Odnosząc się natomiast do zarzutu wszczęcia postępowania egzekucyjnego z pominięciem obowiązku uprzedniego doręczenia upomnienia, DIAS podniósł, że w przedmiotowej sprawie wierzyciel nie miał takiego obowiązku. Z dyspozycji art. 3a § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 36 poz. 161 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego z majątku skarżącego, tj. [...] sierpnia 2002 r. wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne, jeżeli wynikają one z deklaracji rozliczeniowej złożonej przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne,
a w deklaracji tej zostało zamieszczone pouczenie, że stanowi ona podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie, o którym mowa wart. 15 § 1. Niemniej jednak w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r.
w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541), wydanym na podstawie art. 15 § 5 ustawy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązek doręczenia upomnienia został wyłączony m.in. w przypadku, gdy zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania (§ 13 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r.). Taka sytuacja zachodzi natomiast w rozpatrywanej sprawie, w której na zobowiązanym ciążył obowiązek obliczenia należnych składek, ich zadeklarowania oraz wpłacenia w terminie. Podstawę prawną tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...]z [...] sierpnia 2002 r. stanowiły deklaracje ZUS DRA złożone przez skarżącego odpowiednio [...] kwietnia i [...] maja 2002 r. Deklaracje te zawierały stosowne pouczenie o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w przypadku niewpłacenia w obowiązującym terminie zadeklarowanej kwoty składki lub wpłacania jej w niepełnej wysokości. Wierzyciel wywiązując się ze spoczywającego na nim obowiązku, w przedmiotowych tytułach wykonawczych prawidłowo zakreślił brak obowiązku doręczenia upomnienia.
W ocenie DIAS, w omawianej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Podniesiony natomiast przez skarżącego zarzut przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi wymienionymi w sentencji postanowienia prawidłowo został uznany przez organ egzekucyjny za niezasadny. W sprawie nie wystąpiła, określona w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przesłanka stanowiąca podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż wbrew twierdzeniom skarżącego - nie doszło do przedawnienia przedmiotowych należności składkowych.
W badanej sprawie nie wystąpiły także inne przesłanki określone we wskazanym artykule, obligujące organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku skarżącego. Podnoszone zaś w zażaleniu argumenty odnoszące się do nieefektywności zastosowanych przez organ egzekucyjny czynności oraz przewlekłości postępowania nie stanowią o bezskuteczności trwającego postępowania. Co prawda, jak zauważył DIAS zastosowane środki egzekucyjne nie doprowadziły do pełnego zaspokojenia wierzyciela, ale okoliczność ta nie oznacza automatycznie, że w prowadzonym postępowaniu nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne jest w toku, a organ może dokonać czynności mających na celu zaspokojenie wierzyciela.
W związku z tym, za słuszne DIAS uznał stanowisko organu I instancji, że podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania nie znajduje podstaw. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, iż ciążące na skarżącym zaległości za marzec i kwiecień 2002 r., w chwili wystawienia tytułów wykonawczych oraz doręczenia ich odpisów, były wymagalne. Bieg terminu przedawnienia należności objętych tymi tytułami wykonawczymi uległ zawieszeniu z dniem doręczenia skarżącemu odpisów tytułów wykonawczych, co nastąpiło [...] lutego 2003 r. i w dalszym ciągu pozostaje zawieszony.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi złożonej przez M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. W skardze skarżący zarzucił naruszenie:
1) przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 § 3 w zw. z art. 59 w zw. z art. 33 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędną odmową uwzględnienia zarzutu przedawnienia;
2) 2przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7, 8 i 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegających na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w administracji w sposób rażąco nieprawidłowy, niezgodny z zasadami praworządności oraz z naruszeniem zasady szybkości postępowania (23 lata bezczynności!) - co powinno skutkować uznaniem, że w sposób dorozumiany (domniemany) doszło do rzeczywistego umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie na mocy art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;
3) przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez brak jego zastosowania w przypadku, gdy powinien on mieć zastosowanie - a więc wykroczenia rażąco poza dopuszczalne granice uznania administracyjnego;
4) naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, polegające na wadliwym stwierdzeniu, że prawnie dopuszczalne i zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawa jest akceptowanie fikcyjnego trwania postępowania egzekucyjnego w administracji - co prowadzi do pozbawienia możliwości przedawnienia takiego roszczenia;
5) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na faktycznym utrzymaniu w mocy przez organ drugiej instancji w całości merytorycznego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów wskazanych powyżej, a więc powinno podlegać uchyleniu w trybie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zdaniem skarżącego kluczową kwestią sporną w omawianym postępowaniu jest twierdzenie organu egzekucyjnego, zgodnie z którym do przedawnienia roszczenia nie doszło, albowiem postępowanie egzekucyjne wszczęte [...] sierpnia 2002 r. nigdy nie zostało zakończone, a więc termin przedawnienia roszczeń uległ w tamtej dacie zawieszeniu i stan ten trwa nadal. Powyższe w ocenie skarżącego stoi w sprzeczności z ustaleniami organów potwierdzających, że między 2002 r. a kolejną czynnością egzekucyjną dokonaną na podstawie zawiadomienia z [...] kwietnia 2025 r. nie były podejmowane żadne czynności egzekucyjne. Formalne "utrzymywanie" postępowania egzekucyjnego było tylko i wyłącznie fikcją prawną i nie miało nic wspólnego z rzeczywistością. Według Strony skarżącej zaistniała sytuacja powinna być traktowana jako fikcyjna po stronie organu prowadzącego egzekucję i tym samym nie wywołująca żadnych skutków prawnych. Postępowanie powinno być umorzone 20 lat wcześniej na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Według skarżącego wieloletnia bezczynność organu egzekucyjnego jest rażąco niezgodna z podstawową zasadą demokratycznego państwa prawnego.
Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2023 r. (sygn. P 12/22), w którym za niekonstytucyjny uznano przepis art. 15zzr1 ust. 1 "ustawy covidowej" odnoszący się do bezterminowego zawieszenia biegu terminów przedawnienia karalności przestępstw i kar przewidzianych w kodeksie karnym i karnoskarbowym. Ponieważ powołany przepis nie określał maksymalnego okresu zawieszenia biegu przedawnienia, TK uznał go za naruszający art. 2 Konstytucji RP oraz zasadę ochrony zaufania do państwa I prawa. Choć powyższe orzeczenie zapadło na gruncie prawa karnego, to w ocenie skarżącego dotyka istoty problemu omawianego postępowania, tj. uzależnienia okresu przedawnia od jednostronnej woli organu postępowania. W odniesieniu zaś do okoliczności przedmiotowej sprawy istotny według skarżącego jest również art. 824 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym postępowanie ulega umorzeniu z urzędu, jeżeli wierzyciel nie będzie podejmował żadnych czynności przez okres 6 miesięcy od ostatniej z czynności. W ocenie skarżącego analogiczne regulacje prawne chroniące dłużnika powinny być uwzględnione w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Normy konstytucyjne, które należy stosować bezpośrednio - oznaczają, że organ rozstrzygający w sprawie zobowiązany jest brać pod uwagę wszystkie aspekty postępowania egzekucyjnego. Ponadto w sprawie niesłusznie została pominięta bezczynność organu egzekucyjnego przez okres ponad dwudziestu lat.
Odpowiadając na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.).
Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli jest postanowienie [...] w [...]z dnia [...] września 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] w [...] z dnia [...]lipca 2025 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. obejmujące zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych świadczeń Pracowniczych za marzec i kwiecień 2002 r.
DIAS zasadnie wskazał, że ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) dokonano zmiany m. in. przepisu art. 59 ww. ustawy regulującego kwestię umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nowelizacja w ww. zakresie weszła w życie 30 lipca 2020 r. W myśl art. 13 ust. 1 ww. nowelizacji, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne z majątku skarżącego zostało bowiem wszczęte przed ww. datą.
Stosownie do przepisu art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132 – dalej u.p.e.a.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
W myśl § 2 powołanego artykułu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w sprawie doszło, czy też nie do przedawnienia egzekwowanych od strony skarżącej zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Przyczyną wygaśnięcia obowiązku jest w takiej sytuacji przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu (wyrok NSA z 4 września 2018 r., II FSK 141/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Kwestia przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne została uregulowana w art. 24 ust. 4-6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń zdrowotnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 350 – dalej u.s.u.s.). Przepis ten był wielokrotnie zmieniany. Przed 1 stycznia 2003 r., art. 24 ust. 4 u.s.u.s. stanowił, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia, o którym mowa w ust. 5, po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Stosownie do art. 24 ust. 5 u.s.u.s. w ówczesnym brzmieniu, bieg przedawnienia przerywało odroczenie terminu opłacenia należności z tytułu składek, rozłożenie spłaty tych należności na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia tych należności, jeżeli o czynności tej został zawiadomiony dłużnik. Od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2011 r. termin przedawnienia należności z tytułu składek wynosił 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się one wymagalne, przy czym określone ustawowo okoliczności mogły wpłynąć na bieg terminu przedawnienia. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sądem. Ustawa zmieniająca nie zawierała wyraźnego uregulowania kwestii międzyczasowych co do przedawnienia należności wymagalnych przed dniem jej wejścia w życie. W orzecznictwie wyjaśniono, że upływ terminu przedawnienia wynoszącego do 31 grudnia 2002 r. - 5 lat, przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej powodował skutek wygaśnięcia zobowiązania; natomiast w przypadku, gdy zobowiązanie to przed dniem 1 stycznia 2003 r. (data wejścia w życie ustawy z 18 grudnia 2002 r.) nie uległo przedawnieniu, to miała do niego zastosowanie zasada bezpośredniego działania ustawy nowej, co oznacza, że zobowiązanie z tytułu składek nieprzedawnionych przed 1 stycznia 2003 r. podlegało 10-letniemu przedawnieniu, a nie jak dotychczas - przedawnieniu 5-letniemu (uchwały Sądu Najwyższego: z dnia 2 lipca 2008 r., II UZP 5/08 - Lex nr 396253 i z dnia 8 lipca 2008 r., I UZP 4/08 - Lex nr 396249). Ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r. Nr 232, poz. 1378), w art. 11 znowelizowano przepis art. 24 ust. 4 u.s.u.s. poprzez wskazanie, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Zawarty w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy przepis przejściowy wskazuje, że do przedawnienia należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym nową ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Przy czym ust. 2 art. 27 stanowi, ze jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Przepis art. 24 ust. 5b u.s.u.s. - z dniem 1 lipca 2004 r. - uległ dalszej nowelizacji na podstawie art. 10 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 121, poz. 1264). Zgodnie z tym przepisem, zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został powiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.
Wskazać trzeba, że zasady dotyczące przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne stosuje się również do składek na ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zgodnie z art. 32 u.s.u.s. (w obecnym brzmieniu uwzględniającym zmiany przepisu nieistotne w rozpoznawanej sprawie) do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie: ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, przepisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszystkich nieruchomościach, ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika, odpowiedzialności osób trzecich i spadkobierców oraz stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. Ponadto zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373 z późn. zm.), a wcześniej zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. z 2003 r. Nr 45, poz. 391 z późn. zm.) należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne ulegają przedawnieniu na zasadach określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych (wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 lutego 2021 r., I SA/Lu 44/20, CBOSA).
W orzecznictwie wskazuje się, że z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. można wywieść, że należności z tytułu składek nie "wygasają automatycznie". Zawieszenie biegu terminu przedawnienia oznacza, że z chwilą wystąpienia przesłanki powodującej takie zawieszenie termin nie biegnie, a zaczyna biec w dalszym ciągu dopiero po ustaniu przyczyny zawieszenia, wskazanej w danym przepisie. Natomiast "automatyczne wygaśnięcie" może mieć miejsce tylko wówczas, gdy przed upływem terminu przedawnienia nie nastąpiła żadna przyczyna zawieszenia jego biegu. Przedawnienie należności składkowych należy oceniać według stanu prawnego, który obowiązywał w dniu upływu terminu przedawnienia, uwzględniając zdarzenia powodujące nierozpoczęcie, zawieszenie lub przerwanie biegu tego terminu, a także podjęte działania mające wpływ na wydłużenie terminu wymagalności należności (wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2024 r., I GSK 561/20, CBOSA). Skutki zdarzeń mających wpływ na bieg terminu przedawnienia (przerwanie, zawieszenie) należy oceniać według przepisów obowiązujących w chwili ich zaistnienia. W niniejszej sprawie egzekucja należności opisanych powyżej była prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...]wystawionych [...] sierpnia 2022 r. z wierzytelności z rachunku bankowego. Istotna w sprawie jest okoliczność, że skuteczne doręczenie skarżącemu odpisów ww. tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu nastąpiło [...] lutego 2003 r. (przesyłka została odebrana przez żonę skarżącego). Zastosowanie znajduje zatem art. 24 ust. 5b u.s.u.s. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 1 lipca 2004 r., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sądem. Niewątpliwie egzekucja administracyjna została wszczęta z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.) i trwa nadal. W 2025 r. doszło ponownie do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego. Również w świetle regulacji art. 24 ust. 5b u.s.u.s. w kolejnym brzmieniu nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Nie budzi wątpliwości, że doręczenie tytułów wykonawczych zobowiązanemu jest jedną z czynności zmierzających do wyegzekwowania należności z tytułu składek, gdyż zmierzają one do ściągnięcia należności. Działanie te bez wątpienia skutkowały zawieszeniem terminu przedawnienia. Należy zatem podzielić ocenę organów, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach od [...]do [...], w okresie gdy nie upłynął termin przedawnienia należności z tytułu składek. Oznacza to, że nie doszło do przedawnienia należności i nie zachodziła przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Skarżący kwestionuje możliwość prowadzenia przez wiele lat postępowania egzekucyjnego. Fakt, iż organ przez długi okres nie podejmował żadnych czynności egzekucyjnych nie jest równoznaczne z tym, że egzekucja administracyjna nie toczy się, ani też że postępowanie to podlega obligatoryjnemu umorzeniu. Wymaga podkreślenia, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia może być dłuższe niż okres przedawnienia należności z tytułu składek, określony w art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Nie istnieje przepis, który nakazywałby umorzenie tego postępowania z uwagi na upływ czasu (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., III FSK 3443/21, CBOSA). Należy dodać, że w sprawach toczących się na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje zastosowania przepis art. 824 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tym uregulowaniem, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości lub części z urzędu jeżeli wierzyciel w ciągu sześciu miesięcy nie dokonał czynności potrzebnej do dalszego prowadzenia postępowania lub nie zażądał podjęcia zawieszonego postępowania, przy czym termin ten biegnie od dnia dokonania ostatniej czynności egzekucyjnej, a w razie zawieszenia postępowania - od dnia ustania przyczyny zawieszenia. Egzekucja uregulowana w Kodeksie postępowania cywilnego jest odrębną procedurą od postępowania egzekucyjnego w administracji i bez wyraźnego odesłania nie ma podstaw do posiłkowego zapożyczania poszczególnych rozwiązań, którymi każda z nich się posługuje (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 listopada 2020 r., I SA/Bk 777/20, CBOSA). Należy dodać, że w orzecznictwie stwierdzono, że przepis art. 24 ust. 5b u.s.u.s. nie narusza przepisów Konstytucji RP (art. 2, art., 7, art. 32 ust. 1, zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., III FSK 3443/21, CBOSA).
Podsumowując należy stwierdzić, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Nie budzi wątpliwości, że skarżącemu zostały wystawione i doręczone tytuły wykonawcze. W świetle art. 24 ust. 5b u.s.u.s. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest w tej sprawie uzasadniona. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało zarzucane przez skarżącego przepisy prawa materialnego. Należy dodać, że organ wyjaśnił, że nie zachodzą inne przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego o których mowa w art. 59 § 1-9 u.p.e.a. oraz art. 59 § 2 u.p.e.a, czego skarżący nie kwestionuje.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.