b) niewyjaśnienie na jakiej podstawie i w oparciu o jakie przepisy Organ uznał, że organ I instancji był uprawniony, w trybie przepisu art. 15gg ust. 23a specustawy covidowej, do wzywania strony skarżącej do:
- skorygowania złożonych dokumentów rozliczeniowych w związku ze skorzystaniem przez skarżącą Spółkę ze zwolnienia ze składek ZUS na podstawie art. 31 zo specustawy covidowej na tych samych pracowników ale za inne okresy niż okres za, który Spółka otrzymała dofinansowanie do wynagrodzeń i składek ZUS na podstawie art. 15gg specustawy covidowej,
- złożenia oświadczenia o poinformowaniu pracowników, na których było wzięte wsparcie o przetwarzaniu danych osobowych (oświadczenie RODO), w sytuacji, w której przepis art. 15gg ust. 20 specustawy covidowej wymaga przedłożenia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania świadczeń zgodnie z przeznaczeniem oraz potwierdzających zatrudnianie pracowników, na których otrzymało się świadczenie, a tymczasem oświadczenie RODO nie jest dokumentem, który potwierdzałby prawidłowość wykorzystania świadczeń czy też zatrudnienie pracowników, takim dokumentem nie są również skorygowane o składki ZUS dokumenty rozliczeniowe skoro okres za jaki Spółka uzyskała zwolnienie ze składek ZUS nie jest tożsamy z okresem, na który uzyskała wsparcie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,
c) niewyjaśnienie, na jakiej podstawie i w oparciu o jakie przepisy Organ uznał, że nieprzedłożenie przez skarżącą Spółkę skorygowanych dokumentów rozliczeniowych w związku ze skorzystaniem ze zwolnienia ze składek ZUS (art. 31zo specustawy covidowej) na tych samych pracowników ale za inne okresy czasu, jak również nieprzedłożenie oświadczenia o poinformowaniu pracowników, na których było wzięte wsparcie o przetwarzaniu danych osobowych (RODO) jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku rozliczenia się określonym w art. 15gg ust. 19 i ust. 20 specustawy covidowej,
d) niewyjaśnienie, w jakim zakresie i w związku z jakimi okolicznościami Organ uznał, że w sprawie zachodzi wynikająca z przepisu art. 15gg ust. 23 specustawy covidowej przesłanka niesporządzenia przez skarżącą Spółkę na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem i przesłanka niepoddania się przez beneficjenta pomocy kontroli,
2. przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także dokonanie jego oceny sprzecznie z zasadą swobodnej oceny dowodów i przeprowadzenie tej oceny w sposób dowolny, który w efekcie prowadził do dokonania błędnego ustalenia, że skarżąca Spółka nie rozliczyła się z otrzymanych środków pomocowych w terminie, co miało się wyrażać w nieprzedłożeniu skorygowanych dokumentów rozliczeniowych w zakresie dotyczącym składek ZUS, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone rozpatrzenie i ocena całego materiału dowodowego winno prowadzić do ustalenia, że złożone przez Spółkę rozliczenie jest zupełne, zostało sporządzone poprawnie, odpowiada wymaganiom specustawy covidowej, a co za tym idzie skierowane na podstawie art. 15gg ust. 23a specustawy covidowej wezwanie do wykonania obowiązków określonych w art. 15gg ust. 19 i ust. 20 tej ustawy było bezpodstawne i nieuzasadnione, w następstwie czego nie mogło prowadzić do wydania przez organ I instancji decyzji w przedmiocie zwrotu otrzymanych przez skarżącą Spółkę środków, wobec czego decyzja ta powinna była zostać w całości uchylona przez Organ,
3. przepisu art. 107 § 1 pkt 3, pkt 4 i pkt 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez:
a) wydanie zaskarżonej decyzji bez oznaczenia strony decyzji,
b) wydanie zaskarżonej decyzji bez wskazania podstawy prawnej jej wydania (Organ wskazał jedynie przepis art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 k.p.a., w sytuacji gdy powołanie podstawy prawnej oznacza przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie,
c) wydanie zaskarżonej decyzji bez uzasadnienia faktycznego i bez uzasadnienia prawnego, a to ze względu na:
- niewyjaśnienie odmowy przyznania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentacji rozliczeniowej złożonej przez Spółkę 30 września 2020 r., co mogłyby stanowić podstawę do ustalenia przez Organ istnienia przesłanek skierowania do Spółki przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. wezwania na podstawie art. 15gg ust. 23a specustawy covidowej, w sytuacji gdy skarżąca Spółka uprzednio uczyniła zadość obowiązkom określonym w art. 15gg ust. 19 i ust. 20 powołanej ustawy,
- niewyjaśnienie przyjętej przez Organ wykładni przepisu art. 15gg ust. 19 i ust. 20 specustawy covidowej w sytuacji, gdy nie jest wiadomym z jakich przyczyn rozliczenie złożone przez skarżącą Spółkę 30 września 2020 r. organ pierwszej instancji uznał za niepoprawne i w efekcie skierował do skarżącej Spółki wezwanie na podstawie art. 15gg ust. 23a powołanej ustawy, którego niewykonanie, wobec bezpodstawności i niezasadności przedmiotowego wezwania, nie mogło stanowić rzeczywistej podstawy obowiązku zwrotu środków,
- nieuzasadnienie przyjętego przez Organ stanowiska, że uzyskane przez skarżącą Spółkę na podstawie art. 31zo specustawy covidowej zwolnienie w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne w ZUS, wykluczało możliwość uzyskania świadczenia na podstawie art. 15gg tej ustawy w stosunku do tych samych pracowników, lecz w innych okresach,
4. przepisu art. 6 k.p.a. w zw. z art. 15gg ust. 23a specustawy covidowej przez uznanie, że skierowane do skarżącej Spółki przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. wezwanie do wykonania obowiązków określonych w art. 15gg ust. 19 i ust. 20 powołanej ustawy COVID-19 w dodatkowym terminie ich wykonania nie było bezpodstawne i nieuzasadnione, podczas gdy Spółka czyniąc zadość wskazanym obowiązkom złożyła rozliczenie otrzymanych środków 30 września 2020 r., a rozliczenie to było zupełne, zostało sporządzone poprawnie, odpowiada wymaganiom specustawy covidowej i zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, a co za tym idzie brak było podstaw do żądania wykonania czynności (złożenie skorygowanych dokumentów rozliczeniowych i oświadczenia RODO), których obowiązek wykonania nie wynika ani z przepisu art. 15gg ust. 19 i ust. 20 specustawy covidowej, ani z ustalonego stanu faktycznego, wobec czego kierując wezwanie do Spółki Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. działał z naruszeniem zasady praworządności, gdyż wezwanie to zostało nie ma oparcia w żadnej podstawie prawnej.
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji mający wpływ na jej treść przez:
a) błędne ustalenie, że skarżąca Spółka nie rozliczyła środków pomocowych (dofinansowania) w ustawowym terminie (30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczenia) oraz w terminie dodatkowym ( 30 dniowym) zakreślonym w wezwaniu z 19 września 2023 r. tj. nie przedłożyła wszystkich wymaganych dokumentów (nie skorygowała dokumentów rozliczeniowych w związku z uzyskaniem zwolnienia ze składek ZUS na tych samych pracowników za okres marzec-maj 2020 r. i nie przedłożyła oświadczenia RODO) w sytuacji, gdy Spółka złożyła wszystkie wymagane dokumenty i rozliczyła się z otrzymanej pomocy 30 września 2020 r., który był ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu liczonego od zakończenia okresu pobierania świadczeń, który to okres kończył się z dniem 31 sierpnia 2020 r., a także dokonała zwrotu niewykorzystanych środków,
b) błędne ustalenie, że skarżąca Spółka na tych samych pracowników i za ten sam okres czasu, na których uzyskała dofinansowanie z FGŚP (art.15gg specustawy covidowej) uzyskała pomoc w postaci zwolnienia ze składek ZUS na podstawie art. 31zo specustawy covidowej, a co za tym idzie, zaistniały okoliczności określone w art. 15gg ust. 7 specustawy covidowej,
III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. przepisu art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej przez błędną interpretację zwrotu "w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń." i w następstwie tego nieprawidłowe uznanie przez Organ, że bieg trzydziestodniowego terminu do rozliczenia rozpoczyna się od dnia następnego po dniu otrzymania ostatniej transzy przyznanego dofinansowania (ostatnia transza dofinansowania wpłynęła do Spółki 28 sierpnia 2020 r., według Organu 30 dniowy termin na dokonanie rozliczenia upływał więc z dniem 27 września 2020 r.), w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa 30 dniowy termin na dokonanie rozliczenia rozpoczyna bieg od dnia następnego po dniu zakończenia okresu pobierania świadczeń (pomoc była przyznana na okres czerwiec - sierpień 2020 r. w związku z czym bieg terminu 30 dniowego rozpoczynał się od dnia 1 września 2020 r. i upływał z dniem 30 września 2020 r. Organ dokonuje błędnej interpretacji, że okres zakończenia pobierania świadczeń jest równoznaczny z datą wpływu na konto wnioskodawcy ostatniej transzy dofinansowania i w następstwie tego nieprawidłowo uznaje, że skarżąca Spółka nie rozliczyła się z otrzymanej pomocy w ustawowym terminie,
2. przepisu art. 15gg ust. 19 i ust. 20 specustawy covidowej przez jego błędną interpretację w zakresie określenia rodzaju dokumentacji jaką podmiot zobowiązany jest złożyć celem dokonania rozliczenia i błędne uznanie, że dokumentami tymi powinny być także skorygowane dokumenty rozliczeniowe w związku z uzyskaniem przez Spółkę pomocy w trybie przepisu art. 31zo powołanej ustawy oraz oświadczenia o poinformowaniu pracowników, na których było wzięte wsparcie, o przetwarzaniu danych osobowych (dokumentu RODO), w sytuacji gdy istniejące w sprawie okoliczności faktyczne, jak i przepisy ustawy nie uzasadniają takiego obowiązku z uwagi, na to, że oświadczenie ROOD nie jest dokumentem potwierdzającym prawidłowość wykorzystania pomocy oraz fakt zatrudniania pracowników, a obowiązek korygowania dokumentacji rozliczeniowej jest nieuzasadniony z uwagi na to, że skarżąca Spółka nie otrzymała pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy,
3. przepisu art. art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że okres 3 miesięcy dotyczy wszystkich form dofinansowania wymienionych w ustawie,
4. przepisu art. 15gg ust. 7 specustawy covidowej przez jego błędną wykładnię, a w następstwie tego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że Spółka nie mogła skorzystać z pomocy z FGŚP ponieważ uzyskała na tych samych pracowników, za ten sam okres (3 miesięcy), zwolnienie w opłacaniu składek z ubezpieczenia społecznego na podstawie art. 31zo specustawy covidowej, w sytuacji gdy w rzeczywistości skarżąca Spółka nie uzyskała pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, tylko uzyskała pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w innych okresach (miesiącach).
W oparciu o wskazane zarzuty skargi pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego.
Zasadniczy motyw zaskarżonej decyzji jest taki, że Spółka otrzymała pomoc nienależną od chwili jej udzielenia, bo przyznaną wbrew przepisowi art. 15gg ust. 7 ustawy o treści: Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Ustalono bowiem, że Spółka skorzystała już uprzednio z pomocy udzielonej na podstawie przepisu art. 31zo ustawy, polegającej na zwolnieniu z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne tych samych pracowników, którzy objęci zostali wnioskiem z 29 czerwca 2020 r.
Zdaniem SKO przekazanie Spółce pomocy na podstawie przepisu art. 31zo specustawy covidowej, wyklucza możliwość objęcia pomocą tych samych pracowników na podstawie przepisu art. 15gg ust. 1 tej ustawy.
Sąd nie podziela tego poglądu. W utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje odmienne stanowisko. Zgodnie z nim przepis art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 wyklucza uzyskanie pomocy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przez podmiot, który uzyskał już pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników, w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy jeżeli finansowanie to dotyczyło tego samego okresu (patrz wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., sygn.. akt I GSK 251/22).
W wyroku tym NSA nie zgodził się z poglądem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb tej ustawy. Ponadto zawrócił uwagę, że żaden z przepisów ww. ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 21/22, LEX nr 3333626, sygn. akt I GSK 19/22, LEX nr 3335287). Taka interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997, nr 78, poz. 483, dalej: Konstytucja RP) stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 243).
Dalej NSA podkreślił, że najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245). Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS. TK zauważa, że sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje w ścisłym związku z zasadą równości: "Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuacje prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama (por. wyroki TK z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K 8/97, OTK ZU nr 6 /1997, poz. 70, s. 502 i9 z 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 36/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 40, s. 243-244 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 246).
Wskazane przez TK reguły, wywiedzione z zasad konstytucyjnych: sprawiedliwości społecznej i równości znajdują zastosowanie podczas dokonywania wykładni przepisów prawa. Skoro art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID-19 interpretuje się w taki sposób, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19 w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres.
Zatem NSA w przywołanej wyżej sprawie skonstatował, że art. 15g ust. 18 tej ustawy nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu.
Wprawdzie powyższy wyrok dotyczy innego przepisu ustawy COVID-19 niż zastosowany w niniejszej sprawie, to jednak regulacja norm jest podobna. Natomiast NSA konsekwentnie w swoich wyrokach prezentuje pogląd, że ustawa COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie konkretnego artykułu tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na innej podstawie tej ustawy, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu.
Podkreślić należy, że pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15gg ust. 7 w/w ustawy, a na ich utożsamianie nie pozawalają rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie określenia jego kwoty do zwrotu, na podstawie art. 15 gg ust. 7 mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że dofinansowanie dotyczy tożsamego przedmiotu, podmiotu oraz okresu konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. W konsekwencji art. 15 gg ust. 7 ustawy nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników. Potwierdzeniem tej argumentacji jest wprowadzenie do ustawy dodatkowego art. 15gg ust. 7a, z którego wynika, że nie można podwójnie dofinansowywać tego samego okresu. Ponadto nie można zgodzić się z organem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg ustawy COVID -19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym na podstawie art. 31 zo ustawy.
W ocenie Sądu orzekającego główny zarzut skargi o naruszeniu przez orzekające w sprawie organy przepisu prawa materialnego – art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej przez jego wadliwą wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie jest uzasadniony. Twierdzenie, czy Spółka rozliczyła się ze środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wymaga zatem ponownej oceny z zastosowaniem wykładni przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej przedstawionej w tym wyroku.
Sąd podziela jednocześnie stanowisko Skarżącej, zgodnie z którym brak oświadczenia o poinformowaniu pracowników, na których pomoc została udzielona, o przetwarzaniu danych osobowych (oświadczenie RODO) nie jest warunkiem uznania skutecznego rozliczenia się z pomocy. Są to warunki poboczne, wynikające z innej regulacji prawnej, służącej inny celom niż potwierdzenie prawidłowości wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem, czego wymaga przepis art. 15gg ust. 20 ustawy.
Sąd nie podzielił zarzutów formalnych skargi, choć to nie zmienia konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Przede wszystkim nie ma wątpliwości co do tego, do kogo decyzja SKO została skierowana. Skoro podkreślono w jej części zawierającej rozstrzygnięcie, że wydano ją w wyniku rozpatrzenia odwołania P Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., a sprawa dotyczy zwrotu dofinansowania udzielonego tej Spółce, to nie może być wątpliwości, do kogo decyzja jest adresowana.
Nie można zgodzić się z zarzutem niewskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bo jest ona przytoczona wprost na stronach decyzji od 8 do 13.
Co do uzasadnienia decyzji Sąd uważa, że zostało ono sporządzone wyczerpująco i poddaje się kontroli sądowej. Odmienna ocena stanowiska zaprezentowanego w decyzji nie oznacza, że została ona sporządzona z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.
Sumując, Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego przez organy orzekające w tej sprawie – przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID – 19 przez jego błędną wykładnię, które skutkowało koniecznością uchylenia decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt a) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.w Dz.U. z 2024 r., poz. 935, w skrócie jako "p.p.s.a."). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej w zakresie orzeczenia zwrotu poniesionych kosztów przez stronę postępowania.
Orzeczenie o ściągnięciu od organu 610 zł wydano na podstawie przepisu art. 223 § 2 p.p.s.a. i wynika z faktu, że należny od sprawy wpis nie został uiszczony w związku z czym powinna go ponieść strona, na którą spada ciężar poniesienia kosztów postępowania sadowego.