Odnosząc się do zarzut podniesionego w pkt. 1 odwołania DIAS wskazał, że mając na uwadze ustalenia wynikające z protokołów z oględzin i eksperymentów oraz opinii z [...] czerwca 2021 r.sporządzonych przez biegłego sądowego mgr inż. W. K., bezspornie stwierdzić należy, iż opisane na wstępieautomaty wypełniają znamiona przepisu art. 2 ust. 3u.g.h., tj. są to urządzenia elektroniczne, w których zainstalowano gry komputerowe o charakterze losowym. O losowości prowadzonych gier świadczy fakt, iż końcowy wynik nie zależy od umiejętności, czy zręczności gracza, a wyłącznie od przypadku. W konsekwencji powyższych ustaleń organ uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h.
Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 188 o.p. podkreślając, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów
w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego
w danej sprawie. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych
wtoku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dlaprawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego - adekwatne i wystarczające są inne dowody. Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej unormowania prawne oraz akta sprawy, DIAS stanął na stanowisku, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zgromadzony
w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i pozwalającym na dokonanie jego oceny w granicach ustawowej swobody.
Jeśli chodzi o zarzut zawarty w pkt. 4 odwołania DIAS uznał, iż art. 165b § 1 o.p. nie ma zastosowanie w sprawie, gdyż odnosi się on do kontroli podatkowej, przeprowadzonej w trybie przepisów Działu VI o.p., natomiast kontrola w sprawiebędącej przedmiotem odwołania została przeprowadzona w trybie przepisów ustawy KAS, a następnie w celu zabezpieczenia dowodów kontrolujący podjęliczynności na podstawie art. 307 i art. 308 Kodeksu postępowania karnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu z pkt. 5 odwołania organ zauważył, że naruszenia u.g.h. przewiduje także kary pieniężne, których zasady wymierzaniaokreślają przepisy art. 89 i 90 tej ustawy, stanowią one samoistną podstawę wymierzenia karypieniężnej. Natomiast w art. 91 u.g.h. ustawodawca wskazał, iż do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy o.p. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w odniesieniu do kar pieniężnych nakładanych na podstawie u.g.h.
W skardze do WSA w Gorzowie Wlkp., wniesionej na powyższą decyzję organu odwoławczego, T. Sp. z o. o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła:
1. rażące naruszenie przepisu art. 165b §1 o.p. w zw. z art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy KAS oraz w zw. z art. 8 i art. 91 u.g.h., polegające na niedopuszczalnym wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za rzekome urządzenie gier na automatach poza kasynem gry po upływie terminu 6 miesięcy od daty zakończenia kontroli w tym zakresie;
2.oczywisty i elementarny błąd w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych
w sprawie, a to przez niczym nieuzasadnione przyjęcie, że urządzenia do gier logicznych klasy FINDER ver 1.60, zatrzymane [...] lipca 2020 r. w lokalu przy
[...], oferują gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., chociaż tego rodzaju kwalifikacja prawna jest ewidentnie błędna, gdyż gry dostępne na owych urządzeniach nie mają ani charakteru losowego, ani też żadnego losowego elementu, co wyklucza taką ich ocenę;
3.rażące naruszenie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h., przez bezzasadne ich zastosowanie, to jest nałożenie kary za urządzanie gier na automatach, mimo iż w okolicznościach istotnych w postępowaniu nikt takich gier nie urządzał, gdyż gry dostępne na urządzeniach zakwestionowanych przez organ mają charakter logiczny, a nie losowy, nie są zatem grami na automatach, których urządzanie wymaga jakiejkolwiek koncesji;
4.naruszenie art. 180 §1 o.p.w zw. z art. 211 k.p.k., a to poprzez dopuszczenie jako dowodu i poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o wynik tzw. "eksperymentu", który ocenić należy jako przeprowadzony nielegalnie, tj. rażąco sprzecznie z przepisem procedury karnej, regulującym tą specyficzną czynności postępowania dowodowego i jej znaczenie dla ustaleń faktycznych czynionych
w sprawie;
5.rażące naruszenie przepisu art. 188 w zw. z art. 197 o.p., a to przez odmowę uwzględnienia kluczowego dla wydania orzeczenia wniosku skarżącej
o przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej, o której mowa w art. 23f u.g.h., szczególnie gdy dowód ten postanowiono zastąpić opinią sporządzoną przez biegłego sądowego w ramach postępowania karno-skarbowego, którą to opinię uznać jednak należy za oczywiście niekompletną i tym samym wątpliwą co do wartości merytorycznej i zaprezentowanych w niej wniosków, albowiem biegły
w istocie spornych gier nie uruchomił, czyli ich nie zbadał, a zatem swoje wnioski oparł nie na zbadaniu konkretnych gier, istotnych w sprawie, lecz w oparciu o jakiś materiał porównawczy, którego jednak w opinii nawet nie wskazano, co wyklucza możliwość jakiejkolwiek jego weryfikacji;
6. naruszenie art. 189a inast. k.p.a. przez ich niezastosowanie, albowiem organ nie zbadał przesłanek podmiotowych, a dokonał wyłącznie analizy literalnego brzmienia przepisów Działu IVa k.p.a., zatem w realiach sprawy nie można przyjąć iż doszło do skutecznego i prawidłowego zastosowania powyższych norm.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca Spółka wniosła
o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji NUCS oraz o ewentualne umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie pod względem legalności, przeprowadzonej w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), była decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję NCUS nakładającą na skarżącą Spółkę karę pieniężną w kwocie 300.000 zł.
Materialną podstawę prawną powyższych decyzji stanowiły przepisy u.g.h., zgodnie z którymi urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty
i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia (art. 3). Urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier
w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy,
z wyjątkiem ust. 4 i 5 (art. 14 ust. 1). Prowadzenie działalności w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych, gry telebingo oraz gier na automatach poza kasynem gry jest objęte monopolem państwa (art. 5 ust. 1). Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2 (art. 6 ust. 1). Automaty do gier, urządzenia losujące i urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 23a ust. 1 zd.1 ). Karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia (art. 89 ust. 1 pkt 1 ).Karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa (art. 89 ust. 1 pkt 3). Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa
ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 100 tys. zł od każdego automatu (art. 89 ust. 4 pkt 3).
Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów, że poddane kontroli urządzenia (automaty)opisane na wstępie umożliwiały grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., zgodnie z którym grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wskazują na to ustalenia i wnioski wynikające z protokołów z eksperymentów procesowych z [...] lipca 2020 r. oraz opinii biegłego W. K. z [...] czerwca 2021 r.,
z których jednoznacznie wynika, iż można na nich rozgrywać gry o wygrane pieniężne oraz rzeczowe w postaci kredytu umożliwiającego kontynuowanie gier, a grający nie ma wpływu na wynik gry, końcowy układ symboli nie zależy bowiem od zręczności ani spostrzegawczości gracza.
Na taką ocenę nie może mieć wpływu okoliczność, że w kontrolowanych urządzeniach zamontowany był przycisk "POMOC". Po pierwsze gracz mógł, ale nie musiał z niego skorzystać i nie uniemożliwiało to gry, ponadto użycie przycisku "POMOC: nie miało wpływu na układ symboli, gracz mógł jedynie sprawdzić jaki układ nastąpi po układzie już przez niego wylosowanym, a to i tak było znacznie utrudnione, gdyż wiązało się z koniecznością przejrzenia w trakcie gry tysięcy stron
i możliwych kombinacji, co mogło zając nawet kilkanaście godzin. Stąd Sąd nie podziela argumentacji Spółki, że sama możliwość sprawdzenia przez gracza (przy użyciu opcji "Pomoc"), czy kolejne plansze dają mu możliwość wygranej oznacza, że sporne gry nie spełniają definicji gier na automatach w rozumieniuu.g.h. Akcentowana przez Spółkę możliwość uzyskania przez gracza wiedzy o kolejnych planszach, przy jednoczesnym tempie wirowania poszczególnych bębnów w stopniu uniemożliwiającym identyfikację jakichkolwiek symboli graficznych, de facto nie podważa wniosku, że gracz nie ma wpływu na wynik gry. W ocenie Sądu, wprowadzenie elementu wiedzy ma na celu jedynie stworzenia pozorów braku losowości, albowiem ostateczny wynik gry i tak nie jest determinowany posiadaniem przez gracza określonego rodzaju wiedzy, która miałaby decydujący wpływ na wynik gry, lecz uzależniony jest od przypadku, tj. czynnika, na który uczestnik nie ma wpływu, co wielokrotnie wskazywane jest w orzecznictwie na tle automatów należących do skarżącej działających na tych samych zasadach (por. przykładowo wyrok WSA we Wrocławiu z 13 marca 2025 r., III SA/Wr 278/24, wyrok WSA
w Poznaniu z 12 marca 2025 r., III SA/Po 403/224).Stąd też,mając na uwadze powyższą argumentację, materiały przedłożone przez stronę skarżącą były bez znaczenia dla wyniku sprawy, a ponadto nie dotyczyły konkretnych gier ujawnionych na urządzeniach objętych kontrolą.
Dokonane przez organy ustalenia były wystarczające do uznania skarżącej za podmiot urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., co przemawiało za brakiem przesłanek do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy
w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada pod hipotezę
(a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 28 lutego 2008 r., akt I FSK 256/07), czyli w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją określenie czyskarżącą Spółka urządzała gry na automatach do gier poza kasynem gry. Kwestionowany przez stronę dowód z opinii biegłego był dowodem uzyskanym w związku z prowadzonym postępowaniem karno-skarbowym. Wskazania zatem wymaga, że zastosowanie miał w sprawie art. 181 o.p., który umożliwiał organowi uznanie za dowody w postępowaniu administracyjnym w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. materiałów zgromadzonych w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe. Jak określa bowiem art. 181 o.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności m.in. materiały zgromadzone w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Przepis ten znajdował zatem zastosowanie w oparciu o art. 91 u.g.h., który stanowi, że do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Organ miał zatem prawo posłużenia się dowodowemu wydanym w innym, wymienionym w powołanej regulacji, postępowaniu.
Udział strony w postępowaniu dowodowym polegającym na sporządzeniu opinii biegłego jest zagwarantowany, jeśli strona ma możliwość odniesienia się do tej opinii po jej sporządzeniu, a przed rozstrzygnięciem w sprawie. To, że argumentacja strony nie została uwzględniona nie oznacza jeszcze, że doszło do naruszenia przepisów statuujących zasady postępowania dowodowego. Ponadto – jak trafnie
się podkreśla w orzecznictwie - postępowanie administracyjne nie może polegać na tym, że organy mają obowiązek tak długo powoływać kolejnych biegłych, aż stanie się zadość żądaniu wnioskodawców, tj. tak długo, aż w końcu biegły wyda opinię zgodną z oczekiwaniem strony. Stałoby to w sprzeczności z zasadą obiektywizmu oraz naruszało zasady zdrowego rozsądku, nie wspominając już o efektywności postępowania (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2017 r., II OSK 2939/15).Wynikający
z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. obowiązek organów podatkowych co do gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy tylko do chwili uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy (por. wyroki NSA: z 15 listopada 2011 r., II FSK 886/10; z 2 września 2011 r., I FSK 1255/10;
z 27 lipca 2011 r., I GSK 421/10). Ponadto należy podkreślić, że biegły w sposób przekonywujący wyjaśnił, dlaczego nie przeprowadził gier na wskazanych automatach, mając do czynienia z tożsamym oprogramowanie, jak w innych urządzeniach należących do skarżącej Spółki, które poddane były już uprzednio badaniu przez niego.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 211 k.p.k., a to przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji mimo oparcia rozstrzygnięcia sprawy między innymi o wynik tzw. "eksperymentu", który jest zdaniem strony przeprowadzony nielegalnie.
Stanowisko skarżącej, że eksperyment procesowy w postępowaniu karnym może mieć znaczenie jedynie pomocnicze (akcesoryjne), to pogląd prezentowany na gruncie procesu karnego, który w ogóle nie przystaje do reguł postępowania administracyjnego. Nie uwzględnia bowiem konsekwencji wynikających
z przytoczonego już art. 180 § 1 o.p. Skoro za oczywiste należy uznać, że dowód
w postaci "eksperymentu" mógł się przyczynić i w istocie się przyczynił do wyjaśnienia sprawy, bo był w niej przydatny i nie można jednocześnie uznać, że był sprzeczny z prawem, to oparcie się na nim w prowadzonym postępowaniu nie mogło zostać potraktowane jako wadliwe, czy też niewystarczające dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Ponadto, w odniesieniu do stanowiska niezasadnie podważającego we wskazany sposób walor dowodu z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, należy zwrócić uwagę i na ten aspekt zagadnienia, który wiązać należy z wyspecjalizowanym charakterem służby celno-skarbowej. Możliwe było zatem przeprowadzenie wskazanego eksperymentu
w trybie przepisów kodeksu postępowania karnego, a dowód z eksperymentu dotyczącego właśnie sposobu funkcjonowania automatów oraz celu i charakteru gier, do jakich miał on służyć jest miarodajny (por. wyrok NSA z 15 marca 2023 r.,
II GSK 488/21). Podkreślić ponadto należy, że dowody, na których się oparto
w sprawie, są spójne (protokoły z eksperymentów procesowych oraz opinie biegłego) i jednoznacznie z nich wynika, że na poddanych badaniom automatach można rozgrywać gry o wygrane pieniężne oraz rzeczowe, a grający nie ma wpływu na wynik gry, który zależy wyłącznie od oprogramowania zainstalowanego na automacie.
Natomiast, jeśli chodzi o "kluczowy" według strony dowód z opinii jednostki badającej, to konieczność poddania automatu badaniu przez jednostkę badającą, upoważnioną zgodnie z art. 23f u.g.h. do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, przewiduje przepis art. 23b u.g.h. Ustalenie charakteru gry w drodze opinii Jednostki Badającej jest trybem, który nie znajduje zastosowania w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień (por. wyroki NSA:z 17 września 2015 r., II GSK 1595/15, z 18 września 2015 r., II GSK 1715/15 i z 5 listopada 2015 r.,II GSK 2032/15). Jak wskazał NSA
w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 listopada 2015 r., II GSK 2032/15, w sytuacji, gdy bez zwracania się o rozstrzygnięcie do Ministra Finansów i bez zwracania się
o opinię do uprawnionej Jednostki Badającej, strona podejmuje działalność w postaci gier na automatach, należy uznać, że świadomie pomija wskazany wyżej etap wstępnych ustaleń charakteru gry. Wymaga podkreślenia, że również żaden przepis nie nakłada na organ, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.g.h., obowiązku wystąpienia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o rozstrzygnięcie przewidziane w art. 2 ust. 6 u.g.h. Z treści art. 23b ust. 1u.g.h. wynika, że znajduje on zastosowanie w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Przepis dotyczy zatem automatów zarejestrowanych, co nie miało miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy.
W ocenie Sądu, organ II instancji dokonał również prawidłowej oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Uznać więc należy, że przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 192 i art. 197 § 1o.p.
W konsekwencji powyższego nie sposób było zakwestionować poczynionych przez organy obu instancji ustaleń, co do charakteru gier przeprowadzonych na spornych urządzeniach oraz ich kwalifikacji, jako spełniających przesłanki z art. 2
ust. 3 u.g.h. Stanowisko organów koresponduje z przyjętą w orzecznictwie wykładnią użytego w art. 2 ust. 3 u.g.h. sformułowania "element losowości", że taką cechę ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, czyli nie zależy od jego umiejętności fizycznych i psychicznych, tj. zręczności, woli czy wiedzy (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2014 r., II GSK 1713/13).
Nie ulega również wątpliwości, iż gry prowadzone były poza kasynem,
a podmiot je prowadzący nie był spółką Skarbu Państwa, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.g.h., wykonującą monopol Państwa. W świetle dowodów szczegółowo opisanych na stronie 4-5 niniejszego uzasadnienia bezsporne było, że skarżąca spółka była podmiotem urządzającym gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszeniaw rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 165b § 1 o.p. w zw.
z art. 8 i art. 91 u.g.h., polegający na niedopuszczalnym wszczęciu postępowania
w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za rzekome urządzenie gier na automatach poza kasynem gry po upływie terminu 6 miesięcy od daty zakończenia kontroli w tym zakresie. Powołany przepis o.p. ma zastosowanie jedynie w przypadku kontroli podatkowej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie kontrolowano podmiot urządzający nielegalnie gry hazardowe, któremu w świetle art. 71 ust. 1 u.g.h. nie można przypisać przymiotu podatnika podatku od gier. Przeprowadzana w sprawie kontrola była kontrolą celno-skarbową, której w myśl art. 54 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy
KAS, podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzenie gier hazardowych oraz w zakresie posiadania automatów do gier hazardowych. Należy także zauważyć, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia nie jest postępowaniem podatkowym, lecz postępowaniem administracyjnym, do którego na podstawie art. 8 u.g.h., stosuje się jedynie odpowiednio przepisy o.p. (por. wyrok NSA z 18 lipca 2023 r., II GSK 1412/22).
Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 6 skargi należy podkreślić, iż nie miały zastosowania dyrektywy wymiaru kary określone w art. 189d k.p.a. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, przepis ten może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis szczególny przewiduje swobodę organu administracji publicznej co do wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i jedynie w zakresie, w jakim przepis szczególny nie określa dyrektyw wymiaru tej kary pieniężnej, co innymi słowy oznacza, że wymieniony przepis prawa nie może mieć zastosowania w przypadkach, gdy przepis szczególny przewiduje, że za naruszenie prawa wymierza się karę
w wysokości ściśle określonej w ustawie - a tak jest właśnie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit.au.g.h. (por. wyrok NSA z 7 listopada 2024 r., II GSK 2269/22).
W odniesieniu natomiast do art. 189f k.p.a. za warunek konieczny do zastosowania tego przepisu należy uznać wykazanie istnienia jednej z określonych w nim przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz pominięcie jej przez organ administracji publicznej, co tylko wówczas mogłoby uzasadniać ocenę odnośnie do istotnego wpływu zarzucanego naruszenia wymienionego przepisu prawa na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 23 lutego 2023 r., II GSK 516/20). Skarżąca na wskazała na okoliczności wypełniające powyższe przesłanki.
Zgodnie z art. 189f k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 1). W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia (§ 2), przy czym organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia (§ 3).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy – pomimo tego, że organ nie powołał w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 189f k.p.a. - to w uzasadnieniu wskazał, że brak jest przesłanek do jego zastosowania. Należy zwrócić uwagę, że aby można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia prawa musi być znikoma,
a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. W przypadku podmiotów, na które nakładana jest kara pieniężna na podstawie art. 89 u.g.h. nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa. Mając na uwadze charakter działalności hazardowej oraz przyjęte przez ustawodawcę zasady organizacji gier, w tym wprowadzone zakazy i ograniczenia
w zakresie urządzania gier hazardowych, które służyć mają ochronie dóbr prawnych, w szczególności ochronie społeczeństwa i obywateli przed negatywnymi skutkami uzależnienia od hazardu, naruszenie przepisów u.g.h. nie może być uznane za naruszenie prawa znikomej wagi. W niniejszej sprawie nie można także stwierdzić spełnienia przesłanki zaprzestania przez skarżącą naruszenia prawa, bowiem skarżąca sama nie zaprzestała nielegalnej działalności polegającej na naruszeniu przepisów u.g.h., lecz nastąpiło to w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, co uniemożliwiło jej dalsze kontynuowanie procederu.
Podkreślić w tym miejscu należy, że kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt 1lit.a)u.g.h. ma rekompensować nieopłacony podatek od gier - stanowi sankcję publicznoprawną, która posiada cechy sankcji prawnofinansowej, bowiem przepisy u.g.h. regulują nie tylko warunki urządzania
i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych
i gier na automatach, ale także podatek od gier. Tak więc urządzanie oraz prowadzenie gier hazardowych jest rodzajem działalności gospodarczej, z której wpływy stanowią podstawę opodatkowania podatkiem od gier w oparciu o zasady określone w przepisach Rozdziału 7 u.g.h. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.g.h. podatnikiem podatku od gier jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która prowadzi działalność w zakresie gier hazardowych na podstawie udzielonego zezwolenia, z wyłączeniem loterii promocyjnych, podmiot urządzający gry objęte monopolem państwa oraz uczestnik turnieju gry pokera, a zatem brak koncesji, czy też zezwolenia niweczy możliwość powstania obowiązku podatkowego i powstanie zobowiązania podatkowego, dlatego w miejsce obowiązku podatkowego, który nie powstaje i w konsekwencji nie pojawia się w ogóle podatek od gier, aktualizuje się sankcja prawnofinansowa (por. wyrok TK z 21 października 2015 r., P 32/12, a także wyrok NSA z 10 czerwca 2016 r., II GSK 771/14).
Reasumując, skoro skarżąca prowadziła gry na automatach, o których mowa
w art. 2 ust. 3 u.g.h. poza kasynem gry, to zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit a) u.g.h. organy słusznie wymierzyły jej karę w wysokości po 100.000 zł za każdy automat - łącznie 300.000 zł.
Mając na uwadze powyższe, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a.- oddalił skargę.