W związku z przedstawionymi okolicznościami sprawy organ odwoławczy uznał, że należało rozstrzygnąć w trybie art. 228 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 2 p.c., wedle którego organ odwoławczy stwierdza w formie decyzji niedopuszczalność odwołania.
P. Sp. z o. o. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1/ art. 22 ust. 6 i ust. 7 w związku z art. 5 pkt 39 UKC poprzez bezpodstawne przyjęcie, że akt "sprostowania powiadomienia" nie stanowi decyzji w rozumieniu powyższych przepisów, a w konsekwencji naruszenie fundamentalnej zasady postępowania celnego, tj. prawa do bycia wysłuchanym;
2/ art. 228 § 1 pkt 1 o.p. w związku art. 73 ust. 2 p.c. art. 5 pkt 39 UKC poprzez błędne przyjęcie, że odwołanie od "sprostowania powiadomienia" jest niedopuszczalne, w sytuacji, gdy akt ten jest decyzją w rozumieniu prawa celnego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego stwierdzenia niedopuszczalności odwołania;
3/ art. 215 § 1 o.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie procedury sprostowania oczywistej omyłki do błędu merytorycznego, jakim jest zmiana adresata aktu administracyjnego, co wykraczało poza zakres legalnego działania w tym trybie;
4/ art. 44 UKC w związku z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP w związku z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, poprzez bezpodstawne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, co w konsekwencji pozbawiło skarżącą prawa do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym i naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca zauważyła, że zaskarżona decyzja opiera się na prawnie nieuzasadnionej i wewnętrznie sprzecznej interpretacji przepisów. Istota niniejszego sporu sprowadza się do faktu, że organ pierwszej instancji, powołując się na art. 215 § 1 o.p., usiłował w uproszczonym trybie skorygować błąd o charakterze merytorycznym, jakim jest zmiana tożsamości strony postępowania. Takie działanie jest niedopuszczalne, gdyż zakres zastosowania tego przepisu jest ograniczony wyłącznie do sprostowania oczywistych omyłek pisarskich lub rachunkowych. Prawidłową drogą do naprawienia tego błędu było uchylenie wadliwego aktu i wydanie nowego, skierowanego do właściwej strony, co zapewniłoby jej pełne gwarancje proceduralne.
W ocenie skarżącej organ odwoławczy, odmawiając jej prawa do odwołania, sam popadł w nieusuwalną sprzeczność prawną. Organ odwoławczy twierdzi bowiem, że sprostowanie powiadomienia nie stanowi decyzji, a więc odwołanie od niego nie przysługuje. Jednocześnie akt ten został wydany przez organ pierwszej instancji w oparciu o art. 215 § 1 o.p., który z natury rzeczy odnosi się wyłącznie do sprostowania decyzji. Taka rażąca niekonsekwencja i dualizm stanowisk organów jest niedopuszczalny w demokratycznym państwie prawnym.
Wskazana pomyłka nie była oczywistą omyłką pisarską, lecz dotyczyła tożsamości podmiotu prawnego. W konsekwencji, właściwy importer został pozbawiony możliwości skorzystania z prawa do wysłuchania w sposób skuteczny i w wyznaczonym terminie, gdyż powiadomienie nie dotarło do niego lub dotarło do podmiotu nieuprawnionego do działania. "Sprostowanie powiadomienia" z dnia 8 kwietnia 2025 r. miało zatem za zadanie usunąć to naruszenie art. 22 ust. 6 UKC. Stwierdzenie przez organ, że od takiego aktu nie przysługuje odwołanie, de facto sankcjonuje naruszenie prawa do wysłuchania na wczesnym etapie postępowania. Gdyby przyjąć, że takie działanie organów jest akceptowalne - to skutkiem tego byłoby przyjęcie. że organ administracji może popełnić fundamentalny błąd proceduralny (błędne adresowanie powiadomienia), "naprawić" go aktem, który jest wewnętrznie sprzeczny i wydany na niewłaściwej podstawie, a następnie uniemożliwić stronie skuteczne zakwestionowanie tej "naprawy". Jest to niedopuszczalne w państwie prawa.
Zdaniem skarżącej jedyną interpretacją zgodną z Konstytucja RP i prawem unijnym jest uznanie, że akt z 8 kwietnia 2025 r. był zaskarżalną decyzją, a w konsekwencji - odwołanie było w pełni dopuszczalne.
Fundamentalnym uchybieniem organu jest oparcie zaskarżonej decyzji na krajowej siatce pojęciowej z pominięciem prymatu i autonomicznego charakteru definicji unijnych, które w dziedzinie prawa celnego mają zastosowanie bezpośrednie. Dyrektor, kwalifikując sprostowanie powiadomienia jako czynność materialno-techniczną, dokonał tej oceny ignorując fakt, że ramy postępowania celnego wyznacza przede wszystkim Unijny Kodeks Celny. Art. 5 pkt 39 UKC definiuje decyzję w sposób funkcjonalny. Kluczowym kryterium jest wywoływanie skutków prawnych dla zainteresowanej osoby. W doktrynie prawa unijnego podkreśla się, że pojęcie to należy interpretować szeroko, aby zapewnić jednostkom maksymalną ochronę prawną. Organ całkowicie pomija tę perspektywę, natomiast niezasadnie powołuje się dla uzasadnienia swojego stanowiska na art. 73 ust. 2 p.c., który stanowi, że pewne czynności podejmowane na podstawie Ordynacji podatkowej nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego. W skardze podkreślono, że z treści powołanego przepisu wynikają treści przeciwne do wniosków przyjętych przez organ. Norma prawna wynikająca z art. 73 ust. 2 p.c. wprost wyłącza bowiem rozstrzygnięcia wydawane na podstawie art. 215 § 1 o.p. z kategorii aktów "które nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego". Oznacza to, że w zgodnie z polskim prawem celnym, sprostowanie wydawane na podstawie art. 215 § 1 o.p. jest uznawane za decyzję. Skoro zaś jest to decyzja, to zgodnie z ogólnymi zadani przysługuje od niej odwołanie. W konsekwencji, odwołanie wniesione przez skarżącą było dopuszczalne, a obowiązkiem organu pozostaje jego merytoryczne rozpoznanie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie organ wskazał, że w jego ocenie skarga strony stała się bezprzedmiotowa i powinna być odrzucona, ponieważ w dniu 11 września 2025 r., wydał decyzję nr 2201-IGC.4306.4.2025.SL, na mocy której, po rozpoznaniu odwołania, uchylił decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 16 kwietnia 2024 r., nr 328000-CZC.4306.5,6.2025.AH, wydaną w przedmiocie cła antydumpingowego. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku o bezprzedmiotowości skargi stanowi fakt, że uchylając decyzję dotyczącą wymiaru cła antydumpingowego, wskazał organowi I instancji na konieczność ponownego skierowania do obu dłużników powiadomienia z art. 22 ust. 6 UKC o zamiarze wydania niekorzystnej decyzji.
Na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymując skargę, wskazał, że wyrokiem Sądu, w jego ocenie, powinny być objęte nie tylko wadliwa decyzja o niedopuszczalności odwołania, ale również samo sprostowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny bada zatem zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie z wszystkich powodów w niej wskazanych.
Strona skarżąca przedmiotem oceny Sądu uczyniła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2025 r. nr 2201-IGC.4306.3.2025.EP.5, stwierdzającą niedopuszczalność odwołania spółki P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od rozstrzygnięcia Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 8 kwietnia 2025 r. zatytułowanego "sprostowanie powiadomienia", wydanego na podstawie art. 215 § 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.c.
Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wskazał art. 228 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 73 p.c.
Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Stosownie do art. 228 § 2 o.p. postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne.
W odniesieniu do postępowań celnych z mocy art. 73 ust. 1 pkt 2 p.c. do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Odpowiednie stosowanie art. 228 § 1 pkt 1 o.p. oznacza, że na gruncie prawa celnego organ odwoławczy stwierdza w formie decyzji niedopuszczalność odwołania oraz że wydana w tym przedmiocie na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 o.p. decyzja jest ostateczna. Na gruncie prawa celnego są bowiem wydawane wyłącznie decyzje, o których mowa w art. 5 pkt 39 UKC, co ustawodawca polski uwzględnił w ten sposób, że dokonując zmiany ustawy p.c., wyraźnie wskazał, jakiego rodzaju rozstrzygnięcia nie stanowią decyzji w rozumieniu prawa celnego, a które rozstrzygnięcia, a contrario, takie decyzje stanowią. W sprawach celnych z mocy art. 73 ust. 2 p.c. w czynności podjęte na podstawie art. 228 § 1 o.p., a zatem także rozstrzygnięcie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego.
Rozstrzygnięcia, które są decyzjami w rozumieniu prawa celnego i jednocześnie są ostateczne, podlegają tym samym na zasadach ogólnych, wynikających z ustawy p.p.s.a., zaskarżeniu w drodze skargi do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji, w niniejszej sprawie ocenie Sądu podlegało tylko to, czy wniesione przez stronę skarżącą odwołanie było niedopuszczalne w rozumieniu art. 228 § 1 pkt 1 o.p. (uwzględniając odpowiednie stosowanie tego przepisu na gruncie prawa celnego), czy też powinno podlegać merytorycznemu rozpoznaniu przez organ odwoławczy.
Na wstępie wyjaśnienia zatem wymaga, że wbrew postulatom strony skarżącej w przedmiotowej sprawie nie podlega ocenie Sądu prawidłowość dokonanego przez organ sprostowania. Tym bardziej, idąc dalej, ocenie tej nie może też podlegać prawidłowość dokonanego powiadomienia.
Tego rodzaju kwestii, jak to, czy sprostowanie zostało wydane z naruszeniem art. 215 § 1 o.p., czy też dopuszczalne było sprostowanie w tym trybie powiadomień z art. 22 ust. 6 UKC oraz czy dokonane sprostowanie dotyczyło rzeczywiście oczywistej pomyłki, czy też nie, dotyczą bowiem zarzuty strony zawarte w odwołaniu, które jak dotąd nie zostało merytorycznie rozpatrzone, ponieważ organ uznał je za niedopuszczalne. Umieszczenie zarzutów w odwołaniu jest nie tylko zabiegiem formalnym, ale także powinno być potraktowane jako jeden ze sposobów dostarczenia organowi odwoławczemu materiału do merytorycznego załatwienia sprawy i do wydania jego własnej decyzji. Z oczywistych względów kwestie zasadności bądź niezasadności zarzutów odwołania pozostają poza zakresem oceny samej dopuszczalności odwołania.
Wniesione odwołanie może być niedopuszczalne z różnych powodów. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych.
W grupie przyczyn niedopuszczalności ze względów przedmiotowych znajdują się przypadki, w których w ogóle nie występuje przedmiot orzekania. Po pierwsze, uwzględniając przepisy o.p., odwołanie może być wniesione jedynie od decyzji, gdzie odwołanie stanowi środek prawny, umożliwiający weryfikację tej decyzji. Powołana ustawa nie zawiera unormowań dopuszczających wniesienie odwołania od aktów niestanowiących decyzji. Takich unormowań nie można wywieść także odpowiednio stosując przepisy o.p. do czynności podejmowanych w ramach postępowania w sprawach celnych. W tym przypadku odpowiednie stosowanie przepisów o.p. o odwołaniach oznacza, że odwołanie przysługuje jedynie od tych rozstrzygnięć, które obowiązujące przepisy uznają za decyzje w rozumieniu prawa celnego.
W tej sprawie w ocenie organu odwoławczego zaistniała niedopuszczalność odwołania o charakterze przedmiotowym.
Organ odwoławczy twierdzi bowiem, że rozstrzygnięcie stanowiące sprostowanie nie jest decyzją w rozumieniu prawa celnego, z uwagi na przedmiot tego sprostowania. W tym zakresie podniesiono argumentację, że skoro w trybie art. 215 § 1 o.p. dokonano sprostowania powiadomienia z art. 22 ust. 6 UKC, a w ocenie organu stanowi to uchybienie, ponieważ powiadomień nie można prostować w tym trybie, bo nie są decyzjami, to wydane na skutek takiego uchybienia rozstrzygnięcie również nie będzie decyzją w rozumieniu prawa celnego.
Zdaniem Sądu wskazane stanowisko jest nieprawidłowe, co zostanie wykazane poniżej. W szczególności Sąd uznał za chybioną argumentację, że zdaniem organu "logicznym jest, że skoro sprostowanie czynności materialno-technicznej nie następuje w formie decyzji, to w konsekwencji od powiadomienia tego rodzaju nie przysługuje odwołanie". Jeżeli bowiem organ celno-skarbowy w toku postępowania celnego, dokonał czynności w trybie art. 215 § 1 o.p., to wydał w ten sposób rozstrzygnięcie, które stanowi decyzję w rozumieniu prawa celnego. To zaś, czy taki tryb mógł mieć zastosowanie, stanowi właśnie istotę złożonego od tej decyzji odwołania.
Zgodnie z art. 5 pkt 39 UKC decyzja oznacza każdy akt wydany przez organy celne odnoszący się do przepisów prawa celnego zawierający orzeczenie w konkretnej sprawie, który pociąga za sobą skutki prawne dla zainteresowanej osoby lub zainteresowanych osób. Decyzja w rozumieniu UKC odpowiada więc pojęciu aktu administracyjnego. Stopień sformalizowania wydanego aktu, jak również możliwość jego zaskarżenia zależą od kwestii, którą ten akt rozstrzyga. Zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej państw członkowskich, sformułowaną przez Trybunału Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 grudnia 1976 r. 33/76 Rewe-Zentalfinanz EG i Rewe-Zentral AG v. Landwirtschaftskammer für das Saarland (opubl. Lex nr 137147), to w krajowym prawie celnym należy "szukać" formy procesowej, jaką na terytorium tego państwa przyjmuje decyzja celna. Wprowadzenie przez wspólnotowego (unijnego) prawodawcy pojęcia decyzji nie spowodowało bowiem ograniczenia autonomii proceduralnej państw członkowskich. Unijna definicja decyzji stanowi zatem jedynie minimum regulacji oraz wskazanie kierunku działań legislacyjnych w szczególności dla tych państw członkowskich, w których brak było przepisów regulujących zasady postępowania administracyjnego/celnego (Karol Piech "Postępowanie w sprawach celnych. Nowa procedura celna, czy powrót do kodeksu postępowania administracyjnego?" str. 192-194; opublikowane w Repozytorium Uniwersytetu w Białymstoku, www.repozytorium.uwb.edu.pl).
Wyrazem autonomii proceduralnej RP jest tym samym wprowadzone do ustawy Prawo celne rozwiązanie, w obecnym kształcie zawarte w art. 73 ust. 2 p.c., z którego wprost wynika, jakiego rodzaju czynności podjęte w sprawach celnych na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego.
Zgodnie z art. 73 ust. 2 p.c. czynności podjęte w sprawach celnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem rozstrzygnięć, o których mowa w art. 163 § 2, art. 169 § 4, art. 179 § 2, art. 215 § 1, art. 228 § 1, art. 262 § 5, art. 263 § 1, art. 268 § 3 oraz art. 270a tej ustawy:
1) nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego;
2) są zaskarżalne tylko w odwołaniu od decyzji.
Z przepisu tego wynika zatem konkretnie, jakiego rodzaju czynności podjęte w sprawach celnych są obecnie uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego. W zamkniętym zbiorze tych rozstrzygnięć ustawodawca polski ujął czynności podjęte na podstawie art. 163 § 2, art. 169 § 4, art. 179 § 2, art. 215 § 1, art. 228 § 1, art. 262 § 5, art. 263 § 1, art. 268 § 3 oraz art. 270a Ordynacji podatkowej. "Formę" decyzji celnej, jak wynika z tego zbioru, przyjmują zatem nie tylko rozstrzygnięcia, tradycyjnie uznawane za decyzję, a więc kończące postępowanie (np. decyzja w sprawie określenia kwoty wynikającej z długu celnego), ale także rozstrzygnięcia stanowiące czynności incydentalne, "wpadkowe", o charakterze proceduralnym. Rozróżnienie to na gruncie prawa celnego nie ma praktycznego znaczenia zważywszy, że od każdej decyzji w rozumieniu prawa celnego, a więc mieszczącej się w ww. zbiorze, wydanej przez naczelnika urzędu celno-skargowego będzie przysługiwało odwołanie. Wobec treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w tym miejscu Sąd uznał za zasadne wskazać dodatkowo, że w postępowaniu celnym w zakresie dotyczącym art. 215 o.p., odpowiednie zastosowanie ma tylko § 1 wskazanego przepisu. Powołany przez organ art. 215 § 3 o.p., który traktuje o możliwości wniesienia zażalenia od rozstrzygnięcia stanowiącego sprostowanie, nie ma z mocy ustawy odpowiedniego zastosowania w postępowaniach w sprawach celnych.
Jeżeli zatem organ celno-skarbowy I instancji w toku postępowania celnego, dokonał czynności w trybie art. 215 § 1 o.p., to wydał w ten sposób rozstrzygnięcie, które stanowi decyzję w rozumieniu prawa celnego.
To zaś, czy taki tryb z art. 215 § 1 o.p., mógł mieć zastosowanie, a zatem czy organ I instancji nie naruszył prawa, stanowi właśnie istotę złożonego od tej decyzji odwołania.
Innymi słowy, nie można wnioskować, jak to uczynił organ odwoławczy, o niedopuszczalności odwołania, wskazując na wadliwość rozstrzygnięcia, od którego odwołanie zostało złożone, jeżeli rozstrzygnięcie to stanowi czynność podjętą z bezpośrednim powołaniem się na art. 215 § 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 2 p.c.
Bez znaczenia przy tym pozostaje jaką nazwą operuje organ I instancji, podejmując czynność sprostowania na podstawie art. 215 § 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 2 p.c. Okoliczność, że w rozstrzygnięciu zaznaczono, że stanowi ono "Sprostowanie powiadomienia", nie zmienia faktu, że jest to czynność, którą organ I instancji podjął w toku postępowania celnego wprost powołując się na art. 215 § 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 2 p.c. W ten sposób wydał zatem decyzję w rozumieniu prawa celnego, co wprost wynika z art. 73 ust. 2 p.c. Od decyzji tej przysługiwało zatem stronie odwołanie.
W konsekwencji w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy naruszył art. 228 § 1 o.p. stwierdzając niedopuszczalność odwołania. Od czynności sprostowania podjętej na podstawie art. 215 § 1 o.p., która w rozumieniu przepisów prawa celnego jest decyzją celną, przysługuje bowiem odwołanie.
Wniesienie odwołania przez stronę nie było zatem niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, jak założył organ, opierając się na uchybieniach jakie jego zdaniem dotyczyły podjętej czynności sprostowania. Jak wskazano wyżej, to czy te uchybienia zaistniały, powinno zostać rozważone właśnie w ramach rozpoznania złożonego przez stronę odwołania.
Tłumaczenie organu odwoławczego, że nie można prostować powiadomienia w trybie art. 215 § 1 o.p., nie zmienia faktu, że organ I instancji takie właśnie czynności podjął, w tym wyraźnie powołał się na określną podstawę prawną i wskazał, że prostuje z urzędu oczywistą omyłkę. W tej sytuacji nie można traktować tych czynności inaczej niż podjętych na podstawie art. 215 § 1 o.p. w zw. art. 73 ust. 2 p.c., a zatem stanowiących decyzję w rozumieniu prawa celnego.
Sąd wskazuje końcowo, że wbrew argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę, postępowanie w niniejszej sprawie nie stało się bezprzedmiotowe, na skutek faktu, że rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji dotyczącej wymiaru cła antydumpingowego dotyczącego dwóch zgłoszeń celnych z dnia 10 lipca 2024 r., organ odwoławczy uchylił ww. decyzję i nakazał też doręczenie powiadomienia obu dłużnikom celnym.
Nawet jeżeli bowiem organ I instancji wystosuje aktualnie nowe powiadomienie w trybie at. 22 ust. 6 UKC, nie zmienia to faktu, że w obrocie prawnym nadal znajduje się roztrzygnięcie, wydane w oparciu o art. 215 § 1 o.p., które skarżąca kwestionuje odwołaniem w celu jego eliminacji z tego obrotu. Dopiero rozpoznanie odwołania strony daje organowi odwoławczemu możliwość rozważenia eliminacji wskazanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, jeżeli uzna, że istnieją ku temu podstawy, z uwagi na wadliwość tego rozstrzygnięcia. Takiej możliwości i takiego skutku niewątpliwie nie wywołało uwzględnienie odwołania od decyzji wymiarowej i jej uchylenie.
Z powyższych względów, stwierdzając mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa procesowego w postaci art. 228 § 1 o.p., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.
O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na orzeczoną kwotę kosztów w wysokości 997 zł składa się uiszczony od skargi wpis stały (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).