalności gospodarczej bez względu na to, czy i w jakim zakresie potrafi on je odpowiednio zagospodarować oraz jaki skutek ekonomiczny (zysk albo strata) wynika z tej okoliczności. Konieczność płacenia tego podatku jest elementem ryzyka gospodarczego, który obciąża wyłącznie przedsiębiorcę. Tymczasem w okolicznościach sprawy Skarżący zmierza do przerzucenia owego ryzyka częściowo na gminę, pomijając choćby okoliczność, że od chwili zakupu przedmiotowej nieruchomości, jej wartość z pewnością istotnie wzrosła, gdyż leży ona w jednej z najbardziej znanych i wyjątkowo atrakcyjnej turystycznie miejscowości D. (zjawisko tak zwanej renty gruntowej). Jeśli zatem przedsiębiorca nie jest w stanie wykorzystać gospodarczo niektórych spośród swoich gruntów i budynków, także z uwagi na ich stan techniczny, a niezbędne do poniesienia nakłady lub koszty ich utrzymania, w tym podatek od nieruchomości, stanowią dla niego zbyt duże obciążenie, to powinien zbędną ich część sprzedać. Bezpodstawne jest natomiast z jego strony oczekiwanie, że ich zły stan techniczny uzasadnia przyjęcie, że nieruchomości te w ogóle nie mogą być z tego względu wykorzystane w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Ostatecznie bowiem sprzedaż zbędnych składników majątku przedsiębiorstwa także stanowi przejaw prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej.
Z kolei co się tyczy stanu budynków, które w informacji Podatnika zadeklarowano jako związane z działalnością gospodarczą, to nie miał on znaczenia dla opodatkowania z uwagi na to, że z dniem 1 stycznia 2016 r. – na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1045) – zmieniony został przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 i dodany został przepis art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Na skutek tych zmian z przepisów od 2016 r. wyeliminowano w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. warunek wystąpienia "względów technicznych" jako mający prawnopodatkowe znaczenie. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w stanie prawnym obowiązującym dla niniejszej sprawy) grunty budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis art. 1a ust. 2a u.p.o.l. stanowi zaś, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W okolicznościach niniejszej sprawy przesłanka ta nie ziściła się, bowiem brak dowodów chociażby na wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę przedmiotowych budynków, nie wspominając już o jej ostateczności.
3.10. Końcowo zaznaczyć należy, że Sąd nie podziela oceny Skarżącego w kwestii wątpliwości co do tego, czy Burmistrz faktycznie wydał swoją decyzję z uwzględnieniem okoliczności odnoszących się wyłącznie do tej konkretnie sprawy. W tym zakresie w skardze wskazano, że w trzecim wierszu tabeli umieszczonej na str. 2 decyzji organu I instancji figuruje, wyrażona pogrubioną czcionką, nieprawidłowa wielkość powierzchni ([...]), której nie da się przyporządkować do żadnego z przedmiotów opodatkowania, a ponadto nie określił prawidłowo formy władania nieruchomością, opisując ją jako "własność".
W ocenie Sądu nie ma żadnych poszlak pozwalających na uznanie owej pogrubionej liczby "[...]" za odnoszącą się do powierzchni któregokolwiek z przedmiotów opodatkowania w ramach spornej nieruchomości. Analizując treść tabeli, logicznie można z niej wywnioskować, że powierzchnia w odniesieniu do związanych z działalnością gospodarczą budynków oraz gruntów została wskazana w rubryce "Podstawa", bowiem wskazane tam wielkości (odpowiednio [...] i [...]), odpowiadają w zakresie powierzchni użytkowej budynków i powierzchni gruntów wartościom podanym w metrach kwadratowych odpowiednio w rubrykach 42 i 31 informacji złożonej przez Podatnika. Co się zaś tyczy formy władania, to w odniesieniu do spornych budynków określono ją prawidłowo jako własność. Z kolei użytkowanie wieczyste odnosi się wyłącznie do gruntu, ale – po pierwsze – okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla zastosowanej stawki opodatkowania gruntu, która tak samo dotyczy obu tytułów prawnych podatnika do gruntu – zarówno własności, jak i użytkowania wieczystego. Po drugie, Skarżący kwestionował zastosowaną stawkę opodatkowania wyłącznie w odniesieniu do budynków objętych informacją przedłożoną przez niego organowi podatkowemu.
Co do zastosowanego przez organ podatkowy sposobu wyliczenia kwoty podatku, to w ocenie Sądu był on dostatecznie przejrzysty, a Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybienia art. 6 ust. 7 u.p.o.l. oraz przepisom Uchwały.
3.11. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Z kolei uznając zarzuty za nieuzasadnione oraz nie stwierdzając innych naruszeń prawa, przemawiających za wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (art. 145 p.p.s.a.), w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono w całości, jako w pełni nieuzasadnioną.