Po upływie obu ww. terminów, 17 grudnia 2021 r. pełnomocnik beneficjenta pomocy przekazał do [...]UP w K. za pośrednictwem portalu www.praca.pl dokumenty rozliczeniowe (formularz rozliczeniowy, wykaz pracowników w oparciu o których złożono wniosek, wykaz pracowników którym przekazano pomoc otrzymaną z FGŚP, potwierdzenie opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne ZUS oraz zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za okres lipiec 2020 r. - wrzesień 2020 r.)
Organ I instancji stwierdził, że przedłożona (ze spóźnieniem) dokumentacja rozliczeniowa dotknięta była brakami i uchybieniami. Mianowicie stwierdzono brak dokumentów potwierdzających wypłatę wynagrodzeń pracowników objętych dofinansowaniem, za okres tego dofinansowania, błędne skopiowanie wykazu pracowników do kalkulatora rozliczeniowego, brak oświadczenia o poinformowaniu pracowników o przetwarzaniu ich danych osobowych przez [...]UP w K. w związku ze złożeniem wniosku i jego rozliczeniem (oświadczenie RODO). Jednocześnie Dyrektor [...]UP w K. ustalił, że Wnioskodawca na tych samych pracowników, w okresie 2 miesięcy (od marca 2020 r. do kwietnia 2020 r.) uzyskał zwolnienie z obowiązku zapłacenia składek na ubezpieczenia społeczne (ZUS) - o którym mowa w art. 31zo specustawy covidowej oraz w okresie 3 miesięcy (od kwietnia 2020 r. do czerwca 2020 r.) uzyskał na tych samych pracowników dofinansowanie części wynagrodzenia z art. 15zzb powoływanej ustawy - co wymagało złożenie skorygowanego formularza rozliczeniowego i zwrotu dofinansowania. Gdy ustalono, że beneficjent pomocy w wykazie pracowników sporządzonym na dzień złożenia wniosku ujął osoby nieuprawnione do skorzystania z pomocy, o której mowa w art. 15gg specustawy covidowej, dokonano negatywnej weryfikacji rozliczenia (o której mowa w art. 15gg ust. 17b pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy covidowej), wskazując przy tym, że beneficjent pomocy nie poddał się kontroli, o której mowa w art. 15gg ust. 22 ww. ustawy, co rodziło skutek w postaci zwrotu całości udzielonych środków pomocowych wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych.
Pismem z 20 października 2023 r. Dyrektor [...]UP w K. wezwał beneficjenta pomocy do zwrotu dofinansowania przyznanego na podstawie wniosku o świadczenie z art. 15gg ww. ustawy (tj. należności głównej oraz odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania świadczenia do dnia zwrotu, przy uwzględnieniu rozliczenia zwróconej 15 grudnia 2021 r. kwoty 1 520,10 zł). Ponieważ wymagana należność nie została zwrócono w dodatkowo wyznaczonym terminie, Dyrektor [...]UP w K. stosując art. 15gg ust. 23 specustawy covidowej wszczął postępowanie (24 czerwca 2024 r.) , a następnie (13 września 2024 r.) wydał decyzję o zwrocie otrzymanej pomocy (w kwocie 37 985,84 zł) wraz odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania transz dofinansowania.
Następnie Kolegium wyjaśniło, iż w takich realiach sprawy, gdy zaistniał obowiązek zwrotu przez wnioskodawcę całości dofinansowania, nie mogło dojść do powstrzymania się przez Dyrektora [...]UP K. od wydania decyzji w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty pobranego dofinansowania. Zgodnie bowiem z art. 15gg ust. 23 specustawy covidowej m.in. nie sporządzenie na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddanie się przez beneficjenta pomocy kontroli, powoduje obowiązek zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymano środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. Ponadto - zdaniem SKO - z treści art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej wynika, iż dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne może być maksymalnie udzielone na okres trzech miesięcy. Natomiast z art. 15gg ust. 7 ww. ustawy wynika, że aby wnioskodawca mógł otrzymać pomoc ze FGŚP należy spełnić warunek nie uzyskania w stosunku do tych samych pracowników pomocy w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że przez pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Wynika z tego, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej z innymi świadczeniami (np. wynikającymi z art. 31zo lub art. 15zzb tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. W takim wypadku (tj. zbiegu realizacji kilku świadczeń) dofinansowanie z art. 15gg specustawy covidowej mogłoby zostać udzielone jedynie jako uzupełnienie do pełnych trzech miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane w ramach innych świadczeń określonych w tej ustawie, nie obejmowało 3-miesięcznego okresu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca (co do świadczenia z art. 15zzb specustawy covidowej - wypłacanego za 3 miesiące). Strona wykorzystała maksymalny okres (trzech miesięcy) na jaki możliwe było przyznanie pomocy - korzystając z dofinansowania części wynagrodzenia za okres kwiecień - czerwiec 2020 r. (tj. pomocy z art. 15zzb powoływanej ustawy) oraz (co do składek ubezpieczenia społecznego) za okres 2 miesięcy (marzec - kwiecień 2020 r.) za jaki uzyskała zwolnienia z opłacenia składek ubezpieczenia społecznego pracowników (tj. pomocy o której mowa w art. 31zo ww. ustawy). W powyższych warunkach (tj. skorzystania ze wsparcia określonego w art. 15zzb oraz art. 31zo specustawy covidowej), strona winna była powstrzymać się od składania 23 lipca 2020 r. wniosku o dofinansowanie, o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej (co do dofinansowania wynagrodzeń za 3 miesiące i składek ZUS za 2 z 3 miesięcy). W przypadku, gdyby taki wniosek się pojawił, a wnioskodawca udzielił organowi prawdziwej informacji co do korzystania z pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników i w zakresie takich samych wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy (co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca), to z pewnością spotkałby się on z odmową przyznania ww. świadczenia (za wyjątkiem uzupełnienia składki ZUS). Gdy okoliczność skorzystania ze świadczenia (zwolnienia), o którym mowa w art. 31zo - w okresie marzec - kwiecień 2020 r. oraz ze świadczenia (dofinansowania) o którym mowa w art. 15zzb - w okresie kwiecień - czerwiec 2020 r. (na tych samych pracowników) wyszła na jaw później, tj. już po wypłacie dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej, to przedmiotowe świadczenie podlegało zwrotowi wraz z odsetkami liczonymi jak dla należności podatkowych. Zatem w opinii SKO - organ I instancji w sytuacji braku możliwości kumulowania świadczenia z art. 15gg specustawy covidowej z innymi świadczeniami przyznanymi na ten sam cel oraz dotyczącymi tych samych pracowników, a także niemożności wypłacania tego samego świadczenia wielokrotnie, był w pełni uprawniony do wydania decyzji z 13 września 2024 r., gdy beneficjent nie zamierzał dobrowolnie zwrócić pobranej w dniach: 29 lipca 2020 r., 26 sierpnia 2020 r. i 16 września 2020 r. pomocy z FGŚP (dotyczącej wynagrodzeń pracowniczych i składek ZUS). Suma okoliczności ti.: pobranie dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej. gdy wcześniej otrzymał pomoc z art. 15zzb i art. 31zo tej ustawy, a nade wszystko nie rozliczenie środków pomocowych (dofinansowania będącego przedmiotem postępowania) w ustawowym terminie (30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczenia) oraz w terminie dodatkowym (7 dniowym) zakreślonym w wezwaniu Dyrektora [...]UP w K. z 29 października 2023 r. (doręczonym 5 listopada 2023 r.) i nie dokonał zwrotu nienależnego świadczenia (za wyjątkiem kwoty 1520,10 zł) - powoduje, że do zwrotu pozostała cała kwota główna udzielonego dofinansowania wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Stawiane w odwołaniu zarzuty naruszenia prawa procesowego i określonych tam przepisów specustawy covidowej, w świetle powyższych ustaleń organu odwoławczego, jego zdaniem były bezpodstawne. Odwołanie koncentrujące się na wskazywaniu, że zdaniem niektórych Sądów możliwe jest pobranie na tych samych pracowników dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej i świadczenia w postaci zwolnienia z obowiązku zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne (z art. 31zo ww. ustawy), czy też dofinansowania części wynagrodzenia (z art. 15zzb ww. ustawy) - z pominięciem przeciwnego stanowiska wyrażanego także w orzecznictwie sadów administracyjnych, całkowicie nie uwzględnia okoliczności, że strona w podstawowym terminie 30 dni od zakończenia pobierania dofinansowania nie dokonała prawidłowego rozliczenia tj. nie przedłożyła [...]UP w K. wymaganych dokumentów. Rozliczenie takie nie zostało dokonane także w dodatkowym terminie. SKO zauważyło również, że nawet przedłożone ze znacznym opóźnieniem dokumenty zawierały nieprawidłowości.
Konkludując, w opinii Kolegium decyzja organu I instancji z 13 września 2024 r. została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa (w tym dotyczących rozliczenia na podstawie art. 55 § 2 O.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. i art. 15gg ust. 23d specustawy covidowej, poprzez zarachowania spóźnionej wpłaty 1 520,10 zł w części na należność główną i w części na odsetki) przy pełnym zachowanie zasady prawdy obiektywnej i zapewnianiu stronie udziału na każdym etapie postępowania.
14. Nie zgadzając się z decyzją, skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego D. B. (dalej pełnomocnik), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w ustawowym terminie.
Zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało wpływ na jego wynik, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. polegające na pobieżnym i fragmentarycznym rozpatrzeniu materiału dowodowego przez organ, jak również poprzez uznanie, że strona skarżąca nie sporządziła na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, w sytuacji gdy strona skarżąca taki dokument sporządziła i przesłała go do [...]UP w K. wraz z wnioskiem, jak również 17 grudnia 2021 r. (co potwierdza lista sprawdzająca zawarta w aktach postępowania przed [...]UP w K. z 26 sierpnia 2022 r. oraz ustalenia faktyczne poczynione przez organ),
- a skutkiem powyższego zarzutu jest błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż strona skarżąca nie sporządziła na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, a zatem zobowiązana jest do zwrotu dofinansowania,
2. powyższych przepisów postępowania, polegające na pobieżnym i fragmentarycznym rozpatrzeniu materiału dowodowego przez organ poprzez uznanie, że dokonanie negatywnej weryfikacji rozliczenia (o której mowa w art. 15g ust. 17b pkt 1 i 2 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy) równoznaczne jest z niepoddaniem się kontroli, o której mowa w art. 15gg ust. 22 specustawy, w sytuacji gdy organ I Instancji nigdy nie kierował do skarżącej żadnych wezwań do złożenie dokumentów, czy złożenie wyjaśnień, a zatem nie sposób uznać, że skarżąca nie poddała się kontroli, skoro nie miała żadnej informacji, aby taka kontrola była prowadzona
- a skutkiem powyższego zarzutu jest błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż strona skarżąca nie poddała się kontroli, a zatem zobowiązana jest do zwrotu dofinansowania
3. powyższych przepisów postępowania, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego przez organ, w szczególności nieuwzględnieniu pism strony skarżącej z 6 grudnia 2021 r. oraz 14 grudnia 2021 r., złożonych za pośrednictwem portalu praca.gov.pl do [...]UP w K., stanowiących uzupełnienie dokumentacji do wniosku, a złożonych zgodnie z dyspozycją pracownika [...]UP, a także nieuwzględnienia okoliczności przez organ, że [...]UP w K. nie skierował do strony skarżącej obligatoryjnego wezwania, o którym stanowi art. 15gg ust. 23a specustawy (pomimo twierdzeń organu zawartych na str. 14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).
- a skutkiem powyższego zarzutu jest błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż strona skarżąca nie rozliczyła się z otrzymanych środków w ramach wniosku "w ustawowym terminie (tj. 30 dni od wypłaty świadczenia, a także w terminie dodatkowym (7 dni) mimo otrzymania od Dyrektora [...]UP w K. 5 listopada 2021 r. wezwania (z 29 października 2021 r.) do przedłożenia rozliczenia w dodatkowym terminie" (cyt. z decyzji), podczas gdy organ I instancji nie zauważył, że (i) strona skarżąca pismem z 6 grudnia 2021 r. i 14 grudnia 2021 r. uzupełniała dokumenty zgodnie z informacjami pracownika [...]UP w K., a następnie 17 grudnia 2021 r. złożyła wniosek o rozliczenie dofinansowania, (ii) [...]UP - w sytuacji, w której uznał, że są braki w dokumentacji rozliczeniowej złożonej przez stronę skarżąca, nie wezwał jej do przedstawienia dodatkowych dokumentów wykazujących prawidłowość wykorzystania dofinansowania, a wyłącznie zaprzestał na stwierdzeniu, że doszło do rzekomej kumulacji pomocy otrzymanej przez stronę skarżąca na podstawie specustawy i zaniechał w tym zakresie jakichkolwiek dalszych działań (w tym nie wdrożył procedury przewidzianej w art. 15gg ust. 23a specustawy),
4. tych samych wymienionych powyżej przepisów postępowania, polegające na pobieżnym i fragmentarycznym rozpatrzeniu materiału dowodowego przez organ, o czym świadczy zwłaszcza fragment uzasadnienia decyzji na str. 14, w którym to organ wskazał, że "Kolegium Odwoławcze zauważa, że w przedmiotowej sprawie ziściła się okoliczność do wydania decyzji o zwrocie całości ww. środków pomocowych wraz z odsetkami, skoro wspólnicy spółki cywilnej nie rozliczyli środków pomocowych (dofinansowania) w terminie, o którym mowa w art. 15 gg ust. 19 specustawy covidowej, a także w terminie dodatkowo, o którym mowa w art. 15gg ust. 23a przedmiotowej ustawy", w sytuacji gdy: (i) stroną skarżącą jest osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą, a nie wspólnicy spółki cywilnej, a ponadto (ii) gdy [...]UP nie wyznaczył stronie skarżącej dodatkowego terminu, o którym mowa w art. 15gg ust. 23a specustawy,
5. prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 23a specustawy poprzez błędne przyjęcie, że [...]UP w K. zastosował przedmiotowy przepis i wyznaczył stronie skarżącej dodatkowy termin na złożenie rozliczenia, w sytuacji, gdy przepis wszedł w życie 16 grudnia 2021 r., a [...]UP w K. skierował do strony skarżącej wezwanie do złożenia rozliczenia przed tą datą (tj. 29 października 2021 r.) i wyznaczył w ww. wezwaniu termin 7 dniowy (zamiast 30 dniowy), a zatem decyzja wydana przez [...]UP nie została poprzedzona obligatoryjną procedurą zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (tj. ustawy nowelizującej specustawę, wchodzącą w życie w dniu 16 grudnia 2021 r.), zobowiązującą Dyrektora [...]UP do wezwania podmiotu, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 15gg ust. 19 (tj. do rozliczenia otrzymanych świadczeń) w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem obowiązku zwrotu całości pomocy wraz z odsetkami,
6. prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 23 specustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że [...]UP w K. mógł na podstawie przedmiotowego przepisu wydać decyzję o zwrocie dofinansowania, w sytuacji, gdy przepis ten zawiera zamknięty katalog podstaw do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu dofinansowania, a żadna z tych podstaw w niniejszej sprawie nie wystąpiła, w szczególności podstawą do żądania zwrotu dofinansowania na podstawie art. 15 gg ust. 23 nie jest nierozliczenie się przez stronę skarżącą z otrzymanego dofinansowania,
7. przepisów postępowania, tj. art. 15zzzzzn2 specustawy poprzez jego niezastosowanie, jak również niezauważenie, że [...]UP w K. nie zastosował przedmiotowego przepisu i nie zawiadomił skarżącej o uchybieniu terminowi do złożenia rozliczenia, jak również nie wyznaczył stronie skarżącej 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, co skutkowało błędnym uznaniem, że strona skarżąca nie dokonała rozliczenia otrzymanej pomocy w ustawowym terminie,
8. przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji [...]UP z 13 września 2024 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji,
9. prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 6 specustawy poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez organ, że uzyskanie dofinansowania ze środków FGŚP na podstawie art. 15gg specustawy oraz dofinansowania ze środków starosty na podstawie art. 15zzb specustawy, jest możliwe maksymalnie na łączny okres 3 miesięcy, podczas gdy specustawa ani w art. 15gg, ani w art. 15zzb nie zawiera zakazu łączenia tych form wsparcia w przypadku gdy dotyczą innych okresów, nawet jeżeli dotyczą tych samych pracowników oraz zawiera dla każdego z tych dofinansowań odrębną regulację w zakresie okresu, na jaki mogą być wnioskowane, które to naruszenie doprowadziło do błędnego uznania przez organ, że uzyskanie przez stronę dofinansowania na podstawie art. 15zzb specustawy na okres 3 miesięcy wyłącza możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie art. 15gg specustawy, w odniesieniu do tych samych pracowników, lecz na inny okres, a co za tym idzie, że skarżąca jest zobowiązana do zwrotu dofinansowania otrzymanego na podstawie art. 15gg specustawy z uwagi na wcześniejsze otrzymanie dofinansowania na podstawie art. 15zzb specustawy na tych samych pracowników,
10. przepisów prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 7 specustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez organ, że pojęcie "takie same tytuły wypłat", określone w art. 15gg ust. 7 specustawy należy rozumieć jako "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzenia" co oznacza, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty dofinansowania z art. 15gg specustawy z innymi świadczeniami przyznawanymi na podstawie tej ustawy, co prowadzi do wniosku, że organ w taki sam sposób rozumie sformułowanie "w zakresie takich samych tytułów wypłat", o którym mowa w art. 15gg ust. 7 specustawy oraz sformułowanie "te same koszty", o którym mowa w art. 15zzb ust. 12 specustawy, podczas gdy są to pojęcia odrębne i nie mogą być utożsamiane, a uzyskanie dofinansowania na podstawie art. 15zzb nie wyklucza możliwości ubiegania się o dofinansowanie ze środków FGŚP do wynagrodzeń tych samych pracowników, ale na inny okres, co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżąca jest zobowiązana do zwrotu dofinansowania otrzymanego na podstawie art. 15gg specustawy z uwagi na wcześniejsze otrzymanie dofinansowania na podstawie art. 15zzb specustawy na tych samych pracowników,
11. przepisów prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 6 i 7 specustawy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przyznanie na podstawie art. 15gg specustawy świadczeń z FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników oraz na opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników stanowi taki sam tytuł wypłaty co zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu nieopłaconych składek na podstawie art. 31zo specustawy, podczas gdy instytucje przewidziane w art. 15gg oraz art. 31zo specustawy nie stanowią takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a ponadto skarżąca skorzystała z nich w innych miesiącach, co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżąca jest zobowiązana do zwrotu dofinansowania otrzymanego na podstawie art. 15gg specustawy z uwagi na wcześniejsze otrzymanie zwolnienia z obowiązku opłacania należności na podstawie art. 31zo specustawy,
12. przepisów prawa materialnego, tj. art. 169 ust. 5 pkt 2 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zasadnym było zdanie [...]UP w K., że odsetki określone jak od zaległości podatkowych podlegają zwrotowi od dnia przekazania dofinansowania (tj. zgodnie z art. 169 ust. 5 pkt 1 u.f.p.).
Strona skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,
2. rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji organu I Instancji w całości,
3. wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez WSA w Gliwicach z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów:
- pisma skarżącej z 6 grudnia 2021 r.
oraz
- pisma skarżącej z 14 grudnia 2021 r. (wraz z załącznikiem oświadczeniem) złożonych za pośrednictwem praca.gov.pl na fakt złożenia dokumentów zgodnie z żądaniem [...]UP w K. przed złożeniem dokumentów rozliczeniowych
oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. S. na fakt daty otrzymania wezwania do złożenia wniosku o rozliczenie, przebiegu korespondencji i rozmów telefonicznych z pracownikiem [...]UP w K. w okresie od listopada do grudnia 2021 r.
W ocenie strony skarżącej wcześniejsze skorzystanie przez nią ze zwolnienia ze składek nie stanowiło przeszkody do skorzystania przez nią z dofinansowania wynagrodzeń, gdyż z kosztami tożsamymi (tymi samymi) mamy do czynienia na gruncie przepisów ustawy covidowej wyłącznie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Powyższe stanowisko jest w pełni aprobowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego, skorzystanie przez stronę z dofinansowania wynagrodzeń i zwolnienia ze składek było dopuszczalne i zgodne z przepisami ustawy covidowej, a to z uwagi na fakt, że dofinansowania te dotyczyły innych okresów: dofinansowanie wynagrodzeń w okresie od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r., natomiast zwolnienie w opłacaniu składki za okres od marca 2020 r. do kwietnia 2020 r.
15. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2024, poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Tym samym, badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a. Podczas badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu w składzie orzekającym przeprowadzona w zakreślonych powyżej ramach kontrola sprawy wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a skarga zasługuje na uwzględnienie.
Organ odwoławczy wskazał na kilka przyczyn, które w jego ocenie stanowią podstawę do żądania zwrotu dofinansowania w całości. Przede wszystkim zwrócił uwagę na ustalenia dotyczące przyznania pracownikom świadczeń (pomocy) na podstawie przepisów art. 31zo i art. 15zzb specustawy covidowej, co w ocenie organu sprawia, że osoby te były nieuprawnione do objęcia pomocą z art. 15gg specustawy. Sąd nie podziela tego poglądu, zwłaszcza, że w utrwalonej już linii orzeczniczej w podobnych sprawach dominuje inne stanowisko.
Przechodząc zatem do analizy zastosowanych w sprawie przepisów materialnych zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeżeli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Warunki przyznania tego dofinansowania wskazują, że dofinansowanie przysługuje podmiotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy tut. Sąd nie podziela wykładni przytoczonego przepisu dokonanej przez organy I i II instancji, że użyte w art. 15gg ust. 7 specustawy sformułowanie pojęć "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć jako niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy z innymi wypłatami z tej ustawy (por. np. wyroki: WSA w Poznaniu z 19 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Po 173/24, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Go 504/24, WSA w Gliwicach z 15 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 357/24, WSA w Gliwicach z 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 556/24, WSA w Gliwicach z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 1069/24).
Należy wyraźnie podkreślić, że pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15 gg ust. 7 ww. ustawy, a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie określenia jego kwoty do zwrotu, na podstawie art. 15 gg ust. 7 mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że dofinansowanie dotyczy tożsamego przedmiotu, podmiotu oraz okresu konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. W konsekwencji art. 15 gg ust. 7 ustawy nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników.
W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. Podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. W ocenie NSA wykładnia systemowa i celowościowa oraz interpretacja przepisów ustawy COVID-19, uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w pełni realizuje cele tej ustawy. Nie można bowiem pomijać celu tej ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym.
NSA konsekwentnie w swoich wyrokach prezentuje pogląd, że ustawa COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie konkretnego artykułu tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na innej podstawie tej ustawy, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Strona skarżąca bowiem skorzystała ze zwolnienia z opłacania składek ZUS (świadczenie określone w art. 15zzb specustawy covidowej) za okres od kwietnia do czerwca 2020 r., a następnie otrzymała świadczenie na podstawie art. 15gg tej samej ustawy za okres od lipca do września 2020 r. oraz skorzystała również z pomocy z art. 31zo specustawy.
Reasumując, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie zarzuty podniesione w skardze okazały się uzasadnione.
Uznać należało, że w odniesieniu do pracowników objętych wnioskiem złożonym na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 skarżąca nie uzyskała pomocy w zakresie takich samych tytułów wypłat, skoro uprzednio uzyskane wsparcie, na podstawie art. 31zo specustawy oraz art. 15 zzb, dotyczyło innych miesięcy. Nie można tym samym skutecznie obronić sformułowanej przez organy tezy o otrzymaniu przez skarżącą podwójnego dofinansowania, z naruszeniem przepisu art. 15gg ust. 7 specustawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, poprzez ich błędną wykładnię.
Odnosząc się natomiast do argumentu organów obu instancji, iż przesłanką prawną uzasadniająca żądanie zwrotu dofinansowania w wyniku realizacji wniosku skarżącej jest także okoliczność niespełnienia wymagań określonych w art. 15gg ust. 19 i 20 w dodatkowym terminie określonym w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19, w ocenie Sądu nie może on uzasadniać legalności wydanych w sprawie decyzji. Skarżąca zasadnie podniosła, że u podstaw podejmowanych działań w sprawie przez organ pierwszej instancji leżała błędna wykładnia art. 15gg ust. 7 specustawy. W tej sytuacji, gdy działania organu podejmowane od początku były skutkiem nieprawidłowej, nieznajdującej oparcia w prawie interpretacji przepisu normującego zasady przyznania środków pomocowych w ramach ustawy COVID 19, żądanie zwrotu od strony dofinansowania w oparciu o regulacje z art. 15gg nie może zasługiwać na uwzględnienie. Nie miało także znaczenia przedłożenie przez stronę, jak wskazał organ administracji, ze spóźnieniem dokumentacji rozliczeniowej dotkniętej brakami i uchybieniami.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany jest uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa; przeanalizować złożone rozliczenie, zakres, tryb i czasokres udzielonego wsparcia i wydać stosowne rozstrzygnięcie.
Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził naruszenie prawa materialnego przez organy orzekające w tej sprawie, które skutkowało koniecznością uchylenia decyzji obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 1 sentencji.
O kosztach Sąd orzekł w pkt 2 sentencji, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej wpis (1 140 zł) wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego (3 600 zł) oraz opłatę skarbową uiszczoną od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł), czyli łącznie 4 757 zł.