Wyrok WSA z dnia 15 stycznia 2026, sygn. III SA/Gd 496/25

Sygnatura: III SA/Gd 496/25
Data orzeczenia: 15 stycznia 2026
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: spółka z o.o.

Streszczenie

A. Sp. z o.o. (spółka z o.o.) importowała w latach 2021-2022 z Tajlandii folię aluminiową, deklarując ją jako towar tajlandzki (kod TARIC 7607 11 19 91, stawka celna erga omnes 7,5%). Eksporterem była spółka D. Co. Ltd. z Tajlandii. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przeprowadził dochodzenie, podejrzewając obchodzenie ceł antydumpingowych na chińską folię przez fałszywe deklarowanie tajlandzkiego pochodzenia. W wyniku działań OLAF oraz misji w Tajlandii w listopadzie 2022 r. ustalono, że w zakładzie D. w Tajlandii poddawano chińskie surowce (blachę aluminiową) procesom walcowania, cięcia, wyżarzania i pakowania, które Komisja Europejska uznała za ekonomicznie nieuzasadnione i mające na celu uniknięcie ceł. Na tej podstawie Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją…

z 30 lipca 2024 r. określił, że importowana folia ma pochodzenie chińskie, i naliczył cło antydumpingowe (28,5%), cło wyrównawcze (18,2%) w łącznej kwocie 5 941 532 zł oraz różnicę w VAT w wysokości 1 366 550 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał tę decyzję w mocy 10 lipca 2025 r. Skarżąca spółka kwestionowała ustalenie chińskiego pochodzenia towaru i związane z tym dodatkowe należności celne i podatkowe. Twierdziła, że zakres obróbki w Tajlandii był istotny i ekonomicznie uzasadniony, prowadził do zmiany pozycji taryfowej, a celem działań eksportera nie było uniknięcie ceł, lecz rozwój biznesu. Zarzucała organom naruszenie przepisów postępowania (m.in. art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) oraz prawa materialnego (art. 60 ust. 2 UKC, art. 33 i 34 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446) przez niewłaściwą ocenę dowodów, pominięcie świadectw pochodzenia i oddalenie wniosków o biegłego. Podnosiła także wadliwość naliczenia VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Sąd uznał, że organy prawidłowo zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, opierając się głównie na raporcie końcowym OLAF, który stanowi dopuszczalny i wiarygodny dowód. Stwierdził, że operacje przetwarzania w Tajlandii były ekonomicznie nieuzasadnione w rozumieniu art. 33 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446, gdyż głównym celem było uniknięcie ceł antydumpingowych na chińską folię aluminiową. Wskazał, że zmiana pozycji taryfowej nie przesądza o pochodzeniu, a świadectwa pochodzenia mogą być kwestionowane w świetle innych dowodów. Sąd podzielił argumentację organów, że eksporter nie przedstawił przekonujących dowodów na ekonomiczne uzasadnienie przeniesienia produkcji. W konsekwencji uznał, że prawidłowo określono chińskie pochodzenie towaru, nałożono cła i skorygowano VAT. Sąd oddalił zarzuty proceduralne i materialne, uznając je za bezzasadne.

jeszcze 260 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 lipca 2025 r. nr 2201-IGC.4306.16.2024.MK w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 10 lipca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, dalej: "O.p."), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1373, dalej: "Pr.c."), art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, dalej: "u.p.t.u."), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 30 lipca 2024 r., którą określono A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwoty należności celnych i podatkowych z tytułu importu folii aluminiowej.

Stan sprawy jest następujący:

Agencja celna E. Sp. z o.o., działając jako przedstawiciel pośredni A. Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca"), w okresie od 23 sierpnia 2021 r. do 21 lipca 2022 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu, w ramach procedury uproszczonej, towary w postaci folii aluminiowej o grubości 0,006 mm, nawet zadrukowanej lub na podłożu z papieru, tektury, tworzyw sztucznych, lub podobnych materiałów, nie przekraczającej 0,2 mm z wyłączeniem dowolnego podłoża. Towar został sklasyfikowany do kodu TARIC 7607 11 19 91. Jako kraj pochodzenia zadeklarowano Tajlandię oraz zastosowano stawkę celną erga omnes w wysokości 7,5%. Eksporterem była spółka D. Co. Ltd. z Tajlandii. Dokonano łącznie 27 zgłoszeń celnych.

Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni (dalej: "organ I instancji", "Naczelnik UCS"), po zapoznaniu się z Komunikatem Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej: "OLAF") z dnia 25 stycznia 2022 r. AM/2022/001 i materiałami z dochodzenia wszczętego przez OLAF w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie podejrzewanego ominięcia cła antydumpingowego przy przywozie do Unii folii aluminiowej poprzez błędny opis kraju pochodzenia – towary zostały zadeklarowane jako pochodzące z Tajlandii, ale podejrzewano, że są chińskiego pochodzenia - pismem z dnia 4 kwietnia 2024 r. powiadomił skarżącą i jej przedstawiciela pośredniego o podjęciu działań zmierzających do wydania decyzji w przedmiocie określenia kraju pochodzenia przywiezionych towarów, należnego cła antydumpingowego (A30) i cła wyrównawczego (A40) oraz określenia różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniach celnych oraz o możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawie.

W piśmie z dnia 10 maja 2024 r. skarżąca poinformowała, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu. Przedłożyła opinię sporządzoną przez dr. hab. inż. Z. B., profesora Politechniki [...] oraz wydruk korespondencji prowadzonej z Ministerstwem Finansów. Skarżąca zakwestionowała zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego, ograniczającego się do dokumentacji przedstawionej przez OLAF, wskazała na skomplikowany proces technologiczny oraz różnice pomiędzy surowcem i sprowadzanym produktem, wskazała, że proces produkcyjny w Tajlandii jest istotny i ekonomicznie uzasadniony, strategia działania, plany inwestycyjne spółki D. i wolumeny sprzedaży do poszczególnych części świata przeczą zamiarowi uniknięcia ceł antydumpingowych, sprowadzane towary nie były przedmiotem dochodzeń antydumpingowych prowadzonych przez Komisję Europejską, dochowała należytej staranności sprowadzając z Tajlandii przedmiotową folię aluminiową; nie zgodziła się z przyjętą interpretacją przepisów art. 60 UKC i art. 33 i art. 34 Rozporządzenia Delegowanego Komisji nr 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (dalej: "Rozporządzenie Delegowane 2015/2446").

Decyzją z dnia 30 lipca 2024 r. Naczelnik UCS, dla towarów ujętych w zgłoszeniach celnych określił: 1/ kraj pochodzenia – Chiny, 2/ kod dodatkowy TARIC C999, 3/ stawkę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 28,5 %, 4/ stawkę ostatecznego cła wyrównawczego (A40) w wysokości 18,2 % dla części towarów, 5/ orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) i ostatecznego cła wyrównawczego (A40) w łącznej wysokości 5 941 532 zł, 6/ określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku wykazaną w powyższych zgłoszeniach celnych w łącznej wysokości 1 366 550 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w ramach Misji w Tajlandii stwierdzono, że folia aluminiowa eksportowana do Unii Europejskiej przez D. Co. Ltd. w Tajlandii w latach 2019-2022 jest wynikiem przetwarzania, czynności operacyjnych uznanych za ekonomicznie nieusprawiedliwione i przeniesiona do Tajlandii w celu uniknięcia środków antydumpingowych (i ostatecznie ceł wyrównawczych) nałożonych przez UE na chińską folię aluminiową. Ustalono, że eksportowane przez D. Co. Ltd. chińskie folie zachowały swoje pierwotne pochodzenie (towary były poddawane procesom takim, jak przekształcenie produktów w duże rolki folii poprzez walcowanie lub rozdzielanie folii, uznanym przez Komisję Europejską za mało znaczące w porównaniu z procesami produkcyjnymi, które odbywały się przed ich przywiezieniem na teren Tajlandii). Tym samym krajem pochodzenia folii aluminiowej eksportowanej do UE przez ww. spółkę jest kraj, z którego pochodzi większa część materiałów, tzn. Chińska Republika Ludowa. Powołał się na regulacje unijne wskazując, że Komisja (UE) nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/2170 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.

Skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ocenie skarżącej kwestia charakteru procesów odbywających się na towarach w Tajlandii nie została wyjaśniona w sposób dostateczny.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 10 lipca 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą dla zasad niepreferencyjnego pochodzenia towarów są art. 59-63 UKC. Wskazał, że zgodnie z art. 60 ust. 2 UKC w przypadku, gdy dwa lub więcej krajów uczestniczy w produkcji, towary uznaje się za pochodzące z kraju, w którym przeszły ostatnie, zasadnicze i ekonomicznie uzasadnione przetwarzanie lub obróbkę w przedsiębiorstwie wyposażonym dla tego celu, którego wynikiem jest wytworzenie nowego produktu lub stanowiące istotny etap produkcji.

W odniesieniu do towarów (takich jak folia aluminiowa objęta pozycją HS 7607), które nie są objęte załącznikiem 22-01 do Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446, który określa szczególne zasady niepreferencyjnego pochodzenia towarów uznaje się, że towary te zostały poddane ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w państwie lub na terytorium, z którego pochodziła większa część materiałów, określona na podstawie wartości tych materiałów.

Zgodnie z art. 33 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446 wszelkie operacje obróbki lub przetwarzania przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 Kodeksu. Zaliczają się do nich m. in. cła antydumpingowe i wyrównawcze.

Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że art. 34 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446 wymienia operacje, jakich nie uznaje się za istotne ekonomicznie uzasadnione przetworzenie lub obróbkę do celów nadania pochodzenia.

Dochodzenie przeprowadzone przez OLAF wykazało, że proces produkcyjny w zakładzie spółki D. H. w R. w Tajlandii nie stanowił istotnego etapu produkcji, porównując nakład pracy niezbędny do obróbki wyjściowego surowca, która była wcześniej dokonywana w zakładach grupy kapitałowej D. w Chinach bądź w chińskich fabrykach jej kontrahentów. Osiągała ona duże wolumeny produkcji. Przeniesienie pomniejszych etapów produkcji z Chin do Tajlandii należy postrzegać jako strategię zaimplementowaną w celu uniknięcia ceł antydumpingowych i wyrównawczych. Oznacza to, że eksportowane przez spółkę zależną D. H. chińskie folie, których "produkcja" w Tajlandii była wynikiem przetwarzania/obróbki, które uznano za nieuzasadnione ekonomicznie, zachowały swoje pierwotne pochodzenie. Ustalenia dokonane przez OLAF przeczą wyjaśnieniom B. T. – Prezesa spółki D. H., że towary będące przedmiotem sporu zostały wyprodukowane poprzez przetworzenie surowców klasyfikowanych do pozycji HS 7606, w wyniku czego powstał nowy produkt klasyfikowany do pozycji HS 7607. Spełniona została zatem reguła zmiany pozycji taryfowej wynikająca z załącznika 22-01 do Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446.

Dyrektor IAS podkreślił, że dochodzenie przeprowadzone przez OLAF we współpracy administracyjnej z DFT wykazało, że sporne towary nie zostały poddane w Tajlandii koniecznej obróbce bądź przetworzeniu, które nadawałoby tym towarom niepreferencyjne tajskie pochodzenie w rozumieniu reguł zawartych w przepisach prawa celnego. Kwota nakładów inwestycyjnych poczynionych przez spółkę D. Co. Ltd. (na poziomie 70 milionów dolarów – Komisja ustaliła, że w fabryce znajdowały się linie i piece do odlewania, ale nie zostały uruchomione), czy też jej strategia biznesowa oraz plany ekspansji w skali ogólnoświatowej nie przesądzają o tym, że sporne towary zostały poddane procesom technologicznym niezbędnym dla uzyskania tajlandzkiego pochodzenia przez te towary. Wskazał, że kwestia ustalenia procesu produkcyjnego i sposobu obróbki towarów w fabryce w Tajlandii została wyjaśniona i nie budzi wątpliwości. Komisja Europejska zweryfikowała rodzaje obróbki, którym poddawane są chińskie surowce w przedsiębiorstwie spółki D. Co. Ltd. i uznała je za stosunkowo mało znaczące w porównaniu z procesami produkcyjnymi, które odbywają się przed przywiezieniem tych surowców na teren Tajlandii. Z dokonanych ustaleń wynikało, że w fabryce eksportera, w strefie przetwarzania folia aluminiowa była walcowana przez cztery maszyny walcujące, trwało cięcie i rozdzielanie; w fabryce znajdowało się kilka pieców do wyżarzania; w innej części przygotowywano palety do składowania, a następnie do wysyłki do krajów UE. Spółka tajlandzka nie była w stanie przedstawić żadnych dowodów na istnienie racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia wywozu dużych rolek z Tajlandii do UE, innych niż plany dotyczące przyszłych inwestycji lub produkcji. Komisja Europejska uznała więc, że jedynym powodem utworzenia zakładu produkcyjnego w Tajlandii była chęć uniknięcia konieczności uiszczenia obowiązujących ceł antydumpingowych. Z wyjaśnień złożonych przez eksportera – ww. spółkę tajlandzką wynikało, że folie do dalszego przetwarzania poddawane są tym samym procesom obróbki (różnica tkwi jedynie w czasie ich wyżarzania), jakim poddawane są folie do użytku domowego, stanowiące przedmiot dochodzenia antydumpingowego Komisji Europejskiej wszczętego w 2020 r. W przedsiębiorstwie nie są przeprowadzane na towarach żadne nowe procesy, inne niż te, które Komisja wcześniej uznała za niewystarczające dla nadania tajlandzkiego pochodzenia. Komisja Europejska ustaliła, że pomimo, że chińskie surowce, z których wyprodukowano towary objęte między innymi przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi, zostały poddane procesom obróbki, które doprowadziły do zmiany pozycji taryfy wytworzonych produktów, to procesy te zostały przeniesione do Tajlandii z przyczyn gospodarczo nieuzasadnionych. OLAF stwierdził, że głównym celem operacji przeniesienia produkcji z Chin do Tajlandii był proceder uniknięcia stosowania środków polityki handlowej UE.

Zdaniem organu odwoławczego proces przetwarzania folii został ustalony w sposób wystarczający dla prawidłowego określenia pochodzenia przedmiotowych towarów. Skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń zawartych w Raporcie Końcowym OLAF wraz z załącznikami. Choć w wyniku przetwarzania doszło do zmiany pozycji taryfy celnej i folie zostały wywiezione do UE pod inną pozycją taryfową, niż w momencie ich przywozu do Tajlandii (na terenie zakładu stwierdzono także zapasy gotowej już folii aluminiowej klasyfikowanej do kodu HS 7607), to zmiana pozycji taryfy celnej była wynikiem działań ekonomicznie nieuzasadnionych, mających na celu uniknięcie ceł antydumpingowych.

Wobec ustaleń dokonanych przez urzędników Departamentu Handlu Zagranicznego Tajlandii (DFT) oraz OLAF w trakcie wizyty w fabryce spółki tajlandzkiej (eksportera), organ odwoławczy odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z biegłego z zakresu inżynierii materiałowej na okoliczność ustalenia procesu produkcyjnego i sposobu obróbki przedmiotowych towarów w celu potwierdzenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci przedmiotowych towarów.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że załączone do przedmiotowych zgłoszeń celnych świadectwa pochodzenia, potwierdzone przez jednostkę organizacyjną uprawnioną przez Ministerstwo Handlu Tajlandii, zawierały dane niezgodne z prawdą. Nie mogą być one zatem uznane jako dowody niepreferencyjnego pochodzenia tajlandzkiego towarów importowanych przez skarżącą. Zaznaczył przy tym, że świadectwa pochodzenia, co do zasady, są wystawiane na wniosek eksportera lub upoważnionego przez niego pośrednika.

Dyrektor IAS za niezasadne uznał zarzuty odwołania naruszenia przepisów postępowania (art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 197 § O.p.) oraz art. 60 ust. 2 UKC, art. 33 i art. 34 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446, odnosząc się do każdego z nich.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Podniosła zarzut naruszenia następujących przepisów:

1/ art. 60 ust. 2 UKC w zw. z art. 33 i art. 34 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne twierdzenie, że przedmiotowe towary w postaci folii aluminiowej objęte zgłoszeniem celnym mają chińskie niepreferencyjne pochodzenie, podczas, gdy:

a) organy obu instancji nie kwestionują prawidłowości świadectw pochodzenia dla towarów objętych zgłoszeniami celnymi, z których wynika ich tajlandzkie pochodzenie, jak również nie podjęły jakichkolwiek działań zmierzających do przeprowadzenia weryfikacji tych świadectw;

b) zakres działań realizowanych przez eksportera (spółkę tajlandzką), który nie został zakwestionowany przez organy – stanowił istotny etap produkcji towarów i doprowadził do znaczącej i ekonomicznie uzasadnionej obróbki i przetworzenia, a jednocześnie w wyniku tych działań:

- towar nabył nowe cechy i właściwości, których skutkiem była zmiana pozycji taryfowej towarów z pozycji HS 7606 na pozycję HS 7607,

- przekroczony został katalog tzw. minimalnych operacji, których nie uznaje się za istotne ekonomicznie uzasadnione przetworzenie lub obróbkę do celów nadania pochodzenia, o których mowa w art. 34 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446 ;

c) wbrew twierdzeniom organu odwoławczego okoliczności stanu faktycznego nie pozwalają twierdzić w sposób jednoznaczny i obiektywny, że działania podejmowane przez dostawcę towarów z Tajlandii były ekonomicznie nieuzasadnione, a ich celem było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC;

2/ art. 60 ust. 2 UKC w zw. z art. 33 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446 z uwagi na błędną wykładnię, a wskutek tego niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w wyniku błędnej subsumpcji stanu faktycznego do normy prawnej i wskutek tego błędne uznanie przez organy obu instancji, że aby art. 33 Rozporządzenia Delegowanego miał zastosowanie, wystarczające jest zidentyfikowanie, iż celem (jakimkolwiek) działania eksportera towarów było uniknięcie środków polityki handlowej, tj. z pominięciem najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które wskazuje wprost na konieczność ustalenia jednego "głównego lub dominującego" celu na moment podejmowania decyzji przez eksportera;

3/ art. 60 ust. 2 UKC w zw. z art. 33 i art. 34 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446 oraz w zw. z art. 1 ust. 3 Rozporządzenia nr 2021/2170 i w zw. z art. 1 ust. 3 Rozporządzenia nr 2021/2287, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie z uwagi na błędne przyjęcie, że towar ma chińskie, a nie tajlandzkie pochodzenie i podlega regulacjom nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i cło wyrównawcze na towar,

4/ art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego z uwagi na:

a) brak zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wnikliwego zbadania sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez:

- brak podjęcia przez organy jakichkolwiek działań, które pozwoliłyby zgromadzić dowody uzasadniające kwestionowanie kraju pochodzenia towarów, objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi i wydanie niekorzystnej dla skarżącej decyzji,

- błędne twierdzenie organów obu instancji, że zgromadzone w sprawie dowody pozwalają na ustalenie stanu faktycznego, mimo że utrzymana w mocy decyzja organu I instancji w tym zakresie odwołuje się wyłącznie do ustaleń przedstawionych w materiałach dostarczonych przez OLAF, uznając, że materiały te w sposób wystarczający dowodzą, że "przeniesienie pomniejszych etapów produkcji z Chin do Tajlandii należy postrzegać jako strategię zaimplementowaną w celu uniknięcia ceł antydumpingowych i wyrównawczych",

- arbitralne uznanie, że wnioski dowodowe nie mogły wpłynąć na wynik sprawy, mimo że dotyczyły kluczowej kwestii , tj. pochodzenia towaru i są one kluczowe dla prawidłowego ustalenia zasadniczych okoliczności sprawy,

- wybiórczą ocenę dowodów, wskutek czego ustalenia OLAF przedstawione w raporcie i innych materiałach stanowią wyłączny dowód w sprawie i podstawę do wydania rozstrzygnięcia, pomijając przy tym inne istotne dowody (świadectwa pochodzenia wydane przez rząd Tajlandii) i argumentację, uznając je jako pozostające "bez wpływu na wynik sprawy";

b) w kontekście Raportu OLAF – bezpodstawne twierdzenie, że "organa celne Państw Członkowskich, w tym Polski, nie mają podstaw do kwestionowania ustaleń powziętych przez OLAF i ponownego przeprowadzania już dokonanych czynności śledczych";

c) pominięcie w sprawie okoliczności dysponowania przez skarżącą dowodami pochodzenia dla przedmiotowych towarów, które nie zostały zakwestionowane przez organy;

d) bezpodstawne uznanie, że działania tajlandzkiego eksportera i producenta folii były "nieuzasadnione ekonomicznie", przy jednoczesnym braku przedstawienia przez organ jakichkolwiek argumentów, które uzasadniałyby takie twierdzenie;

5/ art. 210 § 4 w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez niepełne uzasadnienie przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji oceny zarzutów skarżącej oraz wniosków dowodowych przez nią złożonych, w tym:

a) arbitralne uznanie za zbędne wnioski dowodowe skarżącej i nieuprawnione stwierdzenie, że nie mogły wpłynąć na wynik sprawy i nie mogłyby zmienić ustaleń OLAF;

b) lakoniczne i pobieżne odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii oddalenia wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą, stwierdzając, że organ I instancji, "podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy" oraz, że "zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia", pomimo, iż organ I instancji nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego, lecz ograniczył się do ustaleń OLAF;

6/ art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, że zawiera ona nieprawidłowości, będące podstawą do jej uchylenia przez organ odwoławczy;

7/ art. 30b ust. 1 i art. 33 ust. 2a u.p.t.u., poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania VAT w zakresie importu towaru na skutek m.in. błędnego określenia kraju pochodzenia towaru oraz nieprawidłowego określenia wysokości należności celnych (kwoty długu celnego), a w konsekwencji błędnego określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uczestnik postępowania E. Spółka z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "uczestnik postępowania") poparł skargę wniesioną przez skarżącą oraz zarzuty skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi , dokonanymi w okresie od sierpnia 2021 r. do lipca 2022 r., objęto folie aluminiowe zadeklarowane do kodu TARIC 7607 11 19 91, których eksporterem był tajlandzki podmiot D. Co. Ltd. Dla towarów zadeklarowano Tajlandię jako kraj pochodzenia.

Kwestią sporną między stronami było pochodzenie towaru. Organy uznały, że towar objęty przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi ma pochodzenie chińskie. Skarżąca oraz uczestnik postępowania stoją natomiast na stanowisku, że towar ten pochodzi z Tajlandii, co wynika z przedstawionych przez skarżącą dokumentów, m.in. z niepreferencyjnych świadectw pochodzenia, wystawionych przez organy tego kraju. Zdaniem skarżącej i uczestnika postępowania organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania, co spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego i wydanie błędnych decyzji.

Kwestia pochodzenia towaru ma w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie, bowiem na mocy rozporządzeń wykonawczych Komisji (UE) nałożono cła antydumpingowe na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.

Na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/983 z dnia 17 czerwca 2021 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 216 z 18.6.2021) nałożone zostało tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania o grubości mniejszej niż 0,021 mm, bez podłoża, walcowanej, ale nieobrobionej więcej, w rolkach o wadze przekraczającej 10 kg, objętej kodem CN ex 7607 1119 (kody TARIC 7607111960 i 7607111991) i pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2170 z dnia 7 grudnia 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 438 z 8.12.2021) nałożone zostało ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania o grubości mniejszej niż 0,021 mm, bez podłoża, walcowanej, ale nieobrobionej więcej, w rolkach o wadze przekraczającej 10 kg, objętej kodem CN ex 7607 1119 (kody TARIC 7607 11 19 60 i 7607 11 19 91) i pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Zgodnie z art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia w odniesieniu do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw ustanowiony został kod dodatkowy TARIC C999 oraz stawka cła antydumpingowego w wysokości 28,5 %.

Natomiast na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2287 z dnia 17 grudnia 2021 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/2170 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 458 z 22.12.2021) nałożone zostało ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii aluminiowej do dalszego przetwarzania o grubości mniejszej niż 0,021 mm, bez podłoża, walcowanej, ale nieobrobionej więcej, w rolkach o wadze przekraczającej 10 kg, objętej kodem CN ex 7607 11 19 (kody TARIC 7607 11 19 60 i 7607 11 19 91) i pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Zgodnie z art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia w odniesieniu do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw ustanowiony został kod dodatkowy TARIC C999 oraz stawka cła wyrównawczego w wysokości 18,2 %.

Za nietrafne należy uznać, w ocenie Sądu, zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy celne, a co za tym idzie - wadliwości dokonanych przez te organy ustaleń dotyczących faktycznego, chińskiego pochodzenia towaru, importowanego przez skarżącą z Tajlandii. Wbrew tym zarzutom należy stwierdzić, że organy administracji celno-skarbowej obu instancji prawidłowo zebrały i oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów.

Podstawę prawną dla określenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów stanowi art. 60 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1, dalej jako "UKC"), zgodnie z którym towar, w produkcję którego zaangażowane są więcej niż jeden kraj lub więcej niż jedno terytorium, uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, w którym towar ten został poddany ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce, w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania.

Szczegółowe zasady stosowania art. 60 UKC określa Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego ( Dz.U.UE.L.2015.343.1, dalej Rozporządzenie Delegowane 2015/2446).

Istotne dla sprawy przepisy Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446 są następujące:

Artykuł 32

Towary wymienione w załączniku 22-01 uznaje się za towary, które zostały poddane ostatniemu istotnemu przetwarzaniu lub obróbce, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w państwie lub na terytorium, gdzie reguły określone w tym załączniku są spełnione lub które są określone przez te reguły.

Artykuł 33

Wszelkie operacje obróbki lub przetwarzania przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 kodeksu.

W przypadku towarów objętych załącznikiem 22-01 do tych towarów zastosowanie mają działowe reguły rezydualne.

W przypadku towarów nieobjętych załącznikiem 22-01, gdy ostatnią obróbkę lub przetworzenie uznaje się za nieuzasadnione ekonomicznie, towary uznaje się za poddane ostatniej istotnej ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu skutkującymi wytworzeniem nowego produktu lub stanowiącymi istotny etap wytwarzania w państwie lub na terytorium, z którego pochodzi większa część materiałów. W przypadku gdy produkt końcowy ma być sklasyfikowany w działach 1-29 lub 31-40 Systemu Zharmonizowanego, większą część materiałów określa się na podstawie masy tych materiałów. W przypadku gdy produkt końcowy ma być sklasyfikowany w działach 30 lub 41-97 Systemu Zharmonizowanego, większą część materiałów określa się na podstawie wartości tych materiałów.

Do towarów objętych załącznikiem 22-01 stosuje się działowe reguły rezydualne dotyczące tych towarów. W przypadku towarów nieobjętych załącznikiem 22-01, jeżeli ostatnią obróbkę lub przetworzenie uznaje się za operację minimalną, miejscem pochodzenia produktu końcowego jest państwo lub terytorium, z którego pochodzi większa część materiałów. Jeżeli produkt końcowy ma być sklasyfikowany w działach 1-29 lub 31-40 Systemu Zharmonizowanego, większą część materiałów określa się na podstawie masy tych materiałów. W przypadku gdy produkt końcowy ma być sklasyfikowany w działach 30 lub 41-97 Systemu Zharmonizowanego, większą część materiałów określa się na podstawie wartości tych materiałów.

Artykuł 34

Następujących operacji nie uznaje się za istotne ekonomicznie uzasadnione przetworzenie lub obróbkę do celów nadania pochodzenia:

a) operacje mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności) lub operacje ułatwiające przesyłkę lub transport;

b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu, myciu, rozcinaniu;

c) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek, proste umieszczanie w butelkach, puszkach, butlach, workach, pudełkach, skrzynkach, umieszczanie na kartonach lub deskach oraz wszelkie inne proste operacje związane z pakowaniem;

d) dobieranie towarów w zestawy lub komplety lub przygotowywanie do sprzedaży;

e) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na towarach lub na ich opakowaniach;

f) prosty montaż części produktu dla otrzymania kompletnego wyrobu;

g) demontaż bądź zmiana zastosowania;

h) połączenie dwóch lub więcej operacji wymienionych w lit. a)-g).

Przedmiotowy towar - folia aluminiowa klasyfikowana do pozycji HS 7607 - nie jest objęty załącznikiem 22-01 do Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446. Zatem istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma art. 33 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446, z którego wynika, że wszelkie operacje obróbki lub przetwarzania przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC.

W niniejszej sprawie organy uznały, że wszelkie operacje dokonywane w Tajlandii , dotyczące towaru z aluminium , przywiezionego z Chin ( blacha aluminiowa o kodzie HS 7606) , są ekonomicznie nieuzasadnione, bowiem ich celem było uniknięcie środków, o których mowa w art. 59 UKC. Organy swoje ustalenia i wnioski w tym zakresie oparły na znajdującym się w aktach administracyjnych Raporcie Końcowym Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w sprawie Nr OC/2021/0939/83 utworzonej w dniu 4 października 2021 r., sporządzonym w dniu 9 listopada 2023 r. oraz na dołączonych doń dokumentach.

Wskazać w tym miejscu należy, że kwestie dotyczące prowadzonych przez OLAF dochodzeń normuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. U. UE. L. 2013. 248. 1).

Rozporządzenie nr 883/2013 stanowi w art. 11:

1. Po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, z upoważnienia dyrektora generalnego sporządza się raport. W raporcie podaje się podstawę prawną dochodzenia, podjęte kroki proceduralne, ustalone fakty z określeniem ich wstępnej kwalifikacji prawnej, szacowane skutki finansowe ustalonych faktów, informacje dotyczące przestrzegania gwarancji proceduralnych zgodnie z art. 9 oraz wnioski z dochodzenia.

Wraz z raportem przekazuje się w stosownych przypadkach zalecenia dyrektora generalnego dotyczące działania, które ma zostać podjęte. W zaleceniach tych wskazuje się w stosownych przypadkach wszelkie działania dyscyplinarne, administracyjne, finansowe lub sądowe, które mają zostać podjęte przez instytucje, organy, urzędy i agencje oraz przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich, a także podaje się w szczególności szacunkowe kwoty, jakie należy odzyskać, oraz wstępną kwalifikację prawną ustalonych faktów.

2. Przy sporządzaniu raportów i zaleceń, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednie przepisy prawa Unii oraz, w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie, prawo krajowe zainteresowanego państwa członkowskiego.

Raporty sporządzone na podstawie pierwszego akapitu, wraz z wszelkimi dowodami na poparcie, które zostały do nich załączone, stanowią dopuszczalny dowód:

a) w postępowaniach sądowych o charakterze innym niż karny przed sądami krajowymi oraz w postępowaniach administracyjnych w państwach członkowskich;

b) w postępowaniach karnych w państwach członkowskich, w których istnieje konieczność ich wykorzystania, w taki sam sposób i zgodnie z takimi samymi warunkami co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych i podlegają one tym samym przepisom dotyczącym oceny, które mają zastosowanie do raportów urzędowych sporządzanych przez krajowych kontrolerów administracyjnych i mają taką samą wartość dowodową co te raporty;

c) w postępowaniach sądowych przed TSUE oraz w postępowaniach administracyjnych w instytucjach, organach, urzędach lub agencjach.

Państwa członkowskie informują Urząd o wszelkich przepisach prawa krajowego istotnych do celów akapitu drugiego lit. b).

W przypadku akapitu drugiego lit. b) państwa członkowskie przekazują Urzędowi na jego wniosek ostateczne orzeczenie sądów krajowych, jak tylko stosowne postępowanie sądowe zostanie ostatecznie rozstrzygnięte i ostateczne orzeczenie sądu zostanie opublikowane.

Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na uprawnienia TSUE, sądów krajowych ani właściwych organów w postępowaniach administracyjnych i karnych do swobodnej oceny wartości dowodowej raportów sporządzonych przez Urząd.

Z uwagi na treść zarzutów podniesionych w skardze wobec przeprowadzonego przez organy postępowania stwierdzić należy, że OLAF jest organem powołanym do ochrony interesów finansowych Wspólnoty. Prowadząc dochodzenie działa na rzecz i w imieniu Wspólnoty. Raport OLAF wraz z wszelkimi dowodami, które zostały do niego załączone, stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniach administracyjnych, czyli także w postępowaniach celnych prowadzonych przez organy krajowe.

Z tego względu nie można zgodzić się z zarzutem, że organy nie przeprowadziły "własnego postępowania" , a jedynie oparły się na okolicznościach ustalonych przez OLAF. Organy ustaliły bowiem stan faktyczny w oparciu o dowody, jakie zgromadziły w sprawie, to jest na Raporcie Końcowym OLAF z dnia 9 listopada 2023 r., sporządzonym na podstawie Wspólnej Misji przeprowadzonej przez OLAF i władze Tajlandii w dniach 21-24 listopada 2022 r., a także dokumentach doń dołączonych.

W ocenie Sądu organy zasadnie ustaliły stan faktyczny w oparciu o wymieniony Raport i dołączone do niego dokumenty. OLAF podczas misji miał bowiem bezsprzecznie możliwość dokonywania wszechstronnych obserwacji , ustaleń i wyciągania z nich wniosków, wykonując swoje czynności także w Tajlandii, wizytując zakłady firm, zajmujących się eksportem przedmiotowych towarów, przeprowadzając rozmowy z osobami reprezentującymi te firmy, uzyskując dostęp do materiałów istotnych dla wykonania celu misji, m.in. informacji przekazanych przez Królewski Departament Celny Tajlandii (Tajlandzką Służbę Celną). W misji uczestniczył – z ramienia Tajlandii – Departament Handlu Zagranicznego, a przedstawiciele tego organu również brali udział w wizytach na terenie zakładów firm - eksporterów i rozmowach z osobami reprezentującymi te podmioty. Podkreślić należy, że w dniu 24 listopada 2022 r. przedstawiciele OLAF, Belgijskiej Służby Celnej oraz Departamentu Handlu Zagranicznego Tajlandii podpisali Uzgodniony Wspólny Protokół ze Wspólnej Misji w Tajlandii , którego wnioski są zbieżne z ustaleniami i wnioskami OLAF, zawartymi w Raporcie Końcowym. W Raporcie tym opisano szczegółowo działania OLAF we współpracy z władzami Tajlandii , jak i zgromadzone dowody. Należy zwrócić uwagę, że raport OLAF stanowi dokument korzystający z domniemania autentyczności i zgodności z prawdą ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt I GSK 1295/16, dostępnym w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z powyższych przyczyn , w ocenie Sądu, nie można uznać, że dowody, na których oparły się organy celne obu instancji były niewiarygodne lub by wymagały uzupełnienia poprzez przeprowadzenie innych dowodów w omawianym zakresie. Przeprowadzenie takiego postępowania należy uznać w okolicznościach niniejszej sprawy za zbędne.

Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących istnienia świadectw tajlandzkiego pochodzenia towarów objętych zgłoszeniami celnymi oraz braku podjęcia działań przez organy celne, zmierzających do przeprowadzenia ich weryfikacji stwierdzić należy, że procedura wystawiania świadectw pochodzenia przez władze celne (lub inne wyspecjalizowane instytucje) kraju eksportu opiera się, co do zasady, na deklaracji oraz dokumentach przedłożonych i załączonych do wniosku o wydanie świadectwa przez przedsiębiorcę. W niniejszej sprawie świadectwa pochodzenia zostały wystawione przez organy tajlandzkie, bowiem eksporter, jak stwierdził organ odwoławczy, przedstawił nieprawidłowe dane dotyczące pochodzenia towarów. Nie mogą one zatem przesądzać rzeczywistego pochodzenia towarów i w okolicznościach niniejszej sprawy nie istniała potrzeba ich weryfikacji. W prowadzonym postępowaniu nie obowiązuje zasada formalnej teorii dowodów, która nakazywałaby traktować dowód w postaci świadectw pochodzenia jako dowód najważniejszy i uniemożliwiała dokonanie odmiennych ustaleń na podstawie innego zebranego materiału dowodowego. Świadectwa pochodzenia są dowodem podlegającym ocenie organów podobnie jak pozostały zebrany materiał dowodowy. Należy dodać, że ustalenia z przeprowadzonej Wspólnej Misji zostały zaaprobowane w Uzgodnionym Wspólnym Protokole przez tajlandzkiego przedstawiciela Departamentu Handlu Zagranicznego Tajlandii, czyli organu tajlandzkiego, który odpowiedzialny jest także za wystawianie świadectw pochodzenia.

Jak wynika z przedmiotowego Raportu, dochodzenie prowadzone przez OLAF koncentrowało się na zarzutach, że do Unii Europejskiej importowano z Tajlandii chińską folię aluminiową z fałszywym tajlandzkim oznaczeniem niepreferencyjnego pochodzenia. Folie tego rodzaju pochodzące z Chin podlegają cłu antydumpingowemu. Celem misji było ustalenie, czy folia aluminiowa eksportowana do UE przez konkretnych eksporterów kwalifikuje się do tajlandzkiego oznaczenia niepreferencyjnego pochodzenia , czy też nie, a jeśli nie - ustalenie faktycznego pochodzenia towarów.

Wśród kontrolowanych przedsiębiorstw była spółka D. Co. Ltd. , będąca eksporterem towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi. Spółka ta jest częścią chińskiej grupy spółek pod nazwą D. G. Organy na podstawie Raportu OLAF i dołączonych doń dokumentów ustaliły, że w produkcji folii aluminiowej spółka D. wykorzystuje wyłącznie surowce pochodzące z Chin. Należy zwrócić uwagę, że organy celne zaakcentowały, że sam eksporter wskazał, że folia aluminiowa uzyskiwana jest z prostokątnych pasków aluminium pochodzenia chińskiego, nabywanych od chińskich producentów. Niesporne było , że przetwarzanie dokonywane przez spółkę D. na terenie Tajlandii pociągnęło za sobą zmianę pozycji taryfowej towarów z 7606 na 7607. Następnie towar spółka ta eksportowała do krajów Unii Europejskiej.

Organy wskazały, że podczas prowadzonego postępowania antydumpingowego w latach 2020/2021 Komisja Europejska zweryfikowała proces produkcji foliowego materiału wsadowego, który dokonywany był przed przywiezieniem surowców do Tajlandii . Obejmował on topienie wlewków aluminiowych , odlewanie, piłowanie, skórowanie, podgrzewanie , kilkustopniowe walcowanie na gorąco i na zimno oraz wyżarzanie. Dochodzenie przeprowadzone w 2022 r. , w tym wizyta w fabryce tajlandzkiego eksportera i jego wyjaśnienia wykazały z kolei, że folia wykorzystywana do produkcji przedmiotowego towaru poddawana jest takim samym procesom, jak folie, stanowiące przedmiot dochodzenia wszczętego w 2020 r.

W niniejszej sprawie nie było sporne, że procesy, którym poddano w Tajlandii surowiec pochodzący z Chin – blachę aluminiową o kodzie HS 7606 – polegały na czterech etapach walcowania, cięciu i oddzielaniu, wyżarzaniu w piecu i pakowaniu.

Procesów tych organy nie uznały , za ustaleniami misji OLAF, za tego rodzaju procesy obróbki lub przetworzenia, które nadawałyby przedmiotowym towarom niepreferencyjne tajlandzkie pochodzenie. Za niezasadne należy uznać stanowisko skarżącej , że zakres działań realizowanych w Tajlandii stanowił istotny etap produkcji towarów i doprowadził do znaczącej i ekonomicznie uzasadnionej obróbki i przetworzenia, a w wyniku tych działań towar nabył nowe cechy i właściwości, których skutkiem była zmiana pozycji taryfowej towarów z pozycji HS 7606 na pozycję HS 7607. Sama zmiana pozycji taryfowej nie świadczy o realizacji istotnego etapu produkcji towarów przez podmiot tajlandzki. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że w preambule do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1474 z dnia 14 września 2021 r. stwierdzono, że zmiana pozycji taryfowej nie może być uważana za dowód wpływu operacji przeprowadzanych na materiale wsadowym. Nie uniemożliwiała ona zatem ustalenia przez organy obu instancji , że towar miał chińskie pochodzenie.

Należy jednak stwierdzić, że w niniejszej sprawie to nie zakres obróbki i przetworzenia przesądza o uznaniu chińskiego pochodzenia przedmiotowych towarów. Operacje na towarze, przeprowadzane przez D. Co. Ltd. na terenie Tajlandii, stanowiły operacje ekonomicznie nieuzasadnione w rozumieniu art. 33 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446, bowiem głównym lub dominującym celem tych operacji, dokonanych w zakładach utworzonych w Tajlandii, było uniknięcie przez tę firmę ceł antydumpingowych i wyrównawczych nałożonych przez UE na chińską folię aluminiową. Należy podkreślić, że w przepisie tym mowa jest o "wszelkich operacjach obróbki lub przetwarzania", a zatem w świetle tego przepisu nie ma znaczenia, czy obróbka lub przetwarzanie mieści się w ramach zakreślonych przez art. 34 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446.

Skarżąca kwestionuje zastosowanie art. 33 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446 argumentując, że nie udowodniono, iż głównym lub dominującym celem uruchomienia zakładów w Tajlandii i operacji na towarze w tym kraju było uniknięcie ceł antydumpingowych, powołując się przy tym na wyrok TSUE z dnia 21 listopada 2024 r. w sprawie C-297/23 P ( publ. www.eur-lex.europa.eu).

W wyroku tym TSUE stwierdził : "art. 33 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego 2015/2446 wymaga ustalenia na podstawie dostępnych okoliczności faktycznych celu działania, który należy interpretować jako główny lub dominujący cel (...)". TSUE stwierdził także, że "jeżeli na podstawie dostępnych okoliczności faktycznych okazuje się, że głównym lub dominującym celem przeniesienia jest uniknięcie stosowania środków polityki handlowej Unii, do danego podmiotu gospodarczego należy przedstawienie dowodu na to, że głównym lub dominującym celem tego przeniesienia nie było - w chwili podjęcia decyzji dotyczącej tego przeniesienia - uniknięcie stosowania takich środków".

Należy stwierdzić, że organ odwoławczy dokonując oceny, że celem opisanych działań D. Co. Ltd. było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC , nie poprzestał na tezach i wnioskach Raportu OLAF. W zaskarżonej decyzji dokonano oceny twierdzeń skarżącej w tym zakresie.

Skarżąca przedstawiła tabelę wskazującą, że w okresie od lipca 2019 r. do września 2021 r. jedynie 21,63% sprzedaży spółki D. trafiło do UE, a w okresie od września 2021 r. do lutego 2023 r. - tylko 6,96%. Argument ten nie podważa jednak ani ustaleń OLAF, ani wniosków wyciągniętych ze zgromadzonego materiału dowodowego przez organy. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, zmniejszenie się ilości sprzedaży nie świadczy o tym, że przeniesienie przetwarzania folii z Chin do Tajlandii nie ma związku z nałożeniem ceł antydumpingowych. Organ odwoławczy trafnie wywiódł , że wskazana proporcja sprzedaży wynika z obaw podmiotów unijnych, że towary mogą być pochodzenia chińskiego, a nie tajlandzkiego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że sytuacja taka miała miejsce w przypadku niemieckiej spółki, która po otrzymaniu decyzji o pochodzeniu towaru niezgodnej z jej oczekiwaniami zrezygnowała z transakcji z tajlandzką spółką i zaprzestała importu do Niemiec. Organ odwoławczy odniósł się też do pozostałych twierdzeń skarżącej , mających świadczyć o tym, że głównym lub dominującym celem działania firmy D. nie było uniknięcie przez tę firmę ceł antydumpingowych i wyrównawczych nałożonych przez UE na chińską folię aluminiową, lecz naturalny proces rozwoju przedsiębiorstwa oraz realne procedury inwestycyjne. Wbrew twierdzeniom skargi zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza uniezależnienia się firmy D. od importu z Chin surowca - pasków aluminiowych do produkcji folii aluminiowej , mimo założeń biznesowych i poczynionych inwestycji. Eksport większości towarów do Indii i USA w przedziale czasowym, wskazanym przez skarżącą, potwierdza w ocenie Sądu stanowisko organ odwoławczego, że działanie wskazanej firmy nakierowane było na uniknięcie środków nałożonych przez UE i – co za tym idzie- odzyskanie rynków unijnych.

W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne bezspornie wskazują, że głównym lub dominującym celem działań D. Co. Ltd. było uniknięcie środków, o których mowa w art. 59 UKC . Firma ta jest częścią chińskiej grupy spółek pod nazwą D. G., będącej producentem folii aluminiowej w Chinach z pełnym, zintegrowanym procesem produkcyjnym. Firma ta wykorzystywała wyłącznie surowce pochodzenia chińskiego, a zakres operacji w Tajlandii był ograniczony - proces produkcji w Tajlandii był znacznie mniej rozbudowany niż w Chinach. Firma D. Co. Ltd. nie ma pełnej niezależności produkcyjnej. Z dokumentów przedstawionych przez OLAF wynika, że podczas Wspólnej Misji w listopadzie 2022 r. stwierdzono obecność w magazynie zapasów gotowej chińskiej folii aluminiowej o kodzie HS 7607 , a linie odlewnicze do produkcji taśmy aluminiowej z wlewków nie były jeszcze uruchomione. Wynika z powyższego, że po trzech latach działalności zakład tej firmy w Tajlandii nie uniezależnił się od importu półproduktów z Chin. Trafnie zatem organy uznały, że uruchomienie zakładu w Tajlandii bez funkcjonującej linii odlewniczej wskazuje na pozorność działań firmy D. Podkreślić też należy kontekst czasowy rozpoczęcia działalności przez D. Co. Ltd. w Tajlandii. Firma działalność tę rozpoczęła w lipcu 2019 r., czyli po wprowadzeniu przez Unię Europejską środków antydumpingowych wobec chińskiej folii aluminiowej.

O celu firmy D. – uniknięciu tych środków świadczy także wprost, w ocenie organu odwoławczego, informacja, jaka została zamieszczona w Internecie, dotycząca możliwości dostarczenia folii aluminiowej, z której wynikało, że firma ta oferuje folię klientom, aby mogli oni uniknąć ceł antydumpingowych. Sąd stanowisko organu odwoławczego podziela.

W przypadku uznania wszelkich operacji obróbki lub przetwarzania, przeprowadzonych w innym państwie za ekonomicznie nieuzasadnione, bowiem celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków wskazanych w art. 59 UKC - w odniesieniu do towarów, które nie są objęte załącznikiem 22-01 RD (takich jak folia aluminiowa HS 7607) uznaje się, że towary te zostały poddane ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w państwie lub na terytorium, z którego pochodziła większa część materiałów, określona na podstawie wartości tych materiałów.

W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że całość materiałów użytych do produkcji miała pochodzenie chińskie, zatem uznać należało, że towary te zostały poddane ostatniemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce nie w Tajlandii, a w Chinach.

Zatem organy obu instancji słusznie uznały, że przedmiotowy towar ma pochodzenie chińskie, zgodnie z przywołanymi unormowaniami oraz art. 32 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446.

Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących nie uwzględnienia przez organy oferowanych przez skarżącą dowodów , w tym ekspertyzy dr hab. inż. prof. Politechniki [...] Z. B., a także nie powołania biegłego z zakresu inżynierii materiałowej stwierdzić należy, że przedstawiona przez skarżącą ekspertyza prywatna dotyczyła procesów technologicznych produkcji folii aluminiowej, przy czym organy celne nie kwestionowały samego przebiegu procesu produkcyjnego. Natomiast przedmiotem sporu było ustalenie kraju pochodzenia towaru na podstawie przepisów unijnego kodeksu celnego i rozporządzenia delegowanego, a w zakresie ustalania reguł pochodzenia towarów organami właściwymi są wyłącznie organy celno-skarbowe.

Zgodnie z art. 197 § 1 O.p. organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą wiadomościami specjalnymi w przypadku gdy prowadzona sprawa tego wymaga. W niniejszej sprawie pochodzenie przedmiotowego towaru zostało wyjaśnione, zatem nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów.

Skarżąca zarzuciła nadto, że w art. 33 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446 Komisja Europejska przekroczyła delegację zawartą w art. 62 UKC , co narusza art. 290 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Należy w tym kontekście stwierdzić, że TSUE w wyroku z dnia 21 listopada 2024 r. w sprawie C-297/23 P oddalił analogiczny zarzut. Stanowisko skarżącej w tym zakresie jest zatem bezzasadne.

Skarżąca zarzuca naruszenie art. 30b ust. 1 i art. 33 ust. 2a ustawy o VAT poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT na skutek nieprawidłowego określenia kraju pochodzenia towaru. Zarzut ten jest pochodną wobec ustaleń dotyczących pochodzenia towaru. Zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. W związku z tym, że w sprawie udowodniono w sposób nie budzący wątpliwości, iż importowana przez skarżącą z Tajlandii folia aluminiowa była pochodzenia chińskiego, towar ten podlega cłu antydumpingowemu i wyrównawczemu, które mają bezpośredni wpływ na wysokość opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu. Zasadne było zatem określenie różnicy między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku wykazaną przez skarżącą.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że organy celne prawidłowo zgromadziły i oceniły zebrany materiał dowodowy. Organy zasadnie przyjęły, że towar importowany przez skarżącą nie ma pochodzenia tajlandzkiego, lecz chińskie oraz że operacje przeprowadzane przez D. Co. Ltd. w Tajlandii stanowiły operacje ekonomicznie nieuzasadnione w rozumieniu art. 33 Rozporządzenia Delegowanego 2015/2446, bowiem głównym celem było uniknięcie ceł antydumpingowych i wyrównawczych nałożonych przez UE na chińską folię aluminiową. Organy prawidłowo zastosowały przepisy dotyczące cła antydumpingowego i wyrównawczego oraz prawidłowo określiły różnicę w podatku VAT.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie podzielając zarzutów skargi , a także nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

jeszcze 4984 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo