Wniósł o:
1. Stwierdzenie, że Prezydent Miasta Gdańska dopuścił się rażącej przewlekłości w działaniu oraz bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 lutego 2025 r..
2. Zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w prawem przewidzianej formie (decyzji lub postanowienia) w zakresie wniosku strony skarżącej z dnia 26 lutego 2025 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wyroku.
3. Stwierdzenie, że bezczynność organu w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
4. Wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. za rażącą bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego, jaka miała miejsce w sprawie niniejszej w zakresie wniosku strony skarżącej z dnia 26 lutego 2025 r..
5. Orzeczenie na podstawie art. 154 § 7 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej od Prezydenta Miasta Gdańska, (jako organu administracji publicznej) w wysokości 29.678,53 zł, tj. do wysokości 1/3 z kwoty maksymalnej wnioskowanej grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. na kwotę 89.035,60 zł (10-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej ogłoszonego przez Prezesa GUS w roku poprzednim), z przeznaczeniem jej na S., KRS: [...], z siedzibą przy ul. [...] B., na cele statutowe związane z pomocą prawną edukacją i ochroną praw obywateli, w tym wsparciem osób narażonych na naruszenia prawa.
6. Zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłat sądowych, oraz wszelkich dodatkowych kosztów faktycznie poniesionych w związku z bezczynnością organu administracji, a także zasądzenie odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w płatności, począwszy od dnia poniesienia tych kosztów do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu skarżący przypomniał, że w dniu 26 lutego 2025 r., na podstawie art. 213 § 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wniósł do organu, tj. Prezydenta Miasta Gdańska, wniosek o uzupełnienie i sprostowanie decyzji administracyjnej z dnia 2 stycznia 2025 r., znak: WBMP-IV.3120.90774.2025.MB, za pośrednictwem platformy ePUAP, co organ zwrotnie potwierdził wpływ tego samego dnia Urzędowym Poświadczeniem Odbioru wniosku.
Następnie skutkiem przewlekłości w sprawie w działaniu ww. organu, gdyż organ w zakresie wniosku był bezczynny i nie reagował na wniosek, skarżący wniósł ponaglenia i wezwania do zaprzestania naruszeń prawa w tym zakresie. Pomimo wielokrotnych ponagleń i wezwania do wydania rozstrzygnięcia, organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do zakończenia sprawy ani nie poinformował strony o przyczynach opóźnienia czy nowym terminie jej załatwienia.
Organ nie usunął swojej bezczynności i nie podjął żadnych działań i do dnia niniejszego jest bezczynny a nadto w sprawie z premedytacją celowości i bezczynności ignoruje otrzymywane wezwania w sprawie, gdyż nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w zakresie sprawy przez przeszło ponad roku czasu od złożenia ww. wniosku, pomimo upływu ustawowych terminów do takiej obowiązków organu czynności oraz wielokrotnych formalnych działań ze strony skarżącego. Ponadto, skarżący wystąpił do organu skutkiem jego upomnienia egzekucyjnego w zakresie ww. decyzji z ponagleniem w swoim dodatkowym, w sprawie tej, wniosku wystosowanym na mocy art. 64c § 9 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o postanowienie, jednak i to wezwanie jak i wniosek o postanowienie egzekucyjne zostało zignorowane przez ww. organ. W efekcie, skarżący wniósł skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku.
W dalszej części skargi uzasadniono poszczególne punkty wniesionej skargi.
W odpowiedzi na wniesioną skargę złożono wniosek o:
1. oddalenie skargi w całości,
2. stwierdzenie, iż bezczynność nie miała miejsca,
ewentualnie
3. stwierdzenie, że ewentualna bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa,
4. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Uwzględniając skargę na bezczynność, Sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Natomiast w razie niestwierdzenia stanu bezczynności organu, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 P.p.s.a..
Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowi zarzucona bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 26 lutego 2025 r. o uzupełnienie i sprostowanie decyzji w zakresie podatku od nieruchomości.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Na wstępie przypomnieć należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ (podmiot zobowiązany) będąc właściwym w sprawie i zobligowanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy czy jak w przedmiotowym przypadku wniosku strony. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt. z jakich powodów dany akt administracyjny czy czynność nie została podjęta, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Przedmiotem sądowej kontroli prowadzonej wskutek skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu jest więc zwalczanie braku działania organu w załatwieniu sprawy i doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie organ prezentuje stanowisko, że wniosek o uzupełnienie decyzji został rozpoznany, gdyż organ udzielił stronie odpowiedzi zawierającej jednoznaczne rozstrzygnięcie co do odmowy uzupełnienia decyzji wraz z uzasadnieniem i podpisem osoby uprawnionej. Pismo z dnia 26 marca 2025 r., zawierało oznaczenie organu, wskazanie adresata, jednoznaczne stanowisko organu co do odmowy uzupełnienia decyzji, wyjaśnienie powodów odmowy, podpis pracownika upoważnionego do załatwienia sprawy. W konsekwencji pismo to rozstrzygało sprawę co do istoty.
Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o zakwalifikowaniu danego aktu jako rozstrzygnięcia nie decyduje jego nazwa, lecz treść i funkcja, jaką pełni w postępowaniu. Sądy wielokrotnie wskazywały, że możliwe jest uznanie pisma za decyzję lub postanowienie w znaczeniu procesowym, jeśli rozstrzyga ono o uprawnieniach strony, jednoznacznie wyraża wolę organu oraz kończy procedowanie nad wnioskiem strony.
Wskazano zatem, iż nawet jeżeli przyjąć, iż rozpatrzenie wniosku winno przyjąć formę postanowienia, to organ stoi na stanowisku, iż pismo z dnia 26 marca 2025 r. spełniało te kryteria. Niedochowanie wymogów formalnych nie czyni czynności bezskuteczną, lecz jedynie ewentualnie wadliwą.
W niniejszej sprawie organ uznał, że rozpoznał wniosek i zakończył postępowanie w zakresie uzupełnienia decyzji oraz przedstawił stronie merytoryczne stanowisko.
W ocenie Sądu, z powyższym zgodzić się nie można, gdyż nawet wielokrotne informowanie strony o odmowie uzupełnienia decyzji nie zwalnia organu z obowiązku rozstrzygnięcia sprawy w wymaganej prawnie formie.
Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie tego nie uczyniono, Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy określając termin do kiedy należy to uczynić.
Sąd nie podzielił przy tym wniosku skargi, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ze stanu sprawy wynika bowiem, że - nawet przy pominięciu wymaganej formy - skarżący miał wiedzę przekazywaną w kolejnych pismach organu co do jego stanowiska w sprawie wniosku z 26 lutego 2025 r..
Podobnie Sąd ocenił żądanie wymierzenia organowi grzywny i orzeczenia sumy pieniężnej. Skarga, zdaniem Sądu w tym zakresie podlegała oddaleniu, gdyż w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności uzasadniające orzeczenie o powyższych żądaniach z uwagi na przedstawione w pismach organu konsekwentne stanowisko co do wniosku o uzupełnienie i sprostowanie decyzji. Brak zachowania przez organ przy tym wymaganej formy decyzji lub postanowienia nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla uwzględnienia skargi w tym zakresie.
Mając to na uwadze orzeczono w myśl art. 149 § 1, § 1a i § 2 oraz w pozostałej części- art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a..