Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:
1. art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." poprzez ograniczenie rozpoznania zarzutów do wybiórczego wskazania poszczególnych przepisów dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych, podczas gdy zarzuty zostały przez skarżącą uzasadnione i wskazane zostały błędy wierzyciela,
2. art. 33 § 2 pkt 6 lit.c u.p.e.a. – brak wymagalności obowiązku z uwagi na brak wykluczenia przeciwwskazań i brak indywidualnego kalendarza szczepień, stan zdrowia małoletniego, uniemożliwiający poddanie dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym,
3. art. 124 § 2, art. 7, art. 8 § 1 i § 12 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia do szerokiego wskazania podstawy prawnej obowiązku, z pominięciem przez organ okoliczności podnoszonych w zarzutach, w szczególności co do braku wymagalności obowiązku.
Po rozpatrzeniu zażalenia Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 21 marca 2025 r. nr OPES.906.49.2025.KW utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy opisał przebieg postępowania i wskazał, że w pełni podziela i przyjmuje jako własne dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia faktyczne, jak również prawną ocenę tych ustaleń przedstawioną w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2025 r., natomiast zarzuty podniesione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie.
Odnośnie zarzutu opisanego w punkcie 1 zażalenia organ odwoławczy stwierdził, że organ nadzoru sanitarnego w postanowieniu z 27 stycznia 2025 r. wskazał stronie w sposób szczegółowy podstawy prawne na mocy których powstaje wymagalność obowiązku szczepień ochronnych. Ponadto PPIS w Starogardzie Gdańskim wystawiając tytuł wykonawczy nr [...] z 7 listopada 2024 r. sporządził go zgodnie z obowiązującymi wymogami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 431). Organ pierwszej instancji wystawiając tytuł precyzyjnie wskazał, co jest przedmiotem egzekucji – obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom. W części B5 Treść obowiązku prawidłowo określił obowiązek, jaki powinna wykonać strona, wskazał termin i rodzaj szczepień ochronnych, które należy uzupełnić u dziecka. Organ odwoławczy wskazał, że już podczas pobytu na Oddziale Noworodkowym Szpitala Specjalistycznego w Kościerzynie, strona po urodzeniu dziecka nie wyraziła zgody na wykonanie obowiązkowych szczepień ochronnych przeciwko gruźlicy i wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, co zostało zgłoszone do PPIS w Kościerzynie, który przekazał dokumentację osoby uchylającej się od szczepień obowiązkowych właściwemu miejscowo PPIS w Starogardzie Gdańskim z uwagi na miejsce zamieszkania strony.
Odnosząc się do zarzutu z punktu 2 zażalenia organ odwoławczy podniósł, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżąca, będąc osobą zobowiązaną, nie wykonała ciążącego na niej obowiązku zaszczepienia dziecka. Obowiązek ten wynika wprost z przepisów prawa tj. art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 17 u.z.z.z.ch. Jednocześnie wskazano, że art. 17 ust. 10 pkt 1 i 4 ww. ustawy nakłada na ministra właściwego do spraw zdrowia obowiązek określenia, w drodze rozporządzenia wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby, a także sposób przeprowadzania szczepień ochronnych. W związku z powyższym zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Zgodnie z § 3 ust. 2 schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek oraz terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego , z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia , określa załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia. Art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch. stanowi, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b ww. ustawy osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Strona nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego o stwierdzonych przeciwwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych i odraczającego wykonanie obowiązku szczepień ochronnych dziecka. W związku z powyższym na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, w aktach sprawy prowadzonych przez PPIS w Starogardzie Gdańskim, brak było potwierdzenia szczepienia lub aktualnego zaświadczenia lekarskiego o przeciwwskazaniach do szczepień dziecka.
Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że dziecko nie mając przeciwwskazań do wykonania szczepień obowiązkowych, począwszy od narodzin (21 sierpnia 2024 r.) do dnia złożenia zażalenia nie ma wykonanych żadnych obowiązkowych szczepień ochronnych. W związku z tym podkreślił, ze każde opóźnienie w szczepieniach może prowadzić do indywidualnego zagrożenia zdrowia niezaszczepionego dziecka i potencjalnie naraża je na ciężkie powikłania. Natomiast problemy zdrowotne u dziecka nie maja przełożenia na hipotetyczne powikłania poszczepienne u dziecka strony. Uznanie ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do szczepień należy do kompetencji lekarza. Organ odwoławczy wskazał, że z notatki służbowej upoważnionego przedstawiciela PPIS w Starogardzie Gdańskim , sporządzonej w dniu 2 października 2024 r. wynika, że strona nie zgłosiła się do punktu szczepień ZOZ [...] S.A. w celu wykonania szczepień wskazanych w wezwaniu z 4 września 2024 r. Uchybienie przez rodziców obowiązkowi przeprowadzenia szczepień ochronnych powoduje konieczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddanie dziecka szczepieniu ochronnemu.
Organ odwoławczy nie uwzględnił także zarzutu z punktu 3 zażalenia, wskazując w tym zakresie, że PPIS w Starogardzie Gdańskim w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W treści uzasadnienia postanowienia z 27 stycznia 2025 r. organ odniósł się do poszczególnych zarzutów zgłoszonych przez stronę, wskazując przepisy prawa oraz dokumentację na poparcie swojego stanowiska. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że brak wymagalności obowiązku o charakterze niepieniężnym zachodzi jedynie wtedy, gdy istnieją niezależne od zobowiązanej, trwałe lub czasowe przyczyny, przez które nie ma możliwości wykonania nałożonego obowiązku.
W ocenie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego organ pierwszej instancji wszczął postępowanie egzekucyjne prawidłowo oraz z należytą starannością zebrał informacje mające istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie.
W skardze na powyższe postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. S. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie postanowień organów obu instancji, zarzucając im:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia tj. uznanie przez organ, że skarżąca nie wykonała obowiązku na dzień wszczęcia postępowania podczas gdy obowiązek nie może być uznany za wymagalny z uwagi na długotrwałe odroczenie małoletniego od obowiązku, brak wykluczenia przeciwwskazań, brak zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym potwierdzającego kwalifikację małoletniego do obowiązkowych szczepień ochronnych;
2. naruszenie art. 144 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez ograniczenie rozpoznania sporawy do treści postanowienia wierzyciela i brak odniesienia się przez organ drugiej instancji do zarzutów skarżącej;
3. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego postanowienia podstawy prawnej wymagalności obowiązku i brak jego tożsamości z obowiązkiem określonym w upomnieniu;
4. naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez brak rozpoznania przez organ drugiej instancji zarzutów skarżącej,
5. naruszenie art. 7, art. 7a, art. 77, art. 81 a k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 2 u.z.z.z.ch. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego,
6. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.
W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem oceny Sądu było postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 marca 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 27 stycznia 2025 r. oddalające zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Egzekucję obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art.33 § 2 u.p.e.a.).
Przepis art. 33 § 4 u.p.e.a. stanowi, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego zarzuty. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego.
Odnosząc się do zarzutu niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. należy wskazać, że w obecnym stanie prawnym okoliczność tę kontroluje organ egzekucyjny i w przypadku stwierdzenia, że wymogi te nie zostały spełnione, nie przystępuje do egzekucji zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.).
Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ulegały zmianom na mocy ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1553) i ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r. poz. 2070). Zmiany te weszły w życie w dniu 20 lutego 2021 r. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało zatem wszczęte pod rządami ustawy egzekucyjnej w nowym, zmienionym brzmieniu.
W przepisie art. 33 § 2 u.p.e.a. nie występuje obecnie przesłanka niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zarzut ten możliwy był do podniesienia w poprzednim stanie prawnym, zarzuty były bowiem rozpoznawane przez organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w brzmieniu przed zmianami).
W sprawie nie było zatem podstawy do merytorycznego rozpoznania zarzutu dotyczącego przystąpienia przez organ egzekucyjny do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, który, w ocenie strony skarżącej, nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.
Wierzyciel nie jest zobligowany do ustosunkowania się do treści zarzutów, które nie są objęte katalogiem z art. 33 § 2 u.p.e.a. W sytuacji, gdy z normy tam zawartej wynika wyraźnie, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. nie może być podstawą prawną wniesienia zarzutu, zarzut ten nie mógł być rozpatrywany merytorycznie.
Skarga zasługiwała jednak na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie, strona skarżąca wniosła zarzuty związane z prowadzeniem przez Wojewodę Pomorskiego postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym nr [...] wystawionym w dniu 7 listopada 2024 r., a dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym - poddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.z.z.z.ch. osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi".
Z kolei wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego (art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.).
Stosownie do treści art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch. w przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. określa schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia. Obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej, tj. art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.z.z.z.ch.z., skonkretyzowany został w rozporządzeniu, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego i nie ma podstaw do kwestionowania jego legalności. Zgodnie z § 11 ww. rozporządzenia, lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej, o której mowa w § 12 ust. 1, wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej.
Przepisy ustawy i rozporządzenia przewidują zatem tryb ustalenia, czy dziecko kwalifikuje się do szczepienia w określonym terminie.
Wskazać zatem należy, że rozpoznając zarzuty skarżącej organy nie dokonały należytej oceny zaleceń medycznych związanych z pobytem małoletniego w Wojewódzkim Specjalistycznym Szpitalu Dziecięcym im. [...]w O., w trakcie którego w dniu 19 listopada 2024 r. dziecko zostało poddane zabiegowi rekonstrukcji sklepienia i podstawy czaszki z implantacją sprężyn dystrakcyjnych. Z wypisu szpitalnego wynika jednoznaczne zalecenie, że u dziecka należy wstrzymać szczepienia ochronne przez okres 3 miesięcy od zabiegu. Termin ten upłynął zatem dopiero 19 lutego 2025 r. Z akt administracyjnych wynika zaś, że w dniu 28 listopada 2024 r. matka zgłosiła się bez dziecka na wizytę u lekarza POZ z przedmiotowym wypisem.
Informację o powyższym wraz z historią wizyt w Poradni [...] ZOZ S.A. w K. skarżąca przesłała do organu pierwszej instancji wraz z wniesionymi zarzutami w postępowaniu egzekucyjnym, które wpłynęły do tego organu w dniu 24 grudnia 2024 r. Organy inspekcji sanitarnej rozpatrujące sprawę nie oceniły właściwie znaczenia powyższych dokumentów z punktu widzenia wymagalności obowiązku szczepień obciążającego rodziców dziecka, poprzestając na stwierdzeniu, że "problemy zdrowotne u dziecka nie maja przełożenia na hipotetyczne powikłania poszczepienne u dziecka strony".
Stosownie do art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Artykuł 124 § 2 k.p.a. wymaga zaś, by postanowienie zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Uzasadnienie faktyczne obejmuje zaś w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 124 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.). Organy zobowiązane są do ustalenia wszystkich faktów i okoliczności niezbędnych dla załatwienia sprawy, tj. zebrania wszystkich dostępnych dowodów i rozpatrzenia ich w sposób wyczerpujący. Następnie powinny je ocenić zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.). Organy egzekucyjne zobowiązane są także do odpowiedniego stosowania art. 8 § 1 k.p.a., który wymaga, by prowadziły one postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zasada ta wyklucza automatyzm działania organów zwłaszcza w sprawach dotyczących podstawowych praw obywateli takich jak prawo do ochrony zdrowia.
Należy podkreślić, że Konstytucja RP w art. 68 ust. 5 nakazuje władzom publicznym zwalczanie chorób epidemicznych, czego przejawem jest system szczepień obowiązkowych, lecz zarazem władze te na mocy art. 68 ust. 4 Konstytucji są obowiązane do zapewnienia dzieciom szczególnej opieki zdrowotnej.
Skoro osoba zobowiązana powołuje się w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązkowego szczepienia jej dziecka na udokumentowane pooperacyjne zalecenia medyczne wskazujące na potrzebę odroczenia szczepień dziecka, to należy uznać, że są to okoliczności, których znaczenie dla wymagalności obowiązku w dacie rozpoznawania zarzutów powinno zostać zbadane i ocenione w pogłębiony sposób w uzasadnieniu postanowienia rozstrzygającego zarzuty zobowiązanego. Brak takiej oceny stanowi naruszenie art. 18 p.p.e.a. w związku z art. 124§2 k.p.a. oraz art. 8§1 k.p.a. Sąd administracyjny, wykonując swą funkcję kontrolną nie może organów w tym zakresie wyręczyć, oceniając czy są to okoliczności wpływające na wymagalność obowiązku wykonania szczepienia u dziecka. Nie sposób jednak pominąć tego, że specjaliści wykonujący skomplikowaną operację głowy trzymiesięcznego dziecka uznali za stosowne zalecić odroczenie o 3 miesiące wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych – dostrzegając zapewne, odmiennie niż organ, że istnieje w pooperacyjnym stanie zdrowia dziecka czasowe zagrożenie powikłaniami poszczepiennymi.
Mając powyższe na uwadze i stwierdzając, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art.145§1 pkt 1 lit c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
Ponownie rozpatrując sprawę organy inspekcji sanitarnej uwzględnią powyższą ocenę prawną.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. z uwagi na uwzględnienie skargi.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.