Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji,
2. zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego
W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu jako bezzasadna, gdyż Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie DKIS odpowiada prawu.
Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Stosownie do art. 14r § 1 O.p., z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). Zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4 (art. 14r § 2 O.p.). Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia (art. 14r § 3 O.p.). Stosownie do uregulowania zawartego w art. 14r § 5 O.p. w zakresie nieuregulowanym w § 1-4 przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że z wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących/mających uczestniczyć w tym samym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym, pod warunkiem, że można im przypisać status zainteresowanych. Przy czym pod pojęciem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego użytego w tym przepisie rozumieć należy zespół okoliczności faktycznych (zaistniałych lub planowanych) mogących wywołać określone skutki w sferze prawa podatkowego dla wszystkich podmiotów występujących z wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji, mających znaczenie dla wydania prawidłowej interpretacji.
Istotnym jest, że z wnioskiem wspólnym może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych a to oznacza, że uprawnieni do złożenia wniosku wspólnego muszą spełnić przesłanki do uznania ich za zainteresowanych w rozumieniu art. 14b § 1 oraz art. 14r § 1 O.p. Przepis art. 14b § 1 O.p. stanowi, że DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego. Wprawdzie przepis art. 14b § 1 O.p. nie wskazuje enumeratywnie, kto może złożyć wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Jednakże judykatura i doktryna wypracowały spójny pogląd, że osobą zainteresowaną jest każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia (albo ułożenia) swoich interesów w sferze prawa podatkowego, przy czym legitymowana do wystąpienia o jej wydanie może być tylko ta osoba, u której wystąpił (lub może wystąpić) określony stan faktyczny mogący powodować określone konsekwencje podatkowoprawne (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 1734/18; z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2386/13 – dostępne, na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interpretacja powinna być wydawana zawsze na wniosek zainteresowanego oraz "w jego indywidualnej sprawie". Oznacza to, że podmiot wnioskujący powinien posiadać interes prawnopodatkowy, a nie interes faktyczny, a w związku z tym nie jest legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o interpretację, która dotyczy sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu, nawet członka najbliższej rodziny. Jeżeli więc wynikający z wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego stan faktyczny wskazuje na to, że nie dotyczy on praw i obowiązków podatkowych wnioskodawcy, a więc nie dotyczy jego indywidualnej sprawy podatkowej, to ubiegający się o interpretację nie ma interesu prawnego uzasadnionego określoną normą materialnego prawa podatkowego. Podmiot taki nie może być wówczas określany terminem "zainteresowany", nie jest zatem stroną postępowania interpretacyjnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn akt I SA/Łd 1194/10; Etel Leonard (red.), R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, P. Pietrasz, M. Popławski, S Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024). Podsumowując powyższe, jak stanowi art. 14r § 1 O.p., z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). Aby zatem powstała możliwość skutecznego złożenia wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej, nie wystarczy, że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe jest (będzie) wspólne dla kilku podmiotów. W zakresie wniosku wspólnego każdy z tych podmiotów musi posiadać status "zainteresowanego". Wniosek wspólny musi więc dotyczyć kwestii takich skutków prawnych opisanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, które odnoszą się do sytuacji prawnopodatkowej każdego z wnioskodawców pisanych we wniosku wspólnym. Analogiczne stanowisko zostało zawarte w wyroku WSA w Łodzi z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn.. akt: I SA/Łd 664/24. Sąd w tutejszym składzie w całości to stanowisko podziela.
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy zgodzić się należy z organem, że - jak wynika z opisanego we wniosku wspólnym pytania w zakresie podatku od towarów i usług - odnosiło się ono do sytuacji prawnopodatkowej wyłącznie spółki, tj. czy w świetle art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, działalność zorganizowana wokół Działu N. stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa, a tym samym podział Spółki przez wydzielenie Działu N. do Spółki Wydzielonej, w trybie przepisów art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h. celem prowadzenia (kontynuacji) działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług najmu i dzierżawy, będzie stanowić czynność wyłączoną z zakresu opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT zdarzenia przyszłego,
Owszem, w zakresie pozostałych pytań objętych wspólnym wnioskiem, DIKS wydał odrębne postanowienie o odmowie wydania interpretacji, jednakże co należy uwypuklić, zaskarżone postanowienie dotyczy wniosku w zakresie podatku od towarów i usług, a skoro tak, to uzasadniona jest konkluzja organu interpretacyjnego, że na wniosek wspólny skarżącego spółki i opisanych we wniosku zainteresowanych niebędących stroną postępowania nie można wszcząć postępowania zmierzającego do wydania interpretacji podatkowej, albowiem opisane zdarzenie nie dotyczy jednego, tego samego zdarzenia, którego ww. byliby zainteresowanymi w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Istotą wniosku wspólnego składanego przez grupę zainteresowanych jest ich zaangażowanie w tym samym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) i w konsekwencji dążenie do uzyskania ochrony prawnej przed negatywnymi skutkami podatkowymi mogącymi powstać dla każdego z zainteresowanych (K. Teszner, komentarz do art. 14r. O.p., (w:) L. Etel (red.), R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, P. Pietrasz, M. Popławski, S Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie ma bowiem wątpliwości, iż opisane we wniosku zdarzenie przyszłe nie dotyczy praw i obowiązków podatkowych zainteresowanych niebędący stroną postępowania oznaczonych we wniosku wspólnym.
Zdaniem Sądu, konsekwencją powyższego było trafne rozstrzygnięcie organu na podstawie przepisu art. 165a w zw. z art. 14h O.p. ponieważ w opisanych okolicznościach postępowanie z wniosku wspólnego o wydanie interpretacji podatkowej nie może być wszczęte co obligowało organ do odmowy wszczęcia takiego postępowania. W art. 165a ustawodawca wskazał, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (art. 165a § 2 O.p.).
Mając na uwadze zarzuty skargi, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie dotyczy wniosku w zakresie podatku od towarów i usług, gdzie skutki podatkowe na gruncie tego podatku będą dotyczyć tylko spółki.
Reasumując, nie można zgodzić się ze stroną, że nie zaistniały przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, będące przesłanką zastosowania art. 165a O.p. Z analizy przedstawionego we wniosku wspólnym opisu zdarzenia przyszłego wynika, że pomiędzy podmiotami, które złożyły wniosek nie występuje operacja gospodarcza, która dotyczyłaby wszystkich podmiotów wymienionych we wniosku wspólnym. Nie pozbawia to strony możliwości uzyskania indywidulanej interpretacji przepisów prawa podatkowego w interesującym stronę zakresie, bowiem z wnioskiem takim skarżący może wystąpić ponownie. Organ nie był uprawniony do rozpatrzenia wniosku wspólnego, jako indywidualnego wniosku jedynie skarżącego, skoro wskazując jako podstawę wniosku wskazany został przepis art. 14 r § 1 O.p., gdzie skarżący oznaczony był jako zainteresowany będący stroną postępowania, a pozostałe osoby jako zainteresowani niebędący stroną postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd, stwierdzając że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.