- art. 33 ustawy poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję WKRM w oparciu o stwierdzenie, że pacjent znajdował się w stanie nagłego zagrożenia życia w sytuacji, gdy pacjent nie został przywieziony do Szpitala w [...] niezwłocznie po doznaniu [...], lecz w następny dzień i nie wymagał on natychmiastowej pomocy,
- art. 33 ustawy poprzez ustalenie, że to na Szpitalu w [...] ciążył obowiązek zorganizowania transportu pacjenta do innej placówki medycznej posiadającej oddział [...] w sytuacji, gdy przewóz pacjenta przez obecny ZRM był dla pacjenta najkorzystniejszą formą transportu niż organizowanie nowego transportu przez Szpital, które wymaga znacznego nakładu czasowego co byłoby sprzeczne z dobrem pacjenta w sytuacji obecnego na miejscu ZRM,
- art. 29 ust. 9a ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji WKRM, która została wydana w wyniku nadużycia prawa do wydawania decyzji ustnych o charakterze natychmiastowej wykonalności z uwagi na wcześniejsze powiadomienie dyspozytorni medycznej w [...] o braku specjalistycznego personelu medycznego na oddziale [...] i niemożliwości przyjmowania pacjentów [...] w określonych dniach,
- art. 156 §1 pkt. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję WKRM, której wykonanie przez lekarzy innej specjalizacji niż wymagał tego [...] pacjenta naraziłoby pacjenta na poważny uszczerbek na zdrowiu, a tym samym stanowiłoby podstawę odpowiedzialności karnej lekarza.
Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że [...] sierpnia 2025 r. Zespół Państwowego Ratownictwa Medycznego przywiózł do Szpitala Powiatowego w [...] pacjenta z 2-dniowym [....]. Szpital w [...] nie przyjął pacjenta z uwagi na brak lekarzy specjalistów z zakresu [....]. Szpital oparł decyzję o zawiadomienie, które wcześniej tego samego dnia przesłał do dyspozytorni medycznej w [...] informując, że w dniach
[...]. do godz. 7:00 na oddziale [...] w Szpitalu w [...] nie będzie obsady [...]. Z zawiadomienia wynikało, że Szpital wstrzymuje przyjęcia pacjentów z [....] we wskazanym okresie. Dyspozytornia medyczna w [...] nie powinna kierować ZRM do szpitala ze wskazanymi brakami tym bardziej, że o danym fakcie została poinformowana. Pomimo powyższego pacjent został przywieziony do Szpitala, który nie mógł zapewnić pacjentowi stosownej opieki medycznej a udzielenie mu pomocy i przeprowadzenie zabiegów medycznych przez specjalistów z innej dziedziny medycyny zagrażałoby stanowi zdrowia pacjenta a czynności medyczne nie zostałyby wykonane wedle sztuki lekarskiej wymaganej w odpowiedniej dziedzinie medycyny i obciążone błędem, co naraziłoby lekarza na odpowiedzialność cywilną, karną i dyscyplinarną.
W ocenie strony skarżącej ZOZ w [...] prawidłowo odmówił przyjęcia pacjenta. W odpowiedzi na powyższe koordynator Ratownictwa Medycznego ustnie wydał decyzję administracyjną nakazującą przyjęcie pacjenta na Izbę Przyjęć i udzielenie mu niezbędnych świadczeń medycznych oraz wypełnienie dokumentacji medycznej. Przedstawiciel ZOZ w [...] zgłosił zastrzeżenia do tej decyzji, ale wobec braku jej zmiany przez koordynatora postanowił ją wykonać. W tym celu skontaktował się telefonicznie z dyżurnym lekarzem [...] w celu polecenia mu przyjęcia pacjenta, jednak uzyskał informację, że pacjent został już przewieziony do innego szpitala. Pomimo ogłoszenia ww. decyzji i konieczności jej wykonania przez ZOZ pacjent został przewieziony przez zespół ratownictwa medycznego do innego Szpitala. Zatem ogłoszona decyzja zobowiązująca Szpital do przyjęcia pacjenta na Izbę Przyjęć nie mogła zostać wykonana z uwagi na brak pacjenta na miejscu, którego dotyczyła. Jej wykonanie było niemożliwe.
W ocenie strony skarżącej stwierdzenie Wojewody o braku informacji o zaprzestaniu wykonywania działalności leczniczej w zakresie oddziału [....] jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, z treścią zawiadomienia a także z jego interpretacją. Logicznym jest, że brak obsady [...] uniemożliwia działalność oddziału [...] we wskazanym zakresie. Nie był to jednak powód by zawieszać działalność całego oddziału, co wiąże się z całą procedurą konsultacji i informacji i jest wskazany przy trwałych lub długotrwałych zawieszeniach funkcjonowania pododdziału. Zaskarżone decyzje wydane został w oparciu o błędnie ustalony i niepełny stan faktyczny.
Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 33 ustawy i wydanie decyzji z powodu stwierdzenia nagłego zagrożenia zdrowia pacjenta w sytuacji, gdy pacjent został przywieziony do szpitala z [....]. Nie był to zatem stan nagłego zagrożenia zdrowotnego. Pacjent nie skierował się do szpitala bezpośrednio po [...]. Wydanie decyzji w oparciu o ten przepis było nieprawidłowe i bezpodstawne, z uwagi na brak zaistnienia stanu nagłego zagrożenia zdrowia.
Podkreślono, że w sprawie istotnym jest fakt, że ZRM przywiózł pacjenta do szpitala, który zgłaszał wcześniej brak obsady na oddziale [...] oraz wstrzymanie przyjmowania pacjentów [...] w określonym terminie. To z powodu błędu dyspozytorni pacjent został przywieziony do szpitala, który nie mógł udzielić mu specjalistycznej pomocy. Ponadto natychmiastowe przewiezienie pacjenta przez już obecny na miejscu ZRM było działaniem nakierowanym na dobro pacjenta, a nie przejawem naruszenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie pacjent powinien zostać przyjęty do Izby Przyjęć ZOZ w [...], zbadany i zdiagnozowany, a w razie konieczności przetransportowany do innego szpitala. ZOZ w [...] od początku jednak odmawiał przyjęcia ww. pacjenta i udzielenia mu świadczeń opieki zdrowotnej, co spowodowało konieczność rozstrzygnięcia powstałego sporu przez WKRM. Działanie organu I instancji opierało się wprost na przepisach ustawowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania
z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 25 września 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Koordynatora Ratownictwa Medycznego w Rzeszowie z [...] sierpnia 2025 r. o poleceniu Zespołowi Opieki Zdrowotnej w [...] przyjęcia do Izby Przyjęć pacjenta przewiezionego przez Zespół Ratownictwa Medycznego ( ZRM) oraz udzielenie niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej, wraz z wypełnieniem dokumentacji medycznej.
Decyzje te zostały wydane w wyniku rozstrzygnięciu sporu zaistniałego pomiędzy jednostką systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego (Zespołem Ratownictwa Medycznego) a ZOZ w [...], zaistniałego na tle oceny stanu zdrowia pacjenta i związanej z tym odmowy udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej.
Zespół Ratownictwa Medycznego dokonując przyjazdu na zgłoszenie skierował pacjenta do ZOZ w [...], a wobec odmowy przyjęcia zwrócił się do Koordynatora Ratownictwa Medycznego, który polecił przyjęcie pacjenta.
Jak wynika z opisu zdarzenia, zgłoszenie przyjęto [...] sierpnia 2025 r. o godzinie 15:33, kolejne odnotowane czynności to: [...].
Strona skarżąca – Zespół Opieki Zdrowotnej w [...] kwestionując decyzję powołuje się na zgłoszenia dyspozytorni medycznej w [...] braku obsady na oddziale [....] lekarzy specjalistów, w dniach od [...] sierpnia do godziny 7:00 brak i wynikającą z tego niemożliwość przyjęcia pacjenta oraz brak stwierdzenia stanu nagłego zagrożenia życia pacjenta.
Postępowanie, jak i podjęta w sprawie decyzja odpowiadają prawu.
Decyzja została wydana w ramach określonej w art. 29 ust. 5 pkt 3 i ust. 9a ustawy kompetencji Wojewódzkiego Koordynatora Ratownictwa Medycznego do rozstrzygania sporów dotyczących przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, co następuje w formie decyzji administracyjnej, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy w urzędzie wojewódzkim działają wojewódzcy koordynatorzy ratownictwa medycznego, zatrudnieni przez wojewodę na podstawie stosunku pracy, w liczbie niezbędnej do zapewnienia całodobowej realizacji zadań, o których mowa w ust. 5. Do zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego należy m.in. rozstrzyganie sporów dotyczących przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego (art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy).
Przyjąć zatem należy, że spór może również wystąpić pomiędzy szpitalem, a dyspozytorem kierującym zespół ratownictwa medycznego do określonej placówki, który uwzględnia w tym zakresie stanowisko kierownika zespołu ratownictwa medycznego, wynikające z oceny stanu pacjenta dokonane podczas akcji ratunkowej.
Są to decyzje wydawane w okolicznościach zagrożenia zdrowotnego, a zatem w okolicznościach wymagających szczególnie szybkiego działania, aby ratować zdrowie i życie ludzi. Stąd też w art. 29 ust. 9b ustawy przewidziano, że decyzja wydawana na podstawie art. 29 ust. 9a ustawy nie wymaga uzasadnienia. Może być też przekazana w każdy możliwy sposób, zapewniający dotarcie decyzji do adresata, również ustnie. W tym zakresie doprecyzowano jednocześnie, że w przypadku gdy decyzja została przekazana w inny sposób niż na piśmie jest następnie doręczana na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Dodatkowo decyzjom tym nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
W przedmiotowej sprawie dochowano wymogów ww. procedury. Wydana w sprawie ustna decyzja WKRM z [...] sierpnia z 2025 r., sporządzona następnie i doręczona w formie pisemnej 19 sierpnia 2025 r., stanowiła rozstrzygnięcie sporu przez koordynatora. Była konsekwencją odmowy przyjęcia pacjenta przez ZOZ w [...], którego stan został oceniony przez kierownika Zespołu Ratownictwa Medycznego jako przypadek nagłego zagrożenia życia wymagającego w pierwszej kolejności przeprowadzenia badań diagnostycznych.
W sprawie nie było sporu co do tego, że Zespół Opieki Zdrowotnej w [...] stanowił najbliższy pod względem czasu dotarcia, szpitalny oddział ratunkowy.
Spór w sprawie sprowadzał się do tego, czy w sprawie mieliśmy do czynienia z przypadkiem nagłym, a także czy zespół opieki mógł uwolnić się od odpowiedzialności przekazując do dyspozytorni medycznej w [...] informację o braku odpowiedniej obsady lekarskiej.
Jeżeli chodzi o kryterium nagłego zagrożenia zdrowotnego, to przyjmuje się, że nie można go wiązać z oceną stanu pacjenta z perspektywy czasu już po udzieleniu mu pomocy. Miarodajna i decydująca dla uznania tego stanu jest wyłącznie ocena kierującego akcją medyczną kierownika zespołu ratownictwa medycznego, do którego zadań należy m.in. współpraca z dyspozytorem medycznym w zakresie ustalania kierunku transportu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego z miejsca zdarzenia (art. 41 ust. 1 i ust. 4 pkt 3 u.p.r.m.)
Ocena nagłego przypadku pozostawiona została kierownikowi ratownictwa medycznego kierującego akcją ratowniczą, który dokonuje jej w chwili zdarzenia. Podważanie tej oceny w późniejszym czasie z perspektywy biurka nie może wpływać na ocenę podjętych czynności. Niezależnie od powyższej oceny stwierdzić należy, że uskarżanie się przez 74 letniego mężczyznę na ból [...] i duszności wywołane [...] uzasadniał taki przypadek. W opisanym stanie pacjent wymagał bowiem przede wszystkim jak najszybszej diagnozy. Zaznaczono, że szpital miał obowiązek przyjąć pacjenta, przeprowadzić niezbędną diagnostykę, zapewnić odpowiednie zabezpieczenie jego stanu, a następnie ewentualnie zorganizować transport do innej placówki.
Odnosząc się zaś do zarzutu braku odpowiedniego personelu medycznego wskazać należy, że w sprawie nie było kwestionowane, że ZOZ w [...] jest ujęty w obowiązującym Planie działania Systemu Państwowe Ratownictwo Medycznego dla Województwa Podkarpackiego. Brak informacji o czasowej całkowitej lub częściowej niemożliwości udzielania świadczeń zdrowotnych nie zwalniało placówki z obowiązku ich udzielania w nagłym przypadku.
Nie ma przy tym znaczenia zgłoszenie do dyspozytorni braku lekarzu specjalistów od [....]. Ze znajdujących się w aktach informacji wynikało, że pacjent nie wymagał przeprowadzenia zabiegów [...], lecz w pierwszej kolejności przeprowadzenia odpowiedniej diagnostyki, która powinna i mogła zostać dokonana w ZOZ [...].
Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdził, że skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.