• w złożonych zeznaniach podatkowych za lata 2021-2022 wykazał przychody uzyskane z tytułu pełnienia obowiązków prezesa zarządu tylko w jednej spółce - w P. - za 2021 r. w wysokości 33.400,00 zł, za 2022 r. w wysokości 18.423,33 zł;
• nie posiada nieruchomości;
• posiada zajęcia komornicze w łącznej kwocie 271384,94 zł /k.322/.
W ocenie organu I instancji reprezentowanie i zarządzanie czterema podmiotami w latach 2017 - 2023 świadczy o dużej aktywności gospodarczej. Trudno zatem uznać, że A. S. pełni te funkcje społecznie, nie uzyskując z tytułu ich pełnienia korzyści finansowych większych niż wykazane w zeznaniach podatkowych. Organ I instancji dokonał przy tym analizy informacji z KRS dotyczących przychodów w/w spółek. W konsekwencji uznał, że A. S. dysponuje środkami pieniężnymi na pokrycie wymierzonej kary pieniężnej. Przy czym należy zaznaczyć, że wymierzył ją w wysokości 10% ustawowego zagrożenia, właśnie ze względu na sytuację finansową strony.
Organ odwoławczy pozyskał ponadto zeznanie podatkowe A. S. za rok 2023 r. złożone 30 kwietnia 2024 r. Wynika z niego roczny dochód w wysokości 35,69 zł. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w Jastrzębiu Zdroju poinformował, że na dzień 14 października 2024 r. Pan S. posiada zaległości w łącznej kwocie 5.210.958,19 zł, wobec wierzyciela którym jest Naczelnik Drugiego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Bielsku Białej.
Przedstawiona powyżej sytuacja finansowa A. S. oparta jest wyłącznie na własnych ustaleniach organów I i II instancji, z powodu braku współpracy z jego strony. Uzasadniony zatem jest wniosek, że A. S. nie wykazuje żadnego majątku, nie uzyskuje dochodów pozwalających na utrzymanie, nie dokonuje żadnych czynności majątkowych, posiada przy tym zobowiązania i zajęcia komornicze na bardzo wysokie kwoty. Trudno jest, zdaniem organu, bez udziału samego zainteresowanego, który nie odpowiedział na wezwanie organu I instancji, ocenić jaka kara pozostaje w jego aktualnych możliwościach finansowych. W treści odwołania wskazano jedynie, że kwota 10 000 zł jest nadmiernie wysoka i pozostaje poza aktualnymi możliwościami finansowymi strony.
Zdaniem organu oficjalna sytuacja finansowa A. S. stoi w sprzeczności z jego aktywnością zawodową, gdyż od 2017 r. reprezentował jako prezes cztery wskazane wyżej spółki. Funkcja taka z uwagi na konieczność koordynowania działalności spółek we wszystkich obszarach ich działalności z pewnością wymaga szeroko rozumianej przedsiębiorczości.
Długotrwała działalność A. S. w A. Sp. z o.o. w znacznej mierze związana jest z czynnościami nielegalnymi, co potwierdzają liczne kary nałożone na spółkę za naruszenie przepisów u.g.h. Skłania to do uznania, że A. S. być może dysponuje majątkiem, którego nie ujawnia. Trudno nie oprzeć się wrażeniu, że strona niejako przyzwala na kreowanie takiego obrazu nie podejmując dodatkowego zatrudnienia albo niejako funkcjonując poza systemem podatkowym w naszym kraju.
Organ oceniając wyżej wskazane przesłanki do ustalenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej (art. 90 ust. 1a ustawy), tj. średnią skalę prowadzonej działalności, stosunkowo długi czas trwania naruszenia uznał, że na stronę powinna zostać nałożona kara pieniężna wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia - ok 70%. Jednakże uwzględniając opisaną wyżej sytuację finansową A. S. należy uznać, że nałożona kara pieniężna w wysokości 10% kwoty maksymalnej tj. 10.000 zł jest właściwa, adekwatna do tej sytuacji.
Przepisy u.g.h. regulują materialnoprawne przesłanki wymiaru kary administracyjnej, przy jednoczesnym braku uregulowań w zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co w ocenie organu odwoławczego daje podstawę do stosowania normy z art. 189f k.p.a. do spraw związanych z nakładaniem kar pieniężnych w trybie przepisów u.g.h. Przepis ten ma charakter regulacji o charakterze wyjątkowym i znajduje zastosowanie w szczególnych okolicznościach faktycznych.
Strona nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Aby można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. W przypadku podmiotów, na które nakładana jest kara pieniężna na podstawie art. 89 u.g.h. nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa. Mając na uwadze charakter działalności hazardowej oraz przyjęte przez ustawodawcę zasady organizacji gier, w tym wprowadzone zakazy i ograniczenia w zakresie urządzania gier hazardowych, które służyć mają ochronie dóbr prawnych, w szczególności ochronie społeczeństwa i obywateli przed negatywnymi skutkami uzależnienia od hazardu, naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych nie może być uznane za naruszenie prawa znikomej wagi.
W niniejszej sprawie nie można także stwierdzić spełnienia przesłanki samodzielnego zaprzestania naruszenia prawa, bowiem nastąpiło to w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych w tym zajęcia automatów, które uniemożliwiło kontynowanie na nich procederu.
Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 189d, w którym uregulowano uniwersalne przesłanki nakładania kar pieniężnych, wśród których (punkt 7) ustawodawca nakazuje brać pod uwagę warunki osobiste strony. Sytuacja finansowa strony została ustalona, przeanalizowana i uwzględniona zgodnie z art. 90 ust 1 b u.g.h., przy braku inicjatywy i biernej postawie strony.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. S., zarzucając jej :
Naruszenie art. 90 ust. 1a i ust. 1b punkt 1) u.g.h. w zw. z art. 153 p.p.s.a. a to poprzez brak wdrożenia wiążących dla organów obu instancji wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku WSA Gdańsk z dnia 28 marca 2019 roku (sygn. III SA/Gd 34/19) w zakresie prawidłowego ustalenia ziszczenia się ustawowych przesłanek rzutujących na wysokość nakładanej kary, w efekcie czego karę wymierzono w wysokości nieprawidłowej, gdyż oczywiście nadmiernej;
Naruszenie art. 189a i nast. (tj. całości Działu IVA) k.p.a. poprzez ich niezasadne niezastosowanie, mimo iż przepisy te powinny zostać uwzględnione przy orzekaniu - szczególnie w zakresie art. 189f k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. regulującym przesłanki odstąpienia od nałożenia kary takiej jak przedmiotowa, zwłaszcza na tle przywołanego i wiążącego dla organów wyroku WSA Gdańsk z dnia 28 marca 2019 roku (sygn. III SA/Gd 34/19).
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji i o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że wyrokiem z dnia 28 marca 2019 roku (sygn. III SA/Gd 34/19) wiążącym w sprawie niniejszej sąd administracyjny zalecił, by ustalić w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy oraz dokonać jego ponownej, prawidłowej oceny. Obowiązkowi temu organy nie podołały w zakresie żadnej z trzech przesłanek mających znaczenie dla określenia wysokości kary.
Organ II instancji bardzo dowolnie przyjął w uzasadnieniu swojego orzeczenia, iż naruszenie prawa trwać miało aż 149 dni. Nie jest to prawda i ustalenie takie nie wynika z żadnego ze zgromadzonych dowodów. Jak organ odwoławczy sam zresztą trafnie wskazał w sentencji swojej decyzji, przedmiotowe naruszenie w istocie trwało tylko jeden dzień, tj. miało miejsce dnia 26 października 2017 roku w lokalu w K. - co obrazują dokumenty złożone w aktach sprawy, sporządzone owego dnia podczas czynności kontrolerów celno-skarbowych. Brakuje natomiast jakiegokolwiek dowodu, pozwalającego przyjąć, iż owo naruszenie miało miejsce w jakimkolwiek dniu przed 26 października 2017 roku, a zatem twierdzenie takie jest całkowicie dowolne.
Szczególnie chybione jest przyjęcie, iż początkiem okresu naruszenia prawa miałaby być data objęcia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu A. Sp. z o.o. czyli 30 maja 2017 roku, albowiem z faktu tego w żaden logiczny sposób nie można wyprowadzić wniosku, iż od tego dnia funkcjonował już lokal w K., a w nim działały konkretne urządzenia do gier, ujęte w treści kwestionowanych decyzji.
Wobec powyższego, ustalony prawidłowo, zgodnie z wytycznymi WSA Gdańsk czas trwania naruszenia to zaledwie 1 dzień. W tej sytuacji uzasadniona jest konkluzja, iż skala prowadzonej działalności istotna dla orzeczenia była obiektywnie niewielka, a wręcz znikoma.
Nie można zaaprobować zupełnie dowolnych wywodów organów na temat sytuacji finansowej skarżącego. Wprawdzie organ prawidłowo pozyskał szeroki materiał dowodowy, wskazujący między innymi na to, iż skarżący jest obciążony toczącym się postępowaniem egzekucyjnym (komorniczym) na ponad 270.000,00 (dwieście siedemdziesiąt tysięcy) złotych, a jego łączne zadłużenie wobec Skarbu Państwa przekroczyło 5.200.000,00 (pięć milionów dwieście tysięcy) złotych, a żadnych istotnych zarobków nie uzyskuje, lecz mimo tego uznał, że skarżący jest osobą na tyle zamożną, że kara w wysokości 10.000,00 złotych jest adekwatna dla osoby w takiej katastrofalnej sytuacji ekonomicznej. Organ wyjaśnił przy tym, że w jego ocenie skarżący zapewne jakiś majątek ukrywa, gdyż wiele lat temu był aktywny zawodowo w 4 spółkach prawa handlowego. Tego rodzaju twierdzeń nie można zaakceptować, gdyż ignorują one kluczową, okoliczność, iż sytuacja finansowa strony jest tak zła, iż nie posiada on nawet zdolności upadłościowej, tj. nie ma choćby tylko minimalnego majątku na złożenie wniosku o własną upadłość i pokrycie kosztów stosownego postępowania, w tym działalności syndyka. Przesłanka sytuacji finansowej, rozumiana prawidłowo musi prowadzić do konstatacji, iż osoba o stanie majątkowym takim jak skarżący obecnie, nie może być adresatem kwestionowanej kary, gdyż każda jej wysokość będzie nadmierna. Kara nawet symboliczna będzie obiektywnie i trwale niewykonalna.
Wobec wykazanej znikomości naruszenia prawa, sytuacja faktyczna w sprawie niniejszej uprawnia do zastosowania rozwiązania ukierunkowanego na odstąpienie od nałożenia kary, która niczemu już służyć nie będzie i do niczego nie przymusi.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 9 maja 2025 r. pełnomocnik skarżącego podniósł ponadto, że decyzja organu II instancji naruszyła istotnie przepisy postępowania, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, wskutek obrazy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(dalej: o.p.) w zw. z art. 145 § 2 o.p., art. 123 § 1 o.p. i art. 127 o.p.
Tego naruszenia przepisów pełnomocnik upatrywał w pominięciu przez organ I instancji udziału strony w postępowaniu, poprzez kierowanie istotnych pism procesowych w toku sprawy do samej strony, z pominięciem jej pełnomocnika r. pr. W. Z. Dotyczyło to zwłaszcza wezwania do udzielenia wyjaśnień z dnia 26 kwietnia 2023 r., stanowiącego podstawowy element pozwalający stronie na czynny udział w postępowaniu w zamyśle organu, czyli do przedstawienia przez skarżącego materiału dowodowego. Sytuacja ta miała miejsce przez okres postępowania, w którym organ I instancji kwestionował prawidłowość umocowania pełnomocnika, choć w dalszym toku postępowania zaakceptował jego udział na zasadzie dotychczasowego pełnomocnictwa, przyznając w istocie, iż był on cały czas umocowany. Nie zostały jednak naprawione w toku postępowania te elementy, które dotyczyły pism doręczonych samej stronie z pominięciem pełnomocnika, w szczególności nie ponowiono tych czynności skutecznie doręczając stosowne pisma r. pr. W. Z., ale procedowano dalej, utrwalając sytuację naruszenia. Skutkowało to pozbawieniem strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, przy naruszeniu zasady doręczania pism ustanowionemu pełnomocnikowi, jak również naruszono zasadę dwuinstancyjności, która powinna skutkować nie tylko dwuinstancyjnym postępowaniem dowodowym z możliwością udziału w nim w pełnym zakresie, ale i dwuinstancyjną oceną zgromadzonego z realnym udziałem strony materiału dowodowego. Tymczasem w sprawie tej zasadniczą część tego materiału zgromadził a następnie ocenił wyłącznie organ II instancji, a ten istotny fragment postępowania dowodowego w I instancji bez udziału strony został pominięty bez dokonania w sposób należyty czynności, które miały doprowadzić do uzyskania wyjaśnień strony, a w konsekwencji jej czynnego udziału w gromadzeniu takiego materiału przez organ I instancji.
A. S. od dnia 7 czerwca 2022 r. do dnia 28 kwietnia 2023 r. pozostawał tymczasowo aresztowany i nie osiągał wówczas, co oczywiste, żadnych dochodów, a po ustaniu tej przyczyny ma istotne trudności na rynku zatrudnienia, w istotnej części będąc na utrzymaniu siostry. Nadto, analiza dostępnych publicznie rejestrów sądowych spółek, w których A. S. pozostaje nadal Prezesem Zarządu (A. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o.) wskazuje na fakt, że oba podmioty są zawieszone i nie prowadzą już żadnej działalności - formalne wpisy o zawieszeniu działalności od 1 stycznia 2024 r. widoczne są w rejestrze przedsiębiorców KRS, natomiast oba te podmioty nie prowadzą działalności od przeszło pięciu lat. Co najmniej analiza tych rejestrów winna być obowiązkiem gromadzącego materiał dowodowy organu.
Zaskarżona decyzja posługuje się kryteriami wymiaru kary pieniężnej rażąco niespójnie, co jest widoczne choćby w braku podstawowego dookreślenia czy mają one dotyczyć danego naruszenia w postaci skonkretyzowanej (funkcjonowania czterech konkretnych urządzeń do gier w lokalu położonym w K. przy ul. [...]) czy raczej ogólniejszej (rozumianej jako całokształt działalności podmiotu podlegającego karze). Przy czym sama górna granica kary, przewidziana art. 89 ust 4 pkt 8 u.g.h. do górnej wysokości 100.000 złotych, stanowi jedynie ustawowe maksimum i ograniczenie wymiaru, a nie może stanowić podstawy ustalania wysokości tej kary w odniesieniu do tego ustawowego ograniczenia, na czym jak się wydaje bazuje w istocie zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca. Wysokość kary nie może być po prostu proporcją w odniesieniu do kwoty maksymalnej, jej ułamkiem czy procentem, lecz proces jej wymiaru musi być odmienny na podstawie ww. trzech kryteriów, a dopiero uwzględniając powyższe ograniczenie kwotowe na końcu.
Zdaniem strony, przykładem niespójności zastosowanego przez organ modelu wymiaru kary w kontekście kryteriów ustawowych jest problem dotyczący przyjętego czasu trwania naruszenia. Zaskarżona decyzja przyjmuje bowiem, że końcową jego datą jest ustalona konkretnie data kontroli w lokalu w K., podczas której dokonano zatrzymania konkretnych czterech urządzeń do gier (26 października 2017 r.). Natomiast za datę początkową przyjmuje się datę 30 maja 2017 r. - objęcia przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu spółki, bez wykazywania nawet, że te konkretne cztery urządzenia wówczas, w tym konkretnym lokalu, funkcjonowały. Tak ustalony czasookres trwania naruszenia, jest wadliwy, gdyż z jednej strony opiera się na ogólnej odpowiedzialności za działalność jako taką, a z drugiej na skonkretyzowanej działalności jedynie w danym miejscu. Brak jest w decyzji wyjaśnienia tak przyjętego modelu. Równocześnie organ wskazuje, że lokal w K. zgłoszony był (nastąpiło to na formularzu NIP-8) jako miejsce, w którym rozpoczęto działalność znacznie później, bo 25 lipca 2017 r. Decyzja o karze pieniężnej w swojej sentencji ma wymiar skonkretyzowany, podobnie jaki twierdzenie odpowiedzi na skargę, że nie można zastosować odstąpienia od kary, skoro działalności nie zaniechano, lecz "zabrano automaty", co może przecież dotyczyć tylko konkretnego miejsca, ale bynajmniej nie całości działalności.
Także w odniesieniu do kryterium skali prowadzonej działalności w decyzjach organów wskazuje się, że jest ona "średnia" i zestawia się ją z "czterema automatami wykorzystywanymi do jej prowadzenia" podczas gdy w takim przypadku trudno określić jaka skala miałaby być małą lub znikomą, a jak wyglądałaby w porównaniu z sytuacją, gdyby urządzeń do gier było kilkanaście lub kilkadziesiąt, zwłaszcza, że przy takich określeniach, organ wskazuje, że skarżący powinien otrzymać karę zbliżoną do maksymalnej, co zmienia zdaniem organu jedynie jego sytuacja finansowa. Rozumiejąc, że przepis przewiduje rodzaj uznania administracyjnego w zakresie decyzji organu, to jednak kryteria tego uznania nie mogą być nieostre i niespójne, zwłaszcza gdy ich część odnosi organ do całego podmiotu, a część jedynie do zdarzenia będącego bezpośrednią przyczyną wymierzenia kary w typie "podstawowym", tj. spółce A. Sp. z o.o. w wysokości 4 razy po 12.000 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania.
Przedmiotem oceny Sądu była decyzja o wymierzeniu A. S. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł.
Istnienie materialnoprawnych przesłanek wymierzenia skarżącemu grzywny na podstawie art. 89 ust. 3 ustawy zostało już w czasie trwania postępowania przesądzone prawomocnymi, powołanymi wyżej wyrokami WSA w Gdańsku i Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Kwestią wymagającą jednak dokonania szeregu ustaleń faktycznych przez organy administracji były natomiast przesłanki wpływające na wysokość ustalonej kary pieniężnej, którymi zgodnie z art. 90 ust. 1a oraz ust. 1 b) pkt 1 u.g.h. są:
- sytuacja finansowa podmiotu podlegającego karze,
- skala prowadzonej działalności
- czas trwania naruszenia.
Skoro ustawodawca przyjął, że wymierzenie kary pieniężnej członkowi zarządu podmiotu organizującego nielegalne gry na automatach opierać ma się na zasadzie uznaniowości zarówno co do wyboru osób podlegających karze, jak i co do wysokości kary, to rzeczą organów administracji orzekających w tym przedmiocie jest precyzyjne, zindywidualizowane określenie wpływających na wymiar kary kryteriów.
W rozpatrywanej sprawie organy administracji obowiązkowi temu nie sprostały przynajmniej w odniesieniu do przesłanki sytuacji finansowej podmiotu podlegającego karze oraz czasu trwania naruszenia.
Zdaniem sądu w składzie rozpatrującym sprawę, pojęcia skali prowadzonej działalności oraz czasu trwania naruszenia odnoszą się do skonkretyzowanego naruszenia prawa mającego miejsce w ściśle określonym punkcie/punktach prowadzenia gier hazardowych. Organy rozpatrujące sprawę ograniczyć powinny zatem badanie powyższych przesłanek do naruszenia prawa związanego z prowadzeniem gier na automatach przez spółkę A. w Salonie Gier J. przy ul. [...] w K. Ono bowiem, zgodnie z postanowieniem o wszczęciu postępowania z dnia 19 kwietnia 2018 r. (k-1 akt administracyjnych) wyznacza zakres przedmiotowy badanej odpowiedzialności skarżącego jako prezesa spółki.
O ile jednak można zaakceptować ustalenia organów dotyczące skali prowadzonej działalności i dystynkcję pomiędzy poszczególnymi poziomami tej skali związaną z liczbą eksploatowanych automatów, to jednak nie można przyjąć za prawidłowe określenia czasu trwania naruszenia opartego na czasie pełnienia funkcji prezesa spółki przez skarżącego. Naruszeniem nie jest bowiem pełnienie takiej funkcji, lecz urządzanie przez zarządzaną spółkę nielegalnej gry hazardowej. Zatem czas trwania naruszenia to czas prowadzenia nielegalnej działalności w zakresie gier hazardowych. W tym też kierunku powinny być prowadzone czynności dowodowe organów administracji. W aktach administracyjnych brak jest natomiast dowodów pozwalających na dokonanie tego rodzaju ustaleń. Nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków – osób zatrudnionych w punkcie gier na automatach. Nie ma w aktach administracyjnych także umowy najmu lokalu, w którym działalność była prowadzona. Nie podjęto wreszcie próby przesłuchania skarżącego lub wynajmującego lokal w celu dokonania ustaleń dotyczących przybliżonego choćby czasu trwania naruszeń. Z akt w istocie wynika, że w dacie kontroli w lokalu znajdowały się automaty do gier, lecz kiedy je tam umieszczono i kiedy rozpoczęto ich eksploatację organy obu instancji nie ustaliły.
Co istotne, w sentencji decyzji organu I instancji wskazano, że karę nałożono w związku z urządzaniem gry na automatach "w dniu 26.10.2017 r.", zaś organ odwoławczy utrzymując decyzję w mocy oparł się na radykalnie odmiennych założeniach co do czasu trwania naruszenia.
Już z tego powodu zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, skoro nie dokonano ustalenia okoliczności mającej, zgodnie z wolą ustawodawcy, istotny wpływ na wysokość wymierzanej kary pieniężnej.
Zasługiwał na uwzględnienie także i podnoszony przez stronę skarżącą zarzut dotyczący skutków procesowych czasowego pominięcia w postępowaniu udziału pełnomocnika skarżącego r.pr. W. Z. Bezsporne w okresie pomiędzy 10 kwietnia 2024 r. i 15 maja 2024 r. organ dokonywał czynności procesowych wobec strony skarżącej z nieuzasadnionym pominięciem osoby prawidłowo umocowanego jego pełnomocnika. Tymczasem przepis art. 145§2 O.p. stanowi, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Doręczenie pisma bezpośrednio stronie reprezentowanej przez pełnomocnika jest bezskuteczne.
Wśród czynności dokonanych z powyższym naruszeniem prawa było doręczenie znajdującego się na karcie 341 akt administracyjnych wezwania z 26 kwietnia 2024 r. (błędnie w nagłówku wskazano datę 26 kwietnia 2023 r.) do nadesłania w terminie 7 dni informacji o kwocie uzyskiwanych obecnie dochodów, o przychodach z tytułu pełnienia funkcji prezesa spółki A., i do wypełnienia formularza ORD-HZ. Wezwanie to doręczono bezpośrednio skarżącemu, a nie jego pełnomocnikowi. Skarżący nie udzielił na to wezwanie odpowiedzi. Z uwagi na wadliwość dokonanego doręczenia, organy administracji nie były uprawnione, by wyprowadzać z tego faktu negatywne dla skarżącego wnioski i konsekwencje. Tym samym, podnoszony w zaskarżonej decyzji zarzut braku współdziałania strony z organem poprzez zaniechanie udzielenia odpowiedzi na w/w wezwanie musiał zostać uznany za niezasadny.
W tej sytuacji nie sposób uznać za wyjaśnioną przesłankę sytuacji finansowej skarżącego. Brak skutecznego wezwania w celu wskazania szczegółowej aktualnej sytuacji skarżącego przyniósł rezultat w postaci oceny tej sytuacji na podstawie swobodnych domniemań przejawiających się w zdaniach, że "A. S. być może dysponuje majątkiem, którego nie ujawnia. Trudno nie oprzeć się wrażeniu, że (...) niejako przyzwala na kreowanie takiego obrazu, nie podejmując dodatkowego zatrudnienia albo niejako funkcjonując poza systemem podatkowym w naszym kraju".
Tego rodzaju domniemania nie mogą zostać przyjęte w sytuacji, gdy strona nie została zobowiązana skutecznie do przedstawienia wyjaśnień co do swej sytuacji finansowej i materialnej. Takie wyjaśnienia oczywiście w każdym przypadku podlegają ocenie organów co do swej wiarygodności i kompletności. Również niezłożenie wyjaśnień pomimo prawidłowego wezwania podlegać musi takiej ocenie. Uznać należy zatem, że także i przesłanka sytuacji finansowej podmiotu podlegającego karze nie została w toku postępowania należycie wyjaśniona przez organy administracji celno - skarbowej.
Brak powyższych ustaleń stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z prawomocnego wyroku Sądu z dnia 28 marca 2019 r. sygn. III SA/Gd 34/19, którym organy pozostawały związane z mocy art. 153 p.p.s.a.
Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia stanowi także naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej stosowanej w niniejszej sprawie na podstawie art. 8 u.g.h.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe, uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę prawną. Ustalić winien zwłaszcza, zgodnie ze wskazanymi wyżej wytycznymi, stan faktyczny sprawy co do czasu trwania naruszenia prawa oraz sytuacji finansowej skarżącego i dokona jego ponownej oceny w oparciu o wskazane powyżej przepisy prawa materialnego. Ocenie tej organ da wyraz w uzasadnieniu decyzji, zgodnym z art.210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).