Organ odwoławczy wskazał dalej, że nie ma wątpliwości, że towary będące przedmiotem postępowania, co potwierdzają ich opisy i parametry, oraz dokumentacja fotograficzna, to lunety celownicze, termowizyjne, przeznaczone do umocowania na broni. Cechy urządzeń będących przedmiotem kontroli i następnie oceny w sprawie zdecydowanie wskazują, że urządzenia ThermTec ARES 335 i ThermTec ARES 360 poza cechami urządzeń, zaliczanymi do zakresu pozycji 8525 (rejestracja obrazu ruchomego), wyposażone zostały w takie funkcje, których kamery i aparaty fotograficzne nie realizują. Urządzenia te pozwalają na obserwację terenu i obiektu, np. zwierzęcia z wykorzystaniem innych elementów niż te urządzenia, które objęte są zadeklarowanym kodem Taric. Kamera telewizyjna lub obserwacyjna nie jest standardowo wyposażona w układ nici celowniczych i modułów balistycznych, który jest pożądany i oczekiwany w urządzeniach celowniczych. Poza obserwacją terenu ww. urządzenia przeznaczone są konstrukcyjnie, do mocowania na broni, czego nie stosuje się w odniesieniu do kamer, objętych pozycją 8525. Należy więc uznać te urządzenia za bardziej zaawansowane i wyposażone w funkcje, które nie są dostępne dla standardowych kamer do obserwacji.
Podsumowując powyższe organ odwoławczy wskazał, że charakterystyka lunet celowniczych termowizyjnych będących przedmiotem importu w pełni odpowiada zasadniczym cechom towarów klasyfikowanych do kodu 9013 10 90 00 - "Pozostałe" Chcąć wyjaśnić, co w ocenie organu obejmuje pozycja 9013 10 90 00 - "Pozostałe" organ przedstawił fragment drzewa klasyfikacji taryfowej:
"9013 Lasery, inne niż diody laserowe; pozostałe urządzenia i przyrządy optyczne, niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w niniejszym dziale
9013 10 - Celowniki teleskopowe do montażu na broni; peryskopy; teleskopy i lunety zaprojektowane jako części maszyn, urządzeń, przyrządów lub aparatury, objętych niniejszym działem lub sekcją XVI
9013 10 10 00 - - Teleskopy zaprojektowane jako części maszyn, urządzeń, przyrządów lub aparatury, objętych niniejszym działem lub sekcją XVI
9013 10 90 00 - - Pozostałe".
Zgodnie z treścią Not wyjaśniających do pozycji 9013 objęte nią zostały w punkcie 4 następujące towary:
"Celowniki teleskopowe do montażu na broni, refrakcyjne lub refleksyjne, zgłoszone do odprawy celnej oddzielnie; urządzenia optyczne nadające się do użycia i montowane na broni lub zgłoszone wraz z bronią palną, do której są przeznaczone do zamontowania, zaliczane są do pozycji obejmującej broń – patrz Uwaga l(d) do działu 93." Przywołana w powyższym tekście Uwaga l(d) do Działu 93 Wspólnej Taryfy Celnej informuje zaś, że: "dział ten (93) nie obejmuje: celowników teleskopowych i pozostałych urządzeń optycznych, odpowiednich do stosowania z bronią, chyba że zamontowane na broni palnej lub przedstawione z bronią palną, na której mają być one zamontowane (dział 90)".
Zgodnie z treścią Uwagi 1 h) do Działu 90, o poniżej podanym brzmieniu:
"(Niniejszy dział nie obejmuje)...
h) reflektorów poszukiwawczych lub reflektorów punktowych, w rodzaju stosowanych w rowerach lub pojazdach silnikowych (pozycja 8512); przenośnych lamp elektrycznych (pozycja 8513): kinematograficznej aparatury do zapisu, odtwarzania lub powtórnego zapisu dźwięku (pozycja 8519); głowic dźwiękowych (pozycja 8522): kamer telewizyjnych, kamer i aparatów cyfrowych oraz rejestrujących kamer wideo (pożycia 8525); aparatury radarowej, aparatury radionawigacyjnej lub aparatury zdalnego sterowania drogą radiową (pozycja 8526); złączy do włókien optycznych, do wiązek włókien optycznych oraz do kabli światłowodowych (pozycja 8536); aparatury sterowanej numerycznie objętej."
Analiza zgromadzonego materiału nie wykazała także, aby badane urządzenia podlegały zakresowi wyłączenia z pozycji 9013, gdyż zostały przedstawione bez broni, do montażu na której zostały przeznaczone. Z kolei wnioskowana przez stronę pozycja 8525 obejmowała, aparaturę nadawczą do radiofonii lub telewizji, nawet zawierającą aparaturę odbiorczą lub aparaturę zapisującą lub odtwarzającą dźwięk; kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo.
Zgodnie z treścią Not wyjaśniających do pozycji 8525, obejmowała ona urządzenia o następujących cechach: "w kamerach cyfrowych i rejestrujących kamerach wideo obrazy są rejestrowane w wewnętrznym urządzeniu przechowywania danych lub na nośniku (np. taśma magnetyczna, nośnik optyczny, nośnik półprzewodnikowy lub inny nośnik objęty pozycją 8523). Mogą one zawierać konwerter analogowo-cyfrowy (ADC) oraz terminal wyjściowy, który zapewnia środki do przesyłania obrazów do urządzeń maszyn do automatycznego przetwarzania danych, drukarek, telewizorów lub innych urządzeń do przeglądania. Niektóre kamery cyfrowe i rejestrujące kamery wideo zawierają terminale wejściowe, dzięki czemu mogą one wewnętrznie rejestrować obrazy analogowe lub cyfrowe z takich urządzeń zewnętrznych. Zazwyczaj kamery z tej grupy wyposażone są w optyczny wizjer lub wyświetlacz ciekłokrystaliczny (LCD), lub w oba te elementy. Wiele kamer wyposażonych w LCD może używać wyświetlacza zarówno jako wizjera podczas utrwalania obrazów, jak i ekranu do wyświetlania obrazów otrzymanych z innych źródeł lub do odtwarzania już zarejestrowanych obrazów."
Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że w porównaniu z towarami, objętymi zakresem pozycji 8525 Wspólnej Taryfy Celnej, badane w sprawie urządzenia realizują funkcje właściwe dla zakresu pozycji 9013, bez rezygnowania z możliwości rejestracji całego zakresu obserwacji, wyszukiwania celu, samego celowania i utrwalenia momentu oddania strzału oraz jego efektu. Urządzenia objęte zakresem pozycji 8525 są, co do zasady, nieprzygotowane do mocowania na broni i nie wykorzystują funkcji korekty balistycznej.
W uzasadnieniu wskazano także na stanowisko strony, w którym wskazywała ona na zasadnicze w jej ocenie różnice pomiędzy importowanym towarem, a klasycznymi urządzaniami tego typu i wskazywała, że towar nie stanowi tego rodzaju produktów do jakich został zaklasyfikowany. Strona wskazywała w tym zakresie m.in., że kamery termowizyjne cyfrowe nie posiadają szklanego obiektywu jak klasyczne lunety czy teleskopy z Sekcji XVIII. Zamiast szklanej soczewki obiektywu zastosowano powłokę zrobioną z germanu (półmetalu). Takie rozwiązanie technologiczne nie zachowuje się jak klasyczny szklany obiektyw. Próba nagrywania obrazu poprzez np. szybę szklaną jest niemożliwa. Nie można też uzyskać powiększenia optycznego jak w klasycznych lunetach czy teleskopach z Sekcji XVIII. Strona zaznaczała, że klasyczny sprzęt optyczny zawarty w Sekcji XVIII nie ma możliwości nagrywania, przechowywania, czy przesyłania obrazu a jest to najistotniejszą cechą kamer obserwacyjnych oraz innych rodzajów kamer. Możliwość przesyłania obrazu na odległość to kolejny, bardzo istotny parametr omawianych kamer. Strona zaznaczała również, że klasyczne urządzenia tego typu posiadają stałą siatką celowniczą i że są to urządzenia do obserwacji nocnej, mimo że nie posiadają żadnej elektroniki i są powszechnie używane i reklamowane jako nocne. Tego typu sprzęt do obserwacji posiada specjalne powłoki na soczewkach szklanych umożliwiające lepsze widzenie w ciemności.
Odnosząc się to ww. argumentów strony, organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji słusznie przyjął, że: "na gruncie Wspólnej Taryfy Celnej celowe stosowanie urządzeń ThermTec Ares nie polega na filmowaniu lub fotografowaniu przy ich udziale, lecz wycelowaniu broni, wyposażonej w taką lunetę w żądane przez użytkownika (strzelca) miejsce".
Po drugie, organ odwoławczy wskazał, że zgadza się z organem I instancji, że polemika strony odnośnie adekwatności brzmienia Nomenklatury w odniesieniu do poziomu zaawansowania technologicznego towarów nie może być przyjęta za zarzut w odniesieniu do towaru będącego przedmiotem obrotu i następnie, oceny w toku kontroli i postępowania. Z definicji Wspólna Taryfa Celna obejmuje swoim zakresem wszystkie towary, a dopiero ich deklaracja jest przedmiotem oceny, co do jej poprawności. Organ zaznaczył, że zapisy w internetowym systemie ISZTAR są jasne i rozróżniają urządzenia, które przeznaczone zostały do filmowania/fotografowania od urządzeń przeznaczonych do mocowania na broni i posiadających możliwość rejestracji obrazu ruchomego lub nieruchomego.
Zdaniem organu odwoławczego przedmiotem zakupu i przywozu były: "lunety celownicze termowizyjne, przeznaczone do umocowania na broni". Urządzenia ThermTec Ares posiadają funkcję filmowania, co nie ulega wątpliwości, lecz wyposażone zostały w elementy pozwalające na użytkowanie tych urządzeń nie tylko jako kamery, lecz przede wszystkim jako celowniki. Organ I instancji prawidłowo zatem zaklasyfikował ten towar do kodu 9013 10 90 00 "Pozostałe"
Odnosząc się zaś do żądania przeprowadzenia dowodu z dokumentu - dowodu w postaci opinii eksperckiej przedstawionej przez stronę organ odwoławczy wskazał, że stan przywiezionego towaru jest znany. Informacje o rodzaju towarów, przeznaczeniu, walorach użytkowych (zastosowaniu) umożliwiły w sposób jednoznaczny ustalenie rodzaju towaru oraz dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Ponadto ww. opinia nie dotyczy towarów będących przedmiotem niniejszego postępowania.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w niniejszej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania, mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, zgromadzenia dowodów i ich swobodnej oceny w celu ustalenia rodzaju i stanu towaru oraz jego obiektywnych cech, umożliwiających w sposób jednoznaczny określenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej przywiezionego towaru. Przed wydaniem decyzji co do istoty sprawy wzięto pod uwagę wszystkie zgromadzone dowody.
A. Spółka komandytowa z siedzibą w P. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie:
1/ art. 56 ust. 1 i 2 lit a i c, art. 57 ust. 1 i 3, art. 77 ust. 2 i art. 85 ust. 1 UKC w zw. z art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 rozporządzenia 2658/87 poprzez uznanie, iż organy celne dokonały prawidłowej klasyfikacji importowanych towarów do pozycji 9013 10 90 00 ze stawką celną w wysokości 4,7% ad valorem, podczas gdy prawidłowa klasyfikacja ww. importowanych towarów, zgodnie z nomenklaturą scaloną, ustaloną w załączniku do rozporządzenia 2658/87 to kod zadeklarowany przez skarżącą, tj. 8525 89 00 00, dla którego stawka należności celnych wynosi 0% ad valorem wskutek błędnego przyjęcia, że importowane towary stanowią celowniki optyczne, w sytuacji gdy towary te stanowią kamery obserwacyjne;
2/ art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez całkowicie dowolne ustalenie, wynikające z błędnego przyjęcia, że importowane towary stanowią celowniki, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy, wszelkie merytoryczne twierdzenia skarżącej i udzielone wyjaśnienia, wskazują na fakt, że importowane towary stanowią kamery obserwacyjne, co nakazywało przyjąć, że zadeklarowana przez skarżącą klasyfikacja celna jest prawidłowa.
W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumentację wskazywaną uprzednio w odwołaniu. Skarżąca wskazała, że zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod Taric jest prawidłowy i nie jest tak jak twierdzi organ, że o sklasyfikowaniu przedmiotowych towarów do pozycji 9013 10 90 00 może decydować występowanie funkcji dodatkowych (m.in. moduł balistyczny, układ nici celowniczych). Decydujące znaczenie ma bowiem funkcja kamery. Zdaniem strony, opisy zamieszczane na stronach internetowych nie dostarczają pełnej wiedzy odnośnie urządzeń, są one formułowane do konkretnych grup klientów, a jest to bardzo wąska rzesza odbiorców. Sklepy internetowe "naginają" pewne definicje i tworzą swoje interpretacje dostosowane do algorytmów wyszukiwarek internetowych i jest to działanie marketingowe, a nie związane z klasyfikowaniem celnym określonych grup produktów. Opisy w systemie ISZTAR nie są jasno i bezspornie sprecyzowane, zarówno dla laika jak i osób posiadających bogatą wiedzę, w dziedzinie noktowizji i termowizji obserwacyjnej. Organy założyły zaś, że skoro strona dokonuje pewnego opisu przedmiotowych towarów na stronie internetowej, to opis ten jest rzeczywisty w każdym aspekcie. Organ pomija w ten sposób kwestie marketingowe.
Opisy znajdujące się w Sekcji XVIII dotyczące kwestionowanych produktów nie są aktualizowane od lat i dotyczą towarów, które są na rynku od bardzo dawna. Akty prawne ustalające stawki celne były pisane przed kilkunastu laty i powyższe nie nadąża za rozwojem technologii.
Strona podkreśliła, że sama ustalona przez organ obecność krzyża celowniczego nie przesądza o przeznaczeniu importowanych urządzeń jako urządzeń celowniczych. Podobnie zdaniem strony o przeznaczaniu urządzeń jako celowników nie może przesądza możliwość ich zamontowania na broni. Rzeczywiste urządzenia myśliwskie (celowniki) nie są wrażliwe na uszkodzenia i muszą być urządzeniami wytrzymałymi - nie występuje w nich tak delikatny układ elementów elektronicznych, jaki występuje w przedmiotowych urządzeniach.
Zaskarżona decyzja opiera swoje ustalenia m.in. na ustaleniach poczynionych w protokole z kontroli, w którym organ posługuje się popularną nazwą przedmiotowych urządzeń, bazując jedynie na kształcie, czy wyglądzie zewnętrznym towarów (kształt lunety). Od lat myśliwi używają lornetek czy lunet, dlatego nazewnictwo nowych urządzeń łudząco kojarzy urządzenia nowej generacji ze starym optycznym sprzętem. Poza wyglądem w niczym nie przypominają one jednak omawianego towaru. W branży łowieckiej pewne słowa lub sformułowania są inne niż powszechnym języku polskim i są cały czas stosowane. Importowane urządzenia mają zatem jedynie kształty i wygląd zbliżony do klasycznych urządzeń, ale już całkiem inne funkcje, budowę oraz działanie i opierają się na innych technologiach. Sam zaś fakt, że jedna z wielu funkcji może hipotetycznie odpowiadać zapotrzebowaniu jakie spełniają klasyczne lunety, nie przesądza zdaniem strony o tym, że dany produkt jest lunetą. Strona stoi tym samym na stanowisku, że mając na uwadze reguły klasyfikacji towarowej, wyjaśnienia i noty należy stwierdzić, że importowane urządzenia nie są celownikami teleskopowymi, ani optycznymi. Mogą mieć jedynie kształty i wygląd zbliżony do tych urządzeń oraz całkiem inne funkcje, budowę oraz działanie. Nie są to także celowniki refrakcyjne lub refleksyjne wymienione w nocie wyjaśniającej. Celowniki refrakcyjne i refleksyjne to urządzenia optyczne. Za urządzenia optyczne w rodzaju celowników refrakcyjnych i refleksyjnych, skarżąca uznaje jedynie, proste (w rozumieniu nieskomplikowane technologicznie) szklane lunety ze stałą siatką celowniczą.
W ocenie strony najbardziej szczegółowy i najodpowiedniejszy opis dotyczący importowanych produktów zawarty jest w nocie wyjaśniającej dla grupy 8525, a zasadą jest, że opis bardziej szczegółowy jest priorytetowy. Zgodnie z powołaną notą, wszystkie urządzenia termowizyjne, które przekształcają promieniowanie cieplne w obraz należą do grupy 8525. Jest to zdaniem strony właściwa i najbardziej szczegółowa definicja importowanych urządzeń.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, organ wskazał, opierając się na materiałach z przywołanych w odpowiedzi stron internetowych, że german ma szerokie zastosowanie technologiczne, a jego tlenek jest składnikiem szkieł optycznych oraz że dwutlenek germanu stosuje się także w urządzeniach optycznych.
Ponownie wskazano, że dla klasyfikacji towaru ma znaczenie podpozycja 9013 10, gdzie podkreślono część "Celowniki teleskopowe do montażu na broni, a następnie podkreślono podpozycję niższą 9013 10 90 00 "Pozostałe". Odwołano się ponownie do noty wyjaśniającej, że pozycja 9013 obejmuje m.in. celowniki teleskopowe do montażu na broni, refrakcyjne lub refleksyjne, zgłoszone do odprawy celnej oddzielnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny bada zatem zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż w niej wskazane.
Zaistniały w sprawie główny spór dotyczy kwalifikacji taryfowej sprowadzonego przez skarżącą towaru, który stanowią: 1 sztuka urządzenia o nazwie ThermTec ARES 335 i jedna sztuka urządzenia o nazwie ThermTec ARES 360.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Zgodnie z art. 77 ust 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (publ. Dz. Urz. UE seria L nr 269 z 10.10.2013 r., ze zm., dalej również jako "UKC") dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego (art. 85 ust. 1 UKC).
Zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną wyrażany jest poprzez zgłoszenie celne, w którym zgłaszający wskazuje wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 UKC osoba składająca zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu, powiadomienie o powrotnym wywozie, wniosek o udzielenie pozwolenia lub o wydanie innego typu decyzji jest odpowiedzialna za: a) prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku; b) autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentu załączanego do zgłoszenia, deklaracji, powiadomienia lub wniosku; c) wypełnianie – w stosownych przypadkach - wszystkich zobowiązań związanych z objęciem towarów daną procedurą celną lub z prowadzeniem dozwolonych operacji.
Zgodnie z art. 172 ust. 1 UKC, zgłoszenie celne spełniające warunki określone w niniejszym rozdziale jest niezwłocznie przyjmowane przez organy celne, jeżeli towary, których dotyczy, zostały przedstawione organom celnym. W myśl art. 172 ust. 2 UKC jeżeli nie przewidziano inaczej, data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.
Zgodnie z art. 70 ust. 1 i ust. 2 UKC, zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Należności celne zależą przy tym wprost od Wspólnej Taryfy Celnej (WTC), która jest ich postawą i obejmuje Nomenklaturę Scaloną towarów (art. 56 ust. 1 i 2 UKC), określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
Klasyfikacji towaru co do zasady dokonuje zatem podmiot dokonujący importu w składanym zgłoszeniu celnym. Klasyfikacja ta - podobnie jak inne mające wpływ na należności celne i podane w zgłoszeniu informacje - może podlegać weryfikacji organu celnego.
W świetle art. 48 UKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą do celów kontroli celnych weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu.
Zastosowanie się do Wspólnej Taryfy Celnej następuje poprzez "klasyfikację towarową", która polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze Scalonej, do których importowany towar ma zostać sklasyfikowany (art. 57 ust. 1 UKC).
Wspólna Taryfa Celna oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej w Brukseli (obecnie Światowa Organizacja Celna). Klasyfikację taryfową przeprowadza się na podstawie ogólnych reguł interpretacji nomenklatury scalonej (dalej jako "ORINS"), uwag do sekcji i działów taryfy celnej, które uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy i są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnych definicji pojęć zawartych w przepisach prawa oraz ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej tego typu urządzeń w krajach Unii Europejskiej.
Oprócz aktów o charakterze normatywnym, dla klasyfikacji taryfowej znaczenie mogą mieć Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (dalej jako "Noty wyjaśniające do HS"), wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli. Ich dopełnienie stanowią Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, wydawane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 § 1(a) oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej . Noty wyjaśniające nie mają wprawdzie charakteru prawnie wiążącego, ale w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji tych nomenklatur (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06; wyrok z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie C -405/97 Mövenpick Deutschland). Dlatego ich stosowanie w procesie interpretacji nomenklatury towarowej należy traktować jako zasadę.
Zgłoszenie celne w niniejszej sprawie zostało złożone w 2022 r., a zatem za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto prawidłowo przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) nr 2021/1832 z 12 października 2021 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. z 2021 r. seria L nr 385 ze zm., w niniejszym uzasadnieniu powoływane również jako "rozporządzenie nr 2658/87"). Wspólna Taryfa Celna ma charakter wyczerpujący. Ze względu na brak możliwości wymienienia i opisania wszystkich towarów, które mogą różnić się między sobą oraz zmieniać, w pozycjach taryfowych często stosuje się sformułowania otwarte. Nie zmienia to jednak faktu, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy, z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzony towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Załącznik I rozporządzenia nr 2658/87 obejmuje Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (zwane "ORINS") tabele stawek celnych oraz załączniki taryfowe. Zastosowanie reguł klasyfikacji taryfowej powinno zapewnić zaklasyfikowanie danego towaru do jednej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych.
W myśl reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, stosując w razie potrzeby reguły 2a, 2b, 3a, 3b, 3c, 4 i 5a i 5b. Tak więc skorzystanie z metod określonych w regułach od 2 do 5 może nastąpić dopiero wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba, a zatem gdy nie jest możliwe przypisanie importowanego towaru do właściwego kodu w oparciu o regułę 1. Należy przy tym wyjaśnić, że brzmienie wszystkich pozycji i kodów oraz wszystkich uwag do sekcji i działów z nim związanych jest najważniejsze, co oznacza, że ma ono podstawowe znaczenie przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji. Natomiast reguła 6 ORINS stanowi, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z reguł 1-5, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. W związku z powyższym klasyfikacji taryfowej dokonuje się zgodnie z brzmieniem pozycji taryfy celnej z uwzględnieniem uwag do sekcji i działów. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej utrwalony jest pogląd, że w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w obiektywnych cechach i właściwościach danego towaru, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów.
W ocenie Sądu w odniesieniu do ustalenia stanu faktycznego, który przekłada się na dokonanie klasyfikacji taryfowej organ odwoławczy nie dochował w pełni zasady wynikającej z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej jako "O.p.").
Zgodnie z powołanym przepisem organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Podkreślenia wymaga, że celem postępowania dowodowego jest zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w taki sposób, aby stan faktyczny, którego ustalenie jest wynikiem tych czynności, stanowił w pełni spójną i logiczną całość. Gromadząc i oceniając dowody w sprawie organy muszą przeprowadzać określone rozumowanie i wyciągać z niego wnioski, dotyczące stanu faktycznego sprawy. W przypadku klasyfikacji taryfowej, chodzi więc o ustalenie obiektywnych cech danego towaru i następnie wyciągnięcie wniosków, do jakiej pozycji taryfowej - uwzględniając te cechy - produkt należy. Wypisanie cech towaru i następnie wskazanie pozycji klasyfikacyjnej bez pełnego przedstawienia w rozstrzygnięciu dlaczego organ uznał i na podstawie jakiego wnioskowania stwierdził, że towar odpowiada nazwie klasyfikacyjnej związanej z daną pozycją lub podpozycją, stanowi o uchybieniu wskazanym obowiązkom wynikającym z art. 187 § 1 O.p.
Zdaniem Sądu w przypadku postępowania celnego, do naruszenia art. 187 § 1 O.p. niewątpliwie bowiem dochodzi, gdy nie zostały wyjaśnione w pełni wszystkie okoliczności faktyczne w zakresie istotnych cech towarów, które mają zasadnicze znaczenie z punktu widzenia taryfy celnej. Dopiero szczegółowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu wszystkich cech importowanych produktów pozwala bowiem na zastosowanie właściwej klasyfikacji taryfowej. Brak pełnego wyjaśnienia wszystkich istotnych cech towaru, może bowiem powodować - tak jak w przedmiotowej sprawie - że choć rozważania organu pozwalają na ocenę, czy prawidłowo przeprowadził klasyfikację towaru do wyższej pozycji, to niewyjaśniona pozostaje dalsza klasyfikacja i powody przypisania towaru przez organ do konkretnej podpozycji klasyfikacyjnej, co ma istotny wpływ na wynik sprawy.
W przedmiotowej sprawie obowiązkom wynikającym z art. 187 § 1 O.p. uchybiono zatem w ściśle określonym zakresie, co zostanie wykazane poniżej.
Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że w oparciu o obiektywne cechy importowanych towarów ThermTec ARES 335 i ThermTec ARES 360, w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, że są to urządzenia odpowiednie do zamontowania na broni palnej i stanowiące celowniki. Jak zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, urządzenia ThermTec ARES są też ze względu na swoją dominującą funkcję klasyfikowane jako celowniki również przez importera, który na swojej stronie internetowej oferuje i sprzedaje wskazane urządzenia, nie jako urządzenia obserwacyjne, ale właśnie jako celowniki. Organ wykazał i omówił, jakie cechy towaru świadczą o tym, że stanowi on celownik, a nie kamerę obserwacyjną. W tym zakresie wskazano, że urządzenia oferują siedem różnych trybów wyświetlania krzyża celowniczego w czterech kolorach (a w bardziej zaawansowanym modelu również profile batalistyczne) oraz że urządzenia od początku posiadają uchwyty montażowe, służące do zamontowania ich na broni. Organ odwoławczy wykazał przy tym, że użytkownik urządzenia w prosty sposób może samodzielnie zamontować urządzenie na broni. Z uwagi na posiadane przez celownik uchwyty montażowe i dostępny system pierścieni montażowych nie jest w tym zakresie potrzebna ingerencja rusznikarza i przerabianie broni, czy celownika. Wskazane urządzenia od początku są przygotowane do zamontowania na broni jako celowniki. Taki stan towaru należy odnieść również do stanu z chwili dokonania zgłoszenia celnego. Jego przedmiotem były bowiem ściśle określone urządzenia wraz ze wskazaniem producenta i modelu katalogowego, co dokumentuje dołączony do zgłoszenia celnego dowód sprzedaży.
Obecność uchwytów montażowych oraz ustalona przez organ specyfikacja, że w parametrach urządzeń uwzględnia się siłę odrzutu broni, przy jednoczesnym wyposażeniu urządzeń w widoczne dla użytkownika krzyże celownicze, czy profile batalistyczne (funkcja ułatwiająca użytkownikowi podjęcie decyzji o oddaniu strzału), wprost wskazuje, w ocenie Sądu, że celowniki termowizyjne montowane są na broni nie z uwagi na niezwiązaną z polowaniem chęć obserwacji przyrody, ale aby używać te urządzenia łącznie z bronią, wycelować w zwierzynę i oddać strzał. Wykazano, że producent nie zakazuje montowania celowników na broni, jak podnosiła skarżąca. Przeciwnie, ogół zebranych w toku postępowania materiałów wskazuje, że towary są produkowane, oferowane do dystrybucji i do dalszej sprzedaży jako wytrzymałe i zaawansowane technologicznie celowniki do broni palnej, używane podczas polowań. W tym znaczeniu akcentowana przez stronę skarżącą okoliczność, że urządzenie umożliwia także nagrywanie i robienie zdjęć, a więc utrwalenie przebiegu polowania, łącznie z oddaniem strzału i jego efektu, w żaden sposób nie może zmienić faktu, że urządzenia te są częściami broni, służącymi jako celownik. Nie budzi również wątpliwości i potwierdzają to dokumenty dołączone do zgłoszenia celnego, że importowane towary, były przedmiotem importu bez broni.
W ocenie Sądu w tym zakresie cechy towarów zostały bezspornie ustalone i przeanalizowane pod kątem tego, że towar nie stanowił kamer obserwacyjnych, lecz celowniki, które już w momencie importu były przystosowane do zamontowania na broni i jednocześnie sprowadzone oddzielnie (bez broni).
W tej sprawie prawidłowo zatem uwzględniono, że zgodnie z uwagą I(d) do Działu 93 "Broń i amunicja, ich części i akcesoria" dział ten: "nie obejmuje celowników teleskopowych lub pozostałych urządzeń optycznych, odpowiednich do stosowania z bronią, chyba ze zamontowane na broni palnej lub przedstawione z bronią palną na której mają być zamontowane (dział 90)". W tym zakresie w sprawie powinna również zostać uwzględniona nota wyjaśniająca do pozycji 9305 (lit d), że pozycja ta - odnosząca się do części i akcesoriów do broni: "nie obejmuje celowników optycznych i podobnych celowników do broni (pozycja 9013)".
W oparciu o wskazane uwagi i noty wyjaśniające, w ocenie Sądu, w tej sprawie zaistniały podstawy do zaklasyfikowania importowanych towarów posiadających obiektywne cechy celowników do broni, importowanych bez broni, do pozycji 9013 "Lasery, inne niż diody laserowe; pozostałe urządzenia i przyrządy optyczne, niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w niniejszym dziale".
Pozycja 9013 obejmuje szereg podpozycji, jak niżej:
"- 9013 10 Celowniki teleskopowe do montażu na broni; peryskopy; teleskopy i lunety zaprojektowane jako części maszyn, urządzeń, przyrządów lub aparatury, objętych niniejszym działem lub sekcją XVI:
-- 9013 10 10 Teleskopy zaprojektowane jako części maszyn, urządzeń, przyrządów lub aparatury, objętych niniejszym działem lub sekcją XVI
-- 9013 10 90 Pozostałe
- 9013 20 00 Lasery, inne niż diody laserowe
- 9013 80 00 Pozostałe urządzenia i przyrządy
- 9013 90 Części i akcesoria:
-- 9013 90 05 Do celowników teleskopowych do montażu na broni lub do peryskopów
-- 9013 90 80 Pozostałe".
W zaskarżonej decyzji w żadnym jej fragmencie nie wytłumaczono jednak, klasyfikując towar do podpozycji 9013 10 90 "Pozostałe" z podpozycji 9013 10 "Celowniki teleskopowe do montażu na broni; peryskopy; teleskopy i lunety zaprojektowane jako części maszyn, urządzeń, przyrządów lub aparatury, objętych niniejszym działem lub sekcją XVI", czy i z jakich względów, to jest w oparciu o jakie obiektywne cechy towaru, organ uznał, że sprowadzone towary to celowniki teleskopowe. Jest to istotne, ponieważ jeżeli importowany towar nie nosiłby cech celowników teleskopowych należałoby rozważyć, czy stanowi on innego rodzaju urządzenie optyczne, a więc np. urządzenia podobne do tradycyjnych celowników optycznych. To z kolei wymagałoby rozważania możliwości klasyfikacji towaru do podpozycji 9013 80 00 "Pozostałe urządzenia i przyrządy".
Z uwagi na złożoność towaru oraz treść not wyjaśniających i strukturę klasyfikacji taryfowej, samo ustalenie faktu, że towar jest przeznaczonym do montażu na broni celownikiem, nie jest, w ocenie Sądu, wystarczające dla dokonania dalszej klasyfikacji tego towaru w zakresie kolejnych podpozycji pozycji 9013. Dla dokonania tej klasyfikacji konieczne jest bowiem, po pierwsze, ustalenie jakiego rodzaju celownikiem z punktu widzenia cech istotnych dla klasyfikacji taryfowej jest importowany celownik, w tym, czy jest celownikiem teleskopowym, czy innym urządzeniem optycznym, w tym podobnym do celowników optycznych.
Organ nie przedstawił, zdaniem Sądu, pełnej i spójnej oceny wszystkich cech charakteryzujących importowany towar, które uznał za istotne dla uznania, że przyjęta przez organ I instancji klasyfikacja taryfowa na poziomie podpozycji była prawidłowa. Przedstawienie takiej pełnej analizy, a więc nie tylko wyniku rozumowania, ale prowadzących do takiego wyniku wniosków, jest szczególnie istotne, gdy podpozycja, do której klasyfikuje się towar posiada brzmienie "Pozostałe", a sam towar jest w swoim charakterze złożony i posiada skomplikowaną budowę, opartą na połączeniu kilku technologii.
Pominięcie przedstawienia pełnej analizy wszystkich cech towaru w decyzji odwoławczej mogłoby zostać uznane za uchybienie nie mające znaczenia, gdyby taka analiza była już wcześniej zawarta w decyzji organu I instancji. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w przedmiotowej sprawie. Zarówno bowiem na etapie decyzji I instancji, jak i następnie decyzji odwoławczej, choć przedstawiono rozważania, z jakich względów towar zakwalifikowano do pozycji 9013 (uwzględniając, że towar stanowi celownik, który służy do montażu na broni, przedłożony do odprawy bez broni), dalsza analiza cech towaru, mająca znaczenie dla klasyfikacji w ramach podpozycji, nie została już przedstawiona i wyartykułowana.
W przedmiotowej sprawie organy nie ustaliły, a przynajmniej nie dały temu wyrazu w wydanych w sprawie decyzjach, jakiego rodzaju celownikiem jest celownik termowizyjny. Jest to bowiem urządzenie złożone, wyposażone w sensor i wyświetlacz, a więc określonego rodzaju rozwiązania elektroniczne, działające przy konieczności zasilania przez akumulator w zespoleniu z soczewką germanową, posiadającą odmienne właściwości od soczewek szklanych. W istocie organ nie wyjaśnił, czy uznaje tego rodzaju urządzenie z uwagi na posiadane cechy w ogóle za urządzenie optyczne i dlaczego. Jednocześnie powoływano się na punkt 4 noty wyjaśniającej do pozycji 9013, która pośród towarów jakie obejmuje wskazuje na: "Celowniki teleskopowe do montażu na broni, refrakcyjne lub refleksyjne, zgłoszone do odprawy celnej oddzielnie; urządzenia optyczne nadające się do użycia i montowane na broni". Nota ta wyjaśnia zatem pojęcie celowników teleskopowych jako obejmujące tylko celowniki refrakcyjne lub celowniki refleksyjne. Te wyrażenia odnoszą się zaś wprost do zasad działania urządzeń optycznych, gdzie refrakcja to załamanie światła przez soczewkę, a refleksja odbicie światła od zwierciadła. Czy tego rodzaju zasady działania optyki dotyczą rzeczywiście importowanych urządzeń, przy takiej, a nie innej ich budowie, organ nie wyjaśnił.
Reasumując, w sprawie nie wyjaśniono w szczególności, z jakich względów uznano, że importowane celowniki można uznać za celowniki teleskopowe, w tym, czy organ uznał importowane urządzenia za celowniki teleskopowe refrakcyjne lub celowniki teleskopowe refleksyjne. W zaskarżonej decyzji nie dano również wyrazu temu, czy organy uznają importowane celowniki za urządzenia optyczne i z jakich względów, czy też za celowniki podobne do optycznych. Takiej analizy nie może stanowić w szczególności wyrwane z kontekstu wskazywanie przez organ odwoławczy na etapie odpowiedzi na skargę, że "tlenek germanu jest składnikiem szkieł optycznych", czy, że "dwutlenek germanu stosuje się także w urządzeniach optycznych". Jeżeli organ uznaje, że importowane urządzenia są urządzeniami optycznymi, w tym teleskopowymi działającymi na zasadzie refrakcji lub retrakcji, to taki wniosek powinien jednoczenie sformułować w wydanej w sprawie decyzji.
Takiego wniosku brak zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i nie został on przedstawiony jako stanowisko organu w toku postępowania przez Sądem. W toku przeprowadzonej rozprawy, co dokumentuje sporządzony protokół, pełnomocnik strony na pytanie Sądu, czy będące przedmiotem importu urządzenia stanowią celowniki teleskopowe, wskazał bowiem tylko, że towary tak zostały sklasyfikowane i chciałby pozostać w ramach stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę i decyzji. Podczas rozprawy pełnomocnik nie udzielił także odpowiedzi na pytanie, czy importowany towar stanowi, w ocenie organu, celownik refrakcyjny, czy refleksyjny, bądź inny celownik. W tym zakresie pełnomocnik wskazał, że podtrzymuje w pełni stanowisko wyrażone w decyzji i w odpowiedzi na skargę. Zaistniałe uchybienie wyraża się jednak właśnie w tym, że organ, ani w zaskarżonej decyzji, ani w odpowiedzi na skargę nie zajął żadnego jasnego stanowiska, co do powołanych kwestii. Wskazanie, że towar należy klasyfikować jak celownik teleskopowy, ale bez wyjaśnienia z jakich względów, nie jest wystarczającą analizą.
Do wskazanej kwestii, to jest, czy sprawdzony towar to urządzenie optyczne, w tym działające na zasadzie refleksji lub refrakcji, lub urządzenie podobne, należało odnieść się w tej sprawie mając również na uwadze zarzuty strony skarżącej. Strona skarżąca od początku postępowania, podnosi bowiem m.in. zarzut, tego rodzaju, że importowane urządzenia nie stanowią w ogóle przyrządów optycznych, w tym nie są w szczególności celownikami teleskopowymi. Jest to też istotne z tego punktu widzenia, że organy nie kwestionowały, że produkt posiada także cechy urządzeń zaliczanych do zakresu pozycji 8525, czyli dotyczącej m.in. kamer i taką cechą jest między innymi funkcja rejestracji obrazu ruchomego. Wymieniając cechy urządzeń wyliczono też, że urządzenia posiadają sensor, wyświetlacz, port USB, akumulator. Już z tych informacji, w ocenie Sądu wynika, że importowany celownik termowizyjny jest produktem złożonym. Wobec tego, z wydanych w tej sprawie decyzji powinno w sposób niebudzący wątpliwości wynikać jakie reguły ORINS zostały zastosowane przy klasyfikacji tego towaru, w tym, czy organ rozważał zastosowanie reguł 3a, 3b i 3c ORINS dotyczących określonych przypadków klasyfikacji produktów złożonych, czy też uznał, że z uwagi na treść i brzmienie pozycji oraz uwag, w tej sprawie za wystarczające uznano poprzestanie na zastosowaniu reguły 1 ORINS. Wskazana kwestia nie została omówiona w zaskarżonej decyzji. Sąd nie kwestionuje, że organ odwoławczy był uprawniony do przyjęcia, że urządzenia posiadają takie parametry techniczne jak przedstawiono na stronie internetowej importera i producenta. Jednak poprzestanie na wypisaniu zbioru tych parametrów bez przedstawienia pełnego i spójnego wnioskowania, o jakich relewantnych z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej obiektywnych cechach towaru świadczą te parametry, stanowi naruszenie obowiązków wynikających z art. 187 § 1 O.p. Jak wskazano wyżej, parametry te zostały ocenione i przeanalizowane pod kątem tego, że importowany towar to celowniki do broni, a nie kamery obserwacyjne, co uczyniono prawidłowo. Zabrakło natomiast dokonania oceny i przedstawienia procesu wnioskowania, jakiego rodzaju celownikami są celowniki działające na zasadzie podczerwieni, zbudowane w taki sposób, jak to wynika ze specyfikacji tych urządzeń.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę 470 zł zasądzonych kosztów składa się kwota wpisu sądowego (200 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (270 zł). Wynagrodzenie pełnomocnika wyliczono stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023, poz. 1964 ze zm.) przy wartości przedmiotu sporu w wysokości 852 zł, potwierdzonego w odpowiedzi na skargę.
Wskazania, co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie z zachowaniem reguł wynikających z art. 187 § 1 O.p., w tym rozważy, czy importowane urządzenia są urządzeniami optycznymi, a jeżeli tak, to jakiego rodzaju, uwzględniając przy formułowaniu wniosków nazewnictwo stosowane w ramach Nomenklatury Scalonej. To w jaki sposób organ określa towar, powinno być spójne z wynikami wnioskowania i konsekwentne. Innymi słowy, określanie towaru np. jako luneta, może mieć na gruncie tej sprawy miejsce jeżeli organ uzna, że importowany przedmiot stanowi lunetę w rozumieniu Nomenklatury Scalonej, a nie w znaczeniu potocznym. W przypadku ustalenia natomiast, że towar jest urządzeniem podobnym do celowników optycznych, organ rozważy znacznie noty wyjaśniającej, że pozycja 9035 nie obejmuje celowników optycznych i podobnych celowników do broni.