W skardze na tę decyzję Skarżący zarzucił Prezesowi WUG :
1) naruszenie przepisów postępowania
a) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień Skarżącego złożonych 1 marca 2023 r., co skutkowało błędnym uznaniem, że w niniejszej sprawie prowadził wydobycie kopaliny bez koncesji w sytuacji, gdy jego celem była realizacja przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu stawu i jego wykorzystywania w ramach zwykłego korzystania z wody, jak i poprawy stanu wody na gruncie;
b) art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeks postępowania administracyjnego przez aprobatę przez organ II instancji wydania przez organ I instancji decyzji w oparciu o niewłaściwe ustalenie ilości wydobytego piasku w sytuacji, gdy w rzeczywistości jej ilość plasowała się na zdecydowanie niższym poziomie;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 140 ust. 1 w zw. z art. 140 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze przez jego błędne zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji wymierzającej Skarżącemu opłatę podwyższoną za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji w sytuacji, gdy celem Skarżącego nie było wydobywanie kopalin, lecz realizacja przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu stawu do wykorzystywania go w ramach zwykłego korzystania z wody, jak i poprawy stanu wody na gruncie, przy czy nie było to związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak również nie było nakierowane na jakąkolwiek korzyść majątkową.
W oparciu o tak przedstawione zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Okręgowego Urzędu Górniczego w K. i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia opłaty podwyższonej oraz o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania sądowego.
Prezes WUG wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko.
Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. dotyczą w istocie wadliwego zastosowania prawa materialnego – art. 140 ust. 1 w zw. z art. 140 ust. 3 pkt 3 p.g.g. przez uznanie, że Skarżący wydobywał kopalinę, podczas gdy urządzał staw i nie było jego celem wydobycie piachu ani jego sprzedaż i zarabianie w ten sposób. Jeden zarzut mieści się w kategorii naruszenia wymienionych tu przepisów postępowania - ten, który dotyczy wadliwego ustalenia ilości wydobytego piachu.
Zarzutu tego Sąd nie podzielił. W sprawie występują wyspecjalizowane organy geologiczno-górnicze, do których kompetencji należy wykonywanie nadzoru i kontroli nad działalnością regulowaną prawem geologicznym i górniczym (art. 1 ust. 2 pkt 2 p.g.g.), w tym wymierzanie opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji (art. 140 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 3 p.g.g.). Skoro jest to właściwość tego organu, to naturalnym jest przyznanie mu kompetencji do przyjmowania ustaleń koniecznych do wykonywania swych obowiązków i w tym celu organ zatrudnia pracowników o kwalifikacjach niezbędnych do wykonywania jego ustawowych zadań. W niniejszej sprawie obliczenia ilości wydobytej kopaliny dokonały osoby z właściwymi uprawnieniami - nadinspektor ds. miernictwa górniczego, będący uprawnionym geodetą oraz geolog uprawniony, co spełnia wymogi z art. 116 ust. 3 p.g.g., zgodnie z którym Dokumentację mierniczo-geologiczną sporządza: mierniczy górniczy, a w przypadku wydobywania kopalin metodą odkrywkową - także osoba posiadająca kwalifikacje zawodowe w zakresie geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych. Jest to wystarczająca podstawa do przyjęcia, że obliczenia ilości wydobytego piasku dokonały osoby o właściwych kwalifikacjach.
Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania obliczeń tych osób, tym bardziej, że zarzut skargi został w tym zakresie wyrażony w sposób nieprzekonujący, krótkim stwierdzeniem, że piasku było znacznie mniej. Takim stwierdzeniem, jak również odwołaniem się do ogólnie dostępnej wiedzy z Internetu, nie sposób podważyć ustaleń przyjętych przez organy górnicze.
W pozostałym zakresie, co do ustaleń faktycznych, Sąd nie znajduje podstaw do zarzucenia organom górniczym wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne co do zasadniczych dla sprawy faktów mają charakter bezsporny. Skarżący przyznał, że wydobywał piasek, że robił to bez koncesji. Ilość wydobytego piasku, co Sąd już nadmienił, również została prawidłowo ustalona.
Sąd nie podzielił również przedstawionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego.
Zgodnie z art. 140 ust. 1 p.g.g. Działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie podwyższonej. Jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 3 p.g.g. kopaliną wydobytą jest całość kopaliny odłączonej od złoża. Do wydobycia kopaliny dochodzi więc z momentem jej odłączenia od złoża. Z uwagi na treść art. 21 ust. 1 pkt 2 p.g.g. należy uznać, że działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż może być wykonywana tylko po uzyskaniu koncesji.
Motywy działania podmiotu wydobywającego kopalinę bez zezwolenia nie mają znaczenia dla przyjęcia dopuszczenia się deliktu z art. 140 ust. 1 w związku z art. 140 ust. 3 pkt 3 p.g.g. Z przepisów tych wynika, że działalność wykonywana bez koncesji podlega opłacie podwyższonej, a wysokość tej opłaty podwyższonej za wydobywanie kopalin ustala się w sposób opisany w art. 140 ust. 3 pkt 3 p.g.g. Istotny jest w tym zakresie jedynie fakt prowadzenia wydobycia bez koncesji.
Tłumaczenie Skarżącego, że celem jego prac nie było wydobywanie kopaliny, lecz utworzenie stawu rybnego, nie miało żadnego znaczenia.
Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2024 r., poz. 935).