Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej, 28 listopada 2024 r. została wydana przez Wojewódzki Zespół decyzja ustalająca względem niej poziom potrzeby wsparcia; zgodnie z art. 6b3 ust. 1 u.r.z.s., decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia wydaje wojewódzki zespół m.in. na wniosek osoby o której mowa w art. 4b ust. 2.
Nie jest też kwestionowane, że od tej decyzji – zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, w określonym w niej terminie – skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy; od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do wojewódzkiego zespołu składany
w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (art. 6b5 ust. 1 u.r.z.s.).
Stosownie do art. 66 ust. 1 u.r.z.s., w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy.
Postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.) jest ponownym rozpoznaniem sprawy przez ten sam organ administracyjny, który wydał zaskarżoną decyzję, wzorowanym jedynie na postępowaniu odwoławczym,
z istotnymi wszakże zmianami (przepisy dotyczące odwołań od decyzji stosuje się
w tym postępowaniu jedynie odpowiednio) – tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2019 r. I GSK 108/19 - LEX nr 2688042 i z 12 czerwca 2018 r. I OSK 1803/15 - LEX nr 2514146.
W postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tak jak w postępowaniu odwoławczym, organ zobowiązany jest do ponownego, wyczerpującego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, a w szczególności do ustosunkowania się do zarzutów
i argumentów, jak i dowodów zawartych w tym środku zaskarżenia (por. m.in. wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 grudnia 2021 r. I SA/Bd 664/21 - LEX nr 3286533 i WSA
w Warszawie z 30 grudnia 2019 r. II SA/Wa 1352/19 - LEX nr 3041422).
Z powyższego wynika, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy determinuje prowadzenie postępowania nie tylko co do meritum sprawy, ale i pod względem formalnym, stanowiąc konieczny warunek jego kontynuowania po wydaniu pierwotnej decyzji rozstrzygającej sprawę.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 19 grudnia 2024 r. skarżąca – wskazując na swój zły stan zdrowia – wywiodła, że nie zgadza się z oceną Wojewódzkiego Zespołu odzwierciedloną w decyzji z 28 listopada 2024 r., ustalającą dla niej poziom potrzeby wsparcia na 60 pkt w skali 1-100.
Po złożeniu tego wniosku skarżąca – analogicznie jak przed wydaniem decyzji
z 28 listopada 2024 r. – pismami z 23 stycznia 2025 r. zawiadomiona została, że ponowne ustalenie poziomu potrzeby wsparcia odbędzie się 8 lutego 2025 r. o godz. 12 w siedzibie Wojewódzkiego Zespołu, przy czym jej obecność jest obowiązkowa.
W takiej sytuacji jako kluczowa dla ponownego rozstrzygnięcia sprawy jawiła się kwestia interpretacji skierowanego przez skarżącą do Wojewódzkiego Zespołu pisma z 12 lutego 2025 r., w którym zwróciła się z prośbą "o zwolnienie jej ze stawienia się przed Komisją", gdyż "rezygnuje z ponownego stawienia się przed Komisją o wsparcie swojego zdrowia".
W ocenie Sądu, analiza tego pisma absolutnie nie uprawniała Wojewódzkiego Zespołu do umorzenia zaskarżoną decyzją postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, gdyż nie wynika z niego, aby zamiarem skarżącej była całkowita rezygnacja z uzyskania takiej decyzji, niezbędnej do uzyskania ze względu na stan zdrowia świadczenia wspierającego.
Skarżąca, będąc zobligowana do osobistego stawiennictwa w siedzibie Wojewódzkiego Zespołu w ramach procedowania jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednoznacznie oświadczyła bowiem, że rezygnuje z tego stawiennictwa (i tylko z niego), a nie całkowicie z uzyskania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia.
Mogło to co najwyżej uzasadniać umorzenie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (co skutkowałoby ostatecznością decyzji z 28 listopada 2024 r.), a nie całkowitym umorzeniem postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, zamykając w ten sposób skarżącej możliwość ubiegania się o świadczenie wspierające. Pośrednio dano temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym o ile trafnie wskazano, że do Wojewódzkiego Zespołu wpłynęła prośba wnioskodawczyni o zaniechanie dalszego postępowania w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, to jednak wyciągnięto z tego błędną konkluzję, że w związku
z tym postępowanie stało się bezprzedmiotowe z powodu wycofania wniosku
o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zdaniem Sądu, jak już wskazano wyżej, wycofanie przez skarżącą wniosku
o ponowne rozpatrzenie sprawy mogło uzasadniać wyłącznie umorzenie postępowania w tym zakresie (art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. art. 6b5
ust. 1 i art. 66 ust. 1 u.r.z.s.), a nie w ogóle postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, które z tej przyczyny nie stało się bezprzedmiotowe. Z pewnością bowiem wolą skarżącej nie było umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie.
Niezależnie od tego należy podkreślić, że jeżeli organ miał jakiekolwiek wątpliwości co do kwalifikacji pisma skarżącej i zawartego w nim oświadczenia, powinien zwrócić się do niej o udzielenie stosownych wyjaśnień, pouczając przy tym o możliwych potencjalnych skutkach. Podyktowane jest to zwłaszcza ustanowionymi w k.p.a. zasadami prowadzenia postępowania: zasadą prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności,
z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli – art. 7 k.p.a.) oraz zasadą informowania stron (organy administracji publicznej są obowiązane do należytego
i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa,
i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek – art. 9 k.p.a.).
W okolicznościach sprawy na szczególną uwagę zasługuje zwłaszcza zasada informowania, co jest szczególnie istotne nie tylko z uwagi na wiek i stan zdrowia skarżącej, ale także przewidzianą przez art. 4c ust. 2 u.r.z.s. możliwość ustalenia poziomu potrzeby wsparcia nie tylko w siedzibie wojewódzkiego zespołu, ale również - za zgodą osoby ubiegającej się o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia - w miejscu jej stałego pobytu, albo w miejscu wyznaczonym przez wojewódzki zespół, spełniającym warunki o których mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r.
o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1411).
Reasumując, rozstrzygnięcie wynikające z zaskarżonej decyzji z opisanych wyżej przyczyn jawi się jako nieprawidłowe, a co najmniej przedwczesne.
Uzasadniało to uchylenie tej decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O powyższym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.
Wskazania co do dalszego postępowania dla Wojewódzkiego Zespołu przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia wynikają wprost z przedstawionych powyżej rozważań, wiążących na podstawie art. 153 P.p.s.a.