W zakresie zarzutu nr 7 organ stanął na stanowisku, że upomnienie nr 3/EP/2024/9022.33.2033 z dnia 23 lipca 2024 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 26 lipca 2024 r. Treść upomnienia określała obowiązek ciążący na tyle precyzyjnie, by nie budzić wątpliwości i jednocześnie nie ingerować w kompetencje kwalifikacyjne lekarza. PPWIS zaznaczył, że wierzyciel nie pominął obowiązku poddania małoletniej badaniu kwalifikacyjnemu, a jedynie wskazał obowiązek oraz na jakiej podstawie rodzice mają obowiązek zaszczepić dziecko.
W odniesieniu do zarzutów nr 8 i 10 organ rozpoznał je łącznie. Zaznaczył, że chociaż strona słusznie wskazała na konieczność ułożenia IKSz, to jednak należy zwrócić uwagę, że ten nie został ułożony z racji braku zainteresowania rodziców uzupełnieniem zaległych szczepień u córki, a dywagacje w tym zakresie są polemiką strony. Nie można także skutecznie podnosić zarzutu braku wymagalności obowiązku poddania się obowiązkowym szczepieniom, wskazując na brak badania kwalifikacyjnego dodatkowo przeprowadzonego w sposób określony przez rodzica dziecka. Poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. Wykonanie tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Skarżąca dotychczas uchylała się od wykonania tego obowiązku. W dokumentacji przekazanej przez organ I instancji znajduje się pismo lekarza rodzinnego z dnia 27 maja 2024 r., który poinformował, że skarżąca zgłosiła się z córkami na szczepienie w dniu 17 kwietnia 2024 r. Matce dzieci ustnie przekazano informacje o braku przeciwskazań do szczepień, do których nie doszło z powodu braku zgody matki.
Zarzuty nr 9, 11 i 12, jak wskazał PPWIS nie mieszczą się w katalogu zamkniętych zarzutów określonych w art. 33 § 2 u.p.e.a., a zatem nie mogą być przedmiotem rozpoznania. Jednakże strona winna mieć świadomość, że obowiązek szczepień ochronnych istniejący z mocy u.z.z.z. jest realizacją ustawy zasadniczej -art. 68 ust. 4 Konstytucji RP.
Ponadto organ uznał, iż zarzut strony postawiony w zażaleniu na postanowienie wierzyciela dotyczący braku możliwości czynnego udziału w sprawie również nie zasługuje na uwzględnienie. W aktach sprawy znajdują się liczne pisma i wnioski strony, które zdaniem organu były próbą odwleczenia realizacji obowiązku oraz sparaliżowania pracy organu, jednak każdorazowo stronie udzielano odpowiedzi.
W skardze na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia go poprzedzającego i umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Zdaniem skarżącej organ był zobowiązany umorzyć postępowanie, ponieważ tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów z art. 27 § 1 u.p.e.a., czyli nie zawiera podstawy prawnej tego obowiązku.
Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, a zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
1. art. 29 § 2 u.p.e.a. poprzez przystąpienie do egzekucji podczas gdy tytuł nie spełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., tj.: (-) brak wskazania przez wierzyciela podstawy prawnej obowiązku o charakterze niepieniężnym skutkujące pominięciem art. 17 ust. 2 i 4 u.z.z.z.; (-) błędnie wskazana przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawa prawna prowadzonej egzekucji;
2. błędne określenie wymagalności szczepień z TW na załączniku nr 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych pochodzącego z Program Szczepień Ochronnych (przygotowywany i ustalany GIS w formie komunikatu), który nie jest źródłem prawa i nie może stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Zgodnie z licznymi wyrokami Sądów Administracyjnych PSO, z komunikatu GIS, nie może stanowić podstawy do rekonstrukcji zakresu nakazów wynikających z obowiązku szczepień ochronnych nałożonego na jednostkę na mocy ustawy;
3. art 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 § 3 e u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu;
4. art. 144 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez ograniczenie rozpoznania sprawy do treści postanowienia wierzyciela i brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów skarżącej;
5. art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego postanowienia podstawy prawnej wymagalności obowiązku i brak jego tożsamości z obowiązkiem określonym w upomnieniu. Wymagalność szczepień z TW z momentem pierwszego dnia opóźnienia względem końcowego terminu wykonania danego szczepienia, który został określony w załączniku nr 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. aktualizujące obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego w razie jego niedochowania. Załącznik nr 1 nie jest podany w upomnieniu i TW jako podstawa prawna aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego;
6. art. 15 k.p.a. poprzez brak rozpoznania przez organ II instancji zarzutów skarżącej;
7. art. 7, 7a, 77 i 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego;
8. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że strona uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym;
9. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uznanie przez organ, że skarżąca nie wykonała obowiązku na dzień wszczęcia postępowania, podczas gdy obowiązek nie może być uznany za wymagalny z uwagi na brak wykluczenia przeciwwskazań i brak wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym potwierdzającym kwalifikację małoletniego dziecka do obowiązkowych szczepień ochronnych, brak ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień;
10. naruszenie k.p.a. w postępowaniu przedegzekucyjnym;
11. naruszenie art. 10 k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym;
12. naruszenie art. 18 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że PPWIS nie zbadał dopuszczalności egzekucji administracyjnej, co zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. był obowiązany zrobić. Skarżąca zaznaczyła także, że dwukrotnie wnioskowała o przedłożenie przez PPWIS dowodów na wykonanie ww. obowiązku i dowodów tych nie otrzymała. Skarżąca kwestionuje umocowanie PPWIS do wydania postanowienia o nałożeniu grzywny z 26 lutego 2025 r.
W opinii skarżącej część B1 tytułu wykonawczego nie została w ogóle uzupełniona przez wierzyciela, co skutkuje brakiem jakiejkolwiek informacji dotyczącej podstawy prawnej, na której wierzyciel opiera swoje roszczenie.
Skarżąca wskazała także, że w orzeczeniu TK z dnia 9 maja 2023 r. zakwestionowano komunikat GIS jako źródło obowiązku w demokratycznym państwie prawa.
Zdaniem skarżącej wierzyciel w tytule wykonawczym wskazał na przepisy, z których wynika obowiązek. Nie ma żadnego uzasadnienia brak wskazania art. 17 ust. 2 i 4 u.z.z.z. A zatem, w jej opinii, obowiązek został określony w sposób wybiórczy. Ponadto w części C 11 tytułu wykonawczego błędnie została wskazana podstawa prawna prowadzonej egzekucji administracyjnej. Wprawdzie obowiązek jest wykonalny wprost z ustawy i nie wymaga konkretyzacji w formie decyzji to, aby prowadzić postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego konieczne jest wskazanie podstawy prawnej prowadzonej egzekucji w części C 11 tytułu. Wierzyciel wskazał na art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z., jednakże przepis ten z całą pewnością nie stanowi podstawy prawnej prowadzonej egzekucji administracyjnej świadczeń o charakterze niepieniężnym. Przede wszystkim obowiązek został błędnie określony, z uwagi na pominięcie jako podstawy prawnej obowiązku art. 17 ust. 2 i 4 u.z.z.z. Tak sformułowany obowiązek pomija konieczność wykonania badania kwalifikacyjnego w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia. Obowiązek szczepień jest z badaniem kwalifikacyjnym nierozerwalnie połączony.
Zdaniem skarżącej, taki stan rzeczy rodzi poważne wątpliwości, co do zasadności i prawidłowości prowadzonego postępowania - wierzyciel nieprawidłowo sformułował obowiązek, gdyż brakuje w nim niezbędnego elementu, jakim jest obowiązek stawienia się na badanie kwalifikacyjne bezpośrednio przed wykonaniem szczepienia.
W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie również brak odniesienia się przez organ do sytuacji faktycznej niniejszej sprawy, w tym do kwestii wymagalności obowiązku, badania kwalifikacyjnego, konieczności wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia. Organ ograniczył się jedynie do szerokiego przytoczenia omówienia podstawy prawnej obowiązku, pomijając całkowicie okoliczności faktyczne sprawy. Jeżeli rzeczywiście, jak to sugerowane jest przez podmioty odpowiedzialne za dopuszczanie leków do obrotu, producenci leków odpowiadają za badania i ich rzetelność to zamieszczenie przez producenta leku w ulotce przeciwwskazania do szczepienia powinno być wiążące dla wszystkich organów i nie powinno budzić wątpliwości. Z kolei obowiązek wykluczenia przez lekarza przeciwwskazań zawartych w ChPL wynika z szeregu aktów prawnych, które organ pomija milczeniem - art. 17 ust. 2 u.z.z.z., Komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego sprawie Programu Szczepień Ochronnych- Rozdział III i IV.
Skarżąca podkreśliła także wagę zaświadczenia, bowiem zgodnie z art. 17 ust. 4 u.z.z.z. jest ono ważne jedynie 24 godziny. Po upływie danego czasu, nie można przeprowadzić szczepienia, należy przeprowadzić badanie kwalifikacyjne od początku. Cała dokumentacja skarżącej w sprawie wskazuje na próbę wyegzekwowania obowiązków ustawowych ciążących na lekarzu, warunkujących bezpośrednio i legalność zabiegu szczepiennego w oparciu o przepisy ustawy oraz z mocy rozporządzeń ją uzupełniających czy samych ChPL - do ustalenia wymagalności oraz wykonalności poszczególnych obowiązków zgodnie z art. 17 ust. 2, które posiada jedynie medyk. Natomiast PPWIS domniemaną kwalifikację odnalazł na skierowaniu do poradni szczepień wystawioną małoletniej podczas wizyty kwalifikującej w dniu 14 sierpnia 2025 r. Skarżąca ma wątpliwości jak skierowanie do poradni szczepień ma się do obowiązku ustawowego wydania zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, które lekarz wydaje ze wskazaniem daty i godziny. Skarżąca wskazała, że lekarz wystawiła skierowania do Poradni pediatrycznej szczepień dla dzieci z grup wysokiego ryzyka. Jak wynika z art. 17 ust. 5 u.z.z.z. wystawienie skierowania w dniu 14 sierpnia 2024 r. dla małoletniej jest równoznaczne z brakiem kwalifikacji w danym dniu.
Skarżąca stwierdziła także nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przed organami. Na żadnym etapie sprawy nie miała możliwości wziąć czynnego udziału w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując oraz doprecyzowując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia, które zostało poddane kontroli Sądu, jest postanowienie PPWIS z dnia 26 czerwca 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie PPIS z dnia 29 kwietnia 2025 r. oddalające zarzuty skarżącej w sprawie prowadzonej przeciwko niej egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającym na poddaniu małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym.
Przed merytorycznym odniesieniem się do zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia oddalającego zarzuty skarżącej zgłoszone do prowadzonej egzekucji przypomnieć trzeba, że prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zobowiązanemu na mocy art. 33 § 1 u.p.e.a. (Dz. U. z 2025 r. poz. 132). Z § 2 powołanego przepisu wynika, że podstawą zarzutów jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
W utrwalonym orzecznictwie podkreśla się, że zarzut jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się ten szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Postępowanie to ma zatem charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 29 marca 2022 r., III FSK 546/21 oraz wyroki WSA: w Poznaniu z 11 lipca 2025 r., III SA/Po 206/25, w Łodzi z 22 października 2022 r., III SA/Łd 484/22, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej: CBOSA). Zgodnie zaś z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie w sprawie zarzutu, w którym oddala zarzut, uznaje zarzut w całości lub w części, albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu (art. 34 § 2 u.p.e.a.).
W przedmiotowej sprawie skarżąca zgłosiła dwanaście zarzutów, które dotyczyły: braku wymagalności obowiązku - art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa –art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a., błędnego wskazania zobowiązanego - art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. i braku uprzedniego doręczenia upomnienia - art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.
Skarżąca formułując zarzuty kilkukrotnie wskazała na brak wymagalności obowiązku (zarzut nr 2, 3, 8, 10) z różnych powodów: wykonanie obowiązku, tj. poddanie córki badaniu kwalifikacyjnemu, nieistnienie obowiązku, z uwagi na brak przepisów określających termin wymagalności oraz ilość dawek poszczególnych szczepień ochronnych, brak indywidualnego kalendarza szczepień czy niewystawienie wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym. Podobnie dwukrotnie wskazała na określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa.
Skarżąca podniosła także zarzuty nie mieszczące się w katalogu zarzutów z art. 33 § 2 u.p.e.a. – zarzuty nr 1, 9, 11 i 12, które organy słusznie uznały za niemogące być przedmiotem rozpoznania, jednak krótko się do nich odniosły w uzasadnieniach wydanych postanowień.
Zdaniem Sądu organy słusznie oceniły wniesione zarzuty jako niezasadne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przez wymagalność zasadniczo rozumie się taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza, iż obowiązek istnieje, ale jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości - nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej.
Przypomnieć należy, że w przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne w stosunku do skarżącej zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr 3/TW/EP/2025 z wystawionego w dniu 17 stycznia 2025 r. przez wierzyciela – Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Grajewie. Tytuł wykonawczy został wystawiony w oparciu o art. 26 u.z.z.z. Podstawę wydania tytułu wykonawczego stanowiło niedopełnienie obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na poddaniu małoletniej córki skarżącej obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca była informowana o konieczności wykonania wskazanego obowiązku, a z uwagi na nieskuteczność tych informacji, wierzyciel wystosował w dniu 23 lipca 2024 r. upomnienie, w którym wezwał skarżącą do wykonania obowiązku. Skarżąca, wbrew swoim twierdzeniom odebrała upomnienie w dniu 26 lipca 2024 r. (k. 4v akt postępowania egzekucyjnego). Następnie, tj. w dniu 17 stycznia 2025 r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy i wystąpił do właściwego organu o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w toku którego skarżąca pismem z dnia 20 marca 2025 r. zakwestionowała zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślenia wymaga, że obowiązek określony w upomnieniu i tytule wykonawczym był tożsamy.
Wbrew zatem przekonaniu skarżącej, obowiązek poddania dziecka opisanym w tytule wykonawczym - szczepieniom istnieje i wynika wprost z przepisów prawa, a okoliczności przedmiotowej sprawy, świadczą po pierwsze, że stronie doręczono upomnienie wskazujące, że uchylenie się od obowiązku spowoduje wszczęcie egzekucji oraz, że strona nie zgłosiła się z dzieckiem na szczepienia. Skarżąca nie przedłożyła też zaświadczenia odraczającego szczepienia ani wierzycielowi, ani organowi egzekucyjnemu i takiego też zarzutu, ani twierdzenia nie podniosła. Sąd podkreśla przy tym, że treść wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku podlegającego egzekucji jest jasna i zrozumiała – zobowiązanie dotyczyło poddania dziecka skarżącej (ur. 16 sierpnia 2019 r.), a więc mającej w chwili wystawienia tytułu wykonawczego ukończony 3 rok życia obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko: gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (dawki szczepienia podstawowego), błonicy, tężcowi, krztuścowi (dawki szczepienia podstawowego), inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu B, (dawki szczepienia podstawowego), ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (dawki szczepienia podstawowego), inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae (dawki szczepienia podstawowego), odrze, śwince i różyczce (szczepienie podstawowe).
Na uwzględnienie nie zasługiwała argumentacja skarżącej, w której dowodziła ona, że same poddanie dziecka badaniu kwalifikacyjnemu już stanowiło wypełnienie nałożonego na nią obowiązku. Jak wskazano powyżej obowiązek polega na poddania dziecka szczepieniom, a samo badanie kwalifikacyjne bez wątpienia nim nie jest. Skarżąca błędnie wskazała także, że jej córka nie przeszła pomyślnie tego badania. Z akt sprawy wynika jasno - na skierowaniu z 14 sierpnia 2024 r. (k. 58v akt postępowania egzekucyjnego) do poradni pediatrycznej szczepień dla dzieci z grup wysokiego ryzyka, lekarz kierujący odnotował: "Proszę o konsultację. Dziecko nie szczepione - w POZ zostało zakwalifikowane do szczepienia". Dziecko skarżącej zostało zatem zakwalifikowane do szczepienia, jednak to decyzją skarżącej obowiązek ten nie został wykonany. Jak Sąd wskazał już wcześniej, skarżąca nie przedstawiła także żadnej dokumentacji medycznej świadczącej o istnieniu przeciwskazań do zaszczepienia małoletniej.
Skarżąca wielką wagę przypisuje badaniu kwalifikacyjnemu. Wyjaśnić należy zatem, że kwalifikacyjne badanie lekarskie do szczepień ochronnych przeprowadza wyłącznie lekarz posiadający niezbędną wiedzę z zakresu szczepień ochronnych, znajomość wskazań oraz przeciwwskazań do szczepień, a także niepożądanych odczynów poszczepiennych (art. 17 ust. 6, 10 pkt 3 u.z.z.z. w zw. § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych). Proces kwalifikacji niebezpodstawnie określany jest "lekarskim badaniem kwalifikacyjnym" - uprawnienie do stwierdzenia, czy pacjenta można zaszczepić, czy też nie posiada jedynie lekarz. Ani organy czy Sąd, ani też rodzic, który nie jest jednocześnie lekarzem sprawującym podstawową opiekę medyczną nad dzieckiem nie posiada uprawnień do ingerowania w proces kwalifikacji (także w zakresie Charakterystyki Produktu Leczniczego), tym samym do oceniania, czy też kwestionowania decyzji lekarza. Z przepisów prawa jednoznacznie wynika, że o wykonaniu obowiązkowych szczepień oraz o kwalifikacji dziecka do ich podania każdorazowo decyduje lekarz. Decyzja ta podejmowana jest po przeprowadzeniu szczegółowego badania aktualnego stanu zdrowia dziecka oraz po zebraniu niezbędnych informacji w wywiadzie z rodzicem. Nie należy ona do rodzica. Podobnie słusznie PPWIS wskazał w odniesieniu do Indywidulanego Kalendarza Szczepień – jego ułożenie jest konieczne, jednak ten nie został ułożony z racji braku zainteresowania rodziców uzupełnieniem zaległych szczepień u córki.
Trafnie PPWIS powołał wyrok NSA z 4 lipca 2024 r. sygn. akt II GSK 2215/23, z którego wynika, że subiektywna wizja strony co do prawidłowości wiedzy i decyzji lekarza, czy też zakresu dokonanego badania kwalifikacyjnego nie uzasadnia twierdzenia o wadliwości prowadzonych działań, a przez to braku wymagalności obowiązku z tej przyczyny, ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie przewiduje prawa pacjenta (w przedmiotowej sprawie opiekuna prawnego) do odmowy wyrażenia zgody na szczepienie ochronne.
Sąd podziela stanowisko organów, że obowiązek poddania dziecka szczepieniu znajduje oparcie w przepisach prawa i był wykonalny. Po pierwsze wskazać należy, że zgodnie przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z., stanowiącym podstawę prawną egzekwowanego względem skarżącej obowiązku, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.z.z.z., jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy tym, w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 ustawy). W myśl zaś art. 17 ust. 1 tej ustawy osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 u.z.z.z wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Stosownie zaś do art. 17 ust. 10 u.z.z.z., minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, m.in. wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (ust. 10 pkt 1) oraz osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (ust. 10 pkt 2) - uwzględniając dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia.
Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest obowiązkiem wynikającym z ustawy i jest on bezpośrednio wykonalny, a uchybienie temu obowiązkowi powoduje konieczność jego wyegzekwowania. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z powołanej wyżej regulacji ustawowej (art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.z.z.z.) skonkretyzowany został w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wydanym na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z.z., które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. Powołane rozporządzenie określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Rozporządzenie określa ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne. W § 2 rozporządzenia wymieniono, że obowiązkiem szczepień ochronnych są objęte następujące choroby zakaźne:1) błonica; 2) gruźlica; 3) inwazyjne zakażenia Haemophilus influenzae typu b; 4) inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae; 5) krztusiec; 6) nagminne zapalenie przyusznic (świnka); 7) odra; 8) ospa wietrzna; 9) ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis); 10) różyczka; 11) tężec; 12) wirusowe zapalenie wątroby typu B; 13) wścieklizna; 14) zakażenia powodowane przez rotawirusy.
W § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. I tak następujące grupy osób są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek: (1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia - szczepieniom przeciw gruźlicy, (2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi, (3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia - szczepieniom przeciw: a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, (4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), (5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce, (6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia - szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy; (7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.
Jak wynika z powołanych regulacji od 1 października 2023 r. wiek dziecka, w jakim należy poddać je obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu przeciwko konkretnej chorobie zakaźnej, określa rozporządzenie Ministra Zdrowia, zaś termin wykonania konkretnych szczepień określa załącznik nr 1 do tego rozporządzenia. Jakkolwiek na gruncie obecnego stanu prawnego, GIS nadal wydaje Program Szczepień Ochronnych na dany rok na podstawie art. 17 ust. 11 ustawy, to jednak to nie określa w nim już terminu poddania dziecka określonemu szczepieniu i liczby dawek danego szczepienia, zaś regulacja ta została przeniesiona do rozporządzenia z 2023 r.
W konsekwencji, w świetle przywołanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie budzi wątpliwości istnienie i wymagalność obowiązku poddania córki skarżącej, ur. 16 sierpnia 2019 r. wymienionym w tytule wykonawczym szczepieniom ochronnym, zarówno w dacie wystawienia upomnienia, a następnie tytułu wykonawczego, jak i w dacie rozstrzygania w przedmiocie zarzutów skarżącej przez organy obu instancji. Skarżąca w swoich rozważaniach nie uwzględniła zmian, które zaszły w stanie prawnym dotyczącym obowiązku szczepień. W stanie faktycznym bezsporne jest natomiast, że dziecko skarżącej nie zostało zaszczepione, mimo że upłynęły już terminy podania poszczególnych dawek szczepionek określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i obowiązujące przepisy, organ miały zatem podstawy do przyjęcia, że strona uchyla się od poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Powyższe potwierdzają ustalenia organów oraz dokumentacja medyczna (k. 58v, 153, 156-155 akt postępowania egzekucyjnego), z której wprost wynika, że u dziecka skarżącej nie wykonano żadnych wymaganych szczepień, a skarżąca jako opiekun prawny nie zgłosiła się z dzieckiem do żadnego z brakujących obowiązkowych szczepień ochronnych.
Podkreślenia ponownie wymaga, że art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z. zobowiązuje osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy w odniesieniu do osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych (m.in. dziecko) odpowiedzialność za wypełnienie tego obowiązku ponosi osoba sprawująca nad tą osoba prawna piecze albo jej opiekun faktyczny. W przedmiotowej sprawie są to rodzice małoletniej. Bez wątpienia także wezwanie do wykonania obowiązku szczepiennego nie oznacza, że skarżąca osobiście powinna wykonać tę czynność. Jak wskazano wcześniej, skarżąca jako rodzic ma obowiązek poddania dziecka szczepieniom, sama iniekcja zostanie wykonana przez wykwalifikowaną osobę. Skarżąca wskazała, że trzykrotnie podjęła próbę zaszczepienia córek poddając je badaniu kwalifikacyjnemu, jednak nadal nie świadczy to o wykonaniu przez skarżąca obowiązku poddania córki szczepieniom. W konsekwencji zgodzić się też należy z orzekającymi w sprawie organami, że wymienione w tytule wykonawczym szczepienia biorąc pod uwagę wiek dziecka skarżącej były w sprawie wymagalne.
Skarżąca wskazała także, że z obowiązujących przepisów wynika, iż organ był zobligowany umorzyć postępowanie, gdyż tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Należy wskazać, że zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., a więc mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jako podstawy zarzutu nie wymieniono niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W obecnym stanie prawnym okoliczność, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. kontroluje organ egzekucyjny i w przypadku stwierdzenia, że wymogi te nie zostały spełnione, nie przystępuje do egzekucji zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie PPWIS przystąpił do egzekucji uznając tym samym, że tytuł wykonawcza z 17 stycznia 2025 r. spełnia wymogi, określone w art. 27 u.p.e.a. Wskazać w tym miejscu również należy, że ww. tytuł wykonawczy został wystawiony według wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 19 czerwca 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 431). W tytule tym wypełniono wszystkie niezbędne pola, w tym także podano podstawę prawną obowiązku, a mianowicie powołane wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 u.z.z.z. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie skarżącej, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.
Podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej organ II instancji odniósł się do argumentacji przedstawionej przez nią w zażaleniu i obszernie odniósł się także do zarzutów skarżącej do tytułu wykonawczego. Zdaniem Sądu w sprawie nie zaistniały wskazywane przez skarżącą wątpliwości co do interpretacji zastosowanych przepisów, co obszernie przedstawiono powyżej. Wręcz przeciwnie – przepisy dotyczące obowiązku szczepiennego są jednoznaczne i zostały prawidłowo zastosowane przez orzekające w niniejszej sprawie organy. Należy jeszcze raz podkreślić, że obowiązek szczepień wynika z ustawowych regulacji, a jego realizacja odbywa się według obowiązującego rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, w tym załącznika nr 1. Obowiązek ten wywodzi się zatem z przepisów powszechnie obowiązujących. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.
Konieczne jest wskazanie skarżącej, że z powołanego przez nią w skardze wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt SK 81/19 wynika, że, Trybunał orzekł w pkt I, że art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku nie zakwestionował samego obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym (pkt 5 uzasadnienia prawnego wyroku). Wprawdzie Trybunał wskazał, że komunikat GIS nie może stanowić podstawy do rekonstrukcji zakresu nakazów wynikających z obowiązku szczepień ochronnych nałożonego na jednostkę na mocy ustawy oraz zaznaczył, że niedopuszczalna jest sytuacja, gdy treść obowiązku jest współkształtowana komunikatem GIS, niebędącym aktem prawa powszechnie obowiązującego, to zauważył jednak, że materia dotycząca obowiązkowych szczepień ochronnych może ulegać potrzebie częstych zmian, co zależy od wielu czynników, w tym aktualnej wiedzy medycznej. Z tego względu Trybunał zasugerował w pierwszej kolejności dostosowanie stanu prawnego poprzez zmianę rozporządzenia. Jednocześnie w pkt II wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Zawarcie klauzuli odraczającej utratę mocy obowiązującej przepisu, w świetle art. 190 ust. 3 Konstytucji RP ma charakter wyjątkowy, ponieważ zasadą pozostaje wejście w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dniem jego ogłoszenia. Trybunał zdecydował się na określenie w wyroku innego terminu utraty mocy obowiązującej przepisów we wskazanym zakresie, w celu zapewnienia ciągłości realizacji obowiązku szczepień ochronnych. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wydane zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych.
Jak wskazano już wyżej, w okolicznościach niniejszej sprawy w dacie wystawienia upomnienia oraz następnie wystawienia tytułu wykonawczego, wniesienia zarzutów oraz wydania postanowień organu I, jak i II instancji, to powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a mianowicie przepisy ustawy i przepisy rozporządzenia, którego załącznik nr 1 określa schemat obowiązkowych szczepień ochronnych, wskazują na istnienie obowiązku poddania córki skarżącej szczepieniom wymienionym w tytule wykonawczym. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego i wprowadzone do systemu prawnego RP już po wydaniu omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. (SK 81/19), stanowiąc formę dostosowania ustawodawstwa krajowego do wytycznych wynikających z tegoż wyroku. Nie ma podstaw do kwestionowania jego legalności.
W dacie wystawienia tytułu wykonawczego wszystkie wymienione w tytule wykonawczym szczepienia były więc w stosunku do dziecka skarżącej obowiązkowe i wymagalne. Powołane przez organ przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane w celu wyjaśnienia powszechnego obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym. Obowiązujące przepisy gwarantują ochronę zdrowia osoby podlegającej szczepieniom i stanowią istotny element ochrony zdrowia społeczeństwa.
Ponadto, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie narusza przepisów art. 124 § 2, art. 144 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 k.p.a. Uzasadnienie zawiera bowiem ustalenia faktyczne poczynione na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wskazanie prawnej podstawy zgodnie z obowiązującymi zasadami subsumpcji. W sprawie nie jest sporne, że dziecko skarżącej nie zostało poddane szczepieniom obowiązkowym, a skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego przeciwwskazania medyczne do wykonania szczepień. W konsekwencji skoro córka skarżącej podlega obowiązkowi szczepień ochronnych przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym, a opiekę nad nią sprawuje między innymi skarżąca, jako matka dziecka, to na niej spoczywa, wynikająca z art. 5 ust. 2 u.z.z.z., odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1 tego artykułu. Treść tego obowiązku została stwierdzona w tytule wykonawczym. W rezultacie jako niezasadne należało ocenić zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania wymagalności obowiązku zaszczepienia małoletniej.
Wyjaśnienia wymaga, że ustawowy obowiązek szczepień ochronnych oznacza także niedopuszczalność korzystania z uprawnienia pacjenta do odmowy poddania się świadczeniu zdrowotnemu z powołaniem się na art. 16 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2022 r. poz. 1876 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji w zakresie określonym w art. 9. Informacja, o której mowa w art. 9, dotyczy stanu zdrowia pacjenta. Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mają prawo do uzyskania od osoby wykonującej zawód medyczny przystępnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu, w zakresie udzielanych przez tę osobę świadczeń zdrowotnych oraz zgodnie z posiadanymi przez nią uprawnieniami. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że zgodnie z art. 15 ustawy o prawach pacjenta przepisy dotyczące zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych stosuje się, jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej. Taką odrębną ustawą jest między innymi ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, która przewiduje obowiązek poddawania się szczepieniom ochronnym. Ustawa ta nie przewiduje prawa pacjenta do odmowy wyrażenia zgody na obowiązkowe szczepienie ochronne, wręcz odmiennie - statuuje ogólny obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym. Jedynie w sytuacji wskazań lekarskich, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.). Oznacza to, że ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi stanowi lex specialis w zakresie możliwości odmowy poddania się szczepieniu ochronnemu w stosunku do ustawy o prawach pacjenta (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 338/13, z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. II OSK 1509/13, z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. II GSK 3542, CBOSA).
Nieuzasadnione okazały się również zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów art. 7, art. 7a, art. 10, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 81a k.p.a. Organy administracji w stopniu wystarczającym wyjaśniły stan faktyczny i oceniły zebrane dowody. Wyniki swoich ustaleń przedstawiły w uzasadnieniach, które odpowiadały wymogom ustawy i odniosły się do kwestii podnoszonych przez skarżącego, w tym w szczególności wymagalności obowiązku poddania dziecka szczepieniom oraz określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Oceny tej, jak wskazano wyżej, dokonano prawidłowo. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 81a k.p.a., w niniejszej sprawie nie wystąpiły bowiem żadne niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Skarżąca brała także czynny udział w postępowaniu przed organami, o czym świadczą znajdujące się w aktach postępowania egzekucyjnego jej liczne pisma i wnioski. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 18 k.p.a., jednak nie wyjaśniła na czym miałoby polegać te naruszenie. Przepis ten ustala rozumienie pojęcia organów naczelnych w rozumieniu k.p.a. i obecnie pozbawiony jest doniosłości prawnej (por. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2026, art. 18).
Konkludując, organy w sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy oraz oceniły zebrane dowody w ramach swobodnej oceny dowodów. Wyniki tych ustaleń przedstawiły w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień, odnosząc się do kwestii zarówno istnienia, jak i wymagalności obowiązku poddania dziecka strony obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Zdaniem Sądu postępowanie przed organami zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast chodzi o ocenę prawną wydanego orzeczenia, to należy stwierdzić, że mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa zostały prawidłowo powołane, zinterpretowane i zastosowane. Sąd zaś nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień.
Wobec powyższego Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu o oddaleniu zarzutu skarżącej i skargę oddalił, działając na mocy art. 151 p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji wyroku.